به گزارش رسانه خبری تئاترآنلاین و به نقل از مشاور رسانه پروژه، سام کبودوند و مهدیه نساج بازیگران نمایشنامهخوانی «اولئانا» بهنویسندگی دیوید ممت با ترجمه علیاکبر علیزاد و کارگردانی ویدا بابالو بهزودی در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه خواهد رفت.
در خلاصه داستان این نمایش آمده است: «در بازی قدرت چه کسی پیروز خواهد شد؟»
«اولئانا»، دومین تجربه ویدا بابالو پس از نمایشنامهخوانی «متولد زمستان امسال» است.
ویدا بابالو، دانشآموخته کارشناسیارشد ادبیات فارسی است که فعالیت حرفهای خود را در زمینه نویسندگی، سردبیری، تهیهکنندگی و برنامهسازی از سال 1387 در صدا و سیما آغاز کرده است.
تاکنون دو کتاب «زبان زنان» و نمایشنامه «متولد زمستان امسال» به قلم این هنرمند در زمینه پژوهش و نمایشنامهنویسی روانه بازار کتاب شده است.
او در سال ۱۴۰۰، نمایشنامه «متولد زمستان امسال» را به بهانه انتشار در قالب نمایشنامهخوانی با بازی هنرمندان رادیو چون نازنین مهیمنی، مسعود خواجهوند، شیرین سپهراد و پویان مقدم در تماشاخانه مهرگان کارگردانی کرد.
اطلاعات تکمیلی نمایشنامهخوانی «اولئانا» بهزودی منتشر خواهد شد.
به گزارش تئاترآنلاین، نمایش «تنهایی و تنهایی وَطنهایی» که برداشتی آزاد از نمایشنامه «پیکر زن همچون میدان نبرد در جنگ بوسنی» نوشته ماتئی ویسنییک است به نویسندگی سجاد افشاریان، کارگردانی کیومرث مرادی و بازی سجاد افشاریان، آتنا اسدی، پرهام خاکزاد از ۹ مهر ماه ساعت ۱۸ اجراهای خود را در سالن سمندریان آغاز کرده است. محمدرضا آگاه کارگردان جوان تئاتر دربارهی این نمایش اینگونه نوشته است:
در جایی خوانده ام که تئاتر ضروریترین زبان بشر برای تحقق اهداف ستمدیدگان است ؛ ستمدیدگانی که شاید روزگاری با یک ایدئولوژی واحد تنها در یک قشر خاص همچون کشاورزان و کارگران خلاصه میشد اما حال با نگاه های متفاوتتر میتوان افراد و اقشار مختلفی را در زیر این کلیدواژه جای داد. سجاد افشاریان با اقتباس خود از متن « پیکر زن همچون میدانِ نبرد در جنگ بوسنی » نوشته ی ماتنی ویسنی یک ، ستمدیدگانِ بسیاری را مورد خطاب قرار میدهد ، افرادی که شاید متوجه امرِ تراژیک در زندگی روزمره ی خود نیستند اما در مواجهه بااین اثر به ناگاه تحت تاثیر قرار میگیرند و از جهانِ متن خارج و به پیرامونِ خود بهتر و دقیقتر نگاه میکنند.
در جایی خودِ نویسنده ( ویسنی یک ) میگوید از کتابِ رویدادِ فراموششدگان » اثر ولیبور سولیک برای توصیف صحنهی کشتارها از زبان دورا استفاده کرده است اما بهتر است به تنهایی وتنهایی وطنهایی بگوییم گونه ای از « تئاترِ ستمدیدگان »
تئاتری که مخاطب را از جایگاهِ منفعلِ خود خارج و به او عاملیت میبخشد تا جاهایی از اجرا را با توصیف خود از وطن کامل کنند. اگر متنِ اصلی در یک زنانگی غوطهور است و مارا در پشتِ مرزهای بوسنی یا کشورهای جنگزده نگه میدارد ، بنظرِ من متنِ تنهایی چرخشی جهانشمولتر دارد و اینبار این سوال را در ذهن شکل میدهد که آیا نامِ وطن و اینکه در کجای این جهانِ پهناور به دنیا آمده ایم ، مسئله ی اصلی و عاملِ سعادت و بدبختیِ ما نیست؟ اینکه خوشبختی و نگونبختی بجای اینکه امری فردی باشد آیا در جمعی بودنش خلاصه نمیشود؟ آیا ژنتیک / نژاد و عاملِ وراثت تضمین کننده ی خوشبختی یا بدبختی نمیشود؟! زیستِ یک نوزادِ متولدشده در نوارِغزه تفاوتی با یک نوزاد تازه متولد شده در کشور سوئیس ندارد؟ شاید دکتر کیت متوجه ی همین ایراد شده است که دیگر به خدا و ساز و کارش اعتقاد ندارد و شمایلی از یک مردِ اگزیستانسیالیست را به ما نشان میدهد. بماند که این اجرا را میتوان از دیدگاهِ اگزیستانسیالیستی هم موردِ کاوش قرار دارد ؛ اما قطعا و بقولِ معروف در این مقال نمیگنجد.
در شبی که بنده اجرا را دیدم در قسمتی که بازیگر ( سجاد افشاریان ) از مخاطب سوال میکرد : وطن از نگاهِ تو چیست؟ در پاسخ تنها و تنها تصاویری دیده میشد که نشان از عمقِ فاجعه میداد! اینجا بود که از خود پرسیدم : اگر این اثر در جایی خارج از خاورمیانه اجرا میشد چه پاسخ هایی شنیده میشد؟ این چه روحِ تراژدی است که بر فرازِ سرِ ما میچرخد؟ مسئله ی قابلِ گفتگو اگر در متنِ اصلی ، جنگ باشد و ما با یک نمایشنامه ی ضدِجنگ روبه رو باشیم ، سجاد افشاریان در جایگاهِ نویسنده ، تقدیر را نشانه میرود!
