برچسب: محمد رحمانیان

کارگردان نمایش «آینه‌های روبرو» از کم شدن تعداد اجراهای این نمایش توسط مدیریت بنیاد رودکی گلایه کرد.

به گزارش تئاتر آنلاین، محمد رحمانیان نویسنده و کارگردان تئاتر که در حال آماده سازی نمایش «آینه های روبرو» است درباره مشکلاتی که در اجرای این اثر نمایشی به وجود آمده است به مهر گفت: متاسفانه داستان بدعهدی های بنیاد رودکی با پروژه «آینه های روبرو» ادامه دار است و این سنگ اندازی ها دیگر نفس گروه را گرفته است.

وی ادامه داد: به دلایل نامشخص و غیرمنطقی از ۵۰ اجرایی که قرار است این نمایش داشته باشد تا به حال ۷ اجرا را لغو کرده اند و بهانه شان هم این است که مثلا در این روز ارکستر سمفونیک اجرا دارد و یا سالروز کودتای ۲۸ مرداد است. تالار وحدت ۵۰ سال قبل برای اجراهای هنرهای نمایشی مثل باله، اپرا و تئاتر ساخته شده است و اگر غیر از این بود این همه تجهیزات مکانیکی برای چه باید در تالار تعبیه می شد بنابراین اجرای تئاتر در شرایطی که ما اجرای باله و اپرا نداریم از اجرای کنسرت مهمتر است. به نظر می رسد دارند برای اجرا نرفتن این اثر بهانه جویی می کنند و دلیلش هم مصاحبه هایی است که در چند وقت اخیر من با رسانه های مختلف داشته ام.

رحمانیان تاکید کرد: من برای اطلاع رسانی مجبورم با رسانه ها صحبت کنم و مگر با رسانه های خارجی و بیگانه صحبت کرده ام که این دوستان نگران شده اند. برخوردهای شخصی علی اکبر صفی پور مدیرعامل بنیاد رودکی باعث بروز این مشکلات شده و بدترین زمان و ساعت اجرا را در اوج روزهای گرم تابستان به ما داده اند.

کارگردان «عشقه» یادآور شد: در شرایطی که این گروه هیچ کمک دولتی برای اجرا دریافت نکرده است و همه هزینه ها از طریق گیشه تامین می شود چرا با حذف درآمدزایی نمایش، گروه را دچار مخاطره می کنند. فیلمنامه «آینه های روبرو» تنها اثر بهرام بیضایی است که مشخصا درباره انقلاب نوشته شده و در آن دلایل وقوع انقلاب را توضیح داده است. این نمایش از نظر تاریخی مهم است اما به نظر می رسد مدیرعامل بنیاد رودکی علاقه ای به اجرای این اثر ندارد.

رحمانیان در پایان متذکر شد: تمام هنرمندانی که در این پروژه کار می کنند از بهترین های تئاتر و سینما هستند و حتی برخی از آنها به دلیل نام و اعتبار بهرام بیضایی بدون دستمزد در کار حضور دارند اما با این کارشکنی ها، گروه نمایشی را دچار مشکل می کنند. هنرمندانی چون پرویز پورحسینی، رضا بابک، حبیب رضایی، بهنوش طباطبایی، علیرضا مجلل، داود فتحعلی بیگی و خیلی های دیگر در این نمایش حضور دارند اما تا کنون از ۵۰ اجرا ۷ اجرای ما را به دلایل واهی کم کرده اند.

محمد رحمانیان نمایش «ونکووری‌ها» را در ونکوور کانادا به صحنه می‌برد.

به گزارش تئاتر آنلاین، «ونکووری‌ها» نمایشی برگرفته از تجربه زندگی نویسنده و کارگردان این اثر در ونکوور است که به مهاجرت، غربت و همچنین خود ونکوور می‌پردازد.

رحمانیان این نمایش را با حضور هنرجویان کلاس‌های بازیگری مهتاب نصیرپور در ونکوور و در تئاتر کالج که یکی از قدیمی‌ترین تالارهای نمایشی این شهر است، اجرا می‌کند.

موسیقی این نمایش توسط علیرضا افکاری ساخته شده و طراح پوستر آن هم مهدی نعمتی است. همچنین ماهان آل‌داود، پیام بارانی، نوشین بختیاری، محمدرضا بهار، بهتاب بهستا، نگین دهقانی، رضا راد، ترکان رجبی، پرستو رحمانیان، سها سناجو، سالار طوسی، فرشید فخروی، مهسا قراگزلو، ایمان کربلائیان، پردیس کریمی، ارمغان کشمیری، محمد مرتضوی، پریا نظری، فردوس وکیلیان و محمدضیا یزدانی بازیگران این اثر هستند.

«ونکووری‌ها» 13 خردادماه در کانادا اجرا می‌شود و قرار است نمایش «صدام» به کارگردانی رحمانیان هم تابستان امسال در تالار وحدت روی صحنه برود.

محمد رحمانیان قصد دارد تا یک کارگاه نمایشی چند روزه در کانادا برگزار کند.

به گزارش تئاتر آنلاین، فیلم سینمایی سینما نیمکت به کارگردانی محمد رحمانیان به‌زودی در شهر ونکور کانادا به نمایش درمی‌آید و رحمانیان به این شهر سفر می‌کنند.رحمانیان همچنین در جریان نمایش فیلم سینما نیمکت قصد دارد یک کار گاه چند روزه برگزار کندو در پایان آن یک نمایش با حضور شاگردان همان کارگاه به روی صحنه ببرد.

