بلاگ

به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش «شکاف» که تمرین های آماده سازی خود را به کارگردانی علیرضا راشکی قلعه نو به پایان رسانده بود از شب گذشته، 15 آذرماه در سالن اصلی تئاتر شهر زاهدان اجرای عموم خود را آغاز کرد.

در این نمایش از نوشته های «مهدی حسن زاده» است که و «نجیم سرحدی» در نقش فرزاد، «راضیه نجاری» در نقش مریم، «پیمان سرابندی» در نقش دکتر و «هستی بیگلری زاده» در نقش الهام به بازی پرداختند که نکته تامل بر انگیز در اجرای «شکاف» اولین حضور و تجربه بازی «نجاری» و «بیگلری زاده» بر روی صحنه نمایش است.

گفتنی است «شکاف» از 15 لغایت 21 آذر ماه اجراهای خود را ساعت 19 در سالن زنده یاد هادی فاضلی ساختمان تئاتر شهر فرهنگسرای جوان زاهدان سپری خواهد کرد و آسیب های روحی یک بیمار اسکیزوفرنی در تقابل او با توهمات و زندگی با معشوقه اش را به نمایش می گذارد.

ایران تئاتر

به گزارش تئاتر آنلاین، پیش از این نیز در فصل گذشته، سیمونز کارگردانی اقتباس خود از «شاه لیر» ویلیام شکسپیر را در همین شهر به نمایش گذاشته بود که با استقبال مواجه شد.

هملت در اثر شکسپیر به دنبال حقیقت است و پاسخی را می‌جوید، اما در این برداشت تاریک و مینیمالیستی یوهان سیمونز، یافتن پاسخ‌های روشن و قطعی، به چالشی دشوار بدل شده است.

برداشت سیمونز از آغاز با فضایی سرد و استریل همراه است که حس بیگانگی و جدایی را القا می‌کند.

تیم بازیگری با شدت و تمرکز بالا به ایفای نقش می‌پردازند و با رهبری دقیق سیمونز، هر حرکت و دیالوگ با معنایی عمیق همراه است.

صحنه با یک کف بتنی تیره و صاف و دیوارهای بلند و خاکستری، محیطی عریان و خالی را تصویر می‌کند.

لباس‌های بازیگران نیز به رنگ‌های سیاه و سفید محدود شده‌اند، که بر این فضای بی‌روح و نمادین تأکید دارد.

تنها رنگ قرمزی که از گل‌ها و خون بر صحنه پاشیده می‌شود، این یکنواختی رنگی را می‌شکند و با خود معانی نمادین قدرتمندی را به همراه دارد.

صحنه به جز یک ردیف صندلی، کاملاً خالی است و حس تهی بودن و پوچی را به مخاطب منتقل می‌کند.

سیمونز آگاهانه با این فضا و سردی صحنه بازی می‌کند تا تماشاگر را به عمق درونی نمایش و کنش‌های بازیگران سوق دهد.

یوهان سیمونز، از فصل ۲۰۲۰-۲۱ مدیر هنری تئاتر شاوشپیلهوس «بوخوم» آلمان بوده و برای کارگردانی‌هایش جوایز متعددی را از آن خود کرده است، که اعتبار وی را در صحنه تئاتر اروپا دوچندان می‌کند.

به گزارش تئاتر آنلاین، احسان محسنی ثانی، تهیه کننده نمایش «باردو» در این نشست هنری با اشاره به اینکه از سال ۹۴ به سمت تئاتر گام برداشته است در خصوص تهیه کنندگی این اثر ابراز کرد: ما در این مدت با بچه‌های تئاتر بیشتری ملاقات کردیم و افتخار همکاری با آنها را داشتیم. از طرف دیگر، احساس نیاز به یک مجموعه حرفه‌ای در زمینه تئاتر در شهر کاملاً مشهود بود. هدف ما این است که به عنوان یک بازوی رسانه‌ای برای این بخش فعالیت کنیم. هنر‌های نوین یا هنر معاصر را اگر بررسی کنیم، می‌توانیم سه ضلع برای آن ترسیم کنیم.

