نویسنده: سردبیر

  • رضا صابری: تئاتر هنر مظلومی است

    رضا صابری: تئاتر هنر مظلومی است

    کلان شهر مشهد به سبب گستره جغرافیایی و حجم درخورتأمل جمعیت، شرایط مهم فرهنگی و هنری و نیز موج جمعیتی که در فصول مختلف در مشهد آمد ورفت دارند از موقعیت ویژه‌ای برخوردار است، اما متأسفانه از جنبه‌های سخت افزاری مشهد قادر به پاسخ گویی این حجم از فعالیت‌های فرهنگی و هنری نیست. نه تعداد سالن برای کوشش‌های نمایشی کافی است و نه نمایشگاهی که بتوان آثار برجسته هنرمندان مشهدی را در حوزه هنر‌های تجسمی برای عموم مردم علاقه‌مند به نمایش گذاشت. در عرصه سینما و فعالیت‌های سینمایی و نقش پررنگ هنرمندان و سینماگران، اگرچه در این عرصه از شرایط مطلوبی برخورداریم، اما باز هم به لحاظ نداشتن سالن‌ها و پردیس‌های سینمایی بیش از این نیازمند است. توجه داشته باشیم اغلب تهیه کنندگان سینما بعد از تهران تلاش دارند آثارشان در مشهد اکران شود. چرا که مشهد بعد از تهران، بیشترین تماشاگران سینما را در اختیار دارد.

    در زمینه هنر‌های نمایشی، مشهد بعد از تهران دومین پایگاه تئاتر کشور محسوب می‌شود. حجم فعالیت‌های صحنه‌ای، فروش میلیاردی و موج علاقه‌مندان به تئاتر امری است که مکررا تجربه شده و بسیاری از گروه‌های حرفه‌ای تئاتر در تهران تلاش دارند آثارشان را در مشهد روی صحنه ببرند. اما افسوس که مشهد قادر به پاسخ گویی به این حجم درخورتأمل تماشاگران علاقه‌مند به تئاتر نیست و بیشترین نمایشنامه‌ها دور از سالن‌های ویژه تئاتر بیشتر در مکان‌های اقتصادی و اغلب نهاد‌های غیرمرتبط اجرا می‌شود. بدون امکانات، نور و موسیقی و سایر عناصر مرتبط و بدون کیفیت اجرا می‌شود. اما باز هم استقبال مردم مشهد از تئاتر ستودنی است. دو سالن هم جوار سالن اصلی تئاتر مشهد و سالن بهار که هر دو نهاد دولتی هستند، هر دو با جذب تماشاگری محدود مناسب شهری نظیر کلان شهر مشهد، نمی‌توان باور کرد.

    در موضوع پلاتو‌ها و پردیس‌های تئاتر، نظیر پردیس تئاتر مستقل مادامی که فعال بود، از بهترین و فعال‌ترین پردیس‌های تئاتر در مشهد شمرده می‌شد. این پردیس سال‌ها در جا‌های مختلف مشهد فعالیت و تلاش می‌کرد سرپا بماند. اما متأسفانه بر اثر مشکلات مالی، ما از بهترین پردیس تئاتر در مشهد محروم شدیم.

    پردیس تئاتر مایان هم از مکان‌هایی درخورتأمل تئاتر است که سال هاست فعال می‌باشد و آثاری که در این مکان اجرا می‌شود خوشبختانه آثاری در خورتوجه و اغلب میل به آثار حرفه‌ای با تماشاگران سازمان دهی شده و جذب جوانان مشتاق به تئاتر و نقش حمایتگری پردیس تئاتر «مایان» و همان طور پردیس تئاتر «آکتور» با دو سالن هم جوار از سالن‌های تازه تأسیس تئاتر شمرده می‌شود و همچنین سالن‌های پراکنده غیرمرتبطی که در گوشه و کنار شهر فعال هستند.

    اما نکته مهم اینجاست که متأسفانه کشور عزیز ما این روز‌ها زیر هجمه جنگ قرار گرفته و موجب ناراحتی و اندوه ملت ما را فراهم ساخته است و در این شرایط چند ماهی است که تئاتر مشهد فعالیتی ندارد. به گمان من نباید در سالن‌های تئاتر را برروی مردم بست.

    ممکن است علاقه‌مندان به تئاتر این روز‌ها بیش از هر زمان دیگر علاقه‌مند به تئاتر باشند و این امکان را نباید از مردم دریغ کرد. البته تئاتر هنر مظلومی است. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی باید برای این موضوع هم چاره‌ای بیندیشد.