در جایی از اجرا بعنوانِ مخاطب وحشتی در ذهنم شکل گرفت ، کیت در دیالوگهایش انگار مسئله ی تجاوزِ سربازانِ دشمن به دورا را مسئله ای از پیش تعیین شده میدانست ، انگار در پسِ ذهنِ دکتر کیت تولد در این نقطه از جهان ( جهانِ ستمدیدگان ) عاملِ بدبختی است! برای همین میخواهد فرزندِ دورا را به جایی خارج از مرزها ببرد و بهگونه ای اورا نجات دهد چراکه میتواند دورا بعدی در رحمِ دورا فعلی شکل بگیرد اگر از این وطنِ خشن و وحشی خارج نشود. آخ که میشود در اینجا به نمایشنامه ی « بچه » نوشته ی نغمه ثمینی هم اشاره ای کرد ؛ درجاییکه یک مهاجرِ زن با فریاد از یک بازجو استرالیایی ( اگر اشتباه نکرده باشم ) میپرسد : – فرقِ من و تو توی جاییه که توش بدنیا اومدیم؟ آره؟!
حالا بااین تفاسیر متوجه میشویم که چرا نویسنده عنوان « تنهایی وتنهایی وطنهایی » را برای نمایشنامه اش برگزیده است.
نمایشنامه ی پیشِرو شاید حولِ همان تکگویی معروفِ « بودن یا نبودن » در نمایشنامه هملت نوشته ی شکسپیر میچرخد ؛ مفهوم این تکسخنگویی بدینگونه ادامه مییابد که آیا اصیلتر آن است که تقدیر زمانه (تغییرات دنیای پیش مدرن) را تاب آوریم، یا در برابر دریای مصائب آن از خودمان دفاع کنیم؟
البته که بازیگر ( دکتر کیت / سجاد افشاریان ) در جایی از دیالوگ هایش با بازیگرِ زن ( دورا / آتنا اسدی ) جوابِ این سوال را میدهد که باید ادامه داد / باامید و جسارت / شاید چنین مواجههای با زندگی و مفهوم تغییریافته آن، انسان عصر شکسپیر را به شک میانداخت که آیا باید تسلیم شود یا بهتر است با پویایی شتاب زده ی زمانه ی خود مقابله کند اما در این اجرا امید و ادامه دادن است که در انتها باقی میماند. از متن که فراتر رویم ، ایده ی اجرایی اثر خود را نمایان میکند ، شیوه ای که از فاصلهگذاری / بیگانهسازی استفاده میکند و مخاطب را در توهمِ تئاتر و جهانش غرق نمیکند و پرتش میکند به ایرانشهر! که چقدر درست و بهجا سالنی که این اجرا در آن اجرا میشود نامش ایرانشهر است! کارگردان بوسیله ی تکنیکِ فاصلهگذاری اشاراتِ درستی به ایران و مناسبت های اجتماعی / سیاسی آن با اجرا برقرار میکند؛ البته که در طولِ اجرا میشود به یادِ آگستوبوال و آرای او در راستای تئاترِ کاربردی هم افتاد و در انتها زمانیکه آن بینی قرمزرنگِ « دلقک » روی بینیِ بازیگر قرار میگیرد ، فیگورِ یک تسهیلگر از همانی که آگستوبوال نامش را « ژوکر » میگذاشت را تصویر میشود که مخاطب را در امرِ آگاهی و فهمیدن همراهی میکند ، روشی خلاقانه که زیربنای آن اما نه عینا از نظریاتِ آگستوبوآل و تئاتر ستمدیدگان اوست که در روزگاری که اجراها مخاطب را در انفعالِ خود تنها رها میکنند ، قابلِ ستایش است.
به گزارش پایگاه خبری تئاترآنلاین، مهلت زمان ارسال آثار به سومین دوره از مسابقه سراسری نمایشنامهنویسی اقتباسی «چهارراه» به درخواست متقاضیان یک ماه تمدید شد.
ایوب آقاخانی، طراح و دبیر مسابقهی نمایشنامهنویسی اقتباسی چهارراه، که فراخوان سومین دورهی این رقابت کشوری را از طرف دفتر مطالعات و پژوهشهای مرکز هنرهای نمایشی حوزهی هنری هشتم مرداد ۱۴۰۲ منتشر کرد، خبر از تمدید مهلت ارسال آثار دورهی سوم آن به درخواست متقاضیان داد.
وی در توضیح این اتفاق گفت: « مرداد ۱۴۰۲» که فراخوان را منتشر کردیم، روی ۲۰ مهرماه که بزرگداشت «حافظ» نامیده میشود هدفگذاری کردیم و خواستیم که متقاضیان تا آن تاریخ آثارشان را به دست ما برسانند. اما تقریباً مطابق معمول که انگار دیگر یک سنت شده با نزدیک شدن تاریخ اتمام مهلت مقرر تماسهای مختلف از استانهای متنوع کشور برای تمدید این مهلت آغاز شد. بسیاری از این تقاضاها در این مضمون مشترک بودند که زحمت زیادی برای پژوهش کشیده شده و تقاضای تمدید فرصت داشتند.
در نهایت تصمیم گرفتیم به احترام این دوستان فرصت را تا ۲۰ آبان یعنی دقیقاً یک ماه افزایش دهیم. امیدواریم این فرصت برای متقاضیان کافی باشد و پیش از پایان وقت اداری روز ۲۰ آبان ماه ۱۴۰۲ آثار خود را به آدرس dramaticresearchs@gmail.com ارسال کنند.»
