نویسنده: رضا اسماعیلی

  • مشترک مورد نظر در تماشاخانه “آو” در دسترس نمی‌باشد

    مشترک مورد نظر در تماشاخانه “آو” در دسترس نمی‌باشد

    1نمایش “مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد” در قالب فستیوال “مونولیو” در تماشاخانه “آو” روی صحنه می‌رود.

     به گزارش MrArt.ir، نمایش “مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد” شنبه 27 مهرماه در قالب فستیوال “مونولیو” در تماشاخانه” آو” روی صحنه می‌رود. نویسنده و کارگردان این مونولوگ محمد زمان وفاجویی است و سجاد حمیدیان در آن بازی می‌کند.

    در این مونولوگ حمید پورآذری به عنوان مشاور کارگردان و طراح صحنه با وفاجویی همکاری کرده است. دستیار کارگردان و برنامه‌ریز “مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد” امیرسپهر تقی‌لو است و راشین دیدنده به عنوان منشی صحنه در این نمایش حضور دارد. طراح لباس این مونولوگ پگاه ترکی است و علی‌رضا مدنی انتخاب موسیقی این نمایش را به عهده داشته است.

    این نمایش با مشارکت مجموعه‌ی فرهنگی-هنری “ورتا” تولید شده است. علاقمندان به دیدن “مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد”می‌توانند برای خرید اینترنتی بلیت به آدرس www.vinaticket.ir مراجعه کنند.

    تهیه بلیت از طریق سایت یاد شده با تخفیف و 5 هزار تومان خواهد بود. قیمت عادی بلیت به صورت حضوری و در گیشه 7 هزار تومان است. این مونولوگ در روز یاد شده در دو سانس 18 و 20 در خانه‌ی نمایش “آو” روی صحنه می‌رود.

  • با «مد» مشکل دارم/ خلاقیت در کمال سادگی

    با «مد» مشکل دارم/ خلاقیت در کمال سادگی

    1یکی از نکات بارز نمایش «‍ پروانه مفرغی» برای تماشاگری که در سالن حاضر می‌شود پر دیالوگ بودن کار است. در عین حال اگر دیالوگ‌ها را با دقت گوش ندهی بخشی از کار را از دست داده‌ای.

     به گزارش MrArt.ir، تالار سایه مجموعه تئاتر شهر این روزها میزبان نمایش «پروانه مفرغی» کاری تازه از هوشمند هنرکار است. این نمایش روایتی از ورود ابزار و اعتقاد نو به دنیای کهن است و ویلیام گولدینگ نویسنده متن چنان فرازمانی به موضوع پرداخته که هر جمله از دیالوگ‌های نمایش می‌تواند مصداقی از چیزی باشد که این روزها در زندگی مدرن و شهری شاهدش هستیم.

    شکل اجرایی نمایش به بستری برای انتقال این مفاهیم تبدیل شده است. هنرکار که در سخنان خود تاکید به علاقه‌اش به صحنه نمایش خلوت دارد؛ قصر پادشاهی سزار نمایش «پروانه مفرغی» را نه شاهانه و پرطمطراق بلکه سرشار از المان‌های بیانگر حال و هوای شخصیت‌های حاضر در آن طراحی کرده است. نگاه کاریکاتور گونه کارگردان به شخصیت‌ها در گریم و طراحی صحنه و نور به وضوح دیده می‌شود و همه این‌ها در کنار بازی‌ها تابلویی از دنیای کهن محکوم به فنا و ویژگی‌های دنیای مدرن را به نمایش می‌گذارد.

    هنرکار در گفت‌و‌گو با روزنامه «بهار» درباره جزئیات این نمایش و تفسیرش از محتوای آن و انعکاس آن در شکل اجرایی سخن گفت.

    یکی از نکات بارز نمایش «‍ پروانه مفرغی» برای تماشاگری که در سالن حاضر می‌شود پردیالوگ بودن کار است. در عین حال اگر دیالوگ‌ها را با دقت گوش ندهی  بخشی از کار را از دست داده‌ای. همه این‌ها در شرایطی است که امروزه سلیقه مخاطب به سمت تصویر پیش رفته است، در نتیجه مخاطب دیگر عادت چندانی به گوش سپردن دقیق به کلمات ندارد. در این وضعیت چطور می‌توان کاری مانند «پروانه مفرغی» را اجرا کرد به گونه‌ای که تماشاگر با سلیقه تازه‌اش بتواند به خوبی با آن ارتباط برقرار کند؟

    اصل قضیه بر سر این است که آیا ما می‌توانیم کلام را از تئاتر حذف کنیم یا خیر؟ شکل تئاتری که به آن اشاره کردید به بخش کوچکی از تئاتر اکسپریمنتال مربوط می‌شود. در حوزه عام و حرفه‌ای تئاتر، کلام همچنان تسلط کامل دارد. زمانی کلام در متن آنقدر مهم است که نه تنها نمی‌توانی آن را کنار بگذاری حتی انتقال درست آن هم کاری دشوار است. اجرای اثری از بهرام بیضایی به این راحتی نیست چون تو باید متوجه باشی که چه چیزی در این کار گفته می‌شود. پس اشاره شما به تصویری شدن و حذف کلام مربوط به بخشی از تئاتر اکسپریمنتال می‌شود. اما در همان تئاتر تجربی هم کلام بسیار مسلط است. از نمونه‌های وطنی آن می‌توانم از کارهای امیررضا کوهستانی و جلال تهرانی نام ببرم. از سوی دیگر می‌بینیم که تئاتر مدرن وارد بحث تصویری‌تر شدن می‌شود که این الزاما به معنی حذف یا حتی کم‌رنگ شدن کلام نیست. من کارهایی داشتم که پر از کلام بوده و تماشاگر غیرایرانی آن را دیده و توانسته با آن ارتباط برقرار کند و معنی کار من را دریافته است چون تئاتر توانسته در کنار کلام، تصویر هم داشته باشد. در «پروانه مفرغی» هم شاهد تصویرسازی هستیم چون اساسا من کارگردانی هستم که بیشتر به شکل گرایش دارم. تصویری کردن کار تناقضی با پردیالوگ بودن آن ندارد. اینکه برخی می‌گویند تماشاگر امروز حوصله کار پردیالوگ را ندارد به نظر من به نوعی توهین به تماشاگر است. ۳۰ سال پیش می‌گفتند دوره رمان‌های بلند سرآمده است اما سال‌هاست می‌بینیم که رمان‌های طولانی جدیدی نوشته می‌شود و همچنان مخاطب خود را دارند. تو دنیای جدید تئاتر را باید بشناسی و باید با زبان امروزی آن صحبت کنی.