    به هر تقدیر کلان شهر مشهد علاوه بر مرقد شریف و مطهر امام رئوف از جنبه‌های فرهنگی هنری و ورزشی دارای ظرفیت‌ها و قابلیت‌های مهمی است که بایستی برای کمبودهایش چاره‌ای اندیشید، اما وظایف هنرمندان در اوضاعی که کشور درگیر جنگی سنگین است، همدلی و همراهی با مردم است که امری ضروری محسوب می شود.

  • دوباره «دشمن خدا» ببینید

    دوباره «دشمن خدا» ببینید

    به گزارش تئاترآنلاین، دور پنجم اجرای نمایش «دشمن خدا» از ۶ تا ۳۱ خرداد ۱۴۰۵ در عمارت هما، سالن یک، ساعت ۲۱:۰۰ به مدت ۵۵ دقیقه آغاز می‌شود. این اثر در ژانر کمدی روی صحنه می‌رود و بار دیگر میزبان مخاطبان تئاتر در تهران خواهد بود.

    «دشمن خدا» روایت دو جدال موازی در فضای دبستان و پادگان است؛ جایی که حقیقت در میان روایت‌های متناقض گم می‌شود و پرسش اصلی اثر شکل می‌گیرد: چه کسی دروغ می‌گوید؟ این نمایش با تکیه بر طنز موقعیت و ساختار کمدی، تلاش می‌کند لایه‌های پیچیده‌ای از سوء‌تفاهم، قضاوت و ادراک را در قالبی ساده اما چالش‌برانگیز روایت کند.

    عوامل نمایش

    نویسنده: عمادالدین رجبلو

    کارگردانان: مجید عراقی، عمادالدین رجبلو

    تهیه‌کننده: امیرحسین شفیعی

    بازیگران: علی غریب، مجید عراقی، همایون ظفرپور، سیده اسوه صادقی، علیرضا دست‌افکن، مهرسا فلاحیان، دلسا محمدی

    مجری طرح: سعید سیادت
    مدیر تولید: محمد حسن درباغی‌فرد
    دستیار برنامه‌ریز: ملیکا ملک‌محمدی

    طراحان و گروه هنری:

    • طراح نور: عمادالدین رجبلو
    • طراح لباس: مجید عراقی
    • طراح صحنه: سمیرا سرچاهی
    • طراح گریم: الهام سادات موسوی
    • طراح گرافیک: محمد موحدنیا
    • موسیقی: آنتونیو سانچز

    تیم گریم و تصویر:

    • مجری گریم: محمدمبین محمدی
    • ساخت تیزر: آرین دباغی، امین حسینی
    • طراح تیزر: مجید عراقی
    • ساخت موشن: پورنیک کاوش، شهریار مکاری، امین حسینی

    تولید و رسانه:

    • مدیر تبلیغات: حسن خودنگاه
    • روابط عمومی: فاطمه شوقی

    دستیاران کارگردان:
    زهرا سایر، محمد مبین محمدی، محمد حسین میردار


    افتخارات نمایش دشمن خدا

    این اثر پیش‌تر در سی‌امین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان موفق به کسب جوایز متعدد در بخش‌های بازیگری خردسال، نویسندگی و کارگردانی شده و عنوان نمایش برتر بخش نوجوان را نیز به دست آورده است.

    در چهل‌ودومین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر نیز در بخش‌های مختلف از جمله نویسندگی، کارگردانی و بازیگری نامزد دریافت جایزه بوده و موفق به دریافت دیپلم افتخار در چند بخش شده است. همچنین عنوان اثر برگزیده کمدی جشنواره را کسب کرده است.

    این نمایش در دومین جشن تئاتر و موسیقی حافظ نیز نامزد دریافت جایزه بوده و در اجراهای پیشین خود در تهران با استقبال مخاطبان مواجه شده است.


    تذکر: از همراه داشتن کودکان زیر ۷ سال در سالن خودداری شود.

  • نشنال تئاتر بریتانیا؛ الگویی از تمرکز فرهنگی بدون حذف تئاتر منطقه‌ای

    نشنال تئاتر بریتانیا؛ الگویی از تمرکز فرهنگی بدون حذف تئاتر منطقه‌ای

    به گزارش رسانه خبری تئاترآنلاین، نشنال تئاتر بریتانیا که فعالیت رسمی خود را از دهه ۱۹۶۰ آغاز کرد، امروز به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین مراکز تئاتری جهان شناخته می‌شود. ساختمان اصلی این مجموعه در کنار رود تیمز لندن قرار دارد و با معماری بروتالیستی خود، به یکی از نمادهای فرهنگی بریتانیا تبدیل شده است.