آقاخانی تصریح و یادآوری کرد: رقابت دور سوم برای تولید نمایشنامههایی بر اساس زندگی هشت شاعر صاحب نام تاریخ ادبیات ایران و جوایز این دوره به شرح زیر شکل خواهد گرفت: _ حکیم ابوالقاسم «فردوسی» توسی (قرن هفتم هجری قمری) _ «ابومحمّد مُشرفالدین مُصلِح بن عبدالله بن مشرّف» متخلص به «سعدی» (قرن ششم هجری قمری) _ «غیاثالدین ابوالفتح عُمَر بن ابراهیم خَیّام نیشابوری» (قرن پنجم هجری قمری) _ «جمالالدین ابومحمّد الیاس بن یوسف بن زکی بن مؤیَّد» متخلص به «نظامی گنجوی» (قرن ششم هجری قمری) _ «بهاءالدین محمد بن حسین عاملی» معروف به «شیخ بهایی» و با نام کامل «بهاءالدین محمد بن عزالدین حسین بن عبدالصمد بن شمس الدین محمد بن حسن بن عاملی جبعی (جباعی)» (قرون دهم و یازدهم هجری قمری) _ «جلالالدین محمد بلخی» معروف به «مولوی»و با نام کامل «محمد بن محمد بن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» (قرن هفتم هجری قمری) _ « فریدالدین ابوحامد محمد عطار نیشابوری» معروف به «عطار نیشابوری» (قرن هفتم هجری قمری) _ «ابومعین ناصر بن خسرو بن حارث قبادیانی بلخی» معروف به «ناصر خسرو» (قرن پنجم هجری قمری)
جوایز مسابقه:
جایزهی نمایشنامهی برتر (مقام اول) ۳۰۰.۰۰۰.۰۰۰ ریال جایزهی نمایشنامهی دوم ۲۰۰.۰۰۰.۰۰۰ ریال جایزهی نمایشنامهی سوم ۱۰۰.۰۰۰.۰۰۰ ریال و در صورت انطباق با آرای داوران متون شایسته تقدیر از جایزهی ۵۰.۰۰۰.۰۰۰ ریالی برخوردار خواهند شد. لازم است آثار در فرمت Word و PDF با فونت ۱۶ تنظیم شده باشند. _ اولویت با آثاری است که پیشتر در مسابقهای شرکت نیافته باشند اما محدودیتی در این مورد وجود ندارد. _ آثار ارسالی به هیچ شکل مکتوبی نباید پیش از این منتشر شده باشند. _ مرکز هنرهای نمایشی حوزهی هنری در چاپ و اجرای این آثار با حفظ و تاکید روی نام خالق اثر صاحب اختیار خواهد بود. لازم به ذکر است نمایشنامه های برگزیده اولین و دومین دوره از این مسابقه در قالب مجموعهای با عنوان «چهار گوهر» در چند جلد زیر چاپ است.
به گزارش تئاترآنلاین، جایزه نوبل ادبیات 2023 به یک نمایشنامه نویس نروژی به نام یون فوسه تعلق گرفت. یون فوسه (Jon Fosse) از مهمترین نویسندگان نروژ و همچنین از مطرحترین نمایشنامهنویسان جهان بهشمار میرود.آثارش ادامهدهنده سنت نمایشی است که توسط هنریک ایبسن در قرن نوزدهم در نروژ ایجاد شد.
فوسه در طول زندگی حرفهای پربار خود دهها نمایشنامه نوشته که به بیش از چهل زبان ترجمه شده است، از میان آنها میتوان به نمایشنامههای «نام»، «رؤیای پاییز» و «من باد هستم» اشاره کرد. نمایشنامه «یک روز تابستانی» به قلم او در سال 2012 در «آفبرادوی» توسط سالن رتلاستیک پلیرایتز تیهتر تهیه و اجرا شد.
این برنده جایزه نوبل ادبیات، جوایز و تقدیرنامههای متعددی را برای آثار خود دریافت کرده است، از جمله دسترسی به اقامتگاه افتخاری در محوطه کاخ سلطنتی در اسلو معروف به گروتن که دولت نروژ به کسانی که کمک شایان توجه به هنر و فرهنگ نروژ کردهاند، اعطا میکند.
بر اساس اعلام جایزه نوبل، فوسه جایزه نوبل ادبیات را به خاطر «نمایشنامهها و نثرهای بدیعی که صدای ناگفتنیهاست» دریافت کرده است.
فوسه در سال 1959 در هوگسوند در ساحل غربی نروژ چشم به جهان گشود و در ستراندبارم بزرگ شد. او در هفتسالگی نزدیک بود در یک تصادف بمیرد که به گفته او مهمترین تجربه کودکی او و البته تجربهای شد که از او یک هنرمند ساخت. در نوجوانی، آرزو داشت که گیتاریست راک باشد، پیش از اینکه جاهطلبیهای خود را به نوشتن تبدیل کند. فوسه نوشتن داستان کوتاه و شعر را از دوازدهسالگی شروع کرد. نوشتن برای او نوعی فرار بود. فوسه سال 2014 در گفتوگویی با روزنامه گاردین چنین توضیح داد که «من فضای خودم را در جهان ساختم. محیطی که در آن احساس امنیت میکنم.»
فوسه در جوانی به آنارشیسم و کمونیسم گرایش داشت. او ادبیات تطبیقی را در دانشگاه برگن خواند و بیشتر آثارش را به زبان نینورسک مینویسد تا به زبان بوکمال که دیگر زبان رسمی نروژیهاست. عدهای نگارش به زبان نینورسک را یک حرکت سیاسی از سوی فوسه میبینند، اما فوسه چنین نظری ندارد و میگوید نینورسک زبانی است که با آن بزرگ شده است.
