به گزارش رسانه خبری تئاترآنلاین، اجراخوانی «من که دا نیستم» کشمکش بین یک مهندس پیمانکار وزنی به نام دا است. او صاحب سینمایی متروکه در خرمشهر است و بر سر تبدیل شدن سینما به موزه جنگ یا تخریب آن برای ساخت اتوبان بین مالک و مسئولان اختلاف نظر است.
برخی از شخصیت های این نمایش از رمان دا که خاطرات سیده زهرا حسینی است تاثیر گرفته اند.
این اجراخوانی توسط گروه هنری تئاترون، روز چهارشنبه بیست و سوم اسفند ۱۴۰۲ ساعت ۱۷ در خانه نمایش دا ، روی صحنه می رود. آدرس: خ انقلاب، خ خارک، بن بست اول
عوامل این اجراخوانی عبارتند از:
نویسنده : مهرداد رایانی مخصوص تهیه کننده و کارگردان: محسن بسطامی دستیار کارگردان : امین کاشفی بازیگران: وجیهه حسینیان حسین عابدی نینا رفیعی مهدی بادپا مرصاد عدالتخواه یوسف افشار معین خسروی عکاس: میعاد حمزه زاده موسوی پشتیبانی: علی بسطامی
بلیت این اجراخوانی را میتوانید از طریق این لینک از صفحه تیوال تهیه فرمائید.
به گزارش رسانه خبری تئاترآنلاین، نمایش «توتو» نوشته آنیس بس و دنیل بس با ترجمه راحله فاضلی اثری است که بهار سال ۱۴۰۳ با کارگردانی مشترک شیماه خاسب و امیرسپهر تقیلو روی صحنه خواهد رفت. شیماه خاسب که در سال جاری نمایش «شام خداحافظی» را روی صحنه برده بود، درباره چرایی رفتن به سراغ کارگردانی مشترک و چالشهایی که این امر میتواند به همراه داشته باشد گفت: چند سال پیش به همراه امیرسپهر تقیلو قصد داشتیم نمایش «مادر» نوشته فلوریان زلر را روی صحنه ببریم که این امر میسر نشد. جلساتی را برگزار میکردیم و طی آن ایدههای اجرایی مدنظرمان را برای به صحنه بردن نمایش «مادر» مطرح میکردیم. بعد از اینکه اجرای نمایش «مادر» متنفی شد، در نمایش «شام خداحافظی» همکاری ما شکل گرفت. در ادامه ایدههای اجرایی که داشتیم به این نتیجه رسیدیم که نمایش «توتو» را کار کنیم.
وی یادآور شد: فکر نمیکنم کارگردانی مشترک یک اثر نمایشی کار سخت و چالشبرانگیزی باشد و تا این لحظه برای من کار سختی نبوده است. هم من و هم تقیلو ایدههایمان را مطرح میکنیم و برایمان چالشبرانگیز نبوده است و فکر نکنم کارگردانی مشترکمان به کیفیت و خروجی کار ضربه بزند.
خاسب درباره ویژگیهای نمایشنامه «توتو»، توضیح داد: «توتو» نیز مانند «شام خداحافظی» یک متن فرانسوی است و لایههای طنز دارد. البته ما تقریباً بر اساس نمایشنامه «توتو» کاری را شکل دادیم و آن را تمرین میکنیم. این نمایش دغدغه ارتباطات دارد؛ ارتباط زن و شوهر، ۲ دوست با هم و ارتباط بین انسان و حیوان. موضوع ارتباط دغدغه همیشگی انسانها است و تاریخ مصرف ندارد.
این کارگردان تئاتر درباره شرایط تولید نمایش «توتو» با توجه به وضعیت اقتصادی تئاتر، تاکید کرد: چالشهای اقتصادی همیشه برای تئاتر بوده و هست و البته الان این چالشها بیشتر شده است. در تولید نمایش «توتو» دوستی پرداخت برخی هزینهها را متقبل شده است ولی اینکه چقدر نمایش فروش خواهد داشت، معلوم نیست از این رو فعلاً نمیدانیم هزینههای تولید تامین خواهد شد یا نه. به طور کلی نمیتوان به منفعت مالی در تئاتر فکر کرد.
وی با اشاره به اینکه تمرینهای نمایش شروع شده است، درباره زمان و مکان اجرای «توتو» گفت: ما نمایش را بهار سال آینده در یکی از سالنهای دولتی تئاتر روی صحنه خواهیم برد و به زودی بازیگران نمایش نیز معرفی خواهند شد.
در خلاصه داستان نمایش «توتو» آمده است: ماجرا با گمشدن سگ خانواده شروع میشود و این اتفاق به ظاهر ساده لایههای زیرین زندگی آنها را مورد چالش قرار میدهد و در ادامه با آمدن یک رفیق قدیمی رازهایی برملا میشود.