    این مجموعه دارای سه سالن اصلی به نام‌های Olivier Theatre، Lyttelton Theatre و Dorfman Theatre است و سالانه میزبان طیف گسترده‌ای از آثار کلاسیک، مدرن و تجربی می‌شود.

    از مهم‌ترین ویژگی‌های نشنال تئاتر، نقش آن در توسعه تئاتر ملی بریتانیاست. برخلاف تصور رایج، فعالیت این مجموعه صرفاً محدود به لندن نیست و طی سال‌های گذشته تلاش کرده از طریق تورهای نمایشی، پروژه‌های آموزشی و همکاری با گروه‌های مختلف، ارتباط خود را با دیگر شهرهای بریتانیا حفظ کند.

    سالن تئاتر رویال نشنال (Royal National Theatre) از برجسته ‌ترین مراکز هنری لندن است که در منطقه ساوت‌ بنک (South Bank) و در کنار رودخانه تیمز واقع شده است. این مجموعه شامل سه سالن اصلی به نام‌ های الیویه، لیتلتون و دورفمن است. سالن الیویه بزرگ‌ ترین سالن این مجموعه با ظرفیت 1.160 نفر با الهام از تئاتر باستانی اپیداوروس یونان طراحی شده و دارای صحنه ای باز و بزرگ است. این سالن اجرای تئاتر از زمان تاسیسش تا کنون میزبان بیش از 800 تولید نمایشی بوده و نقش مهمی در ارتقاء هنرهای نمایشی در بریتانیا ایفا کرده است.

    پروژه «National Theatre Live» نیز باعث شد اجراهای این مجموعه به‌صورت فیلم‌برداری‌شده در سینماها و پلتفرم‌های مختلف جهان نمایش داده شوند؛ اقدامی که نقش مهمی در جهانی‌شدن تئاتر بریتانیا داشت.

    در کنار جایگاه مهم لندن در تئاتر انگلستان، شهرهایی مانند Manchester، Liverpool و Bristol نیز جریان‌های مستقل و فعالی در حوزه تئاتر دارند؛ موضوعی که نشان می‌دهد تمرکز یک نهاد مهم فرهنگی در پایتخت، الزاماً به معنای حذف یا کم‌اهمیت بودن تئاتر دیگر شهرها نیست.

  • «شهروند درجه دو تئاتر»؛ یک واقعیت یا روایتی احساسی

    «شهروند درجه دو تئاتر»؛ یک واقعیت یا روایتی احساسی

    اختصاصی تئاترآنلاین : وقتی از «شهروند درجه دو بودن» هنرمندان تئاتر شهرستان صحبت می‌شود، پیش از هر چیز باید پرسید معیار این گزاره چیست؟ آیا صرفِ فعالیت خارج از تهران به معنای قرار گرفتن در جایگاهی پایین‌تر در تئاتر ایران است یا مسئله بیش از آنکه تحلیلی باشد، به یک روایت احساسی و قدیمی از مرکزگرایی فرهنگی شباهت دارد؟

    شام خداحافظی

    تصویری از تئاتر شام خداحافظی به کارگردانی حسین عبدالهی که در اصفهان اجرا می‌شود

    بدون تردید تهران همچنان مهم‌ترین مرکز تئاتر ایران از نظر تعداد سالن‌ها، رسانه‌ها، جشنواره‌ها و تمرکز ارتباطات حرفه‌ای محسوب می‌شود؛ اما این موضوع لزوماً به معنای «شهروند درجه دو» بودن هنرمندان دیگر شهرها نیست. در بسیاری از کشورهای جهان نیز پایتخت یا شهرهای مرکزی، سهم بیشتری از امکانات فرهنگی را در اختیار دارند؛ از London و جریان وست‌اند گرفته تا New York City با برادوی و حتی Paris که بخش مهمی از تئاتر فرانسه را در خود متمرکز کرده است. با این حال، تئاتر منطقه‌ای و مستقل در همین کشورها نیز نقش جدی و اثرگذار دارد و کمتر کسی صرفاً به دلیل فعالیت خارج از پایتخت، با عنوان «درجه دو» شناخته می‌شود.

    تصاویری از تئاتر دریاچه قو (تولید بخش خصوصی) در سالن اصلی تئاتر مشهد که بیش از 21 هزار تماشاگر به تماشای آن نشستند.

    از سوی دیگر، اگر معیار این ادعا نبودِ حمایت یا پوشش رسانه‌ای باشد، باید توجه داشت که امروز بخش بزرگی از تئاتر تهران نیز با مشکلات مشابه روبه‌رو است. بسیاری از گروه‌های نمایشی پایتخت هم با بحران فروش، تبلیغات، هزینه تولید و نبود حمایت مؤثر دست‌وپنجه نرم می‌کنند و اساساً وضعیت اقتصادی تئاتر در سراسر کشور دشوار شده است.