اولین رمان او، «قرمز، سیاه» در سال 1983 منتشر شد. فوسه چند سال بعد، در سالهای دهه 90 میلادی بهعنوان نمایشنامهنویس شهرت پیدا کرد. اولین نمایشنامه از فوسه که اجرا شد، «و هرگز جدا نمیشویم» در سال 1994 در تئاتر ملی در برگن روی صحنه رفت. «کسی قرار است بیاید» اولین نمایشنامهای است که فوسه نوشت و در سال 1999 توسط کارگردان فرانسوی، کلود رژی در شهر نانتر در فرانسه اجرا شد و بستر موفقیت جهانی او را در این عرصه فراهم کرد. داستان «کسی قرار است بیاید» درباره مرد و زنی است که در یک خانه تکافتاده ساحلی خلوت گزیدهاند. فوسه میگوید این نمایشنامه را ظرف چهار یا پنج روز نوشت و آن را ویرایش هم نکرد.
او به مدت پانزده سال روی تئاتر تمرکز کرد و بهطور گسترده به دلیل تولیدات بینالمللی نمایشنامههای خود در سفر بود، اما پسازآن تصمیم گرفت دوباره به دنیای داستاننویسی بازگردد؛ فوسه سفرهای کاری را متوقف کرد، نوشخواری را کنار گذاشت و کاتولیک شد.
فوسه پس از هنریک ایبسن پرمخاطبترین نمایشنامهنویس نروژی است. دیمیون سرلز، یکی از مترجمان انگلیسیزبان آثار فوسه، میگوید: «با وجودی که فوسه در فرمهای متنوعی نوشته اما مؤلفه همپوشان و بهتعبیری، نخ مشترکی که آثار او را به هم متصل میکند، همان ایجاد حس آرامش است، به همین دلیل است که آثار او اغلب همانند هیپنوتیزم یا تداعیکننده یک تجربه معنوی توصیف میشوند.»
آندرس اولسون، رییس کمیته نوبل ادبیات پس از معرفی وی به عنوان برنده امسال گفت: آثار عظیم او، در ژانرهای مختلف، شامل حدود ۴۰ نمایشنامه و شمار زیادی رمان، مجموعه شعر، مقاله، کتاب کودک و ترجمه است. فوسه ریشه زبان و ماهیت پیشینه نروژی خود را با تکنیکهای هنری مدرنیسم ترکیب میکند.
اولین واکنش یون فوسه به برنده شدن جایزه نوبل ادبیات
پس از اعلام نام این نویسنده، فوسه در بیانیهای گفت: دستپاچه شدم و تا حدودی هم ترسیدهام. من این را جایزهای میدانم به ادبیاتی که در وهله اول هدفش ادبیات است، بدون ملاحظات دیگر.
او همچنین به شبکه تلویزیونی عمومی نروژی NRK گفت که هم شگفتزده شده و هم نشده. او گفت: در ۱۰ سال گذشته بخشی از این بحث بودهام و کم و بیش خودم را آماده میکردم که ممکن است روزی این اتفاق بیفتد.
ژاک تستارد، ناشر کتابهای فوسه، با شنیدن این خبر از وی به عنوان نویسندهای استثنایی یاد کرد است که توانسته روشی کاملاً منحصر به فرد برای نوشتن داستان بیابد. وی افزود: برای همین است که سسیلی سینس ویراستار نروژی او به تازگی در مصاحبه ای گفته اگر کتابی از یون را باز کنید و چند سطر بخوانید، متوجه میشوید که کس دیگری نمیتواند نویسنده آن باشد.
تستارد افزود: داستانهای او افسون کننده و عرفانی است و ریشه در چشمانداز آبدرههای جغرافیایی دارد که او در آن رشد کرده و بالیده است. بسیار مهم است که او به زبان نینورسک یا نروژی جدید که زبان اقلیت نروژ است مینویسد، که کار او را به عملی سیاسی بدل میسازد. وی نمایشنامهنویس و شاعری توانمند هم هست و ذهنی باورنکردنی دارد. انتخابی بهتر از این ممکن نبود.
به گزارش تئاتر آنلاین، نمایشنامه «شب شرقی و ایستگاه هفتم» اثر ناصح کامگاری توسط نشر نی منتشر شد. این کتاب که به ۲ نمایشنامه از مجموعه آثار نمایشی این نویسنده اختصاص یافته است، سی و ششمین کتاب از مجموعه فاخر «جهان نمایش» در نشر نی است که زیر نظر رضا رضایی و با همکاری رحمان سهندی به بازار کتاب عرضه شده است.
این کتاب دهمین کتاب این نویسنده و دومین مجموعه نمایشنامه اوست که در سال ۱۴۰۲ منتشر میشود. کتاب پیشین او «در فراق فرهاد و ۲ نمایشنامه دیگر» نیز که در بهار امسال انتشار یافت با استقبال مواجه شد. ناصح کامگاری در عرصه نمایشنامهنویسی نامی شناخته شده است و در حوزه داستاننویسی نیز فعالیت مستمر دارد که علاوه بر انتشار چند کتاب داستانی، داستانهای کوتاه مینیمالیستی او در چندین سایت و نشریه ادبی نیز منتشر میشوند.
هر ۲ نمایشنامه کتاب «شب شرقی و ایستگاه هفتم» کم پرسوناژ هستند و همچون اکثر آثار این نویسنده مضمونی اجتماعی دارند، که در رده تئاتر سیاسی میگنجند.
در بخشی از مقدمه کتاب آمده است:
مفهوم شرق و غرب مفهومی قراردادی است و یادگار دورانی که محوریت اروپا ملاک و مبنای دوری و نزدیکی در نظر گرفته میشد. اروپای ثروت اندوخته به مدد استعمار، که امروز نیز با تسلط رسانهای، توسعه و سعادت را در گرو اقتصاد بازار آزاد میخواند تا چون الگویی آرمانی به دیگر ملل تلقینش کند و توهمی بیافریند از جنس همه توهمات خودفریبکارانه بشر. همان اوهامی که آدمی در سراچه ذهن میپرورد و خود اسیر و مقهور باورشان میشود. غافل از آن که جهش و پیشرفت، میراث خردورزی عهد نوزایی است و محصول انقلاب صنعتی. آن هم در اوانی که به روایت تاریخ، خشکسالی پیاپی طبیعی و خشکمغزی مستبدانه سلطانی، ما را از مبادلات تجاری در جاده ابریشم بازداشت، تا عقبماندگی در گردونه رقابت جهانی جبران نشود و رشد و رفاه عمومی و رفع فقر، رویای نامحقق این مُلک بماند و اکنون مَلک مغبون، این عاشق مجنون، غرق خلسه و رخوت، وصال بخت مساعد را به خواب ببیند!