فیلم سینمایی سینما نیمکت به کارگردانی محمد رحمانیان و با حضور علی عمرانی، مهتاب نصیرپور، اشکان خطیبی، هومن برق نورد، رامین پورایمان، اصغر پیران، مهدی ساکی، علی تاجمیر، امیر افشار، افشین اخلاقی، سیدعلی خوانساری، الهام دهقانی، حسین عرفانی، تورج منصوری و رضا ناجی ساخته شده است.

پخش این فیلم در کانادا برعهده شرکت آریا پرسیس به مدیریت اجرایی پژمان هادوی است.

محمد رحمانیان نویسنده و کارگردان نمایش «نام تمام مادران…» درباره پرداختن به پشت صحنه سینما در این اثر همچون چند اثر دیگر خود و همچنین فعالیت‌‎های جدیدش صحبت کرد.

به گزارش تئاتر آنلاین، محمد رحمانیان نویسنده و کارگردان تئاتر که این روزها نمایش «نام تمام مادران…» را در تماشاخانه کنش‌معاصر روی صحنه دارد، درباره ویژگی‌های این اثر نمایشی و معاصرسازی شخصیت یکی از ائمه (ع) در فرهنگ امروز به مهر گفت: در این اثر نمایشی با یک شخصیت تاریخی- مذهبی سروکار داریم که اتفاقاً مربوط به دین اسلام است؛ تنها دینی که مدارک و اسناد زیادی از آن باقی مانده است.

وی افزود: وقایع و اتفاقات این نمایش در دنیای امروز رخ می‌دهد، اما من در ابتدای اثر با گذاشتن بخشی از خطبه «سقیفه بنی‌ساعده» که از زبان یکی از کاراکترهای نمایش بیان می‌شود در کار می‌خواستم اعلام کنم که قرار است راجع به حضرت فاطمه زهرا (س) صحبت کنم، در واقع این مونولوگ به عنوان یک مقدمه در اثر وجود دارد چون در این اثر نمایشی اتفاقات در مقطع گذشته رخ نمی‌دهد.

کارگردان نمایش «اسب‌ها» درباره این نکته که چرا به تازگی در آثارش ترجیح می‌دهد که شخصیت‌های مذهبی را در دنیای معاصر روایت کند، توضیح داد: امسال ۲۰ جمادی الثانی که تولد حضرت زهرا (س) است همزمان شده با ۲۹ اسفندماه و ایام عید نوروز و من به دلیل این همزمانی تلاش کردم این اثر نمایشی را به صحنه ببرم و قصه‌ام را روایت کنم. دلیل معاصرسازی شخصیت‌های مذهبی و اینکه من مدت‌ها است که این شخصیت‌ها را در دوران خودشان به تصویر نمی‌کشم این است که در مقطعی به دلیل همین اتفاق تهدید و توهین‌های زیادی شنیدم و حتی حکم‌های مختلفی برای من صادر کردند و در مقطعی نیز ممنوع الفعالیت شده و مجبور به مهاجرت شدم؛ بنابراین به این نتیجه رسیدم که فضا چندان آمادگی پذیرش چنین روایت‌هایی را ندارد.

رحمانیان درباره دلایل پرداختن به شخصیت حضرت زهرا (س) در این اثر نمایشی عنوان کرد: از نظر من فاطمه زهرا (س) و حضورش در وقایع اجتماعی آن دوران مثل خطبه «سقیفه بنی ساعده»، خطبه موسوم به «فدکیه» و یا در جریان مباهله کاملاً مشهود است و نشان می‌دهد که آن حضرت شخصیتی فعال و اجتماعی بودند که اعتراض می‌کردند و این اعتراض را به گوش مردم می‌رسانده‌اند. ایشان چون دختر پیغمبر (ص) و همسر امام علی (ع) بودند، اعتراض به وقایع پیرامونشان را با صدای بلند به گوش مردم می‌رساندند.

کارگردان نمایش «مجلس ضربت زدن» درباره دیگر مضامین مطرح شده در این نمایش بیان کرد: در نمایش «نام تمام مادران…» رابطه مادر با جنین و نه حتی با فرزند بلکه با نطفه بیان می‌شود چون این جنین گاه به دنیا می‌آید، گاه نمی‌آید و گاهی هم متأسفانه سقط می‌شود. همه زن‌های این نمایش با مسأله جنین ارتباط دارند و من در ادبیات نمایشی خودمان کمتر پرداختن به این مسأله را دیده‌ام بنابراین علاقه‌مند بودم که روی آن کار کنم.

وی متذکر شد: در ادبیات خارجی رمان «نامه به کودکی که هرگز داده نشد» اثر اوریانا فالاچی ارتباط مادر با جنین را تا پایان بسیار خوب حفظ می‌کند. همچنین در فیلم‌های ایرانی نیز می‌توانم به فیلم «نازنین» به کارگردانی علیرضا داودنژاد که قبل از انقلاب تنها کسی بود که به این مسأله پرداخت و همچنین فیلم «یکبار برای همیشه» به کارگردانی سیروس الوند که او نیز بعد از انقلاب اولین کسی بود که به مسأله سقط جنین پرداخت، اشاره کنم.