    نکته جالب توجه اینجاست که در سال‌های اخیر، برخی هنرمندانی که فعالیت حرفه‌ای خود را در تهران گسترش داده‌اند، آثار تولیدشده خود را دوباره در شهرهای زادگاهشان نیز روی صحنه برده‌اند؛ اتفاقی که نشان می‌دهد تئاتر خارج از پایتخت امروز بیش از گذشته ظرفیت جذب مخاطب و بازخورد مؤثر را پیدا کرده، چراکه چنین روندی در دهه‌های گذشته یا کمتر رخ می‌داد یا اساساً امکان شکل‌گیری گسترده آن وجود نداشت.

    ضمن اینکه فضای رسانه‌ای و تبلیغاتی نیز در سال‌های اخیر تغییر کرده است. اگر در دهه‌های گذشته بیشتر جریان رسانه‌ای تئاتر در تهران متمرکز بود، امروز بسیاری از شهرها رسانه‌های محلی فعال، صفحات تخصصی، بلاگرها و بسترهای اطلاع‌رسانی مستقل خود را دارند و حتی در برخی موارد، ارتباط رسانه با مخاطب محلی مستقیم‌تر و مؤثرتر از تهران عمل می‌کند.

    • تمرکز امکانات در یک شهر، الزاماً به معنای حذف یا بی‌ارزش بودن شهرهای دیگر نیست.
    • تقریباً در همه صنایع فرهنگی دنیا این تمرکز وجود دارد؛ سینما، موسیقی، مد، رسانه و تئاتر.

    نمونه‌هایی مانند مشهد نیز نشان می‌دهد که شکل‌گیری جریان تئاتر در یک شهر، صرفاً وابسته به پایتخت نیست. تئاتر مشهد از دهه ۱۳۹۰ به این سو به‌تدریج توانست مخاطب گسترده‌تری جذب کند و همین روند باعث شد رسانه‌ها، سرمایه‌گذاران و تهیه‌کنندگان نیز بیشتر به این حوزه ورود کنند. در سال ۱۴۰۴ نیز برخی اجراهای این شهر مانند «دریاچه قو» و «یوتانازی» (برگرفته از آمار سایت گیشات) توانستند به فروش‌های قابل توجهی دست پیدا کنند؛ اتفاقی که نشان می‌دهد اگر جریان حرفه‌ای و مخاطب‌سازی شکل بگیرد، امکان ایجاد اقتصاد تئاتر خارج از تهران نیز وجود دارد.

    استفاده مداوم از واژه «شهرستان» در ادبیات فرهنگی، گاهی ناخواسته نوعی تقسیم‌بندی مرکز و حاشیه را بازتولید می‌کند؛ گویی تهران نقطه اصلی مشروعیت فرهنگی است و دیگر شهرها در موقعیتی فرعی قرار دارند، در حالی که شهرهایی مانند مشهد، شیراز، اصفهان یا تبریز خود دارای پیشینه و ظرفیت مستقل فرهنگی‌اند.

    در این میان شاید مهم‌ترین پرسش این باشد که آیا تکرار ادبیاتی مانند «شهروند درجه دو» کمکی به حل بحران‌های تئاتر می‌کند یا صرفاً نوعی دوگانه‌سازی میان تهران و دیگر شهرها را بازتولید می‌کند؟ چراکه بخش مهمی از بدنه حرفه‌ای تئاتر ایران را نیز هنرمندانی تشکیل می‌دهند که از شهرهای مختلف وارد فضای حرفه‌ای شده‌اند و توانسته‌اند در سطح ملی فعالیت کنند.

    تصاویر از تئاتر یوتانازی که در تماشاخانه مایان (تولید بخش خصوصی) که بیش از 13 هزار مخاطب داشت. در پی همین استقبال در سال 1405 یوتانازی 2 نیز تولید شد.

    شاید مسئله امروز تئاتر ایران بیش از آنکه «تهران و شهرستان» باشد، بحران کلی اقتصاد فرهنگ، کاهش حمایت‌ها، دشوار شدن تبلیغات و رقابت سنگین برای جذب مخاطب باشد؛ بحرانی که تقریباً تمام گروه‌های نمایشی، فارغ از موقعیت جغرافیایی، با آن روبه‌رو هستند.

  • «چرا تئاتر؟»؛ کتابی درباره ادامه دادن در جهان ناآرام

    «چرا تئاتر؟»؛ کتابی درباره ادامه دادن در جهان ناآرام

    به گزارش تئاترآنلاین، معین محب‌علیان درباره ترجمه کتاب «چرا تئاتر؟» گفت این اثر تلاشی برای پاسخ به پرسشی اساسی در جهان امروز است؛ اینکه در میانه بحران‌های گسترده اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی، تئاتر چه ضرورتی دارد و چرا همچنان باید به آن پرداخت.