یک ضلع آن خالقین اثر هستند، ضلع دیگر مخاطب و کسانی که به تماشا یا دیدن این اثر می‌آیند و ضلع سوم رسانه است. امیدوارم در این ضلع سوم بتوانیم کمکی کنیم تا این هنر، به عنوان مرکز مدیریت رسانه شناخته شود و بتوانیم به عنوان یک رسانه تأثیرگذار و مؤثر در این زمینه فعالیت کنیم. ان‌شاءالله با استفاده بیشتر از پتانسیل‌های خوب مشهد و استعداد‌های برجسته‌ای که بچه‌های این شهر دارند، بتوانیم به کشف و پرورش استعداد‌ها کمک کنیم و در سطح ملی و منطقه‌ای فعالیت کنیم.

نمایش دغدغه‌های انسانی به واسطه هنر تئاتر

محسنی ثانی با بیان این مطلب که هدف ما این است که معنایی به مخاطب در انتهای نمایش منتقل شود افزود: من به عنوان یک مخاطب تئاتر دوست دارم زمانی که وارد سالن می‌شوم، چیزی بر اندیشه‌ام افزوده شود. مخاطب باید احساس کند که پس از خروج از سالن نمایش، اگر بخواهد نمایش را برای کسی تعریف کند، چه چیزی می‌گوید. امروزه پیام آثار کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد؛ بلکه هنر‌ها به سمتی رفته‌اند که تنها بخشی از یک دغدغه یا مشکل را برای مخاطب نشان دهند و اندیشه‌ورزی پس از خروج از سالن اتفاق بیفتد. ما در این نمایش به دنبال این هستیم که احساسات و دغدغه‌های انسانی را از سال ۱۳۲۰ تا ۱۴۰۴ به تصویر بکشیم. این سه اپیزود، هر کدام در یک مقطع زمانی خاص اتفاق می‌افتند و سیر تاریخی را به صورت یک کل واحد به نمایش می‌گذارند. ما به انسان‌ها و زندگی‌هایشان توجه داریم، نه به ایدئولوژی‌ها و سیاست‌ها. در واقع، انسان رکن اصلی هنر‌های معاصر است و ما تلاش کرده‌ایم تا این سیر تاریخی را در سه اپیزود مجزا روی صحنه بیاوریم.

تهیه کننده باردو و مدیر موسسه رسانه‌ای فراهنگ با تاکید بر این مطلب که ساخت این نمایش بدون هیچ گونه سفارشی و توسط بخش خصوصی انجام شده است، افزود: طبق تجربه بیست و اندی ساله‌ای که دارم به نظرم برای انجام یک کار نباید توقعی از دولت داشت و باید بر توانمندی‌های خود تکیه کرد و اگر دولت اجازه بدهد بخشی از کار‌ها را مردم و با مشارکت بخش خصوصی انجام بدهند به دلیل اینکه این افراد، کار را از خود می‌دانند با دلسوزی و دغدغه‌مندی بهتری آن را انجام می‌دهند و نتایج بهتری نیز حاصل می‌شود.

به‌خصوص در شرایط اقتصادی کنونی، جایی که حمایت‌های دولتی ممکن است ناکافی باشد، حضور و فعالیت بخش خصوصی می‌تواند به عنوان یک محرک برای رشد و توسعه هنر عمل کند. این نکته که کار‌های مستقل و غیرسفارشی معمولاً کیفیت بالاتری دارند و با دلسوزی بیشتری تولید می‌شوند، تجربه‌ای است که بسیاری از هنرمندان با آن موافق هستند. رهمکاری بین بخش خصوصی و رسانه‌ها نیز می‌تواند به ترویج هنر و افزایش آگاهی عمومی درباره‌ی تئاتر کمک کند.