بهگزارش رسانه خبری تئاترآنلاین، نشر نیماژ، کتابهای «شهر، روستا و وضعیتهای کمتر اضطراری» نوشته مارتین کریمپ و «تفسیر متن نمایشنامه: تعمق و تحلیل» نوشته آن فلیتسوس را با ترجمه علیاکبر علیزاد منتشر کرد.
کتاب «شهر، روستا و وضعیتهای کمتر اضطراری»، شامل سه نمایشنامه از مارتین کریمپ، تقریباً با سه الگوی متفاوت ساختاری، جهانهایی را بازتاب میدهد که به بهترین نحو ممکن از علایق زیباییشناختی و اجتماعی نمایشنامهنویس خبر میدهد.
کریمپ در این نمایشنامهها، علاوهبر نمایش جنبههای روانشناختی، به علایق سیاسی-اجتماعی همیشگیاش وفادار میماند. در این میان، درحالیکه «شهر» و «روستا» بیشتر از نظر ساختاری به هم شبیه هستند، «وضعیتهای کمتر اضطراری»، ادامه فرمال نمایشنامه «سوءقصدهایی به زندگی آن زن»، اثر بزرگ کریمپ، است.
این کتاب ۲۱۰ صفحهای در قطع رقعی، کاغد بالک، جلد شومیز و با قیمت ۱۹۰ هزار تومان در دسترس مخاطبان قرار گرفته است.
«تفسیر متن نمایشنامه: تعمق و تحلیل»
کتاب «تفسیر متن نمایشنامه: تعمق و تحلیل» با این استدلال آغاز میکند که صرفاً یک نوع خاصِ تحلیل مناسب همه نمایشنامهها نیست، همانطورکه یک الگوی واحد تفسیری بهکار همه هنرمندان یا گروه مشارکتکننده نمیآید.
نویسنده این کتاب در مقدمهاش میگوید: «چندین و چند کتاب تحلیل متن در بازار وجود دارد که اکثرشان بهطرز آزاردهندهای شبیه هماند و از رویکرد و اصطلاحشناسی واحدی حمایت میکنند و معمولاً هم مشتق از اصول ارسطو، فریتاگ، و استانیسلاوسکیاند. این کتاب با ارائه شیوههای متنوعی که میتوان از طریق آنها متن را واکاوی و تفسیر کرد و با لحاظ کردن واکنشهای ذهنی و عینی به متن، پیش میرود.»
کتاب «تفسیر متن نمایشنامه؛ تعمق و تحلیل» ۲۰۸ صفحه است و با قطع رقعی، جلد شومیز، کاغذ بالک و قیمت ۱۷۰ هزار تومان به علاقهمندان تئاتر عرضه شده است.
مارتین کریمپ
مارتین کریمپ در ۱۴ فوریه سال ۱۹۵۶ در انگلستان متولد شد.
کریمپ در سالهای 1975 تا 1978 در دانشکده سنت کاترین دانشگاه کیمبریج ادبیات انگلیسی خواند. او در این دورا ناولین نمایشنامهاش را با همکاری راجر میشل نوشت. او بیش از اینکه خودش را به عنوان نمایشنامهنویس تثبیت کند، یک مجموعه داستان و یک رمان نوشت که منتشر نشد. شش نمایشنامۀ نخست کریمپ در تئاتر اورنج تری اجرا شد. هفت نمایشنامۀ دیگر او و دومین ترجمهاش از آثار یونسکو در تئاتر رویال کورت لندن اجرا شد. او از سال 1997 در اینجا به عنوان نویسندۀ ثابت مشغول به کار بود.
اوج شهرت و فعالیت کریمپ در دهه ۱۹۹۰ بوده است. آثار او بسیار تحت تأثیر دیگر جنبههای فعالیتش مثل داستاننویسی و ترجمه است. آنچنانکه گاه از ترجمههایی که از دیگر آثار نمایشی داشته، اقتباس کرده است. به عنوان مثال نمایشنامه خشونت و لطافت که در سال ۲۰۰۴ نوشته، اقتباسی است از نمایشنامه زنان تراخیس اثر سوفوکل. آثار او همیشه از آثار بحثبرانگیز در تئاتر انگلستان و جهان بوده است.
به گزارش رسانه خبری تئاترآنلاین، فراخوان سیزدهمین دوره پروژه ملی جامع آموزش نمایشنامهنویسی چهارفصل تئاتر ایران از طرف دفتر مطالعات و پژوهشهای مرکز هنرهای نمایشی حوزه هنری با عنوان «آفریننده ریشهها؛ تبلور فرهنگعامه در تئاتر» منتشر شد.
در متن فراخوان پروژه چهارفصل تئاتر ایران چنین آمده است:
«فرهنگ عوام در کشور صاحب فرهنگ و سنتخیزِ ایران، همواره آبشخور آثار اصیل چشمگیری در حوزه تئاتر و سینما و البته ادبیات این سرزمین بوده و خواهد ماند. هنوز بر این باوریم که تبلور جلوههای متنوع و فرهنگعامه در جهان تئاتر و توجه به قابلیتهای نمایشی آنها در دل نمایشنامهنویسی معاصر ما جای خالیِ بسیاری از عناصر دیگر را پر خواهد کرد و جلوهاش جلوهای پویا و پرتلألو خواهد بود.