    او با اشاره به شکل‌گیری این کتاب در دوران کرونا توضیح داد: «در آن دوران ناشری در برلین از کارگردانان برجسته جهان خواست به این پرسش پاسخ دهند که چرا هنوز باید تئاتر کار کرد. همین مسئله باعث شد کتاب به مجموعه‌ای چندصدایی از تجربه‌ها و نگاه‌های متفاوت تبدیل شود.»

    محب‌علیان با تأکید بر تنوع دیدگاه‌های موجود در کتاب افزود: «از آفریقای جنوبی تا خاور دور و اروپا، روایت‌های متنوعی در این کتاب وجود دارد که باعث می‌شود مخاطب نگاه خلاقانه‌تری به تئاتر و حتی زندگی پیدا کند. این اثر می‌تواند منبع مهمی برای پژوهش‌های دانشگاهی و مطالعات تئاتری باشد.»

    این مترجم و کارگردان تئاتر درباره نسبت بحران و هنر نیز گفت: «بحران در ذات درام وجود دارد و تئاتر به ما کمک می‌کند بحران را بهتر بشناسیم و واکنش‌مان را نسبت به آن درک کنیم. اینکه چقدر مواجهه درستی با بحران داریم و چقدر تاب‌آور هستیم، در تئاتر منعکس می‌شود.»

    او همچنین تأکید کرد کتاب «چرا تئاتر؟» تنها برای اهالی تئاتر کاربرد ندارد و مخاطبان غیرتئاتری نیز می‌توانند مفاهیم آن را در زندگی شخصی و حرفه‌ای خود به کار بگیرند؛ چراکه کتاب به موضوعاتی چون اقتصاد هنر، نگاه بین‌رشته‌ای، زیست هنری و ادامه مسیر در شرایط دشوار می‌پردازد.

    محب‌علیان درباره تأثیر این کتاب بر خود نیز گفت: «بعد از ترجمه کتاب احساس کردم نگاهم نسبت به تئاتر تغییر کرده است. اگر زودتر با این اثر مواجه می‌شدم، شاید بسیاری از انتخاب‌هایم در ترجمه و کار حرفه‌ای متفاوت بود.»

    او در پایان، در پاسخ به این پرسش که «چرا تئاتر؟» گفت: «چون زندگی، چون تولد، چون مجهولات و بی‌قراری‌های بسیاری وجود دارد و چون انسان همچنان در جست‌وجوی پاسخ‌هاست.»

    منبع: ایبنا

  • لوکوموتیو و تابوت روی صحنه تئاتر | ویدئو

    لوکوموتیو و تابوت روی صحنه تئاتر | ویدئو

    اختصاصی تئاترآنلاین: نمایش «خواستگاری» نوشته آنتون چخوف این روزها با اجرایی متفاوت در Central Academic Theatre of the Russian Army روی صحنه رفته است؛ اجرایی که بیش از هر چیز به واسطه طراحی صحنه عظیم و جلوه‌های بصری چشمگیر مورد توجه مخاطبان قرار گرفته است.

    در ویدیوهای منتشرشده از این اجرا، حضور عناصری چون لوکوموتیو، لوستر بزرگ و حتی تابوت روی صحنه، فضای متفاوتی نسبت به اجرای کلاسیک این متن مشهور چخوف ایجاد کرده است؛ نمایشی که در اصل یک کمدی کوتاه و مبتنی بر گفت‌وگوهای پرتنش میان شخصیت‌هاست.

    «خواستگاری» روایت مردی به نام لوموف است که برای ازدواج به خانه همسایه‌اش می‌رود، اما گفت‌وگوها خیلی زود به جدل‌هایی کمیک بر سر زمین، سگ شکاری و مسائل شخصی تبدیل می‌شود؛ موقعیتی که یکی از مشهورترین طنزهای اجتماعی چخوف را شکل می‌دهد.

    ویدئویی از تئاتر خواستگاری در کشور روسیه

    با این حال، اجرای جدید تئاتر ارتش روسیه تلاش کرده فضای مینیمال متن را به یک نمایش بزرگ و پرزرق‌وبرق صحنه‌ای تبدیل کند؛ رویکردی که واکنش‌های متفاوتی میان مخاطبان و علاقه‌مندان تئاتر داشته است.