    اصلی‌ترین عامل انتقال کلام به مخاطب بازیگر است. خود بازیگر باید به درک درستی از این کلام برسد. چقدر با بازیگران چالش داشتید تا بتوانند تصویری درست از کلام در ذهن ببینند و آن را به زبان بیاورند؟

    برای این مساله زمان زیادی صرف کردیم. در بعضی موارد لازم بود سابقه تاریخی، فلسفی و حتی اعتقادی دیالوگ را پیدا کنیم تا بازیگر درک کند آنچه قرار است بگوید چیست. خوشبختانه بازیگران گروه اهل کتاب بودند و خودشان نسبت به مسائل فلسفی آگاهی داشتند، اما در عین حال لازم بود من در مقام کارگردان توضیح دهم که این بخش از کار به فلسفه دکارت اشاره می‌کند و بخشی دیگر به فلسفه کانت و یا مواردی از این دست. در ارتباط بازیگران با هم باید درک همگی آنان از مفاهیم به هم نزدیک شود. این طور نباشد که من یک جمله بگویم و بازیگر مقابل مفهومی دیگر برداشت کند. پرسش این است که تو چطور می‌توانی این بحث سنگین و طولانی فلسفی را راحت‌تر به مخاطب منتقل بکنی.

    یکی از ابزاری که این روزها خیلی متداول است و در تئاترهای مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرد ویدئو پروجکشن است. این ابزار می‌توانست در کار شما هم به کمک بیاید و به فضا هم می‌آمد. اصلا این موضوع برایتان مطرح شد که از این امکان برای «پروانه مفرغی» استفاده کنید؟

    نمی‌دانم ویدئوپروجکشن در این نمایش کجا به کار می‌آمد غیر از همان تصویر انتهایی نمایش که من تلاش کردم بدون استفاده از ویدئوپروجکشن حس و حال مورد نظر را به وجود آورم. من با تئاتر مالتی مدیا مشکلی ندارم؛ مشکل من با مد است. چیزی مد می‌شود و می‌بینی که در کارهای مختلف بی‌ارتباط با فضا مورد استفاده قرار می‌گیرد. البته باید به این نکته تاکید کنم که ویدئوپروجکشن در دهه ۵۰ میلادی در «تئاتر مستند» و بخش‌هایی از تئاترهای تجربی مورد استفاده قرار ‌گرفته‌بود و اصلا تکنیک تازه‌ای نیست. همین‌طور در دهه ۶۰ و ۷۰ و 80 میلادی تئاترهای تجربی به صورت گسترده به سمت استفاده از این ابزار گرایش پیدا می‌کنند.

    اما در ایران تازه است…

    نه. در جشن هنر شیراز از آن استفاده آن شده است. ممکن است اگر در کار من هم فضایی بطلبد از این ابزار استفاده می‌کنم، اما الزاما بهره‌گیری از آن به معنای رسیدن به فضای مدرن نیست. این ابزار حداقل قدمتی ۷۰ ساله در تئاتر اروپا دارد. خود من به تئاتر بی‌چیز علاقه دارم. آنچه که در انتهای صحنه «پروانه مفرغی» دیده می‌شود شاید در ابتدا بیننده را به اشتباه بیاندازد که پروجکت می‌شود، اما چیزی نیست غیر از دو تکه پارچه و نور. بهره‌گیری از ابزار موجب نو و مدرن شدن یک کار نمی‌شود مگر اینکه درست استفاده شود. قرار نیست بالابر‌های عجیب و غریب و نورهای عجیب، تازگی و نو بودن را در تئاتر ایجاد کند. بهره‌گیری از همه این‌ها هم نیازمند خلاقیت است.

    آیا می‌توان یک کار تاریخی را همانقدر ساده برگزار کرد که یک نمایش با دو شخصیت مانند «پرده‌ها از راه می‌رسند» را؟

    هر نمایشی شیوه اجرایی خودش را می‌طلبد، اما در اینجا سلیقه کارگردان مطرح است. من معتقد به سادگی و خلوت بودن کار هستم. گرچه در «پروانه مفرغی» ۱۰ بازیگر روی صحنه می‌آیند و می‌روند و همین طور فضای قصر وجود دارد و به این خاطر به آن خلوتی ایده‌آلم نرسیدم. اما در مورد کارهای مختلف قطعا طراحی متفاوت خواهد بود.

    بعضی نکات مشترک را می‌توان در طراحی پرده‌ها و پروانه مفرغی دید. نیمکت و پرده‌های نازک و قاب و …

    شیوه به کارگیری از این‌ها در دو نمایش متفاوت است. در «پرده‌ها از راه می‌رسند» هم از پرده نازک و نور استفاده کرده بودم که در این نمایش هم استفاده کردم. قاب پیشانی و انتهایی در کارهای مختلم موجود است. به قاب علاقه زیادی دارم. در «آینه» سه قاب تو درتو و یک قاب انتهایی وجود داشت که تا بی‌نهایت ادامه پیدا می‌کرد تا به «پرده‌ها از راه می‌رسند» برسیم که قاب اولیه با طناب شکل می‌گرفت و بعد در آن تار عنکبوت بسته می‌شد. در «سلام و خداحافظ» پیشانی صحنه که با ریسه‌ها درست شده بود به نوعی جدایی را بین تماشاگر و صحنه ایجاد می‌کرد.

    یعنی به سمت صحنه قاب عکسی می‌روید؟

    اصلا. ممکن است آن را به یادمان بیاندازد، اما با ملزومات آن یکی نیست. بعضی وقت‌ها بازیگران و حتی تماشاگران از این قاب‌ها رد می‌شوند. در «پروانه  مفرغی» علاوه بر اینکه سه استیج دیده می‌شود دو قاب هم وجود دارد. یکی قاب انتهایی صحنه و دیگری قاب ابتدایی صحنه است که شکسته. به همان گونه که بازیگران بارها از قاب ابتدایی رد می‌شوند، قاب انتهایی هم فقط دکوراتیو و پایان صحنه نیست و در درون آن بازی می‌بینیم.

    در رفت و آمد بین علاقه شما به صحنه خلوت و بیان مسائل فلسفی در نمایش تماشاگر چه جایگاهی پیدا می‌کند؟

    «پروانه مفرغی» نمایش ساده و کمیکی است که اگر درست اجرا شود می‌تواند برای تماشاگر جذابیت زیادی داشته باشد. هر کارگردانی کار خودش را از زاویه دید تماشاگر نگاه می‌کند و می‌خواهد به تماشاگر چیزی ارائه دهد و حرف تازه‌ای به او بزند. این که فکر کنید در هر کار هنری امکان این وجود دارد که تمام تماشاگران از کار راضی باشند غیرممکن است، اما کمابیش در جریان اجرای نمایش کارگردان متوجه می‌شود تماشاگری که فرهنگ تئاتری دارد می‌تواند با کار ارتباط برقرار کند یا نه. بدون آن که بخواهم به تماشاگر عام توهین کنم، باید بگویم تماشاگر فرهنگ‌شناس و تئاترشناس، به دور از فاضل‌نمایی و اسنوبیسم می‌تواند متر ما باشد. کارگردان نمی‌تواند خودش را جای تماشاگر نگذارد؛ اما نهایتا کار را با ایده‌ها و سلیقه‌های خودش می‌بیند.