در سیزدهمین گام از نوشکفتنِ پروژه جامع ملی آموزش درامنویسی به علاقهمندان خارج از پایتخت، بر آن شدیم تا عاشقانه و خالصانه از دستهایی که توان قلم گرفتن و نوشتن بر صفحه صحنه را دارند، بخواهیم که این بار درنگشان را در تداوم و پیوستگی با فصل پیشین، روی شناسایی وجوه نمایشی این عناصر با توجه به اقلیم و زیستبوم خود صاحبقلم و راه دادن آنها به ساختار و ساختمان اثر، قرار دهند.»
پس بدینوسیله از تمام یاران و همفکران علاقهمندان به نمایشنامهنویسی و حضور در فرآیند این پروژه دعوت میکنیم که ایدههای مختصر خود را (تا سقف یک صفحه) تا ۱۵ فروردین ۱۴۰۳ به دبیرخانه دائمی این پروژه یعنی دفتر مطالعات و پژوهشهای مرکز هنرهای نمایشی حوزه هنری از طریق نشانی الکترونیک ۴fasl.drama@gmail.com ارسال کنند تا پس از تأیید اعضای هیئتعلمی فصل، نگارش نسخههای کامل شده اولیهشان را آغاز کنند تا گامهای بعدی یعنی کارگاه و اصلاح و بازنویسی و سر آخر چاپ و درنتیجه، ارائه و نشرش در سرتاسر ایران را تجربه کنند.
باشد که جان و تن و ذهن و روان ایران و ایرانی و باورها و اندیشههایشان همواره با تمام ریشههای ملی، دینی، تاریخی و مذهبیاش پویا و پرحاصل بماند.
به گزارش رسانه خبری تئاترآنلاین، سومین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلمتئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران با نمایش فیلمتئاتر «روزنه آبی» برگزار شد.
نمایش «روزنه آبی» نوشته اکبر رادی، به کارگردانی محمود محمد یوسف، سال ۱۳۵۵ در مدت زمان ۱۲۱ دقیقه اجرا شده است و منوچهر فرید، آذر فخر، اسماعیل محرابی، داریوش ایراننژاد، فرامرز صدیقی، محبوبه بیات، فرح اصولی، جواد خدادادی بازیگرانی هستند که در این نمایش ایفای نقش کردهاند.
پس از نمایش این فیلمتئاتر، عباس غفاری (میزبان)، حسین کیانی (نمایشنامهنویس و کارگردان تئاتر) و دکتر شهرام خرازیها (منتقد تئاتر) به تحلیل و بررسی آن پرداختند.
در این نشست حسین کیانی دربارهی اهمیت متن روزنه آبی و اکبر رادی توضیح داد: قسمت جالب این فیلم تئاتر این است که در آن زمان برای فیلم تئاتر دکوری نمیساختند و مثل یک فیلم واقعی با آن برخورد میکردند. در ابتدا شاهین سرکیسیان فردی بود که میخواست این متن را کار کند، اما به دلیل محدودیتهای آن زمان این اجازه به او داده نشد و در هنگام مرگش نیز یک جلد از نمایشنامه روزنه آبی با او دفن میشود. پس از او آربی آوانسیان که قرار بود طراحی صحنه نمایش سرکسیان را بر عهده بگیرد، نمایش را روی صحنه برد. که البته بعد اجرا با استقبال رو به رو نشد.
کیانی در ادامه گفت: با وجود اینکه 62 سال از نوشتن این اثر میگذرد، اما به نظر تازه ترین اثر اکبر رادی محسوب میشود که علت آن مدرن بودن این نمایشنامه است. رادی در این نمایشنامه به جنبه های اجتماعی و فردی و همچنین تراژدی شکاف نسلها که یک تراژدی همیشگی جامعه ایرانی است، به خوبی پرداخته است.
او اضافه کرد: به عنوان یک کارگردان بعد از تماشای مجدد این فیلمتئاتر به شدت وسوسه شدم که این متن را با رویکردی جدیدتر به روی صحنه ببرم و حتی در ذهنم طراحی صحنه و لباس آن را انجام میدادم.
حسین کیانی در ادامه اینگونه گفت: این اثر در بین نمایشنامههای ایران یک اثر مدرن محسوب میشود و نسبت به زمان خودش بسیار پیشروتر بود و در واقع میتوان گفت اکبر رادی با نخستین نمایشنامهاش قلهای را فتح کرد که برای بسیاری دست نیافتنی بود. آثار مرحوم اکبر رادی پس از انقلاب از روی کم شانسی توسط کارگردانان بزرگی مثل مرحوم سمندریان و یا استاد علی رفیعی اجرا نشد و همین باعث کمتر شماخته شدن آثار وی گردید. یکی از خصلت های اکبر رادی این بود که آثار خود را دائما بازنویسی میکرد، در حالی که بسیاری از نویسندگان اینگونه نیستند.