    برخی این شیوه را تلاشی برای نزدیک کردن آثار کلاسیک به سلیقه مخاطب امروز می‌دانند و معتقدند شکوه بصری، ریتم کمدی اثر را تقویت کرده است. در مقابل، گروهی نیز باور دارند که تمرکز بیش از اندازه بر جلوه‌های صحنه‌ای، ظرافت روان‌شناسانه و طنز تلخ چخوف را کمرنگ می‌کند.

  • استایل متفاوت «دمی مور» 62 ساله در جشنواره کن

    استایل متفاوت «دمی مور» 62 ساله در جشنواره کن

    به گزارش تئاترآنلاین، دمی مور، بازیگر ۶۲ ساله آمریکایی و عضو هیات داوران کن با حضورش در یکی از مراسم‌های این جشنواره حسابی جلب توجه کرد.

    این بازیگر مشهور با استایلی جوان‌پسند و لباس صورتی‌رنگ روی فرش قرمز ظاهر شد؛ انتخابی که باعث شد برخی از کاربران فضای مجازی ظاهر او را به «باربی» تشبیه کنند. ترکیب رنگ صورتی، استایل متفاوت و چهره شاداب دمی مور باعث شد تصاویرش خیلی زود در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های مد و فشن پربازدید شود.

  • معرفی یکی از عظیم‌ترین صحنه‌های نمایشی اروپا | عکس

    معرفی یکی از عظیم‌ترین صحنه‌های نمایشی اروپا | عکس

    اختصاصی تئاترآنلاین: Central Academic Theatre of the Russian Army یا همان تئاتر ارتش روسیه، یکی از شناخته‌شده‌ترین و متفاوت‌ترین مجموعه‌های نمایشی جهان به شمار می‌رود؛ سالنی که بیش از آن‌که تنها یک تماشاخانه باشد، نمادی از معماری و نمایش حکومتی در روسیه محسوب می‌شود.

    این مجموعه در شهر مسکو قرار دارد و ساختمان آن با طراحی ستاره‌مانند خود، از آثار شاخص معماری دوران شوروی به حساب می‌آید. ساخت این بنا در دهه ۳۰ میلادی آغاز شد و به دلیل ابعاد عظیم صحنه و امکانات مکانیکی ویژه، خیلی زود به یکی از مهم‌ترین مراکز اجرای نمایش‌های حماسی و نظامی تبدیل شد.

    سالن اصلی تئاتر ارتش روسیه از بزرگ‌ترین صحنه‌های نمایشی اروپا برخوردار است؛ به‌طوری که امکان ورود تجهیزات بزرگ، دکورهای عظیم و حتی وسایل نقلیه به صحنه در آن فراهم شده است. همین ویژگی باعث شده بسیاری از اجراهای این مجموعه به استفاده از جلوه‌های بصری گسترده، طراحی صحنه پرجزئیات و میزانسن‌های بزرگ مشهور شوند.

    اگرچه این مجموعه در ابتدا بیشتر میزبان آثار ایدئولوژیک و نظامی بود، اما در سال‌های اخیر اجرای نمایشنامه‌های کلاسیک جهان از جمله آثار آنتون چخوف، شکسپیر و نویسندگان معاصر نیز جایگاه ویژه‌ای در برنامه‌های آن پیدا کرده است.

    تصاویر سالن ارتش روسیه

    تئاتر ارتش روسیه امروز نه‌تنها یک مرکز نمایشی، بلکه بخشی از هویت فرهنگی و تاریخی تئاتر روسیه محسوب می‌شود؛ سالنی که همچنان تلاش می‌کند شکوه صحنه را به عنصر اصلی تجربه تماشاگر تبدیل کند.

    خبرنگار: محمدجواد عبدی

  • وقتی «خریدار بلیت» بودن مهم‌تر از کامنت است

    وقتی «خریدار بلیت» بودن مهم‌تر از کامنت است

    به گزارش رسانه خبری تئاترآنلاین، سیدمحمدعلی ابطحی، فعال سیاسی اصلاح‌طلب، سال‌هاست که به عنوان یکی از تماشاگران ثابت و جدی تئاتر شناخته می‌شود؛ چهره‌ای که حضورش در سالن‌های نمایش، به‌ویژه در دهه ۹۰، برای بسیاری از گروه‌های اجرایی اتفاقی دلگرم‌کننده بود.

    ابطحی همچنین در سایت تیوال، زیر صفحه نمایش‌هایی که تماشا می‌کند، دیدگاه و نظر خود را نیز ثبت می‌کند؛ موضوعی که همواره مورد توجه اهالی تئاتر بوده است. اما یکی از ویژگی‌های مهم تیوال این است که مشخص می‌کند فردِ ثبت‌کننده نظر، بلیت نمایش را خریداری کرده یا خیر.