نمایشنامه «شبِ شرقی» میکوشد ترجمان همین جدال بین حلاوت تصورات موهوم با صعوبت تلخ واقعیات، در فضایی رعبآور و در عین حال رمانتیک باشد. صراحت واقعیت، با گزندگی سخرهآمیزی، در «ایستگاه هفتم» نیز بازگویی میشود تا چیرگی خطرناک توهمات بر منطق آشکار و بدیهی زندگی به تصویر درآید.
اما این همه، قرار است در صحنهای نمایانده شود که مخاطب حظ و لذت ببرد و توامان، با تعمق و اندیشه، سرگرم شده و با شور و سرزندگی، تماشاگر لحظات فرحبخش هنر فرهنگساز تئاتر باشد. تئاتری جسور که متکی بر عرف و اخلاق است و حاصل آفرینندگی جمعی. از سنگ بنایی که نویسنده در گام نخست مینشاند تا روحی که کارگردان به کلمات متن میدمد و حیاتی که بازیگر میباوراند و طراح تجسم میبخشد.»
کتاب «شب شرقی و ایستگاه هفتم» در قطع رقعی و در ۱۰۶ صفحه، با طرح جلدی از محسن حیدری و سیدجلال میرزایی و صفحهآرایی فرزاد قرائتی ظاهری وارد بازار کتاب شده است.
به گزارش تئاتر آنلاین، نشست پژوهشی «گذری بر درام نویسی ایرانی، از میرزا آقا تبریزی تا درام نویسان عصر حاضر ایران» با نگاهی به نمایشنامه «سوسمار» نوشته حمید جبلی، بازیگر و صداپیشه سینما و تئاتر روز جمعه سوم شهریور با همکاری موسسه فرهنگی اوسان در مجموعه فرهنگان قریب برگزار میشود.
حمید جبلی نویسنده، صداپیشه و بازیگر، محمد رحمانیان نمایشنامهنویس و کارگردان، میترا علویطلب پژوهشگر و عضو هیأتعلمی هنرهای نمایشی و رحمت امینی نویسنده، پژوهشگر و کارگردان در این نشست که با مدیریت علی کریمی پژوهشگر ادبیات برگزار میشود، حضور دارند.
اصحاب رسانه و علاقهمندان برای حضور در این نشست میتوانند روز جمعه سوم شهریور ساعت ۱۸ به مجموعه فرهنگان قریب واقع در خیابان دکتر قریب، نبش کوچه اولیا، پلاک ۲۳ مراجعه کنند.
حضور در این برنامه برای تمامی علاقهمندان به هنرهای نمایشی آزاد است.
به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از هالیوود ریپورتر، شایا لباف در «هنری جانسون» نمایشنامه جدیدی از دیوید ممت، برای اولین بار روی صحنه خواهد رفت.
این نمایش را ماریا لوییس ریان کارگردانی خواهد کرد. دیوید پیمر نامزد اسکار و همچنین دومینیک هافمن و ایوان جونیگکیت دیگر بازیگران این نمایش خواهند بود.
در توضیح رسمی این نمایش آمده است: پس از اینکه یک عمل دلسوزانه زندگی فردی را خراب میکند، وضعیت اسفناک او دنبال میشود.
همکاری ممت و لباف ممکن است یک شب بحث برانگیز تئاتری را رقم بزند زیرا حرفه بازیگری لباف در هالیوود تحت شعاع اتهام آزار فیزیکی که از سوی شریک سابق زندگی او مطرح شده قرار گرفته است که سال ۲۰۲۰ شکایتی علیه لباف تنظیم و به دادگاه ارایه کرد. در فوریه قاضی، دادگاه را تا پاییز ۲۰۲۳ به تعویق انداخت و به استناد برنامههای شلوغ کاری لباف و شاکی این کار را انجام داد.
در این فاصله لباف پس از علنی شدن این اتهامها عذرخواهی کرد و گفت: سالها به خودم و همه اطرافیانم توهین کردهام. من سابقه آزار دادن نزدیکترین افرادم را دارم. از این پیشینه خجالت میکشم و برای کسانی که ناراحتشان کردم متاسفم. با این حال، تیم حقوقی او ادعاهای توئیگز را رد کردند.
لباف اخیراً بازیگر نقشهای پرمخاطبی بوده و در فیلم «پدر پیو» به کارگردانی آبل فرارا و فیلم حماسی ۱۰۰ میلیون دلاری فرانسیس فورد کاپولا، «مگالوپولیس» جلوی دوربین رفته است.
وی در بیانیهای از اینکه فرصت همکاری با دیوید ممت را به دست آورده سپاسگزاری کرد و افزود: استعداد و خلاقیت او بینظیر است و همکاری با بزرگترین نمایشنامه نویس زنده ما واقعاً باعث افتخار است. «هنری جانسون» یک داستان منحصر به فرد و جذاب است که نه تنها الهام بخش من بوده، بلکه مرا جلوتر برده است.
این اولین تلاش لباف برای رفتن روی صحنه تئاتر نیست و وی سال ۲۰۱۳ قرار بود در برابر الک بالدوین در احیای نمایش «یتیمان» در برادوی بازی کند، اما بازیگران با هم درگیر شدند و لباف در نهایت نمایش را ترک کرد.
ممت که به عنوان یک اسطوره تئاتر شناخته میشود و آثاری چون «بوفالوی آمریکایی» و «گلن گری گلن راس» را در کارنامه دارد، به تازگی به دلیل دیدگاههای سیاسی راستگرای خود توجه بیشتری را جلب کرده است.