در ادامه این نشست دکتر شهرام خرازی ها اینگونه شروع کرد: اکبر رادی همیشه زنده است و نمایشنامه نویسی در اندازه اکبر رادی هیچ وقت نمیمیرد. وی در ادامه با اشاره به نمایشنامه آهسته با بوی گل سرخ به قدرت نویسندگی رادی و تاثیرگذاری آن در کیفیت یک اثر نمایشی گفت. خرازی ها در مورد نمایشنامه روزنه آبی اینگونه توضیح داد: این نمایشنامه نه جز آثار خوب رادی است و نه جز آثار بد او. نواقصی در این اثر وجود دارد که بخشی از این نواقص باعث جنجالهایی در زمان چاپ و اجرای آن شده است.
کیانی در تحلیل این متن اضافه کرد: این نمایشنامه اثری است با عنوان تراژدی تنهایی آدم ها، تراژدی سرگشتگی و یا تراژدی هِرمان. چند محیطه بودن این اثر یکی دیگر از ویژگی های این نمایشنامه محسوب میشود. برای مثال پرداخت به محیط و فضای اقتصادی، محیط فرهنگی، طبقه کارگر که در آن دیده میشود.
خرازی ها در ادامه گفت: به نظر من ورژن سینمایی این اثر را در فیلم برادران لیلا میتوان دید. این فیلم به واسطه صحنه سیلی به گوش پدر مساله ساز شد و متن روزنه آبی هم به دلیل رفتاری که بچه ها در پایان نمایشنامه با پدر داشتند مساله ساز بوده است. در برخی از قسمتهای این نمایشنامه کاراکترها دچار پرگویی میشوند و همین موضوع موجب وارد شدن نقد به این اثر میگردد.
حسین کیانی صحبت های خرازی ها را ادامه داد: بین پرگویی و زیاده گویی تفاوت هست. زیاده گویی یعنی چیزی که اضافه است و میشود آن را حذف کرد. ولی در این اثر هر کجایی از دیالوگها را که حذف کنیم یا به ساختار کاراکتر ضربه میخورد و یا به ساختار آن رویداد و هیچ جمله ای در این اثر بدون علت دراماتیک نیست. اما آن چیزی که باعث میشود پرگویی در این اثر ما را خسته کند به دلیل توانایی کارگردان است. کارگردان نتوانسته اکت های لازم را از متن بیرون بکشد و به بازیگران منتقل کند. در بحث کارگردانی میتوان یک سری از اکت هایی را تعریف کرد که زیر خطوط و متن وجود دارند، در واقع سپیدخوانی متن، که وظیفه کارگردان است که بتواند آن را در میزانسن ها وارد کند. با این تفسیر نمیتوان انگ زیاده گویی را به آثار رادی وارد کرد، چرا که این نمایشنامه ها پرگویی هایی به جا و اندازه دارند.
از جانب دیگر از طرف صحنه نیز درخواستی به آقای رادی نمیشد که این پرگویی ها را سبکتر کند، ما میدانیم که در مراوده چخوف و استانیسلاوسکی بود که چخوف به ایرادات اثرش پی برد. استانیسلاوسکی با به صحنه بردن آثار چخوف یک دید بصری و صحنهای را به چخوف میداد. این مبادله میتوانست بین یک کارگردان درجه یک و اکبر رادی هم اتفاق بیفتد که متاسفانه محقق نشد.
در ادامه عباس غفاری میزبان این نشست اینگونه گفت: استاد رادی از اجرای لبخند باشکوه آقای گیل با کارگردانی دکتر رکنالدین خسروی بسیار تعریف میکرد و میگفت که بعدها در بازنویسی اثر به او بسیار کمک کرده است.
حسین کیانی در ادامه اضافه کرد: فردی مانند اکبر رادی که نمایشنامه نویس است را نمیتوان با کسی مانند استاد بهرام بیضایی مقایسه کرد ، چرا که بیضایی اساسا نگاه کارگردانی به آثار دارد. او دامه داد: کتابی چند سال پیش توسط خانم فریدخت زاهدی چاپ شد به نام «خوانش نوین اکبر رادی» که کتاب بسیار خوبی است و باید برای نسل جدید مجددا چاپ شود. تاسفی که میخورم این است که اگر 60 سال پیش همچین اثری مثل روزنه آبی نوشته شده است، الان نباید وضعیت نمایشنامهنویسی ما این باشد. به همین دلیل پژوهش در آثار افرادی مثل رادی ، بیضایی و یا غلامحسین زاهدی چقدر میتواند به نسل جدید کمک کند.
به گزارش رسانه خبری تئاتر آنلاین، مراسم رونمایی و نمایشنامهخوانی کتاب «ساحلیها» به قلم وجدی معوض با ترجمهای از نازنین میهن، شنبه هفتم بهمن ساعت ۱۹ الی ۲۱ در کافه دژن واقع در خیابان سپهبد قرنی، نرسیده به کریمخان، کوچه امانی، پلاک ۵ برگزار میشود.