    موسیقی عملا در این کار چندان به کار نرفته در صورتیکه می‌توانست بیشتر مورد بهره قرار بگیرد، البته اگر نگاهی کلاسیک‌تر به کار وجود داشت. گویی حجم موسیقی هم برای ایجاد سادگی قرار شده در کار کم باشد.

    موسیقی اگر درست استفاده نشود مزاحم است و من همانطور که گفتم هر چیز مزاحمی را از کارم دور می‌کنم. با عذاب ‌وجدان این را می‌گویم اما مجبورم بگویم که گاه تو در مقام کارگردان مجبوری به تماشاگر با موسیقی باج بدهی. سعی می‌کنم اخلاقی‌تر نگاه کنم و چندان این کار را انجام ندهم، اما به هر حال من هم از آن بهره می‌گیرم. با احترام به تمامی تماشاگران نمایش اگر می‌توانستم مخاطبم را در سطح بالاتر ببینم حجم موسیقی را در کار باز هم کاهش می‌دادم.

    در مورد نور هم نخواستید اغراق شده عمل کنید.

    در طراحی نور ما شعبده خاصی نیست، اما کاملا فکر شده در این مورد عمل کردیم. نور در یک کار کمدی بازتر و با نشاط تر از دیگر کارهاست. یک نور موضعی یا یک نور اسپات در این کار نداریم. حتی نقاط تاریک هم در این کار با دلیل است. عده‌ای در جاهایی در تاریکی قرار می‌گیرند که عمدی بوده.

    یکی از همین تاریکی‌ها به نظر می‌رسد در صحنه‌ای است که دو شخصیت مامیلیوس و اوفره‌زین در حال دعا هستند و نور زیادی روی آن دو نیست.

    نور روی این دو شخصیت در این صحنه خیلی کم‌توان‌تر از نوری است که روی فانوکلس و امپراطور افتاده است. این دو شخصیت جلوی صحنه هستند، اما اصل کار در بازی دو شخصیتی است که در عقب صحنه ایستاده اند. ما برای تعادل حسی تماشاگر نخواستیم آن دو را در نقطه تمرکز و گیرایی قرار دهیم که اصل قضیه فراموش شود و همچنین معنویت را با سایه‌روشنی که روی این‌ها دادیم بیشتر برقرار کردیم؛ معنویتی که در آن به نوعی شوخ‌طبعی هم وجود دارد.

    در بخش طراحی لباس کاملا منطبق با تاریخ رخ دادن قصه پیش نرفتید.

    لباس تاریخی روم باستان دارای همین اجزا بود. از صندلی که به پای شخصت‌ها است تا دیگر بخش‌های لباس آنان. اما ما خودمان را از قالب کلاسیک و رئالیستیک جدا کردیم و به یک شکل کاریکاتورگونه نزدیک به گروتسک رسیدیم.

    به نظر می‌رسد گریم تنها بخشی بود که تاکید چندانی به سادگی آن نشده بود.

    گریم کامل‌کننده همه طراحی‌ها است و آن را نباید از سایر طراحی‌ها جدا کرد. حذف زائدات و خلاصه کردن در گریم هم اتفاق می‌افتد، اما وقتی به سمت تصاویر و فضای کاریکاتورگونه می‌روی احتیاج به گوش و دماغ و موهای اغراق‌شده داری که البته با کلیت همخوانی و توافق دارد. هماهنگی اجزای تصویری است که اینجا اهمیت پیدا می‌کند.

    نمایشنامه «پروانه مفرغی» را خوانده‌ام اما یادم نمی‌آید که شخصیت رئیس تشریفات در آن باشد.

    آن شخصیت در متن هست اما بسیار کم‌رنگ و حتی قابل حذف بود. من این شخصیت را پررنگ کردم در حدی که نمایش با حضور او روی صحنه شروع می‌شود همین طور آخرین کسی که روی صحنه حضور دارد اوست. این شاید به نوعی امضای کارگردان باشد.

    اتفاقا امضای کارگردان ما را به سمت سادگی هدایت می‌کند، اما در عین حال با شخصیتی روبرو هستیم که اگر نبود هم نبود.

    نه موضوع به همین راحتی هم نیست. این آدم از کل فضای ما دور است و کنده شده و در عوالم خود است. بله، شما در یک دید می‌توانید مامیلیوس و اوفره‌زین را هم حذف کنید، اما این با متن اصلی تفاوت ایجاد می‌کند. ساده کردن با تالیف متفاوت است. تو می‌توانی تالیف ساده‌ای داشته باشی. رئیس تشریفات شخصیتی است که به نظر می‌رسد برد دراماتیک ندارد، اما دراماتیک‌ترین شخصیت کار است. فضای رو به زوال امپراطوری را هیچ کس بهتر از شخصیت رئیس تشریفات نشان نمی‌دهد. آدم سنگ‌واره‌ای که حس و حال فضا را نمایان می‌کند. او همچنین در پیشبرد طنز کار هم نقش دارد. این شخصیت فقط برای امضاگذاشتن من اضافه نشده است.

    این نمایش در مضمون و محتوا به نوعی ورود تکنولوژی و مقابله با آن را نشان می‌دهد و صحبت‌های ما به این سمت رفت که در طراحی شما به سمت سادگی و خودداری از استفاده از تکنولوژی رفته‌اید. می‌توان بر این اساس گفت که فرم و محتوا در یک جهت قرار گرفته‌اند؟

    نمایشنامه به مضر بودن تکنولوژی اشاره نمی‌کند اتفاقا از ورود فکر جدید استقبال می‌کند. آنچه که در اجرای ما مورد تاکید قرار گرفته ورود فکر و ابزار جدید است. دنیای کهن علی‌رغم دلتنگی‌های ما و نوستالژیک بودن جبرا رو به فناست. امپراطور و آدم‌هایش به شکل گریزناپذیری نابودشدنی‌اند. دنیای جدید انسانی‌تر و بهتر است، اما این دلیل بر آن نمی‌شود که زیان‌های ابزار و تکنولوژی دیده نشود. در نمایش وجه مثبت و منفی آن بررسی شده، اما بیشتر ویژگی‌های مثبت است که مورد توجه قرار می‌گیرد. اما باز هم این نکته را باید تاکید کنم که من قصدی برای استفاده نکردن از تکنولوژی نداشتم. من علاقه به تئاتر ساده و بی‌چیز و صحنه خالی دارم و بر همین اساس است که به سمت خلوتی و سادگی صحنه پیش می‌روم.

