وقتی خنده، غم را روایت میکند
به گزارش تئاتر آنلاین؛ مجید امرایی، کارگردان تئاتر و دراماتراپیست در یادداشتی نمایش «اُطربمو» به نویسندگی و کارگردانی امیر مشهدیعباس این روزها در تالار حافظ روی صحنه است. در خلاصهی داستان آمده است: دو نوازندهی دورهگرد با اجرای قطعاتی از موسیقی ایرانی، امرار معاش میکنند تا اینکه بروز حادثهای مسیر زندگیشان را تغییر میدهد و دیگر نمیتوانند مانند گذشته در خیابان اجرا داشته باشند…
امیر مشهدیعباس از آن دسته کارگردانانی است که دغدغهی ادبیات، قصهها و حکایات ایرانی را دارد و در کارهایش ریشه در خاک این سرزمین دیده میشود. بیشتر آثار او بر خط سیر داستانهای کلاسیک و ساختارهای روایی استوارند و همین اصالت، آثارش را برای تماشاگر ایرانی آشنا و دلپذیر میکند.
او در «اُطربمو» همچون گذشته، با نگاهی بومی و وطنی، قصهای شاد، موزیکال و پرتحرک را بر صحنه آورده است؛ نمایشی که در لایههای پنهان خود از فراموشی هنرهای اصیل و سنتی ایرانی سخن میگوید.
مشهدیعباس با بهرهگیری از عناصری چون نمایشهای تختحوضی و سیاهبازی، سایهبازی، کمدی بزنوبشکن، میمیک اغراقشده، لباسهای رنگی و لودهگریهای موقعیتی، فضایی پرانرژی و شاد میآفریند که در عین خنده و موسیقی، دلتنگی عمیقی را نیز در ذهن تماشاگر باقی میگذارد.
نمایش دو لایهی همزمان دارد: یکی قصهای کمیک و موسیقایی که در برابر چشمان مخاطب میگذرد، و دیگری روایت غمانگیز نابودی و فراموشی هنرهای کهن ایرانی که در ذهن تماشاگر شکل میگیرد. همین دوگانگی، نقطهی قوت «اُطربمو» و ویژگی خاص آثار مشهدیعباس است؛ روایتی از طنز، موسیقی و درد وطن.
مشهدیعباس با پشتوانهی سالها تجربهی کار روی صحنه، بار دیگر نشان داده است که چگونه میتوان با تکیه بر میراث نمایشی ایران، اثری امروزی و تأثیرگذار خلق کرد؛ نمایشی درخور این بیت حافظ:
«کُشتهٔ غمزهٔ تو شد حافظِ ناشنیده پند / تیغ سزاست هر که را دردِ سخن نمیکند»
در این نمایش سعید حاجیحیدری و محسن ابوالفتحی نقشهای خود را با جذابیت و درخشش ایفا کردهاند و حضورشان از نقاط قوت «اُطربمو» است.