این نمایشنامهنویس بیانیهای در مورد «هنری جانسون» منتشر کرد که با نوشتههای معمول متفاوت است. وی نوشت: کنستانتین استانیسلاوسکی نوشت هر کارگردانی که کار جالبی با متن انجام دهد، متن را درک نمیکند. بیشتر کارگردانان صحنه فقط معلمان زبان انگلیسی هستند که بازیگران را گیج میکنند با یک مدیر صحنه که برای آنها چای بیاورد. خدا آنها را ببخشد و خدا خانم رایان را رحمت کند.
این نمایش قرار است از یکم سپتامبر تا ۲۴ همان ماه در ونیس کالیفرنیا روی صحنه باشد.
به گزارش تئاتر آنلاین، دومین نشست از سلسله نشستهای «صدای نمایشنامهنویس» به خوانش و تحلیل نمایشنامه «هیچ کس به ما سلامی نکرد» نوشته قطبالدین صادقی اختصاص داشت.
در این نشست که شامگاه شنبه هفتم مرداد در سالن جوانمرد عمارت خانه تئاتر برپا شد، قطبالدین صادقی توضیح داد که این نمایشنامه ادای دینی است به ۲ نسلی که در کوران حوادث اجتماعی زندگی خود را باختهاند.
وی با اشاره به داستان این نمایش که برگرفته از زندگی اشخاص واقعی در دهه ۶۰ است، ادامه داد: از نوروز سال گذشته مدام مشغول نوشتن نمایشنامه هستم و به اجرای این متن نیز بسیار علاقهمندم.
صادقی که در این نمایشنامه زندگی یک استاد و یک دانشجوی سابق را به عنوان ۲ نسل دستمایه قرار داده، درباره پرداختن به اتفاقات و شخصیتهای معاصر در این اثر نمایشی و دور شدنش از دنیای اسطورهها گفت: این اواخر اغلب متنهایی که نوشتهام، متعلق به دوره معاصر است. ضمن اینکه چندین نمایشنامه دارم که به صراحت درباره این دوران سخن گفتهاند. زمانی که هم به اسطورهها میپردازم، جدای از مسائل امروز نیست. ضمن اینکه نمیشد با زبان اسطورهها این نمایشنامه را نوشت. ۲ شخصیت این نمایش به دنیای واقعی تعلق دارند و از نزدیک آنان را میشناسم.
این مدرس تئاتر ابراز تاسف کرد: ما ۲ نسل بزرگ را از دست دادهایم؛ دانشجویان و استادانی که از بهمن حوادث جان سالم به در نبردند. در این نمایشنامه از زن ایرانی یک قدردانی بزرگ داشتهام که با وجود همه مصایب به عشق خود وفادار میماند.
صادقی با تاکید بر اینکه قصد قهرمانسازی ندارد، افزود: دنبال قهرمانسازی نبودم بلکه میخواستم در بحبوحه اتفاقات، ظرفیت آدمها را بررسی کنم که بسیار متفاوت است. در شرایط عادی همه قهرمان هستند و رفتاری معقول دارند ولی در کوران حوادث است که عیار آدمها مشخص میشود. آدمهای نمایش من قهرمان نیستند ولی قابل احترام هستند چراکه آنان زندگی خود را برای آرمانهایشان باختهاند و چیزی ارزشمندتر از زندگی نداریم.
این هنرمند یادآوری کرد: اصالت در ماندن و ساختن است. ساختن سخت است و ویران کردن آسان. به همین دلیل فرار از مشکلات ساده و مانند مسکنی است که درمان نمیکند بلکه موقتا درد را آرام میکند ولی ماندن و تحمل مشکلات و ساختن دشوار است. همچنانکه حافظ و فردوسی ماندند و ساختند و در دوران خودمان هم مردمان منطقه هورامان با وجود تمام سختیها ماندند، آنان طبیعت را ویران نکردند بلکه آن را ساختند.
وی با توضیح نقش روشنفکر در هر جامعهای افزود: روشنفکر کسی است که در زمان و مکان خود زندگی میکند و به وضعیت جامعه و زمانه خویش کاملا آگاه است. او بحرانهای اجتماع را میبیند و به مردم نیز کمک میکند تا این بحرانها را ببینند. بزرگترین کار یک روشنفکر این است که مردم را برای گذر از این بحرانها یاری کند.
صادقی همچنین با اشاره به نقش هنرمند ادامه داد: هنرمند نه پیامبر است و نه ایدئولوگ یا تئوریسین اجتماعی بلکه کار او روایت صادقانه بحرانهای اجتماع در آثار خویش است.
این کارگردان و پژوهشگر تئاتر در پاسخ به پرسشی درباره پایان تراژیک نمایشنامهاش گفت: دیدگاهم درباره هنر و جهان، تراژیک است. معتقدم تماشاگر را باید با یک درد به خانه فرستاد تا تاثیرگذاری درام بیشتر شود.
این نمایشنامهنویس در پاسخ به پرسشی دیگر درباره سبک نگارش نمایشنامههایش توضیح داد: هرگز کلاس نمایشنامهنویسی نرفتهام. هرچه آموختهام از خواندن نمایشنامههای شکسپیر و آثار یونان باستان است که همه اینها از بحرانهای دوره خود میگویند. تنها با خواندن آثار بزرگ میتوان نمایشنامه نوشت. در درام ایجاز بسیار مهم است و هیچ دیالوگی نیست که صرفا توصیفی باشد بلکه هر دیالوگ یا باید نکتهای درونی را توضیح بدهد یا درام را یک گام به جلو ببرد. چیزی که در درامنویسی به آن توجه دارم و آن را به شکسپیر وامدارم، این است که هر جمله یک تصویر است و پیش از مفهوم، تصویر به سمت مخاطب میرود.