  • هنرمندان تئاتر و تلویزیون با هم “قرار” می‌گذارند

    هنرمندان تئاتر و تلویزیون با هم “قرار” می‌گذارند

    1نمایش “قرار” به کارگردانی سیامک احصایی و بازی علی سرابی و هانیه توسلی قرار است از 23 مهرماه در تالار حافظ روی صحنه برود.

    به گزارش MrArt.ir، سیامک احصایی در این‌باره گفت: نمایش “قرار” که پیش از این در جشنواره بین المللی تئاتر فجر در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه رفته بود، قرار است از سه‌شنبه 23 مهرماه در تالار حافظ اجرای عمومی خود را آغاز کند.

    وی درباره حضور همزمان علی سرابی در این نمایش و “روایت‌های ناتمام یک فصل معلق” به کارگردانی هومن سیدی توضیح داد: در اجرای جشنواره‌ای نمایش ما، حبیب رضایی به عنوان بازیگر حضور داشت اما در اجرای عمومی قرار است علی سرابی به جای او ایفای نقش کند. طبق برنامه ریزی که انجام دادیم سرابی همزمان در یک شب در دو نمایش “قرار” و “روایت های ناتمام یک فصل معلق” به کارگردانی هومن سیدی به ایفای نقش می پردازد که البته این اتفاق با هماهنگی صورت گرفته است. خوشبختانه چون هر دو نمایش در یک سالن اجرا می شوند مشکلی بابت هماهنگی به وجود نیامد و سرابی کاملا در خدمت کار بود.

    این طراح صحنه با سابقه تئاتر درباره تغییراتی که نمایش نسبت به اجرای جشنواره پیدا کرده است، گفت: “قرار” نسبت به اجرای جشنواره تئاتر فجر از لحاظ محتوایی و اجرایی تغییر خاصی نکرده است. تغییر بازیگر هم باعث تغییر در نمایش نشده البته در بخش دیالوگ‌ها شاهد تغییرات مختصری هستیم که طبیعی است.

    نمایش “قرار” نوشته طلا معتضدی است که داستانی ساده و عاشقانه دارد. در اجرای این اثر نمایشی لیلا مدن‌پور، آرش فصیح، سروناز نانکلی به عنوان گروه کارگردانی، آنکیدو دارش به عنوان آهنگساز و محمدرضا حسین‌زاده به عنوان مدیر تولید همکاری دارند.

    هانیه توسلی به خاطر بازی در این نمایش که در بخش مسابقه ایران جشنواره تئاتر فجر اجرا شد، جایزه بازیگری زن را دریافت کرد. علی سرابی از ابتدای سال در نمایش های “مرد بالشی” به کارگردانی محمد یعقوبی و ” ترانه های قدیمی” به کارگردانی محمد رحمانیان حضور داشته است.

  • سیفی‌‌آزاد: جریان تئاتری در کشور وجود ندارد

    سیفی‌‌آزاد: جریان تئاتری در کشور وجود ندارد

    1نشست خبری نمایش «شایعات» نوشته نیل سایمون صبح امروز در سالن کنفرانس خانه هنرمندان ایران با حضور رحمان سیفی‌آزاد کارگردان این نمایش، رویا میرعلمی و بهرام افشاری بازیگران این نمایش برگزار شد.

     به گزارش MrArt.ir، کارگردان نمایش «شایعات» در ابتدای این نشست اظهار داشت: تمرینات این نمایش را از اواسط مرداد ماه شروع کردیم و بعد از 45 روز تمرین فشرده از اول مهر ماه اجراهایمان را آغاز شد و تا قبل از محرم ادامه دارد.

    رحمان سیفی آزاد که بعد از 12 سال دوری به عرصه کارگردانی تئاتر بازگشته است، گفت: شرایط اجرای تئاتر نسبت به 12 سال پیش خیلی سخت‌تر شده است. در این سال‌ها نیروهای جوان زیادی به تئاتر اضافه شده‌اند اما امکانات هیچ رشدی نکرده است، بنابراین رقابت برای کسب امکانات به شدت زیاد و شرایط مالی هم بسیار دشوار است.

    وی درباره دوری 12 ساله خود از صحنه تئاتر نیز گفت: بعد از آخرین اجرایم حدود دو سال سعی کردم تا ادامه فعالیت دهم اما با مدیران وقت به تفاهم نرسیدم و تصمیم گرفتم این فضا را ترک کردم. در تعویض مدیریت‌ها با پیش فرض اینکه فضا تلطیف شده قصد اجرای نمایش را داشتم اما بنا به دلایل مختلف باردیگر نتوانستم کار کنم.

    سیفی آزاد مدیریت تئاتر را یکی از بزرگترین مشکلات این عرصه برشمرد و توضیح داد: مدیریت تئاتر ما دچار مشکلات بزرگی است، زیرا دائم خود را با کشورهای مطرح دنیا مقایسه می‌کند. در حالی که مدیریت فرهنگی هر کشوری باید متناسب با امکانات همان کشور باشد.

    وی ادامه داد: بسیاری از مدیران ما مایل هستند با افراد شناخته شده کار کنند و تلاشی برای تغییر شرایط ندارند و در این شرایط حتی قانون‌گذاران ما هم برای حل مشکلات تئاتر کوششی نمی‌کنند.

    سیفی آزاد تئاتر را یکی از نشانه‌های توسعه فرهنگ شهری در هر جامعه‌ای برشمرد و تصریح کرد: در ایران با وجود توسعه شهر نشینی، سالن‌های تئاتر به شدت کم است. ضمن اینکه تئاتر در شهرستان‌ها بیشتر با جشنواره‌ها زنده است، بنابراین شرایط این هنر روز به روز بدتر می‌شود و از سویی معلوم نیست چرا آموزش عالی اصرار دارد دانشجویان بیشتری را درگیر رشته تئاتر بکند اما هیچ کس به فکر آینده این دانشجویان نیست.

    کارگردان نمایش «شب‌نشینی در جهنم» با تاکید بر اینکه سطح کلان مملکت باید فکری به حال تئاتر بکند، خاطرنشان کرد: از سوی دیگر تئاتر ما متولیان زیادی دارد؛ هر ارگان یک مرکز هنرهای نمایشی برای خودش درست کرده که سیاست‌گذاری‌های خاص خودش را دارد اما ظهور و بروزش را نمی‌بینیم.

    وی اظهار تاسف کرد: در حال حاضر در ایران مطلقا جریان تئاتر وجود ندارد، اجرای عمومی هست اما هرگز به معنای جریان تئاتری نیست چون زمانی جریان به وجود می‌آید که گروه‌های تئاتری، تئاتر را به عنوان شغل‌شان دنبال و از راه آن ارتزاق کنند و در این رهگذر به تجربه‌های نو دست یابند اما در حال حاضر از گروه‌های تئاتری، فقط اسامی آن‌ها وجود دارد.