رحمانیان در مورد ویژگی‌های شخصیتی ۸ زنی که در این اثر به تصویر کشیده می‌شوند و مشکلات آنها بیان کرد: ازدواج در سن پایین، ازدواج ناخواسته و ایجاد روابطی که یک رابطه نامعقول و نابهنجار اجتماعی به حساب می‌آید همه تابوهایی هستند که کمتر به آنها پرداخت شده است و متأسفانه این مسائل در طبقات فرودست جامعه خیلی بیشتر به چشم می‌آید و در پرونده‌های قضایی زیادی به آنها پرداخت شده است. البته مسائل دیگری هم بودند که من علاقه‌مند بودم به آنها بپردازم، اما ترجیح دادم که فعلاً به آنها ورود نکنم. امیدوارم این مسائل از حالت تابو بودن بیرون بیایند و بتوان راه چاره‌ای برایشان پیدا کرد و تأکید می‌کنم که متأسفانه این مشکلات در میان طبقات فرودست خیلی بیشتر و عمیق‌تر به چشم می‌خورد.

این کارگردان و نویسنده تئاتر درباره پرداختن به پشت صحنه سینما در این اثر نمایشی نیز گفت: البته پرداختن به سینما به علاقه من برمی گردد اما زمانی که شروع به نوشتن نمایشنامه کردم، تحت تأثیر فضای نمایشنامه «مجلس ضربت زدن» آقای بیضایی بودم و در واقع تحت تأثیر بیضایی که در آن نمایشنامه به پشت صحنه یک تئاتر می‌پردازد، در نمایش «نام تمام مادران…» به پشت صحنه سینما پرداختم.

وی درباره ارتباطی که زن‌های این نمایش با فرزندان از دست رفته شان دارند، اظهار کرد: در این اثر نمایشی بچه‌ای که از دست رفته و دیگر نیست، نماد همه چیزهایی می‌شود که این زن‌ها در زندگیشان از دست دادند و همچنین در پایان نیز همین بچه باعث می‌شود که زن‌ها در کنار هم جمع شوند. دیالوگی در نمایش «ترانه‌های محلی» وجود داشت که به آن بسیار اعتقاد دارم. در بخشی از آن نمایش، یکی از کاراکترها مطرح می‌کرد «ممکن است همه مردان دنیا با هم برادر نباشند، اما حتماً همه زن‌های دنیا با هم خواهرند» من معتقدم با همه دیدگاه‌های مختلف و احساس حسادت و رقابتی که ممکن است زن‌ها با هم داشته باشند، اما همیشه چیزی آنها را کنار هم قرار می‌دهد که در این نمایش بچه همین نقطه تمرکز است و باعث می‌شود که همه زن‌ها گرد هم جمع شوند.

رحمانیان در مورد علاقه اش به پرداختن به سینما در آثار نمایشی یادآور شد: علاقه من به سینما در آثار نمایشی ام کاملاً مشهود است و همان‌طور که در نمایش «هامون بازها» به فیلم «هامون» پرداختم اجازه کار کردن روی فیلم «گوزن‌ها» را از مسعود کیمیایی گرفته‌ام و آقای کیمیایی عنوان کردند که دوست دارند تا وقتی زنده هستند این نمایش روی صحنه بیاید و من تلاشم را می‌کنم تا هر چه زودتر بتوانم این اثر را اجرا کنم. در واقع سینما در کارهای دیگر من نقش پررنگ تری خواهد داشت.

وی متذکر شد: در نمایش «گوزن‌ها» اتفاقاتی را که در آن سال‌ها برای فیلم افتاد، به تصویر می‌کشم. در زمان ساخت «گوزن‌ها» کیمیایی به ساواک فراخوانده شد و مشکلات زیادی برایش پیش آمد و من نیز در این نمایش تلاش می‌کنم اتفاقاتی را که در آن دوران افتاد و باعث شد آنچه که در جشنواره فیلم تهران به نمایش درآمد، در اکران عمومی فیلم تغییر کند و ممیزی‌هایی را که به فیلم اعمال شد، به تصویر بکشم.

کارگردان فیلم «سینما- نیمکت» در پایان صحبت‌هایش دربارهٔ اجرای نمایش «صدام» توضیح داد: متأسفانه دو ماه است که منتظر تماس تلفنی از طرف مدیر تالار وحدت هستم تا زمان اجرای نمایش را به من اعلام کنند، اما این اتفاق هنوز رخ نداده و این چندمین بار است که تالار وحدت با من بدقولی می‌کند و متأسفانه به این ترتیب دارند زمان را برای من می‌کشند چون این پروژه بسیار عظیم است و باید برنامه‌ریزی طولانی مدتی برای اجرایش صورت گیرد. خوشبختانه کار از طرف اداره کل هنرهای نمایشی و معاونت هنری حمایت شده، اما تالار وحدت همچنان من را منتظر نگه داشته است.

نمایش «نام تمام مادران…» نوشته و کارگردانی محمد رحمانیان تا ۲۹ اسفندماه در دو نوبت ۱۸:۳۰ و ۲۰:۳۰ در سالن پایتخت مجموعه کنش معاصر روی صحنه است.