این نشست به کوشش انجمن صنفی نمایشنامهنویسان و مترجمان تئاتر و با اجرای بهزاد صدیقی برگزار شد.
به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی پروژه، فراخوان سومین مسابقه ملی نمایشنامهنویسی «چهارراه» که با طراحی و دبیری ایوب آقاخانی برگزار میشود، بدین شرح است:
«در ۲ دوره گذشته گفتیم و به گوش نشست که مسابقهی ملیِ سراسری نمایشنامهنویسی اقتباسی «چهارراه» تلاشی است برای ایجاد و جلب دوبارهی توجه به جانِ «اقتباس» و مفهوم عملی آن، بالخاصه با دقت و تکیه بر ادبیات کهن این سرزمینِ سربلند و قدمتدار و صاحب تاریخ. لااقل در این گامهای نخست هدف ما همین است و همین خواهد بود تا سن بلوغ این مسابقه فرا رسد و ابعاد و پهنههایی جدید بیابد و امید که تا آن هنگام دستمان پُر باشد از حاصل این دورخیز و تقلا و همدلی و همسلیقگی.
توسعه فرهنگ و وسعت بخشی به رابطهی ادبیات برآمده از یک خاک و مردمان سرزمینش راههای مختلفی دارد و توانهای متفاوتی میطلبد اما این کمینه ایدهی ما و توان ماست. امید که به ثمر بنشید و باردیگر در چهارراهِ تلاقی «تاریخ»، «هنر»، «ادبیات» و «تئاتر» به گوهری برسیم که جهانی در پی آن است: «جاودانگی با قلم در تاریخ».
و اما بعد …
یکی از پیچیدهترین و با ارزشترین اشکال درامنویسیِ اقتباسی در طول تاریخ تئاتر و نمایشنامهنویسی رویکرد «تذکرهای» یا «زندگی نامهای» یا به اصطلاح فرنگیاش «بیوگرافیکال» بوده و هنوز هم هست؛ والبته دیرینهدارترین شکل درامهای تاریخ را هم از زاویهای میشود چنین نامگذاری کرد و در این دسته قرار داد که یونان باستان به عنوان مهد تئاتر نخستین محصولات خود را در تاریخ با همین ویژگی ثبت کرده است؛ گیریم از مسیری متفاوت و کوره راههایی کم پشتوانهتر به خاطر ذات «سینه به سینه» بودن مرجع اقتباسشان.
دعوت دور سوم مسابقهی سراسری چهارراه را اختصاص یافته به آثاری بدانید که بر اساس زندگی شعرا و ادیبان ایرانی در تاریخ فرهنگ این کشور از سده پنجم تا یازدهم هجری قمری شکل گرفتهاند. دردانههایی که نامش در فهرست زیر قرار گرفته و بدون اولویت می تواند مدنظر علاقمندان قرار بگیرد:
_ حکیم ابوالقاسم «فردوسی» توسی (قرن هفتم هجری قمری)
_ «ابومحمّد مُشرفالدین مُصلِح بن عبدالله بن مشرّف» متخلص به «سعدی» (قرن ششم هجری قمری)
_ «غیاثالدین ابوالفتح عُمَر بن ابراهیم خَیّام نیشابوری» (قرن پنجم هجری قمری)
_ «جمالالدین ابومحمّد الیاس بن یوسف بن زکی بن مؤیَّد» متخلص به «نظامی گنجوی» (قرن ششم هجری قمری)
_ «بهاءالدین محمد بن حسین عاملی» معروف به «شیخ بهایی» و با نام کامل «بهاءالدین محمد بن عزالدین حسین بن عبدالصمد بن شمس الدین محمد بن حسن بن عاملی جبعی (جباعی)» (قرون دهم و یازدهم هجری قمری)
_ «جلالالدین محمد بلخی» معروف به «مولوی»و با نام کامل «محمد بن محمد بن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» (قرن هفتم هجری قمری)
_ «فریدالدین ابوحامد محمد عطار نیشابوری» معروف به «عطار نیشابوری» (قرن هفتم هجری قمری)
_ «ابومعین ناصر بن خسرو بن حارث قبادیانی بلخی» معروف به «ناصر خسرو» (قرن پنجم هجری قمری)
پژوهش و کاوش در زندگی این شخصیتهای برجسته در تاریخ فرهنگ و ادبیات این سرزمین بهانهای به دست خواهد داد تا با جان کلام آنها و نگاهشان برای آفرینش آثار ماندگارشان آشنا شویم و اینگونه نه به داستانها و اشعار و حِکَم تراویده از قلم بلکه در گامی پیشتر به جانی نزدیک میشویم که این همه از آن «زیست و جان» برآمده است. شاید که اینگونه بهرهی ما از ادبیات کهن، زبان مرجع و فارسیِ گوهرین بیشتر و نهادینهتر شود و نمایشنامههایی ماندگار به مجموعهی نمایشنامههای شایسته و اصیل و قابل دفاع این سرزمین بیفزاییم که نقطهی ثقلشان ایستادن روی گنجینهها و جقههای تابناک تاریخ فرهنگ این سرزمین است.
و در صورت انطباق با آرای داوران متون شایسته تقدیر از جایزهی ۵۰.۰۰۰.۰۰۰ ریالی برخوردار خواهند شد.
شرایط:
_ علاقمندان به شرکت در این مسابقه لازم است آثار خود را که بر اساس زندگی شعرای ذکر شده در فهرست فراخوان پژوهیده و نوشتهاند تا تاریخ ۲۰ مهرماه روز بزرگداشت «حضرت حافظ» به دبیرخانهی دائمی این مسابقه ملی یعنی دفتر مطالعات و پژوهشهای مرکز هنرهای نمایشی حوزهی هنری با نشانیِ الکترونیکیِ dramaticresearchs@gmail.com ارسال کنند.