    وی از کاربران قدیمی و شناخته‌شده تیوال به شمار می‌رود و عضویت او در این سامانه به ۲۳ آذر ۱۳۹۳ بازمی‌گردد؛ یعنی تا امروز، یکشنبه ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵، بیش از ۴۱۷۲ روز از حضور او در تیوال گذشته است؛ حضوری که نشان می‌دهد او سال‌هاست ارتباط مستمر و جدی با فضای تئاتر و اجراهای صحنه‌ای داشته است.

    این مسئله (خریدار بلیت) شاید تا پیش از سال ۱۴۰۴ چندان مورد توجه قرار نمی‌گرفت، اما این روزها و همزمان با شرایط دشوار اقتصادی تئاتر، حساسیت بیشتری نسبت به آن وجود دارد. نخستین نمایشی که ابطحی در سال 1405 به تماشای آن نشسته و درباره‌اش نظر نوشته، نمایش «سلول» به نویسندگی، طراحی و کارگردانی محسن زرآبادی‌پور است.

    در شرایطی که اقتصاد تئاتر بیش از هر زمان دیگری به حمایت مستقیم مخاطبان وابسته است، خرید بلیت برای چهره‌های شناخته‌شده و مهمانان ویژه می‌تواند به نوعی حمایت نمادین و عملی از چرخه تئاتر خصوصی تلقی شود. البته این احتمال وجود دارد که بلیت این اجرا به‌صورت حضوری یا خارج از سامانه تهیه شده باشد، اما ثبت خرید از مسیر رسمی فروش بلیت، اهمیت‌های دیگری نیز دارد.

    نخست اینکه سایت‌های فروش بلیت در ماه‌های اخیر با رکود جدی مواجه بوده‌اند و فعالیت این سامانه‌ها، به‌طور مستقیم با معیشت بخشی از نیروهای این حوزه گره خورده است. دوم اینکه گروه‌های اجرایی از طریق آمار فروش آنلاین، تصویر دقیق‌تری از تعداد مخاطبان و وضعیت اقتصادی اجراهای خود به دست می‌آورند و بر همان اساس برنامه‌ریزی می‌کنند. سوم اینکه افزایش خرید اینترنتی بلیت، به ایجاد موج تبلیغاتی و ترغیب دیگر مخاطبان برای تهیه بلیت کمک می‌کند.

    از سوی دیگر، وقتی یک چهره شناخته‌شده فرهنگی یا سیاسی به عنوان «خریدار بلیت» در سامانه معرفی می‌شود، این موضوع می‌تواند به اعتبار اجتماعی نمایش و اعتماد بیشتر مخاطبان نیز کمک کند؛ اتفاقی که در شرایط امروز تئاتر، اهمیت کمی ندارد.

    از آنجا که سیدمحمدعلی ابطحی قاعدتا به‌تنهایی به تماشای تئاتر نمی‌رود، شاید بد نباشد همراهان و دوستان او نیز در مسیر حمایت عملی از تئاتر، بلیت اجراها را از مسیر رسمی تهیه کنند تا این حمایت فرهنگی، در چرخه رسمی فروش بلیت هم دیده شود؛ چرا که ثبت نظر به عنوان مخاطبی که بلیت نمایش را خریداری کرده، طبیعتاً ارزش و اثرگذاری بیشتری خواهد داشت.

    در روزگاری که تئاتر بیش از همیشه به همراهی مخاطبان وابسته است، هر حضور در سالن نمایش می‌تواند سهمی کوچک اما مؤثر در ادامه حیات این هنر باشد.

  • چه کسی اولین تست بازیگری برای نقش جیمز باند را انجام داده است؟

    چه کسی اولین تست بازیگری برای نقش جیمز باند را انجام داده است؟

    به گزارش تئاتر آنلاین، فیلم بعدی مجموعه جیمز باند که فعلاً فقط با نام «باند ۲۶» شناخته می‌شود، در هاله‌ای از ابهام قرار داشته و تاکنون اطلاعات بسیار کمی از آن در دسترس علاقه‌مندان قرار گرفته است. اما، ظاهراً این وضعیت به زودی تغییر می‌کند.

    طبق گزارش Variety، نخستین بازیگری که حضورش برای ایفای نقشی در «باند ۲۶» تأیید شده، تام فرانسیس است. او بیشتر به خاطر بازی در کنار نیکول شرزینگر در نسخه جیمی لوید از نمایش Sunset Boulevardt، اثر اندرو لوید وبر، شناخته می‌شود.