وجدی معوض متولد سال ۱۹۶۸در شهر دیرالقمر لبنان، نویسنده، هنرپیشه و کارگردان لبنانی/کانادایی است.
در این نشست فرهنگی امین میری، صادق برقعی، رشاد معینی، بیتا عزیز، منصور عربی، وحید الهویی، نازنین میهن و نیلوفر لبیب این اثر را خوانش میکنند.
در این جلسه هومن بنایی، دامون قنبرزاده، آرام محضری، رحمت امینی و سارا اللهیاری بههمراه جمعی از منتقدان و هنرمندان به نقد و بررسی نمایشنامه «ساحلیها» میپردازند.
فرهاد توکلی طراحی جلد و پوستر این نشست را بر عهده دارد و حضور برای عموم علاقهمندان آزاد و رایگان است.
به گزارش رسانه خبری تئاترآنلاین، کتاب «سه قطعه» اثر پیتر هانتکه با ترجمه عباس نعلبندیان بعد از ۵۲ سال راهی بازار کتاب شده است.
ناشر در معرفی این کتاب نوشته است: این مجموعه تشکیل شده از سه نمایشنامه، همراه با گفتوگو با پیتر هانتکه و مقدمه آربی آوانسیان با ترجمه متفاوت عباس نعلبندیان که در سال ۱۳۵۱ توسط کارگاه نمایش منتشر شده بود و اکنون در انتشارات نریمان با قیمت ۹۰ هزار تومان روانه کتابفروشیها شده است.
آربی آوانسیان در مقدمه کتاب آورده است: «هانتکه مفهوم بازی را در بازی کردن با مفاهیم بازیافته است. هر یک از این سه قطعه، نمایشگر نوعی بازی است که نویسنده در یک موقعیت بهخصوص مطرح میکند؛ فلسفه نمایشیِ هانتکه در یافتن همین بازی خلاصه میشود.
آنچه به بازیگر و کارگردان محول شده، همگام شدن با همین بازی است.
در واقع هرکدام از این بازیها، چیستانی است که جواب آن شاید ارزشی کمتر از بازیای که برای کشف نتیجه آن میشود، دارد. خواننده این «سه قطعه» نیز به نوبه خود به این بازی کشیده میشود.
شاید کمتر نمایشنامهای وجود داشته باشد که بتواند خواننده را به خودی خود به بازی دعوت کند.
در خواندن این متنها خواننده بیاختیار به بازی خوانده میشود. او بازی را طبیعتاً میبازد. امکان برد یا باخت در بازی در اختیار بازیگر است؛ به همین دلیل بازیهای هانتکه، بازیهایی مطلقاند.ـ
مجتبا نریمان نیز در مقدمه ناشر به رسمالخط نعلبندیان اشاره میکند:
«تراژدیِ زندگی عباس نعلبندیان خود قصهای نانوشته است. از کار کردن در دکه روزنامهفروشی پدرش تا سالهای کارگاه نمایش و بعد زندان و دستآخر خودکشی! چاپ این کتاب تلاشی است تا بعد از چند دهه، بتوانیم یکی از آثار نعلبندیان را بهچاپ برسانیم. رسمالخط مورد استفاده نعلبندیان مورد تأیید و استفاده نشر نریمان نیست اما واجب دیدیم رسمالخطی را که نعلبندیان روی آن اصرار داشت در این کتاب حفظ کنیم.»
به گزارش رسانه خبری تئاترآنلاین و به نقل از روابط عمومی مجموعه تئاترشهر، نمایشنامه «زندانی خیابان دوم» به نویسندگی نیل سایمون با ترجمه شهرام زرگر و کارگردانی مریم باقری خوانده میشود.
علیرضا کنگرلو تهیهکنندگی این نمایشنامهخوانی را برعهده دارد.
کمدی «زندانی خیابان دوم» روایت زندگی انسان امروز و گرفتار در دنیای صنعتی است و سردرگمیها، رنجها و تنهایی او را به تصویر میکشد.
نقشخوانان این اثر نمایشی، علیرضا کنگرلو، شمسی صادقی، اعظم حبیبی، مهناز آبادیان، شیرین سپهراد، بهداد قادری و بهار اینانلو هستند.
سایر عوامل این نمایشنامهخوانی عبارتند از موسیقی: دانیال نوری مقدم، دستیار کارگردان: یاسمن عطاالهی، منشی صحنه: مهرآسا ونهاری، مشاور استایل: حمید جاوید، طراح پوستر: سارا رادمهر، ساخت تیزر: تندیس فیلم
این نمایشنامه دوشنبه ۲۵ دی ساعت ۱۹:۳۰در سالن مشاهیر مجموعه تئاترشهر خوانده خواهد شد.