لازم است آثار در فرمت Word و PDF با فونت ۱۶ تنظیم شده باشند.
_ اولویت با آثاری است که پیشتر در مسابقهای شرکت نیافته باشند اما محدودیتی در این مورد وجود ندارد.
_ آثار ارسالی به هیچ شکل مکتوبی نباید پیش از این منتشر شده باشند.
_ مرکز هنرهای نمایشی حوزهی هنری در چاپ و اجرای این آثار با حفظ و تاکید روی نام خالق اثر صاحب اختیار خواهد بود.»
به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی و امور ارتباطات رسانهای نشر عنوان، کتاب «آریوبرزن و روشنک» نوشته حامد مکملی هنرمند نمایشنامهنویس و کارگردان قزوینی، شامل ۲ تکگوییِ نمایشی است که میتواند توسط یک تن یا چند بازیگر روایت شود. روشنک روایتِ زنی مجلسگردان است که در معرکه حاکمی گرفتار است و به نگاهِ عاشقی اسیر؛ و آریوبرزن، روایتی است برگرفته از داستانِ گنگ و ناپیدایِ سردارِ بزرگِ پارسی که در برابر اسکندرِ مقدونی ایستاد و برای سرزمیناش جان داد.
کتاب دوم حامد مکملی که در نشر عنوان منتشر شده است «زندگی سگمرده و یک نمایشنامه دیگر» نام دارد. «زندگی سگمرده» و «خانه نمزده» ۲ نمایشنامهای است که با مضمونی اجتماعی و نگاهی طنزآمیز نوشته شدهاند. حامد مکملی متولد ۱۳۶۰ در قزوین دارای مدرک کارشناسیارشد ادبیات نمایشی است. وی در زمینه نویسندگی و کارگردانی تئاتر فعالیت میکند.
کتاب «آریوبرزن و روشنک»، در ۹۶ صفحه، قطع پالتویی و با قیمت ۸۰ هزار تومان، و کتاب «زندگی سگمرده و یک نمایشنامه دیگر» در ۱۶۸ صفحه قطع پالتویی و با قیمت ۱۴۵ هزار تومان در ۳۵۰ جلد در نشر عنوان برای علاقمندان ادبیات دراماتیک منتشر شده است.
به گزارش تئاتر آنلاین، روزبه حسینی نویسنده، کارگردان و مدرس تئاتر به تازگی جدیدترین نمایشنامهاش را با عنوان «ایرشک ماه و مشتری آخر نگویی تا کجا!؟» روانه بازار کتاب کرده است. نام این اثر از بیت مشهور مولانا «ایرشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری / خوش خوش کشانم میبری آخر نگویی تا کجا» وام گرفته شده است و مضمونی عاشقانه دارد.
روزبه حسینی در توضیح کوتاهی که درباره این نمایشنامه به تئاتر آنلاین داده است، گفت: نمایشنامه «ایرشک ماه و مشتری آخر نگویی تا کجا!؟» با مضمونی عاشقانه به مفهوم عشق از نظر عام و البته از منظر ۲ شخصیت نمایش میپردازد. میتوان گفت «ایرشک ماه و مشتری آخر نگویی تا کجا!؟» عاشقانهترین نمایشنامهای است که نوشتهام.
وی افزود: انتشارات «هونار» که پیش از این ۲ مجموعه شعر «هان!؟» و «هیپیوز» را از این قلم منتشر کرده، ناشر این نمایشنامه است. «ایرشک ماه و مشتری آخر نگویی تا کجا!؟» هجدهمین کتابی است که از من وارد بازار کتاب شده است. این نمایشنامه در ۳۰۰ نسخه و با قیمت ۵۰ هزار تومان در اختیار علاقه مندان به هنرهای نمایشی قرار گرفته است.
حسینی در پایان درباره داستان نمایشنامه توضیح داد: بهروز نویسندهای جوان و ایرانی چند سالی است از ایران مهاجرت کرده و در سالن تئاتری در کشوری نامعلوم به کار مشغول شده است. او نامزد خود پری را به زحمت نزد خود آورده است که فعلاً ساکن شلتر پناهندگان است. قصه در شبی در کافه همان سالن تئاتر شکل میگیرد؛ از ابتدا برق تمام شهر میرود، و پری ناگزیر برای اولین بار، شب را کنار بهروز میماند…
روزبه حسینی نویسنده، طراح، کارگردان و مدرس تئاتر و موسس گروه «و ناگهان» در سال ١٣٧٨ است. وی در کارنامه خود علاوه بر کارگردانی آثار مختلف نمایشی، انتشار نشریه «پرونده تئاتر» از سال ١٣٧٨، کتاب کانون کارگردانان خانه تئاتر و انتشار ترجمهها، مقالات پژوهشی، نقد، گفتگو و پژوهش در حوزه تاریخ تئاتر ایران و جهان را دارد.
به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی ادارهکل هنرهای نمایشی، نرگس یزدی مدیر دفتر پژوهش، آموزش و انتشارات ادارهکل هنرهای نمایشی از برگزاری نخستین جشنواره نمایشنامههای ۱۰ دقیقهای و نمایشنامههای یک دقیقهای با هدف ایجاد پویایی در فضای تئاتری کشور خبر داد.
این مدرس و مدیر تئاتر با اشاره به اهمیت و ضرورت فراهم کردن بستری جهت شناسایی استعدادها در حوزه نمایشنامهنویسی به ویژه در قالبهای نوین، گفت: نخستین جشنواره نمایشنامههای ۱۰ دقیقهای و نمایشنامههای یک دقیقهای به دنبال رقم زدن جریانی نو و پویا در عرصه نمایشنامهنویسی است تا نمایشنامهنویسان را ترغیب کند خلاقانه آثاری بدیع خلق کنند.
این رویداد در مهر سال جاری با موضوع آزاد برگزار و جزئیات و فراخوان آن به زودی منتشر خواهد شد.