نوشین اعتماد، رؤیا بختیاری، سیما تیرانداز، سینا رازانی، سانیا سالاری، بهنوش طباطبایی، مبینا طبائی، هانا کامکار و آشا محرابی به ترتیب حروف الفبا بازیگران این اثر نمایشی هستند.

رحمانیان با تاکید براینکه دیگر هرگز در رابطه با هیچ معصوم و امامی در تاریخ خودشان نمی‌نویسد، گفت: هرگز نمایشنامه زینب را با نام درخت چاپ نمی‌کنم. حصر خانگی حضرت معصومه را در قم روایت نمی‌کنم. تنها اشارات کوچکی در جهان معاصر خواهم کرد تا بگویم آن اسطوره‌ها هنوز در جهان امروز کاربرد دارند و وقتی به آنها رجوع کنیم پاسخ‌هایی برای امروز ما خواهند داشت.

به گزارش تئاتر آنلاین، نشست خبری «نام تمام مادران … » با حضور محمد رحمانیان، سینا رازانی، بهنوش طباطبایی، هانا کامکار، سامان احتشامی، سانیا سالاری، نوشین اعتماد، مبینا طبائی، الهام دهقان در تماشاخانه کنش معاصر برگزار شد.

رحمانیان در ابتدای نشست با بیان اینکه پیش از این نمایش «شب سال نو» را نوشته بودم که آن را در ونکورر و در شب سال نو اجرا کردیم، اظهارکرد: داستان نمایش «نام تمام مادران» دقیقا در همین روزها و در زمانی که در ماه جمادی‌الثانی بر اساس گردش تقویم ماه قمری با ماه اسفند، یکسان شده است و تقریبا بیستم جمادی‌الثانی که ما در نمایش به آن خیلی اشاره می‌کنیم دقیقا با 29 اسفند و شب عید همزمان شده است. برای من این نزدیکی و مقاربت خیلی اهمیت داشت و شاید همین باعث شد این نمایش را بنویسم.

روایتی از زنانگی در همزمانی شب عید و تولد حضرت فاطمه(س)
رحمانیان با بیان اینکه آئین‌های اسطوره‌ای که از دل دین اسلام گرفته شده و آئین‌های اسطوره‌ای ایران کهن همدیگر را کامل می‌کنند و بهم پاسخ می‌دهند، گفت : دقیقا منظورم اسطوره آناهیتا است که با آئین‌های اسلامی مثل تولد حضرت زهرا در بیستم جمادی‌الثانی تطابق دارند. پیش از این نمایش «مجلس‌نامه» هم این تفاهم را جور دیگری نشان داده بودم. در نمایش «اسب‌ها» هم آئین مهرگان را با آئین مربوط به حوادث عاشورا نمایش دادم. برای من درام‌نویسی و پژوهش در این زمینه خیلی جذاب است.

«نام تمام مادران…» سومین نمایش رحمانیان است که به آیین‌های ایرانی و دینی می‌پردازد و به این همزمانی اشاره دارد او در این باره توضیح داد: داستان در روز چهاردهم جمادی‌الثانی یعنی چند روز مانده به عید و تولد حضرت فاطمه در یک خانه قدیمی در جایی نزدیک مثل شهرک مختارنامه اتفاق می‌افتد. جایی که تلویزیون و سینما فیلم‌هایی می‌سازند. از جمله این فیلم‌ها درباره حضرت زهرا است. این خانه قدیمی که پایگاه استقرار گروه فیلمبرداری شده هشت زن روایت‌های خودشان را از زندگی‌شان برای ما می‌گویند. ارتباط خودشان را با موضوع زنانگی، مادری و همه آن چیزی که در آئین اسطوره‌ای حضرت فاطمه با آن برخورد می‌کنیم.

در ادامه «بهنوش طباطبایی» با بیان اینکه دوست ندارد قبل از اجرا صحبت کند گفت: من قبل از اثر زیاد نمی‌خواهم صحبت. فقط می‌گویم که باعث افتخار من است که با محمد رحمانیان کارکنم.

رحمانیان درباره حضور طباطبایی در این اثر گفت: زمانی که نمایش سیندرلا را می دیدم تصمیم گرفتم حتما با بهنوش طباطبایی کاری را اجرا کنم چراکه بازی این بازیگر روی صحنه به پایان نمی رسد بلکه در پشت صحنه هم ادامه داردو این نشان می دهدکه این بازیگر به کارش علاقه دارد.

هانا کامکار خواننده هم خوان و بازیگر نمایش «نام تمام مادران …» درباره حضورش در این نمایش توضیح داد: نقش من زن کردی است که طراح لباس این پشت صحنه است. و سه قطعه را در این نمایش اجرا می‌کنم.
رحمانیان نیز درباره حضور کامکار افزود: خوشحالم که «هانا کامکار» در کنار من است چه به عنوان بازیگر چه به عنوان همخوان. و خانه تئاتر هم با دادن جایزه بهترین بازیگر گفت که جامعه تئاتر ایران اورا دوست دارد.

