یک دیالوگ عاشقانه : «دل دل»، «تاب تاب»، «زار زار»، «ذق ذق»، «بال بال»، «هق هق»، «پَر پَر»، «دف دف»، «لای لای» و «زم زم».
رمان خوب حکم گوهر گرانبهایی را دارد که با آن می توان ساعاتی از روزمرگی های زندگی را به لذت و با ارزش گذراند. حال اگر این رمان با فرهنگ و سنت و اعتقادات مان هم گره خورده باشد که نور علی نور است. اهل مطالعه می دانند سر مطلب را -گرچه سری در میان نیست و فقط باید اهل خواندن باشی و همین. آنجا که رهبر بزرگوارمان می فرمایند: «… در مورد شعر و رمان آدم عامی ای نیستم و از این آثاری که وجود دارد زیاد خوانده ام.»
«رقص بسمل» اسم زیبا و بامسمایی دارد. رمانی ست درباره زندگی، عشق، جنگ، انتظار و…و… . نویسنده اش هم قلم توانایی دارد؛ یعنی «محمدمهدی رسولی». او ده فصل رمان «رقص بسمل»اش را این گونه نام گذاری کرده است:
«دل دل»، «تاب تاب»، «زار زار»، «ذق ذق»، «بال بال»، «هق هق»، «پَر پَر»، «دف دف»، «لای لای» و «زم زم».
داستان «رقص بسمل» سرگذشت یک رزمنده به نام «ابراهیم» در سالهای پس از جنگ است. با هم تکه ای شیرین از این کتاب را می خوانیم که سخت عاشقانه است.
– بالاخره نگفتی دکتر چی گفت!
– گفت: موقعی که بچه به دنیا می آد تو باید بالاسر زن و بچه ت باشی.
– نه خداوکیلی، شوخی نکن؛ راس راسی چی گفت؟
– چی می خواستی بگه، مثل همیشه؛ خانوم احتیاط کنین، شما در وضعیت خطرناک و پطرناک و از این حرفا دیگه، چه می دونم، ولی خب گفت حتما باید موقعی که بچه می آد تو بالاسرم باشی.
– هی نگو، به خدا اگه بتونم می آم.
– هی می گم؛ به خدا اگه نمی تونی ام بیا.
– حرفایی می زنی ها!
– حرفایی می زنم ها!
– پری جان! خلق الله منتظرن، می خوان تماس بگیرن.
– ابراهیم جان! بچه هم منتظره باباشه، می خواد باهات تماس بگیره.
می زنم زیر خنده. یک بسیجی که منتظر ایستاده و از پشت شیشه زل زده به من، وقتی خنده ام را می بیند، تبسمی می کند و سرش را پایین می اندازد. دستم را کنار گوشی و دهانم می گیرم و آرام تر می گویم:
– ببین پری جان! کاری نداری؟
پری جان نجوا می کند:
– چرا دارم.
– خب بگو!
با همان لحن می گوید:
– کی می آی؟
دوباره می زنم زیر خنده.
پرسیدم کی می آی ابراهیم؟
آهنگ صداش جدی شده. سکوت می کنم؛ می گوید: «کی؟» حالا صداش به بغض نشسته:
– باشه، نگو، منم یه چیزی می خواستم بگم، نمی گم.
– خیلی خب، بگو.
– تو اول قول بده می آی مرخصی!
– نمی تونم قول بدم پری جان، به خدا نمی شه؛ حالا تو بگو، چی می خواستی بگی؟
– هیچی، می خواستم بگم از اون انارها گرفتم نگه داشتم وقتی اومدی برات دون کنم.
– الان که فصلش نیس. دروغ بلد نیستی، نگو.
– خب تو بگو!
– باشه، همین الان یه قطار دربست می گیرم می آم پیشت، خوبه؟
ناگهان صداش می شکفد:
– پس نیگرش دار دم در تا من چادرمو سر کنم، یه سر با هم بریم بیمارستان، بابا ابراهیم جون، قربونت برم، دق کردم از بس تنهایی رفتم اون بیمارستان کوفتی، هر دفعه یه من می رم، هزار من برمی گردم.
با دستپاچگی می گویم:
– چرا، مگه چی شده؟… الو، پری جان… صدامو می شنوی؟
– آره می شنوم، هیچی؛ هیچی نشده، فقط این خانم دکتره یه چیزایی می گه.
– چی می گه مثلا؟
– گفتم که، همین دیگه، می گه …
بغض سنگینی در صداش لمبر می خورد. تک سرفه ای می کند:
– می گه بگو شوهرت حتما مرخصی بگیره بیاد پیشت. بگو دو ماه و دوازده روزه که نیومده، بگو مگه دلش از سنگه!
لحظه ای سکوت می کنم. هیاهویی در ذهنم هروله می کند.
– چیزی شده پری جان؟ الو… می گم نمی خوای بگی چی شده؟
– آرام می گوید:
چرا، ولی قول می دی هول نکنی؟
سرمایی در تیره ی پشتم می دود. یک آن تصویر خودم را در شیشه ی پنجره ی کابین می بینم که وا می رود و کش می آید. با صدایی شکسته و پریشان می گویم:
– چی شده پری جان؟
-دلم برات تنگ شده.