نمایشی از جنگ و زندگی و عشق در سه مقطع تاریخی ایران

علی حاتمی‌نژاد، نویسنده و کارگردان تئاتر مشهدی که در این پروژه نویسندگی «باردو» را به عهده دارد بیان کرد: در اصطلاح، «باردو» فاصله‌ای بین دو جهان است و در برخی فرهنگ‌ها به معنای دروازه‌ای بین مرگ و جهان دیگر تعبیر می‌شود. در فرهنگ‌های دیگر، انسان‌ها در لحظه مرگ آرزو‌هایی دارند که به آنها در جهان دیگر می‌رسند؛ این یعنی «باردو» و امیدوارم با دیدن نمایش، این مفهوم بهتر درک شود.

حاتمی‌نژاد تصریح کرد: نکته اساسی که در نگارش نمایشنامه برای من مهم بود این است که وقتی ما سه مقطع تاریخی از ایران معاصر را روی صحنه نشان می‌دهیم، اگر بخواهیم مستقیماً به خود تاریخ بپردازیم، شکست خورده‌ایم. معتقدم که در عالم ادبیات دراماتیک، تاریخ باید همیشه در پس زمینه قصه باشد، نه در خود قصه. تاریخ تئاتر ایران و جهان نشان می‌دهد آثار موفق‌تر آنهایی هستند که تاریخ در پس‌زمینه صحنه قرار دارد نه روی صحنه. من همیشه به هنرجویان و دانشجویان می‌گویم که اگر بخواهیم درباره خود تاریخ روی صحنه صحبت کنیم، شکست خورده‌ایم.

وی افزود: مدیوم تئاتر اجازه نمی‌دهد که تاریخ به صورت مستقیم مطرح شود؛ بلکه بیشتر مناسب مقالات پژوهشی و سخنرانی‌های تاریخی است. در تئاتر، ما نیاز داریم که زندگی را با تمام فراز و نشیب‌هایش ببینیم.

کاستی‌ها و دغدغه‌ها و امیدها؛ بنابراین سعی کردیم تاریخ را در پس‌زمینه قرار دهیم تا انسان‌ها و زندگی‌هایشان را روی صحنه ببینیم. باردو در واقع یک داستان تاریخی در سال‌های ۱۳۲۰، ۱۳۶۲ و ۱۴۰۴ است که نگاه متفاوتی به مواجهه انسان با جنگ و زندگی و عشق دارد.

باردو، یک تجربه از ترومای شخصی در جنگ ۱۲ روزه بود

محمد نیازی، «باردو» را یک تجربه جدید عنوان کرد و درباره فرم آن گفت: نمایش ما به شکلی نوآورانه ترکیبی از موسیقی و روایت داستانی است که به آن «موسیقی نمایش» گفته می‌شود. در این نوع نمایش، قطعات موسیقی به‌طور مستقل در دل درام قرار می‌گیرند و نه تنها تزیینی بلکه کاربردی هستند و در پیشبرد داستان مؤثرند. این فرم جدید باعث شده تا یک تجربه متفاوت برای مخاطب ایجاد کنیم.

وی در خصوص فرایند اجرایی نمایش ابراز کرد: ایده پردازی اواخر شهریور ماه آغاز شد و تمرینات از ابتدای مهرماه و نمایش نیز از ۱۳ آذرماه در تماشاخانه آکتور شروع خواهد شد. ما به دنبال این هستیم که مخاطب بتواند در طول نمایش، عشق، موسیقی و جنگ را لمس کند. دغدغه من این است که جامعه نیاز دارد تا مرهمی برای آرامش بیابد. به عنوان یک کارگردان تئاتر، احساس می‌کنم رسالت من این است که موضوعاتی را که بر مبنای عشق و انسانیت هستند، روی صحنه بیاورم و به مخاطب ارائه دهم.

نیازی با اشاره به ایده اولیه نمایشنامه توضیح داد: باردو یک تجربه شخصی و حقیقی است که برای خودم در جنگ ۱۲ روزه پیش آمده است. زمانی که جنگ شد من به دنبال خرید یک پیانو بودم که این موضوع باعث ترس من و ایجاد ترومایی بین زندگی و علاقه من به موسیقی شد. وقتی در خیابان‌های شهر راه می‌رفتم هر لحظه گمان می‌کردم امروز ساختمانی نابود می‌شود و امیدی به فردا نداشتم و این درگیری ذهنی و زندگی با ترس، همراهم بود. وقتی این ایده را با آقای حاتمی مطرح کردم استقبال کردند و قرار شد نمایشنامه آن را بنویسند.