زنان مخاطب اصلی نمایش «نام تمام مادران»
کارگردان نمایش «مجلس ضربت زدن» در بخش دیگری از صحبت‌هایش اضافه کرد: نمایش «نام تمام مادران» نمایشی به شدت زنانه است اگر دست من بود می‌گفتم آقایان برای دیدن این نمایش نیایند! «نام تمام مادران» نه فقط موضوعی زنانه دارد بلکه درباره بروز احساسات زنانه است. حس‌های زنانه در این کشور کتمان می‌شود. این حس‌ها از یاد برده شده و کمتر اهمیت داده می‌شود.

او با اشاره به اینکه نمایش «خروس» را هم به مادران تقدیم کرده ، افزود : بعد از نمایش «خروس» به این فکر می‌کردم که حقیقت گمشده‌ای در مورد زنان تاریخ معاصر وجود دارد که باید آن را بنویسم. هم‌زمانی 20 جمادی‌الثانی با نوروز امسال این امکان را به من داد که از قانون‌های باروری در ایران کهن استفاده کنم و در باستان معاصر به آن بپردازم. فراموش نکنیم که اسطوره‌های کهن ایرانی مثل ناهید، آناهیتا یا زهره در خصوصیات خود یعنی نور و روشنایی با زهرا که به معنای درخشانی و روشنایی است شریک هستند. خوشحالم بعد از مدت‌ها چیزی نوشتم که آن را دوست دارم و با گروه به شدت‌ حرفه‌ای روی صحنه می‌آورم.

سینما و تئاتر یکی هستند
رحمانیان با بیان اینکه در فیلم سینما – نیمکت سعی کردم این را بگویم که سینما و تئاتر دو هنر نیست بلکه یک هنر است که از دل هم زاده می‌شوند، گفت: همانطور که در نمایش «مجلس‌نامه» هم قبلاً سعی کردم توضیح دهم که شبیه‌خوانی و مجلس تقلید یک نمایش است که از دل هم زاده می‌شود. آنچه در سینما می‌بینیم مدیون تئاتر و شگردهای تئاتری است، تفاوت زیادی بین سینما و تئاتر نمی‌بینم. این دو در نحوه روایت با هم فرق دارند اما این تفاوت مانند تفاوت داستان کوتاه با داستان بلند و رمان است که ریشه یکسانی دارند. اگر به سینما رویکردی دارم برخاسته از دل تجربه‌های تئاتری است.
او ادامه داد: به نظر من این کار اتفاق عجیب و قریبی نیست. استفاده متقابل سینما و تئاتر همیشه وجود داشته است، این هنر گاهی دو بعدی شده و روی صحنه نمایش داده می‌شود و گاهی به صورت سه‌بعدی روی پرده سینما.

کارگردان نمایش «خروس» درباره استفاده موسیقی درتئاتر گفت: استفاده از موسیقی در این نمایش مانند موسیقی نمایش‌های پیشین است. در حقیقت موسیقی همیشه بخشی از روایت در تاریخ ما بوده و در واقع استفاده از آن بازگشت به همه چیزی است که در تئاتر قدیم مثل تئاتر یونان، ژاپن، هند، چین و ایران وجود داشته است و در شبیه‌خوانی ما هم استفاده می‌شده است. با استفاده از موسیقی در نمایش من کار جدیدی نکردم بلکه از همان تجربه‌های پیشین استفاده کردم. برای مثال برای هنرمندی مثل برشت موسیقی آنقدر مهم بوده که در آثار ترجمه شده او نام آهنگساز کنار نام نویسنده می‌آید.

رحمانیان گفت: استفاده از موسیقی نمایش مربوط به ده سال پیش و نمایش «مسافران» است. این نمایش که متعلق به فرشید نوایی و الهام چرخنده بود در تئاتر شهر روی صحنه رفته و همین اصطلاح را داشت؛ در واقع من شروع‌کننده موسیقی نمایش در ایران نیستم.

هویت بخشی فرهنگی صورت نگرفته
او همچنین درباره بی‌هویتی سالن‌های نمایش در تهران گفت: معتقدم هنوز هیچ سالنی در تهران هویت ندارد. این سالن‌ها صرفاً مکانی برای اجرا هستند. گاهی بعضی از آنها بهتر و گاهی دارای نواقص بیشتری هستند. در حالی که در سال‌های گذشته سالنی مثل سنگلچ، کارگاه نمایش و مولوی هویت داشتند اما امروزه در همه تالارها همه جور نمایشی اجرا می‌شود. متاسفانه هیچ سالنی برنامه‌ای برای هویت‌بخشی به تالار یا نمایش‌اش ندارد چرا که گروه‌هایی شروع به سالن‌سازی خصوصی کرده‌اند تا بتوانند آن تئاتری را که می‌پسندند اجرا کنند اما اغلب با شکست مواجه شدند.

این کارگردان درباره سالن مولوی نیز گفت: سالن مولوی که باید متعلق به دانشجویان باشد برای خیلی از دانشجوهای تئاتری قابل استفاده نیست چون به دست تیم بی‌عرضه و خنثی افتاده است که دانشجویان ما که حق‌شان است از این سالن استفاده کنند را محروم کرده‌اند و مولوی هم از هویت قبلی خود خارج شده است.