    این خبرگزاری گفت یک منبع داخلی ادعا کرده فرانسیس، که به خاطر فعالیت‌هایش روی صحنه تئاتر شناخته می‌شود، برای تبدیل شدن به ۰۰۷ بعدی تست داده است. این منبع همچنین اشاره نمود چندین گزینه دیگر نیز برای ایفای این نقش نمادین در دست بررسی هستند.

    اگرچه اطلاعاتی زیادی درباره این پروژه نداریم، اما گمانه‌زنی‌های زیادی از سوی طرفداران درباره ستارگان دیگری که شاید نقش جیمز باند را ایفا کنند، مطرح شده است. از جمله نام‌های مطرح‌ شده می‌توان به جیکوب الوردی، آرون تیلور-جانسون و کلوم ترنر اشاره کرد.

    مجموعه فیلم‌های جیمز باند بر اساس رمان‌هایی از ایان فلمینگ در سال ۱۹۵۳ ساخته شد. این مأمور MI6 با اسم رمز ۰۰۷ الهام‌ بخش ۲۷ فیلم بوده که بازیگران سرشناسی چون شان کانری، دیوید نیون، جرج لازنبی، راجر مور، تیموتی دالتون، پیرس برازنان و دنیل کریگ در آن‌ها نقش‌آفرینی کردند. بیشتر این فیلم‌ها (به جز دو مورد) توسط شرکت Eon Productions تولید شدند که حقوق اقتباس سینمایی این رمان‌ها را در اختیار دارد.

    منبع: گیمفا

  • «ذرات آشوب» دوباره به صحنه اصلی تئاترشهر می‌آید

    «ذرات آشوب» دوباره به صحنه اصلی تئاترشهر می‌آید

    به گزارش رسانه خبری تئاترآنلاین، نمایش «ذرات آشوب» به نویسندگی و کارگردانی ابراهیم پشت‌کوهی، پس از اجرای موفق خود در فروردین و اردیبهشت ۱۴۰۴، بار دیگر از ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ در سالن اصلی مجموعه تئاترشهر روی صحنه می‌رود.

    این اثر نمایشی که تهیه‌کنندگی آن را باشگاه تئاتر سوره برعهده دارد، هر شب ساعت ۱۹:۳۰ با مدت زمان یک ساعت و ۳۰ دقیقه اجرا خواهد شد.

    «ذرات آشوب» روایتی حماسی از آزادی هرمز و مقاومت مردمان خلیج فارس در برابر اشغال پرتغالی‌هاست؛ نمایشی که در بستری از عشق، خون، استعمارستیزی و خیزش مردمان دریانشین شکل می‌گیرد و تلاش می‌کند جنون، جادو و آیین‌های جنوب ایران را با موسیقی زنده به تصویر بکشد.

    در این نمایش یاشار نادری، خیام (جواد) حسینی، پدرام زمانی، پژمان برزگر، ایرج تدین، رومینا نیک‌اندیش، وندا جعفری، مینا ترکمن، راهله امیری، نسترن صادقی، امیرعلی رازقی، سام جانملکی، فرشاد بیک‌لری، هستی دبیران و مهتاب احمدی به ایفای نقش می‌پردازند.

    ذرات آشوب
    عکس – تیوال – دور اول اجراها

    محمدحسن درباغی‌فرد مجری طرح این پروژه است و گروه موسیقی نمایش را بهرنگ عباسپور، علیرضا سلیمی، مقداد اسفندی، ایمان رضایی، علی پیلارام و داوود منصوری تشکیل می‌دهند. همچنین پژمان برزگر، بهرنگ عباسپور و نسترن صادقی به‌عنوان خوانندگان در این اثر حضور دارند.

    در گروه کارگردانی نیز هدی حاجی‌زاده، هستی دبیران، مهتاب احمدی و مرجان خرمی همکاری دارند. طراحی صحنه و طراحی لباس این اثر برعهده ابراهیم پشت‌کوهی بوده و فاطمه پشت‌کوهی و ربابه پهلوانی نیز در بخش طراحی لباس با پروژه همکاری کرده‌اند.

    پوستر ذرات آشوب – دور دوم

    رضا خضرایی طراح نور، شبنم روزبهانه طراح گریم، محمدحسن آزادگان طراح پوستر و حیدر حاتم‌راد مدیر صحنه این نمایش هستند.

    ابراهیم پشت‌کوهی که طی سال‌های اخیر با آثاری مبتنی بر فرهنگ، موسیقی و آیین‌های جنوب شناخته شده، در «ذرات آشوب» نیز تلاش کرده با تلفیق روایت تاریخی، موسیقی زنده و عناصر آیینی، تجربه‌ای متفاوت از تئاتر حماسی را روی صحنه خلق کند.

    فروش از طریق سایت تیوال