تکامل انسانی با هنر تئاتر

این کارگردان مشهدی تصریح کرد: در نمایش باردو، ما به موضوعاتی، چون عشق و موسیقی پرداخته‌ایم و سعی کرده‌ایم تا با استفاده از روایت‌های انسانی، مخاطب را به تفکر وادار کنیم. من معتقدم که تئاتر باید به عمق احساسات انسانی توجه داشته باشد و این توجه به انسان، یکی از مبانی اصلی آثار من است.

حاتمی نژاد در تکمیل صحبت‌های نیازی خاطرنشان کرد: هنر مدرن به انسان به عنوان مرکز عالم توجه دارد. این دیدگاه ما را به سمت تکامل انسانی سوق می‌دهد تا به مسائلی، چون تربیت، آموزش و نیاز‌های اولیه انسان بپردازیم. در این راستا، تلاش ما بر این است که لغزش‌ها، دغدغه‌ها و ترس‌های انسان را به تصویر بکشیم. در آثار قبلی من، انسان به‌طور محوری‌تر مورد توجه قرار گرفته بود، اما اکنون احساس می‌کنم که معنا و هویت انسان در بستر اجتماعی‌اش شکل می‌گیرد. این اجتماع، حاصل جمع فرهنگ، رویداد‌های تاریخی، جنگ، عشق و فقر است. بنابراین، من سعی کرده‌ام دوربین را کمی عقب‌تر بکشم و انسان را در جمع و در اجتماعی پرمخاطره نشان دهم.

این جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم، با دغدغه‌های روزافزون و وقایع پیرامونی متنوعی مواجه است. من در این نمایشنامه به فرهنگ، سیاست، ایدئولوژی و دین به عنوان اجزای تشکیل‌دهنده جامعه ایرانی پرداخته‌ام.

حاتمی‌نژاد همچنین تاکید کرد: بررسی زیست معاصر و واکنش نسل امروز به جنگ در گفتگویی که با آقای محسنی‌ثانی داشتیم برایم بسیار جالب آمد. این اثر به نوعی نمایانگر احساسات و تجربیات مردم از جنگ به ویژه نسل جوان و دهه هشتادی است.

گفتنی است نمایش صحنه‌ای «باردو» به تهیه کنندگی احسان محسنی ثانی، کارگردانی محمد نیازی و نویسندگی علی حاتمی‌نژاد و بازی مسعود میرنیکزاد، وحید عباسی، امیربهادر اورعی، دلارام صفری، اسما نیازی و نیلوفر وصالی‌خواه از ۱۳ آذرماه در تماشاخانه آکتور به مدت ۳۰ شب به روی صحنه می‌رود و علاقمندان می‌توانند از طریق سایت گیشات، بلیط آن را تهیه نمایند.

به گزارش تئاتر آنلاین، این اثر، که توسط باله ایالتی هسن در ویسبادن، آلمان به روی صحنه رفته، تجربه‌ای غنی و تحریک‌کننده فکری را برای مخاطبان فراهم می‌آورد.

«کوزمینسکی» که به نوآوری‌هایش و توانایی‌اش در بیان مضامین عمیق از طریق حرکت شهرت دارد، با «کانتوس» اثری خلق کرده که هم از نظر زیبایی‌شناختی جذاب است و هم از لحاظ فکری چالش‌برانگیز.

این قطعه، سفری است به درون روان انسان، جایی که رقصندگان #رقص_معاصر باله ایالتی هسن، طیف وسیعی از احساسات و مهارت‌های فیزیکی خیره‌کننده را به نمایش می‌گذارند.

آنها جستجوی مداوم برای یافتن خویشتن را در دنیایی دائماً در حال تغییر تجسم می‌بخشند.

موسیقی متن، ترکیبی از ساخته‌های معاصر و صداهای الکترونیک، نقش بسزایی در ایجاد فضای کلی اثر دارد.