    سیفی آزاد با اشاره به تغییر سیاست‌گذاری جشنواره تئاتر فجر در چند سال اخیر یادآور شد: این تغییر بزرگترین ضربه را زد. هیچ فکر نکردند گروه‌های تئاتری آیا می‌توانند یک سال کنار هم باقی بمانند، ضمن اینکه بسیاری از گروه‌ها حتی سالی یک بار هم امکان اجرای نمایش ندارند.

    او با تاکید بر اینکه باید چرخه اقتصادی تئاتر درست شود، اظهار تاسف کرد: مدیران ما هیچ برنامه‌ای برای توسعه تئاتر ندارند و بیشتر علاقه‌مند هستند با چهره‌ها کار کنند، در حالی که کار کردن با چهرها مایه افتخار نیست بلکه خودخواهی است و افتخار یک مدیر باید در توسعه امکانات تئاتر باشد.

    این کارگردان تئاتر که نمایش «شایعات» را با متنی از نیل سایمون نمایشنامه‌نویس آمریکایی اجرا می‌کند، گفت: علاقه‌ام به اجرای متون ایرانی است. نویسندگان بسیار خوبی داریم اما همیشه به دلیل ترس‌ها و احتیاط‌های مدیریتی، از قلم این نویسندگان خوب‌مان محروم می‌مانیم. مدیران ما بر نمی‌تابند که یک متن ایرانی به شرایط جامعه ما بپردازد اما اگر همان شرایط در یک متن خارجی وجود داشته باشد‌، اجرای آن متن ایرادی ندارد.

    وی در ادامه‌ی سخنانش یادآور شد: یکی دو سال بعد از اجرای نمایش «شب‌نشینی در جهنم» متون دیگری را برای اجرا پیشنهاد کردم اما با مدیران وقت به تفاهم نمی‌رسیدم و پس از آن هم نمایشنامه‌های پیشنهادی‌ام که همه ایرانی بود، رد شد. تا زمانی که این وضعیت ادامه یابد، همچنان ادبیات نمایشی خارجی بر صحنه‌های تئاتر ما یکه‌تازی می‌کنند.

    کارگردان «شایعات» که پیش از این در نظر داشت نمایشی براساس رمان «دا» اجرا کند درباره ناکامی این پروژه توضیح داد: معاون هنری پیشین پیشنهاد اجرای این نمایش را مطرح کرد و بنده طرح اپرای «دا» را در حد و اندازه شان دفاع مقدس ارائه کردم و همه و از جمله آقای پارسایی مدیر وقت تالار وحدت از این طرح بسیار استقبال کردند تا این که بحث بودجه پیش آمد و من برای قیمت بلیت طرحی داشتم اما دوستان با طرح من موافق نبودند و چون بودجه هم نداشتند، کار خوابید.

    سیفی آزاد درباره ناکامی دیگر پروژه پیشنهادی‌اش «مردی برای تمام فصول» که کاری برای عاشورا بود تصریح کرد: از آنجا که به این متن هم اجازه کار ندادند، دریافتم اجازه اجرای متن ایرانی نمی‌دهند، در حالیکه پیش از این به کارهای جسورانه ایرانی اجازه کار داده می‌شد. به همین دلیل ترجیح دادم سراغ متنی خارجی بروم. جالب اینجاست متنی از شکسپیر پیشنهاد کردم که حتی از آن هم ترسیدند چون با شرایط کشور ما هماهنگ بود تا اینکه سرانجام با اجرای «شایعات» موافقت کردند و من هم دیدم نباید فرصت را از دست بدهم.

    او با ارائه توضیحاتی درباره وضعیت فعلی ایران اضافه کرد: خود ما هم در شایعه زندگی می‌کنیم. در واقع در بطن شایعه هستیم و شاید یکی از دلایل انتخاب متن، همین بود.

    سیفی آزاد با ارائه توضیحاتی درباره تغییراتی که در متن اصلی ایجاد کرده است‌، افزود: این نمایشنامه در دهه 80 و برای فضای جامعه آمریکا که فضایی دور از اضطراب بود، نوشته شده است اما جامعه امروز ما به شدت پر از اضطراب و مشکلات اقتصادی است و ما نمایشنامه را متناسب با جامعه خودمان تغییر دادیم.

    وی با اشاره به ویژگی‌های این نمایشنامه ادامه داد: یکی از ویژگی‌های این متن تکرار است اما تماشاگر ما حوصله ندارد و دوست دارد زودتر به اصل موضوع برسد و ما هم سعی کردیم به این موضوع توجه کنیم.

    سیفی آزاد همچنین توضیحاتی درباره نور و طراحی صحنه نمایش ارائه کرد و درباره همکاری با بازیگران شناخته شده تلویزیون گفت: ویژگی تئاتری بودن این بازیگران بیشتر برایم مهم بود. همه بازیگران را متناسب با نقش انتخاب کردم و هیچ بازیگری به خاطر چهره بودنش انتخاب نشده است.

    او در پایان صحبتش گفت: همیشه دوست داشته و دارم تئاتر کار کنم. با اینکه شرایط کار تصویری برایم فراهم‌تر است اما تئاتر را با همه مشکلاتش ترجیح می دهم ولی هیچ برنامه‌ای ندارم چون معلوم نیست کی می‌توانم سالن یا بودجه داشته باشم، به هر حال بی برنامگی جزو لاینفک تئاتر ماست اما امیدوارم حالا که بعد از مدتی آمده‌ام، بتوانم سالی یک اثر روی صحنه ببرم.

    در این نشست رویا میرعلمی یکی از بازیگران نمایش «شایعات» با ابراز خرسندی بازی‌اش در این نمایش گفت: گرایشم به کارهای کمدی است و بسیار اصرار داشتم پیشنهاد بازی در نمایش «شایعات» را بپذیرم.

    او درباره علاقه‌مندی‌اش به بازی در نمایش‌های کمدی توضیح داد: اصولا مردم ایران به راحتی اشکشان در می‌آید اما خنده گرفتن از این تماشاگر به دلیل هوش و ذکاوتی که دارد، بسیار دشوار است یعنی تماشاگر ما با هر حربه‌ای نمی‌خندد و خنداندن او نیازمند توانایی‌های ویژه است. نمی‌گویم این توانایی را دارم اما دوست دارم داشته باشم.

    میرعلمی ادامه داد: بازیگر کمدی باید یکسری اتفاقات را رقم بزند تا هم باور پذیر باشد و هم تماشاگر رفتار جدید را از سوی یک کاراکتر ببیند که در یک انسان معمولی دیده نمی‌شود و من همیشه دوست داشتم توانایی خود را در انجام این امر محک بزنم.