به گزارش رسانه خبری تئاترآنلاین و به نقل از روابطعمومی کانون نمایشنامهنویسان و مترجمان تئاتر ایران، هفتمین نشست «صدای نمایشنامهنویس» که به روخوانی و گفتوگو درباره نمایشنامه «بدخیم» یا «اسباببازی» نوشته بهزاد فراهانی اختصاص داشت، با حضور علاقهمندان ادبیات نمایشی و تنی چند از هنرمندان، شامگاه یکشنبه ۱۷ دی در سالن جوانمرد عمارت خانه تئاتر برگزار شد.
در این نشست بهزاد فراهانی در پاسخ به پرسش بهزاد صدیقی، دبیر سلسلهنشستهای «صدای نمایشنامهنویسِ» کانون نمایشنامهنویسان و مترجمان تئاتر ایران مبنی بر این که فکر نوشتن این اثر چهگونه به ذهنتان راه پیدا کرد و این نمایشنامه را نوشتید، توضیح داد: نمایشنامه «بدخیم» یکی از نمایشنامههای جدیدم است که آن را به پیشنهاد دوست هنرمندم، ابراهیم مکی، نمایشنامهنویسی که سالها است مقیم فرانسه است، نگاشته و به پیشنهاد او، نمایشنامهای با پنج شخصیت نوشته است.
صدیقی نیز در سخنانی گفت: این نمایشنامه تکپردهای، همچون بسیاری از متون نمایشی دیگر که از نمایشنامهنویسان و مترجمان نمایشنامه نوشته شدهاند، بازتابی از زندگی، روزگار و جامعه امروز ما هستند.
در ادامه، فراهانی در پاسخ به مخاطبانش توضیحاتی درباره شخصیتهای نمایشنامه، پایانبندی و زبان آن ارایه کرد.
این نمایشنامهنویس درباره پایانبندی نمایشنامه «بدخیم» گفت: این روزها همه در حال شلیک کردن و هر روز مدام با مرگ روبهرو هستیم. بنابراین پایان این نمایشنامه، غیرواقعی نیست.
در ادامه این نشست، رضا بابک، دیگر هنرمند حاضر در آن در سخنانی درباره نمایشنامه «بدخیم» گفت: این متن جنبههای خیلی مثبتی دارد. دیالوگنویسیاش خوب است ولی جای موسیقی در این اجرا خالی بود. جاهایی حس میکردم، حسی از هیچکاک در این کار هست.
فراهانی در پاسخ به وی توضیح داد: میخواستم موسیقی تختحوضی داشته باشم، ولی نوازنده مورد نظرم نتوانست بیاید.
وی ادامه داد: یکی از فیلمهای ویلیام وایلر را دوست دارم و در این نمایشنامه از آن بهره گرفتهام.
فراهانی در پاسخ به پرسشی دیگر درباره زبان نمایشنامهاش گفت: لمپنیزمی که در کار وجود دارد، در زندگی ما جاری است و اتفاق غریبی نیست.
این نویسنده همچنین در پاسخ به سخنان حاضران درباره کشتهشدن یکی از شخصیتهای نمایشنامه افزود: شخصیت ما به سادگی کشته نمیشود، بلکه پیچیده کشته میشود. او به دست کسی کشته میشود که معلول است و مشکلات گوناگونی دارد.
در این نشست، بهزاد فراهانی در پاسخ به مخاطبان خود تاکید کرد که به نظرات و پیشنهادهای آنها درباره نمایشنامهاش فکر خواهد کرد و در بازنویسیهایی که بر این متن انجام میدهد، این نظرات را مورد توجه قرار خواهد داد.
رضا بابک، عباس جهانگیریان، فهیمه رحیمنیا، سلما سلامتی، علی عابدی، فرزانه نشاطخواه، جمشید جهانزاده، شهرام گیلآبادی، شهرام ابوالقاسمی، آرام محضری، رحیم رشیدیتبار و … از جمله حاضران در این نشست بودند.
سلسه نشستهای نمایشنامهخوانی «صدای نمایشنامهنویس» توسط کانون نمایشنامهنویسان و مترجمان تئاتر ایران به دبیری بهزاد صدیقی، در نخستین شنبه هر ماه برگزار میشود اما به دلیل همزمانی جلسه بهمن ماه با زمان برگزاری جشنوارههای فرهنگی هنری، نشست بهمنماه، شامگاه ۱۷ دی برگزار شد.