رحمانیان معتقد است تئاتر شهر از ابتدا هیچ هویت تئاتری نداشته و در این‌باره گفت: تالار وحدت هم با از بین رفتن باله و اپرا در ایران دیگر فاقد هویت شد و امید ما به سالن‌های خصوصی بود که بتوانند هویت‌بخشی کنند اما این سالن‌ها تنها یک‌سری صندلی هستند البته همین هم بسیار اهمیت دارد چراکه از پارامترهای فرهنگ هر کشوری صندلی‌های تئاتر آن است که وقتی صندلی‌ها اضافه می‌شود یعنی ارتقای فرهنگی رخ داده است اما هویت‌بخشی فرهنگی در هیچ سالنی انجام نشده است.

حضرت زهرا(س) یک فعال اجتماعی است
او همچنین با بیان اینکه نمایش «نام تمام مادران» در دوره معاصر روایت شده و اشاراتی به مضمون زندگی حضرت فاطمه دارد؛ اظهارکرد: من حضرت زهرا را به عنوان یک فعال اجتماعی می‌شناسم. هربار اتفاقی افتاده حضرت فاطمه از خانه بیرون رفته است. ایشان از پیمان مباهله در جریان فعل و انفعالات دوره خود بوده است. یا در ماجرای فدکیه ساکت نمانده، سخنرانی و اعلام حضور کرده است. بارها حرف زده، دعوا کرده و توهین شنیده است؛ این میزان از مشارکت اجتماعی در زنان صدر اسلام برای من بسیار شگفت‌انگیز است.

این کارگردان به تحرکات اجتماعی ام البنین بعد از عاشورا اشاره کرد و ادامه داد: هرچند ایشان قیام نکرد اما هر سال نشست‌هایی با مادران شهدای کربلا داشته است. یا در واقعه حُره که داستان حرکات اجتماعی ایشان است هیچ کس نمی‌تواند نقش ایشان را نادیده بگیرد. ماجرایی که متاسفانه در سریال مختارنامه از آن به سرعت رد شدند.

رحمانیان با تاکید براینکه دیگر هرگز در رابطه با هیچ معصوم و امامی در تاریخ خودشان نمی‌نویسد، گفت: هرگز نمایشنامه زینب را با نام درخت چاپ نمی‌کنم. حصر خانگی حضرت معصومه را در قم روایت نمی‌کنم. تنها اشارات کوچکی در جهان معاصر خواهم کرد تا بگویم آن اسطوره‌ها هنوز در جهان امروز کاربرد دارند و وقتی به آنها رجوع کنیم پاسخ‌هایی برای امروز ما خواهند داشت.

او درباره ترانه‌های این نمایش نیز توضیح داد: یکی از ترانه‌ها را عبدالجبار کاکائی سروده و ترانه‌سرای دو ترانه دیگر افشین مقدم است که علیرضا افکایر آنها را آماده کرده و سامان احتشامی مسئولیت گسترش ترانه و تبدیل آنها به آوای زمانه برای اجرا در این نمایش را به عهده دارند.

دیگر بازیگران اثر نیز از کارکتر خود صحبتی نکردند و به تعریف از محمد رحمانیان پرداختند که رحمانیان به این موضوع واکنش نشان داد و گفت: خواهش می‌کنم انقدر تعریف نکنید.
در نمایش «نام تمام مادران » نوشین اعتماد، رویا بختیاری، سیما تیرانداز، الهام دهقانی، سینا رازانی، سانیا سالاری، بهنوش طباطبایی، مبینا طبائی، هانا کامکار، آشا محرابی حضور دارند که از سوم اسفند به مدت بیست شب در دو نوبت هر شب روی صحنه می‌روند.

ایران تئاتر

نمایش «نام تمام مادران…» به نویسندگی و کارگردانی محمد رحمانیان در روزهای پایانی امسال و در ۲۰ شب روی صحنه می‌رود.

به گزارش تئاتر آنلاین، «نام تمام مادران …» نمایشی زنانه است که از سوم اسفند به مدت ۲۰ شب اجرا می‌شود و گروه هر شب در دو سانس ۱۸:۳۰ و ۲۰:۳۰ روی صحنه می‌روند. داستان «نام تمام مادران …» درباره زنانی است که در یک خانه نزدیک شهرک سینمایی برای شروع یک پروژه سینمایی آماده می‌شوند.

سیما تیرانداز، آشا محرابی، بهنوش طباطبایی، هانا کامکار، سانیا سالاری، نوشین اعتماد، مبینا طبائی، رویا بختیاری و سینا رازانی با همکاری مهتاب نصیرپور و الهام دهقانی در این نمایش بازی می‌کنند.

عوامل «نام تمام مادران…» عبارتند از محسن شاه‌ابراهیمی (طراح)، علیرضا افکاری (موسیقی)، عبدالجبار کاکایی و افشین مقدم (ترانه‌سرا)، هانا کامکار (همخوان) و پدیده جمال‌ها، علیرضا فولادشکن، مهران نصیرپور و محمود زهره‌وند (گروه کارگردانی) و محدثه واعظی‌پور (مشاور رسانه‌ای).

«نام تمام مادران…» در تماشاخانه کنش معاصر روی صحنه می‌رود.

محمد رحمانیان که این روزها با نمایش «بیست نمایش کوتاه درباره سلفی» در جشنواره تئاتر فجر حضور دارد درباره فعالیت های اخیرش و این دوره از جشنواره تئاتر فجر سخن گفت.