این موسیقی، عمق عاطفی نمایش را تقویت کرده و تماشاگر را از میان مراحل مختلف خودکاوی هدایت می‌کند.

طراحی نور و دکور صحنه مینیمالیستی، به صورت بی‌نقصی تکمیل‌کننده رقص‌آرایی هستند و فضایی متمرکز و تقریباً مراقبه‌گونه ایجاد می‌کنند.

«کانتوس» فراتر از مجموعه‌ای از صحنه‌های رقص است؛ این یک تجربه روایی منسجم است که بدون نیاز به دیالوگ‌های سنتی، داستان خود را بازگو می‌کند.

روایت، صرفاً از طریق بدن رقصندگان پیش می‌رود؛ حرکات آنها هم انتزاعی است و هم عمیقاً انسانی.

از مخاطب دعوت می‌شود تا تفاسیر شخصی خود را بسازد و درگیر کاوشی شخصی با مضامین اصلی اثر شود.

اجرای دقیق و بیانگر رقصندگان، که دیدگاه #ماچی_کوزمینسکی را با وضوحی چشمگیر به روی صحنه می‌آورند، به ویژه قابل تحسین است.

توانایی آنها در منتقل کردن داستان‌های فردی در دل یک کل بزرگ‌تر، «#کانتوس» را به تجربه‌ای فراموش‌نشدنی تبدیل می‌کند.

باله ایالتی هسن، تحت مدیریت «مارتین شلپفر»، بار دیگر با این تولید، جایگاه خود را به عنوان یکی از پیشروترین گروه‌های رقص اروپا تثبیت کرده است.

«کانتوس» برای علاقه‌مندان به #تئاتر_حرکتی و تمام کسانی که به کاوش عمیق در هویت انسانی علاقه‌مند هستند، اثری دیدنی است.

به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش «شکستن امواج» به نویسندگی ارژنگ طالبی‌نژاد و کارگردانی مجتبی جدی از ۱۹ آبان‌ماه ساعت ۲۰:۴۵ در سالن سه مجموعهٔ تئاتر لبخند به‌ صحنه رفته است.

به‌مناسبت روز دانشجو، بلیت نمایش «شکستن امواج» در روز یکشنبه ۱۶ آذرماه ۱۴۰۴ برای دانشجویان با ۵۰ درصد تخفیف ارائه می‌شود. دانشجویان می‌توانند با ارائه کارت دانشجویی در گیشه یا از طریق سایت تیوال بلیت نیم‌بها تهیه کنند.

بازیگران (به‌ترتیب حروف الفبا):
نگین تهمتن، عباس جمالی، نازنین حشمدار، شیدا خلیق، دنیز دانش صمدی، باسط رضایی هستند.

مجری طرح: رها جهانشاهی، مشاور اجرا: مسعود ملکوتی نیا، طراح صحنه: مرتضی فرهادنیا، طراح لباس: مهسا اسمعیل زاده، طراح نور: نازنین یارویسی، آهنگساز و طراح، صدا: مهدی زمانی، مشاور گریم: تینا بخشی، آواز: صبا نظری، مربی زبان اشاره: حوریه مقدسی، مربی حرکت: مصطفی شبخوان، طراح گرافیک: مهرداد رضائی، روابط عمومی: نگار امیری، عکاس تبلیغات: رضا جاویدی، ویدئو مپینگ: مهرداد رضائی، علی نورانی، ساخت تیزر: مانی حمیدی شاد، علی بنایی طاهری، موشن گرافی: پوریا علی محمدی (unreal | آنریل)، مشاور رسانه‌ای: علی کیهانی، دستیار کارگردان و برنامه‌ریز: نرگس پروانیا، گروه کارگردانی: مائده قطبی، رضا سالاریان، کیمیا مظفری، احسان فغانی، محیا طهانی، آیدا عارفی دیگر عوامل این پروژه نمایشی هستند.