    بازیگر نمایش‌های «تکیه ملت» و «مضحکه شبیه قتل» یادآور شد: جامعه ما دچار تنش و اضطراب بسیاری است، چه ایرادی دارد تماشاگر ما به مدت دو ساعت در جایی دربسته بنشیند و اضطرابش را پشت در بگذارد و برای مدتی کوتاه حس لذت داشته باشد؟!

    رویا میرعلمی گفت: خنده تماشاگر برایم بسیار لذت بخش است و فکر می‌کنم یک گروه هنری صرف‌نظر از رسالت روشنفکرانه خود، همین که بتواند با اجرای یک نمایش کمدی که از نوع سخیف و پیش پا افتاده هم نیست، تماشاگر را بخنداند، موهبتی به دست آورده است.

    او در پایان صحبتش با قدردانی از دیگر اعضای گروه اجرایی نمایش «شایعات» گفت: همه از کارمان لذت می‌بریم، هرگز میان بازیگران مسابقه‌ای نیست که هر کس بخواهد بیشتر از دیگران دیده شود. مثل یک تیم فوتبال خیلی خوب هستیم که وقتی یک نفر گل می‌زند همه از آن گل لذت می‌بریم.

    بهرام افشاری دیگر بازیگر جوان این نمایش که اولین همکاری‌اش را با رحمان سیفی آزاد انجام می‌دهد، گفت: این نمایش برایم تجربه بسیار خوبی است و سخت‌ترین نقشی است که تا به حال داشته‌ام. به دلیل حضور بازیگران خوبی که در این نمایش بازی می‌کنند، باید تمرکز بالایی داشته باشم تا بتوانم ریتم را نگه دارم. از سوی دیگر نقش من جدی است و اجازه ندارم لبخند بزنم به همین دلیل فشار زیادی روی من است چون در این شرایط خیلی سخت است که بازیگر فضای جدی را نگه دارد.

    این بازیگر جوان تئاتر در بخش دیگری از صحبتش گفت: همیشه سعی کرده‌ام ژانرهای مختلف تئاتر را تجربه کنم و حتی اگر بیشتر در نمایش‌های کمدی بازی کرده‌ام، سعی کرده‌ام با یکدیگر متفاوت باشند.

    او با اشاره به شرایط بازیگری در نمایش‌های کمدی توضیح داد: به دلیل تشنجی که در جامعه ما وجود دارد، مخاطبان‌مان هم به چند گانگی رسیده‌اند و گاهی نسبت به کار کمدی گارد می‌گیرند و فکر می‌کنند نباید بخندند.

    افشاری بازی در این نمایش را تجربه‌ای بسیار خوب برای خود توصیف کرد و افزود: حدود 40 درصد مخاطبان ما اقشار متوسط هستند. آنها برای دیدن این نمایش هزینه بالایی می‌پردازند، بنابراین خوب است مدیران و حتی منتقدان از این گونه آثار حمایت کنند. چون این نمایش‌ها لازمه جامعه ماست؛ جامعه‌ای که دارد رو به افسردگی می‌رود.

    بهرام افشاری در پایان صحبتش به نمایندگی از نسل جوان هنرمندان تئاتر گفت: نسل ما امیدوار است شایسته سالاری بر جامعه هنری ما حکم‌فرما شود و این بزرگترین آرزوی نسل جوان تئاتری‌ها است.

    در حاشیه این نشست پرسشی درباره‌ی شایعات حضور رحمان سیفی آزاد در برخی پست‌های مدیریتی مطرح شد و سیفی آزاد توضیح داد: این شایعات از سوی کسانی ساخته می‌شود که منافع خود را با حضور من در خطر می‌بینند. خوشبختانه آن پست را نپذیرفتم و شایعات هم تمام شد. اما جالب اینجاست یکی از سایت‌هایی که هرچه دلش می‌خواست، نوشت هیچ تنبیهی نشد و هیچ کس به جرم شایعه سازی آن رسیدگی نکرد.

  • «شهر تنهایی من» در فرهنگسرای نیاوران به صحنه می‌رود

    «شهر تنهایی من» در فرهنگسرای نیاوران به صحنه می‌رود

    1علی هاشمی، نمایش «شهر تنهایی من» را براساس نمایشنامه‌ای از نوشین تبریزی از پنجشنبه 25 مهر ماه به روی صحنه خواهد برد.

     به گزارش MrArt.ir، این نمایش برداشتی آزاد از نمایشنامه «خانه عروسک» هنریک ایبسن است. در «خانه تنهایی من»، گلناز به زندگی مهنوش و حمید وارد می‌شود و به این ترتیب این زوج به حقایقی درباره زندگیشان پی می‌برند.

    بهاره افشاری، کاوه خداشناس، شکوفه هاشمیان و افشین سلیمانپور در این نمایش بازی می‌کنند.

    آخرین نمایشی که علی هاشمی روی صحنه برده است، «با جانی‌دپ در فتو‌شاپ» بود که در کافه تریای تئاتر شهر به روی صحنه رفت و حالا جدیدترین تجربه کارگردانی‌اش قرار است با تهیه کنندگی «علی حضرتی»در سالن اصلی فرهنگسرای نیاوران به صحنه رود.

    منوچهر شجاع به عنوان طراح صحنه و آزاده قوام به عنوان طراح لباس در این اثر حضور دارند.

    دیگر عوامل نمایش عبارتند از طراح گریم : الهام صالحی، آهنگساز: شورا کریمی، دستیار اول کارگردان و برنامه ریز : مریم ابراهیمی، منشی صحنه : هدی اربابی،مشاور رسانه‌ای : مریم نراقی، عکاس : آوا کیایی و طراح گرافیک ( پوستر ، بروشور و مواد تبلیغی ) : یحیی پاکدل.

  • اصغر فرهادی به تماشای “اشک‌ها و لبخندها” نشست

    اصغر فرهادی به تماشای “اشک‌ها و لبخندها” نشست

    1تئاتر موزیکال “اشک ها و لبخندها” شب گذشته 19 مهرماه میزبان اصغر فرهادی فیلمساز سینمای ایران شد.

     به گزارش MrArt.ir، اصغر فرهادی فیلمساز نام آشنای سینمای ایران و برنده جایزه اسکار شب گذشته 19 مهرماه به تماشای این تئاتر موزیکال نشست. در این اجرا که با استقبال مخاطبان روبرو بود هنرمندانی همچون گلاب آدینه، اکبر عالم‌زاده، علی قمصری و شیرین بینا نیز حضور داشتند.