بهرام بیضایی (زاده ۵ دیماه ۱۳۱۷ در تهران) کارگردان سینما و تئاتر و نمایشنامه نویس و فیلمنامه نویس و پژوهشگر ایرانی است. وی کارگردان برخی از بهترین و ماندگارترین آثار سینمای تاریخ ایران است.چریکه تارا، مرگ یزدگرد، باشو غریبه کوچک، شاید وقتی دیگر، مسافران و سگ کشی از مهمترین آثار وی هستند. به گزارش رسانه خبری تئاترآنلاین، کانون نمایشنامهنویسان و مترجمان تئاتر ایران به مناسبت زادروز استاد بهرام بیضایی و فرخندگیِ هشتادوپنج سالگی ایشان پیامی منتشر کردند که به شرح زیر است:
ما با نامِ شما عشقبازی میکنیم آییی لولیوشِ مَغموم عیارِ تنها زالِ خرد در سر؛
کاش هُرَست آوارِ زمان را بر روی و مویمان میدیدید؛
کاش صدای سکوتِ تنهاییمان را میشنیدید؛
شما در غُربت و ما در عُسْرَت و عُزلت؛
هیچگاه واژه غریبی و تنهایی اینسان چون شمشیری دو دَم جان و اندیشهمان را شرحه شرحه نکرده بود؛
آیا اشتباه بود آنچه نگاشتید؟
آیا طوفان و مسیر، شما را به هرزآبه برد؟
مگر نه اینکه واژه واژه نوشتههایتان بُرّادهی جان بود؟
نه، هرگز گمان نمیبریم که شما جز این که هستید باید میبودید؛
شما شهریارِ سخن بوده و هستید، چون پدرتان فردوسی و برادرتان سعدی،
شما حکیم بوده و هستید چون پورِ سینا و عینْالقُضات،
شما تاریخ را مکتوب کردهاید چون بلعمی و بیهقی،
شما کاری کردهاید کارستان؛ و ما آبشخور کانِ جانِ و خردِ شما هستیم و خواهیم بود؛
پس بمانید والا گُهر که وجودِ اَهوراییتان برای شکافتنِ این شبانِ تیره ما را بس؛
زادروزتان در پنجمین روز از دهمین ماه این سال بر ما خجسته باد که شما تا ازل جاودانهاید.
کانون نمایشنامهنویسان و مترجمان تئاتر ایران پنجمِ دیماهِ یکهزاروچهارصدودو
به گزارش رسانه خبری تئاترآنلاین و به نقل از روابط عمومی تماشاخانهی ایرانشهر؛ در نمایشنامه خوانی “خانه خیابان مهر” به نویسندگی و کارگردانی غلامحسین دولت آبادی، اصغر همت، قاسم زارع، رضا فیاضی، بابک انصاری، بابک نوری، مهدی بازدار، فاطمه خسروی، حامد صحت به عنوان خوانشگر حضور دارند.
این نمایشنامه خوانی روز شنبه ساعت ۱۹ در سالن ناظرزادهی کرمانی اجرا خواهد شد.
گفتنی است علاقهمندان به تهیهی اینترنتی بلیتهای این نمایشنامهخوانی میتوانند به سایت تماشاخانهی ایرانشهر و یا سامانهی تیوال مراجعه نمایند.
به گزارش رسانه خبری تئاترآنلاین، کتاب «صد اجرا صد نقد» نوشته مسعود موسوی کارگردان، منتقد و مدرس تئاتر توسط انتشارات لوح فکر منتشر شده است. این کتاب با نگاهی کارشناسانه و منتقدانه به آثار اجرایی کارگردان های مطرح تئاتری نوشته شده است و می تواند مناسب دانشجویان رشتههای نمایش برای شناخت نقاط قوت و ضعف نمایشهای اجرا شده باشد.
در این کتاب نمایش هایی چون نمایش «خانه برناردا آلبا به کارگردانی علی رفیعی، «آندرانیک» به کارگردانی حمید پورآذری، «آبگوشت زهرماری» آرش آبسالان، «رقص مرگ» یاسر خاسب، «خروس لاری» امید سهرابی، «درای کانتی» امیر پشلنگ، «بیداری خانه نسوان» حسین کیانی، «این یک پیپ نیست» محمد مساوات، «باغ شازده» محمد زوار بی ریا، «آشغال مانده ها» نجلا نظریان، «سونات پاییزی» جلال تهرانی، «ل،ت» عاطفه تهرانی، «هیپولیت» فرزاد امینی، «یرما» اشکان صادقی، «سلول های حرام» نیما یوسفی، «چمدان» فرهاد آییش، «p۲» مرتضی میرمنتظمی، «ابرهای پشت پنجره» رضا گوران، «خانه ابری» سیامک احصایی، حمید پورآذری، «راشامون» رضا کوچک زاده، «من شاه ریچارد هستم» محمد عاقبتی، «موسیو ابراهیم» علیرضا کوشک جلالی، «غسالخانه تهران ۵۶» مهسا احمدی، «کمیته نان» لیلی عاج، «صدای خنده حضار» حسام افسری، «و چند داستان دیگر» پیام لاریان، «والس مرده شوران» کوروش نریمانی، «یرما» فضل الله نوبری، «کادانس» نیما دهقان، «سرحدات لیر» مهتاب شکریان، «آخرین انار دنیا» ابراهیم پشتکوهی، «من یک زنم صدام رو میشنوی» کاملیا غزلی، «خداحافظ باغ آلبالوی من» سارا مخاوات از جمله آثاری هستند که از زوایای مختلف مورد نقد و بررسی قرار گرفته اند.