در خلاصه نمایش آمده است:
«– چرا همش به اون نگاه می‌کنی؟ • کی؟ – دیدم که بوسیدیش…»

به گزارش تئاترآنلاین؛ به نقل از روابط‌عمومی گروه تئاتر «هنر مقدس»، نمایش «برای هانا» تازه‌ترین اثر این گروه، با نگاهی سورئال و برگرفته از روایت‌های واقعی زنان مقاومت در کشورهای مختلف روی صحنه می‌رود. این نمایش با اتکا بر شخصیت‌هایی مستند و الهام‌گرفته از واقعیت، روایتی نمادین و فرازمانی از امید و ایستادگی زنان در دل جنگ و ویرانی ارائه می‌دهد.

در این اثر، روح دختر جوان فلسطینی در مواجهه با یأس، تنهایی و جست‌وجوی حقیقت، با زنان مبارز ایران، عراق و لبنان همراه می‌شود و در بستری شاعرانه و احساسی، مسیر دفاع از سرزمین و حقیقت را طی می‌کند. «برای هانا» با بهره‌گیری از تصویر، حرکت و موسیقی، تجربه‌ای حماسی و عاطفی از تداوم مقاومت و زنده‌ماندن امید در تاریکی خلق کرده است.

شیوا خسرومهر، مرجان آقانوری، آرام یوسفی‌نیا، فائزه سودانی, فاطمه مرادی، ریحانه روئیت، عطیه عبدی مطلق و فاطمه مرادی (اریالیست) بازیگران اصلی این نمایش هستند.

از سایر عوامل این نمایش می‌توان به آهنگساز: بهزاد عبدی، مدیر تولید: زهرا هودگر، مجری طرح: محمدحسن درباغی‌فرد، طراح حرکت: مریم شعبانی، طراح و مدیر لباس: مرضیه شعبانی، طراح گریم: لیلا پریشان، طراح صحنه: سینا ییلاق بیگی، طراح آکساسوار: مریم شعبانی، طراح پوستر: روح‌الله مختاری، رهبر کرال: ندا رستمی، دستیاران حرکت: سبا رضایی و سارا قادری، مشاور حرکت: گلناز راحتی و سولیست: سیده مریم پیشنمازی اشاره کرد

به گزارش تئاتر آنلاین، این هنرمند جوان در تازه‌ترین اثر سینمایی خود، فیلم «۹» به کارگردانی شاهین رشیدی نیز ایفای نقش کرده است؛ اثری که این روزها در پلتفرم فیلم‌نت به‌صورت اکران آنلاین در دسترس علاقه‌مندان قرار دارد.

رزاق‌مرندی متولد ۱۳۷۳ بود و طی سال‌های فعالیتش در عرصه هنرهای نمایشی و سینما، حضوری پرتلاش و اثرگذار داشت. او در آثار سینمایی «نُه»، «مرگ موش»، «شکلات فرنگی» و «سانتیمتر» بازی کرد و توانست توجه منتقدان و مخاطبان را به خود جلب کند.

وی در جشنواره‌های مختلف از جمله جشنواره تئاتر استان تهران و جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان، جوایزی در بخش‌های بازیگری، کارگردانی و نمایشنامه‌نویسی کسب کرده بود. همچنین برای بازی در فیلم سینمایی «نُه» نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل از یک جشنواره بین‌المللی در برزیل شده بود.

درگذشت زودهنگام سارینا رزاق‌مرندی را به خانواده ایشان تسلیت می‌گوییم. یاد و آثارش در خاطر هنردوستان ماندگار خواهد ماند.

به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش«عچق» به کارگردانی عبدالرضا شیبانی از ۲۰ آذر در مجموعه تئاتر لبخند روی صحنه می‌رود.

«عچق» با نام اصلی luv به ترجمه‌ی شهرام زرگر و به معنای علاقه چندم قلبی، یک کمدی آمریکایی با مولفه‌های کمدی ابزورد است که در ۲ پرده به یک مثلث عشقی متفاوت می‌پردازد.

«عچق» یک کمدی عاشقانه، سیاه و ابزود است که در نمایشنامه و اجرا از انواع ترفندهای کمدی (موقعیت، کلام، رفتار، شخصیت، پارودی، گروتسک، اسلپ استیک، و …) بهره برده است.