    تئاتر موزیکال “اشک ها و لبخندها” هفته آینده در روزهای 24 مهر ساعت 21:30، 25 مهر در دو نوبت 17 و 21:30 و 26 مهرماه در ساعت 18 روی صحنه می رود. روزهای 24 و 25 مهرماه به دلیل استقبال مخاطبان تئاتر موزیکال”اشک ها و لبخندها” ساعت 21:30 به روزهای اجرای این تئاتر موزیکال اضافه شده است.

    “اشک ها و لبخندها” کاری از آنسامبل اپرای تهران به کارگردانی هادی قضات است که توسط هامین گستر آریا به مدیریت سید علی میر محمدی در تالار وحدت برگزار می شود.

    علاقمندان می توانند با مراجعه به نشانی  www.iranconcert.com اقدام به خرید اینترنتی تئاتر موزیکال “اشک ها و لبخندها” کنند.

  • نوبل ادبیات 2013 به «آلیس مونرو» رسید

    نوبل ادبیات 2013 به «آلیس مونرو» رسید

    1 جایزه نوبل ادبیات سال 2013 به «آلیس مونرو»، نویسنده سرشناس کانادایی تعلق گرفت.

     به گزارش MrArt.ir، «پیتر انگلوند»، دبیر دائم آکادمی نوبل دقایقی پیش، نام «آلیس مونرو»، نویسنده 82 ساله کانادایی را به عنوان برنده جایزه نوبل ادبیات سال 2013 اعلام کرد.

    در متن اعلامیه آکادمی نوبل، از «آلیس مونرو» به عنوان “استاد داستان کوتاه معاصر” یاد شده است.

    پس از «هرتا مولر» آلمانی که در سال 2009 نوبل ادبیات را دریافت کرد، «آلیس مونرو» سیزدهمین نویسنده زن برنده نوبل محسوب می‌شود.

    سال گذشته «مو یان»، نویسنده چینی این جایزه معتبر را دریافت کرد.

  • هادی مرزبان «دش من» را قیچی می کند

    هادی مرزبان «دش من» را قیچی می کند

    1آئین افتتاح نمایش «دش من» کاری از ابراهیم گله دار زاده یک شنبه چهاردهم مهرماه ساعت 19:30 توسط هادی مرزبان در خانه هنرمندان ایران برگزار می شود.

     به گزارش MrArt.ir، به نقل از روابط عمومی و امور بین الملل تماشاخانه ایرانشهر، این اثر نمایشی نوشته و کاری از ابراهیم گله دار زاده از چهاردهم مهر ماه هر شب ساعت 19:30 در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران روی صحنه می رود.

    نمایش «دش من»، قصه چند زن رختشور است که در بحبوحه جنگ جهانی و اوج قحطی پیکر نیمه جان جوان تحت تعقیبی را در محل کار خود پیدا می کنند و برای نجات او از دست نیروهای روس و انگلیس مخفیانه دست به کارهای بزرگی می زنند.

    وحید آقاپور، محمد عسگری، سعیده آجرلی و یاسمن نصرتی گروه بازیگران این نمایش را تشکیل می دهند. همچنین طراحی صحنه و لباس رضا رزم، طراحی پوستر و بورشور شهریار آریافر، دستیار کارگردان و برنامه ریز مهدی فنائیان، دستیار کارگردان و مدیر تولید علی زارعی، منشی صحنه مینا مقامی زاده و مدیر روابط عمومی را امیر پاسنگی بر عهده دارند.

    گفتنی است، افتتاح نمایش «دش من» نخستین آیین افتتاح در سالن استاد انتظامی است.

    به گزارش MrArt، نمایش «دش من» از 14 مهر، هر شب ساعت 19:30 در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران، به اجرا در می آید و پیش فروش اینترنتی خود را در سایت www.theatrnet.com/ticket آغاز نموده است. ضمنا مخاطبان گرامی می توانند ضمن تماس با شماره 09197328982 نسبت به رزرو  و خرید بلیط اقدام نمایند.

  • هانیه توسلی و 3 کارگردان تئاتر به گرجستان رفتند

    هانیه توسلی و 3 کارگردان تئاتر به گرجستان رفتند

    1گروهی چهار نفره از هنرمندان تئاتر ایران برای شرکت در جشنواره تئاتر بین‌المللی گرجستان راهی «تفلیس» شدند.

     به گزارش MrArt.ir، آروند دشت آرای که با همراهی حمید پورآذری‌، علی اصغر دشتی و هانیه توسلی روز شنبه 13 مهرماه رهسپار تفلیس شد، درباره‌ی این سفر گفت: گرجستان حدود پنج سال است که یک جشنواره تئاتر بین‌المللی برگزار می‌کند و من در این جشنواره شرکت داشته‌ام.

    وی ادامه داد: سال‌هاست در کشورهای مختلف برنامه‌ای با نام «شو کیس» با هدف معرفی آثار کشورهای گوناگون و ایجاد زمینه برای همکاری‌های مشترک برگزار می‌شود و گرجستان نیز در چند سال اخیر چنین برنامه‌ای را در تفلیس برگزار کرده که نتیجه بسیار خوبی هم داشته و گرجستان در این پنج سال در معرفی تئاتر خودش بسیار موفق عمل کرده است.

    این کارگردان تئاتر اضافه کرد: درواقع این فستیوال فرصتی برای بازاریابی تئاتر به حساب می‌آید، گروه‌های مختلف آثارشان را به صحنه می‌برند و بسته‌هایی شامل اطلاعات نمایش‌ها همراه با سیناپس و زیرنویس به دیگر شرکت‌کنندگان ارایه می‌شود، بدین ترتیب شرکت‌کنندگان در این جشنواره در مدت زمانی کوتاه، اطلاعات بسیاری درباره گروه‌ها و فعالیت‌های نمایشی دیگر کشورها به دست می‌آورند.

    دشت آرای درباره گروهی که او را همراهی می‌کنند نیز توضیح داد: من به عنوان یکی از اعضای دفتر تهیه و تولید بین‌المللی تئاتر به این فستیوال معرفی شدم و خوشبختانه در این دوره می‌توانستم سه همراه داشته باشم که بر همین اساس قرار شد با حمید پورآذری‌، علی اصغر دشتی و هانیه توسلی به تفلیس برویم چون فکر کردیم خوب است در کنار سه کارگردان یک بازیگر هم در این رویداد حضور داشته باشد.

    کارگردان نمایش «باغبان مرگ» با اظهار تاسف از جای خالی چنین برنامه‌ای در ایران افزود: در چند سال گذشته به جشنواره تئاتر فجر پیشنهاد کردم چنین برنامه‌ای در کنار جشنواره فجر در ایران برگزار شود اما متاسفانه در دولت قبلی این اتفاق نیفتاد و حالا امیدوارم در دوره جدید این پیشنهاد عملی شود.