محمد رحمانیان: ساعت اجرای بیست نمایش کوتاه درباره سلفی در جشنواره تغییر کردو امروز طبق روال اجرای عمومی تنها یک تک اجرا در ساعت ۱۹ خواهیم داشت و اگر شرایط عوض نشود این آخرین اجرای ما خواهد بود.

به گزارش تئاتر آنلاین، محمد رحمانیان که قرار بود تئاتر «بیست نمایش کوتاه درباره سلفی» را در بخش به‌علاوه فجر اجرا کند در گفت و گو با ایران تئاتر با اعلام خبر تغییر ساعت اجرای خود عنوان کرد ممکن است این آخرین اجرای نمایشش باشد و با اجرای امروز در ساعت 19 به اجراهای این نمایش که از دو هفته پیش در تماشاخانه آفتاب آغازشده بود پایان دهد.
رحمانیان در مورد این تصمیم عنوان کرد: ما تئاتر «بیست نمایش کوتاه در مورد سلفی» را طی 16 اجرا در تماشاخانه آفتاب به روی صحنه بردیم و در این مدت همواره روزی 140 تا 160 خرید اینترنتی داشتیم اما با انتقال سامانه فروش بلیت ما به سایت تیوال در کمال ناباوری با مشکل فروش مواجه شدیم. تا همین امروز تنها 49 بلیت برای 6 سئانس جشنواره تئاتر فجر فروختیم و این مسئله قطعاً دلیلی دارد. به نظرم سایت تیوال یا لیاقت قبول مسئولیت فروش این جشنواره را ندارد یا با گروه ما مشکل‌دارند.
رحمانیان با اشاره به مسئله پیش‌آمده گروهش با سایت تیوال گفت: ماجرا به زمان اجرای من به کار «آرش ساد» در جشنواره فجر سال 92 برمی‌گردد. من در آن سال با جمعی از دانشجویانم که در کانادا ساکن بودند این کار را برای اجرا در جشنواره فجر آماده کردم و به ایران آمدم. در همان دوره مدیریت تیوال آقای امرو آبادی حواشی برای این کار ساختند و گفتند نهادهای اطلاعاتی باید بیشتر حواسشان به این گروه باشد تا موقع رفتن دمشان لای درگیر نکند. ما در همان دوره اما کارمان را به‌درستی انجام دادیم و چند نوبت اجرایی که در جشنواره داشتیم تمامی بلیت‌هایمان فروش رفت. در طی این سال‌ها اما رفتارهای نادرست مجموعه تیوال ادامه داشت. من هم همواره سعی می‌کردم با مجموعه‌های دیگر مثل ایران کنسرت کارکنم. اما چندین مورد مشخص از عملکرد نادرست این سایت نسبت به من و گروه پرچین وجود دارد که می‌توانم آن‌ها را مستدل ارائه کنم.
رحمانیان که نمایش خود را در ساعتی غیر از جدول جشنواره به صحنه می‌برد افزود: من به‌هیچ‌عنوان از بودن در جشنواره تئاتر فجر انصراف نمی‌دهم و این سایت تیوال است که باید کار خود را اصلاح کند.
رحمانیان در پاسخ این سؤال که به‌هرحال این سایت دارای جایگاه و سابقه‌ای مشخص است گفت: شاید هم بتوان این‌گونه عنوان کرد که مخاطب من سایت تیوال را دنبال نمی‌کند اما به‌هرحال مشکلات تیوال با گروه ما سابقه‌دار است.
وی افزود: سایت تیوال حتی برای اعلام تغییر زمان و کنسل شدن اجرا با چند تماشاچی‌ای که بلیت خریده بودند هم همکاری نکرد و شماره تماس این دوستان را در اختیار ما قرار نداده است.
محمد رحمانیان با نمایش بیست نمایش کوتاه درباره سلفی در بخش به‌علاوه فجر در جشنواره فجر شرکت دارد که قرار بود امروز در ساعت 14 و 17 در قالب جشنواره فجر این نمایش را اجرا کند و تا روز یکشنبه هم این حضور ادامه داشته باشد ،در نهایت مقرر شد طبق برنامه روزانه اعلام شده جشنواره ، اما در ساعت 19 بروی صحنه برود.
سی و پنجمین جشنواره تئاتر فجر از امروز اول بهمن آغاز و تا 12 بهمن به دبیری سعید اسدی ادامه خواهد داشت.

ایران تئاتر

اجرای «بیست نمایش کوتاه درباره سلفی» که یک تجربه کارگاهی به کارگردانی محمد رحمانیان است، از امشب ۲۳ دی ماه در تئاتر آفتاب شروع می شود.

به گزارش تئاتر آنلاین، «بیست نمایش کوتاه درباره سلفی» تجربه ای آموزشی به همراه گروه هنرجویان کلاس های بازیگری مهتاب نصیرپور و محمد رحمانیان است؛ نمایشی درباره پدیده ای به نام سلفی یا عکس سلفی که مدتی است وارد زندگی های ما شده و کم و بیش تاثیری شگرف بر ما و زیستن ما گذاشته است.

در این نمایش الهام دهقانی، مریم شیرافکن، علیرضا چاوش، علی خوانساری، سانیا سالاری، الهه اصغری، پریا طاهری، ملیحه شبانیان، مهدی بهرام بیگی، پریا وزیری، محمود زهره وند، زهرا جولایی، آلاله زارع طلب، محیا بیاتانی، الناز شاهوردی، عطیه بیات، نوشین اعتماد، فرید فرمانبرداری، مریم علی نیا، امیرعلی مسلمی، سارا طباطبایی، کسری کندری، آبتین یوسفی و پرنیان عبادی به ایفای نقش می پردازند.