مسعود موسوی درباره دلایل انتشار این کتاب گفت: معتقدم آسیب شناسی یک اثر مهمتر از تولید آن اثر است. آن اثر به هرحال تولید می شود و تماشاگران چه راضی چه ناراضی آن کار را میبینند اما در پایان باید یک نمایش مورد آسیب شناسی قرار بگیرد تا آن هنرمند بفهمد با خودش چندچند است. آیا مخاطبش آنچه را که او می خواسته دریافت کرده یا نه. اگر دریافت نکرده چرا؟ یا اینکه چرا از طراحی صحنه یا لباس یا بازی ها خوشش آمده است؟ کارگردان باید دلایل این اتفاقات را پیدا و آنها را آنالیز کند تا کار بعدی اش حداقل گامی رو به جلو باشد. متاسفانه این آسیب شناسی در تئاتر ما وجود ندارد و حتی در جشنواره ها هم این مساله وجود دارد؛ کسی که برنده می شود فکر میکند اتفاق بزرگی برایش افتاده و کسی که می بازد هم نمیپرسد چرا باخته ام و دوباره همان ایرادات و اشتباهات را در کار بعدی اش انجام می دهد مگر اینکه بعد از پایان جشنواره فجر از همان ستاد جشنواره آسیب شناسی ها شروع شود.
وی ادامه داد: از آنجایی که من هم به عنوان کارگردان و بازیگر و هم منتقد و مدرس تئاتر فعالیت می کنم جای پرداختن و نقد نمایشهای روی صحنه را خالی دیدم؛ نقدی که تنها تئوری نباشد بلکه جنبه آموزشی هم داشته باشد. در کتاب «صد اجرا صد نقد» به سراغ آثاری رفتم که جای خودشان را در میان مخاطبان باز کرده اند و حالا قرار است مورد نقد و بررسی قرار بگیرند. در این کتاب از آثار معتبرترین کارگردان های تئاتر ایران مانند دکتر رفیعی شروع کردم و به کارگردان های جوان تر مانند محمد مساوات رسیدم که این روزها حرف های جدیدی می زنند.
موسوی با اشاره به اینکه نقدهای این کتاب قبلا در رسانه ها و مطبوعات منتشر شده اند، بیان کرد: احساس کردم نقدهایی را که در طول سال های مختلف نوشته ام نیازمند جمع آوری است. چون این نقدها نقدهای ژورنالیستی صرف نیستند و می توانند جنبه آموزشی داشته باشند. مثلا ممکن است فردی در شهرستان اکثر این نمایش ها را ندیده باشد اما وقتی نقد این آثار را می خواند، متوجه می شود که منتقد به کدام یک از جنبه های این آثار نقد وارد کرده است. بنابراین فردی که می خواهد کارگردانی کند یا بنویسد یا بازی کند می تواند به صورت عملی درسِ کارگردانی یا نمایشنامه نویسی یا هر حوزه دیگری را که می خواهد در آن فعالیت کند، فرا بگیرد چون در نقدها من تمام جوانب یک اثر نمایشی را مورد توجه قرار داده ام.
این کارگردان تئاتر یادآور شد: در واقع علاقه مندان به تئاتر با خواندن این کتاب می توانند درباره ۱۰۰ کارگردانی، ۱۰۰ طراحی صحنه، ۱۰۰ طرای نور و گریم، ۱۰۰ بازی و موارد دیگر اطلاعات کسب کنند. دانشجویان و هنرجویان تئاتر نیز می توانند از مطالب این کتاب استفاده کنند چون علاوه بر آثار ایرانی حداقل ۶ اثر خارجی نیز که در دوره های مختلف جشنواره تئاتر فجر اجرا شده است، مورد نقد قرار گرفته اند. به عنوان نمونه «باغ آلبالو»یی که توسط یک کارگردان روس اجرا شده نقد شده و «باغ آلبالو»یی هم که توسط اکبر زنجانپور به صحنه رفته و «خداحافظ باغ آلبالوی من» هم که توسط یک کارگردان جوان روی صحنه رفته نقد شده است از این رو امکان مقایسه اجراهایی که از یک نمایشنامه شده در این کتاب وجود دارد.
وی در پایان با اشاره به این که کتاب «صد اجرا صد نقد» قابلیت تدریس در واحدهای مختلف رشته نمایش را دارد، عنوان کرد: این کتاب قابلیت این را دارد که در درس هایی چون تجزیه و تحلیل متن و اجرا مورد استفاده قرار بگیرد. فیلم تئاتر بیش از ۹۰ درصد این اجراها موجود است از این رو استادهای دانشگاه می توانند در کلاس های درسشان این اثر را نمایش دهند و بعد نقد هر اثر را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهند. احتمالا خود من هم در کلاسهای دانشگاهم این کار را خواهم کرد.
علاقه مندان به تهیه و خرید کتاب فوق می توانند با انتشارات لوح فکر و با شماره همراه ۰۹۱۲۲۱۶۱۰۴۷(خدادوست) تماس بگیرند.