    سرپرست گروه هنرهای اجرایی «ویرگول» با تاکید بر لزوم توجه به فرصتهای برنامه‌های بین‌المللی تئاتر ایران خاطرنشان کرد: در چند سال گذشته مدام فرصت‌های‌مان را از دست داده‌ایم و امیدوارم در دوره جدید قدر این فرصت‌ها را بدانیم، ضمن اینکه در زمینه فعالیت‌های بین‌الملل بهتر است جمع گرا باشیم چون با این شیوه بهتر می‌توانیم تئاتر کشورمان را معرفی کنیم. یک نفر به تنهایی نمی‌تواند راه تئاتر ایران را در مجامع بین المللی باز کند ممکن است بتواند برای گروه خودش موفق عمل کند، اما برای معرفی بهتر تئاتر ایران به دنیا نیازمند فعالیت‌های جمعی هستیم.

    به گفته او، جشنواره تئاتر بین‌المللی گرجستان با حضور هنرمندان و گروه‌هایی از بلاروس ،‌ روسیه‌، پرتغال‌، انگلستان‌، عراق‌، ایتالیا‌، فرانسه‌، بلژیک‌، سوئد‌ و… برگزار می‌شود.

    این جشنواره از پنج تا 8 اکتبر 13 تا 17 مهرماه در شهر تفلیس برپاست و در این رویداد هر روز 9 نمایش به طور کامل اجرا می‌شود. ضمن اینکه پکیج‌هایی شامل معرفی آثار و توضیحاتی درباره آنها به شرکت کنندگان ارائه خواهد شد.

  • رویا نونهالی به خانه “دایی وانیا” می‌رود

    رویا نونهالی به خانه “دایی وانیا” می‌رود

    1رویا نونهالی که این روزها در عرصه بازیگری تئاتر حضوری پر رنگ دارد، برای ایفای نقش در نمایش “دایی وانیا” به کارگردانی اکبر زنجانپور به گروه بازیگری این اثر پیوست.

     به گزارش MrArt.ir، نونهالی که چندی پیش در نمایش‌های “مثل آب برای شکلات” به کارگردانی ابراهیم پشت‌کوهی و نمایش “طعم آلوی جنگلی” به کارگردانی نوشین تبریزی به ایفای نقش پرداخت، در حال حاضر به عنوان بازیگر در نمایش “من که دا نیستم” به کارگردانی حسین پارسایی حضور دارد.

    این بازیگر تئاتر در جدیدترین تجربه خود به  گروه بازیگری نمایش “دایی وانیا” به کارگردانی اکبر زنجانپور پیوسته و در تمرینات این اثر نمایشی که به تازگی شروع شده است، حضور دارد. نونهالی در مقام بازیگر در عرصه سینما نیز حضور در آثاری چون “یار در خانه” خسرو سینایی، “بوی کافور، عطر یاس” بهمن فرمان‌آرا، “یک تکه نان” کمال تبریزی و “ماهی‌ها عاشق می‌شوند” علی رفیعی را در کارنامه کاری خود دارد.

    پیش از این حضور زنجانپور، شمسی فضل‌الهی، محبوبه بیات، مسعود دلخواه، هوشنگ قوانلو، ماهگل مهر، علی سخنگو‌آذر و محسن حسینی در نمایش “دایی وانیا” قطعی شده بود.

    زنجانپور قصد دارد این اثر نمایشی را آذر و دی‌ماه سال جاری در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه ببرد. این هنرمند با سابقه تئاتر پیش از این نمایش‌هایی چون “دشمن مردم”، “ایوانف”، “گوریل پشمالو” و “سیر دراز روز در شب” را در مقام کارگردان و بازیگر روی صحنه برده است.

  • دیدار معاون هنری وزیر ارشاد با “دایره 10”

    دیدار معاون هنری وزیر ارشاد با “دایره 10”

    1اعضای “دایره 10” با علی مرادخانی معاون امور هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دیدار و گفتگو کردند.

     به گزارش MrArt.ir، در این دیدار که روز چهارشنبه 10 مهرماه در دفتر معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی انجام شد، اعضای گروه تئاتر “دایره 10” با برشمردن مشکلات و موانع تئاتر در چند سال گذشته به تشریح اهداف و برنامه‌های خود پرداختند.

    معاون هنری وزیر ارشاد نیز ضمن استقبال از برنامه‌های این گروه تئاتری، قول داد برای پیشبرد این برنامه‌ها مساعدت و همکاری‌های لازم را داشته باشد. علی مرداخانی همچنین در این دیدار پیشنهاد کرد در آینده جلسات دیگری برای پیشرفت امور برگزار شود.

    ائتلاف “دایره 10” متشکل از محمد چرم‌شیر، حمید پورآذری، آتیلا پسیانی، حسن معجونی، علی‌اصغر دشتی، رضا حداد، امیررضا کوهستانی، رضا گوران، همایون غنی‌زاده، آروند دشت‌آرای و رضا ثروتی است و مهم‌ترین هدف آن دستیابی به تئاتر خصوصی است.

  • «مدریک» با ادعایی بزرگ در راه جشنواره

    «مدریک» با ادعایی بزرگ در راه جشنواره

    1نمایش «مدریک» کاری از شهرام کرمی که درباره یک موضع اجتماعی عمیق و به روز است که تمرینات خود را برای حضور در بخش چشم‌انداز سی‌و‌دومین جشنواره تئاتر فجر آغاز کرده است.

    به گزارش MrArt.ir، شهرام کرمی نویسنده و کارگردان تئاتر با علام آغاز تمرینات نمایش «مدریک» برای حضور در بخش چشم‌انداز سی‌و‌دومین جشنواره تئاتر فجر اظهار داشت: این نمایش «موضوعی اجتماعی دارد و متفاوت‌ترنی اثر من است. داستان «مدریک» در رابطه با فرزند یک خانواده است که با رفتار خودش همه خانواده را دچار چالش می‌کند.

    وی ادامه داد: این نمایش دارای 12 بازیگر است که تا به حال حضور رویا افشار، عزت‌الله مهراوران، خسرو شهراز، پرستو گلستانی، فریدون محرابی، فرزین محدث، یعقوب صباحی قطعی شده است.

    کرمی با بیان اینکه «مدریک» دارای یک موضوع اجتماعی عمیق است، گفت: موضوع این نمایش عمیق و به روز است که در آن سعی کردم تحلیل روان کاوانه و شخصیت‌پردازی درست صورت گیرد و در حال حاضر آن را به شیوه مدرن آماده می‌کنم.

    مدریک ترکیب یک اسم عربی ایرانی است که به معنای کسی است که درک می‌کند. شخصیت اصلی این نمایشنامه ادعای بزرگی دارد و احساس می‌کند دیگران آن را درک نمی‌کنند.