پدیده جمالها، علیرضا فولادشکن، مهران نصیرپور و محمود زهره وند گروه کارگردانی این اثر را تشکیل داده اند. مهدی نعمتی طراح اعلام و دیوارکوب، رضا حداد مشاور کارگردان، محسن شاه ابراهیمی طراح صحنه و علی معتمدی کار موسیقی نمایش «بیست نمایش کوتاه درباره سلفی» هستند.

مهتاب نصیرپور به عنوان تهیه کننده این نمایش حضور دارد.

نمایش «بیست نمایش کوتاه درباره سلفی» از امروز ۲۳ دی ماه در ۲ نوبت در تئاتر آفتاب، واقع در خیابان آفریقا. قبل از چهارراه حقانی (جهان کودک)، ابتدای کوچه کمان، پلاک ۲۶ به صحنه می رود.

گروه سیفا در شهر دلفان لرستان که به تازگی نمایش «پل» نوشته محمد رحمانیان را روی صحنه داشتند درآمد حاصل از این نمایش را به دانش آموزان محروم یکی از روستاهای اطراف این شهرستان اهدا کردند.

به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش «پل» به کارگردانی علی اکبر محمدپور در آبان ماه به مدت ۱۲ روز روی صحنه بود و هنرمندان گروه سیفا همچون علیرضا حیدری ، سجاد رجبی، سمیرا حیدری، اکرم موسوی، مهرجو مریدی، میلاد ابراهیمی، صبا سلگی ، باقر مهری ، سجاد حیدری و آریا محمدپور در آن ایفای نقش کردند.

این نمایش که در تالار مولوی اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی دلفان روی صحنه رفت در هر روز دو نوبت اجرا شد و با استقبال مخاطبان همراه بود. شهرستان دلفان که یکی از شهرهای دورافتاده ایران و استان لرستان محسوب می شود، به لحاظ امکانات از شهرهای ضعیف کشور نیز هست.

خدارحم بابائی سرپرست اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهر دلفان درباره بازخورد این اقدام یک گروه تئاتر گفت: این اقدام انسان دوستانه و خدا پسندانه باعث خوشحالی مردم و سرافرازی و خوش نامی هنرمندان تئاتر شده و حرکت علی اکبر محمدپور برای کمک به دانش آموزان محروم جای قدردانی دارد.

نمایش «پل» یکی از معروف ترین نمایشنامه های محمد رحمانیان است که با مشارکت معاونت پرورشی و تربیت بدنی اداره آموزش و پرورش، فرهنگسرای انتظار دلفان، واحد نمایش شهرستان دلفان و شرکت سپیده فیلم در گروه سیفا تولید و اجرا شده است.

محمد رحمانیان از روز ۲۴ آبان‌ماه نمایشنامه «هفت مجلس در عزا و معجزه (نمایشنامه خوانی مجموعه مسافران)» را در تالار اصلی مجموعه تئاتر شهر روخوانی می‌کند.

به گزارش تئاتر آنلاین، «هفت مجلس در عزا و معجزه (نمایشنامه خوانی مجموعه مسافران)» عنوان اثر نمایشی به نویسندگی و کارگردانی محمد رحمانیان است که از روز ۲۴ آبان ماه طی دو نوبت در تالار اصلی مجموعه تئاتر شهر روخوانی می شود.

در این اثر نمایشی در دوره های پیشین جشنواره تئاتر رضوی توسط رحمانیان روی صحنه رفته بود علی عمرانی، مهتاب نصیرپور، سیما تیرانداز، حبیب رضایی، افشین هاشمی به عنوان اجراگر حضور دارند. عبدالجبار کاکایی، سپیده ذهنی، افشین مقدم نیز ترانه سرایانی هستند که از آثار آنها در این اثر استفاده شده است.

زنده یاد بابک بیات، سعید ذهنی، علیرضا افکاری، میشل لوگران، رشید بهبوداف هم از جمله هنرمندانی هستند که در کنار استفاده از موسیقی محلی منطقه خراسان، موسیقی اثر بر اساس ساخته های آنان به مخاطب ارائه شده است. این در حالی است که محسن شاه ابراهیمی مدیر هنری، افسانه رییسی مدیر اجرایی، پدیده جمال ها و علیرضا فولاد شکن گروه گارگردانی ، سردار سرمست پیانیست و رضا یزدانی خواننده دیگر عوامل اجرایی این اجرای نمایشی هستند.

اجرای «هفت مجلس در عزا و معجزه ( نمایشنامه خوانی مجموعه مسافران)» به نویسندگی و کارگردانی محمد رحمانیان از ساعت ۱۷:۳۰ و ۱۹:۳۰ روز ۲۴ آبان ماه در تالار اصلی تئاتر شهر به صحنه می رود.

برای آگاهی از برنامه ها، اخبار و اطلاعات آثار نمایشی به صحنه رفته در تالارهای مختلف مجموعه تئاتر شهر به سایت رسمی این مجموعه با آدرس www.teatreshahr.com مراجعه فرمایید.