عبدالرضا شیبانی نویسنده، کارگردان، بازیگر و مدرس تئاتر پیش از این نمایش‌های «انگور»، «آی»، «آپ»، «دست برافراشته»، «آنتاگونیست‌ها و پروتاگونیست‌ها»، «شش پنجره مایل به همیشه»، «همه‌ دزدها که دزد نیستند» «افسانه‌ گوراغلی» و … را کارگردانی کرده است.

در این اثر بابک کیوانی آهنگساز و طراح صدا، سعید یزدانی طراح صحنه، تینا بخشی طراح گریم، سرور ماندی طراح لباس، صادق زرجویان عکاس، گرافیست و ختن تهرانی تبلیغات به عنوان عوامل حضور دارند.

خبرنگار: محمدجواد عبدی

به گزارش تئاتر آنلاین، این نمایش با عنوان «یک دقیقه از بشریت» اقتباسی آزاد از جهان‌بینی عمیق و تفکربرانگیز «استانیسلاو لم» نویسنده شهیر لهستانی است.

این برداشت هنرمندانه، ابعاد تازه‌ای از داستان‌سرایی را پیش روی مخاطب قرار داده و مرزهای میان واقعیت و داستان را به چالش می‌کشد.

«وُلسیکا» با بهره‌گیری از روایتی پیچیده و لایه‌لایه، فضایی را می‌آفریند که در آن، مسائل فلسفی و اجتماعی از منظری طنزآمیز و تأمل‌برانگیز مورد کاوش قرار می‌گیرد.

این نمایش فرصتی است برای تجربه کمدی‌ای هوشمندانه که ریشه‌های عمیقی در تفکر «لم» دارد و به شکلی هنرمندانه برای صحنه بازآفرینی شده است.

به گزارش تئاتر آنلاین، این هنرمند پیش از شهرت تلویزیونی گسترده، مادری مجرد بود که به طور همزمان به فعالیت در زمینه استندآپ کمدی و کارهای مراقبتی اشتغال داشت.

اکنون او بار دیگر به صحنه بازگشته تا در نمایش جدید خود، طنز و خنده را از دل تجربیات و رنج‌های گذشته‌اش بیرون بکشد و آن‌ها را با مخاطبان به اشتراک بگذارد.

«جودی لاو» در این باره می‌گوید: «خنده بود که به من کمک کرد تا از پس مشکلات برآیم.»

یکی از حکایت‌های تکان‌دهنده‌ای که او در این نمایش روایت می‌کند، مربوط به ربوده شدنش در هفده سالگی است، هرچند او برای تأثیرگذاری بیشتر، هنگام بازگویی این تجربه روی صحنه، چند سالی به سن خود در آن زمان اضافه می‌کند.

این خاطره تلخ برای دومین بار بود که در یک اجرای آزمایشی در اواخر اکتبر، در حضور تماشاگران نقل می‌شد و با مهارت خاص «لاو» با جملات خنده‌دار و بداهه همراه شده بود.

با اینکه ساختار و بخش‌های اصلی نمایش جدید او همچنان در حال تکامل و شکل‌گیری است، اما اجرای اخیر او در شب چهارشنبه در «بدفورد در انگلستان» به طور کامل بلیت‌هایش به فروش رسید.

این استقبال گسترده، به وضوح نشان‌دهنده قدرت جذب و محبوبیت فراوان «جودی لاو» به عنوان یک ستاره تلویزیونی است که توانایی او را در پر کردن سالن‌ها به رخ می‌کشد.

او نمایش خود را با اجرایی پرانرژی و رقصیدن به سمت کانون توجه آغاز می‌کند، که از همان ابتدا تماشاگران را مجذوب خود می‌سازد.

سپس «لاو» به طنز از دوران کاری خود به عنوان مددکار اجتماعی و تغییر سبک زندگی‌اش از «مرغ و چیپس به شامپاین و سویچه» سخن می‌گوید، که تضادهای مسیر زندگی او را به تصویر می‌کشد.

در لابلای این روایت‌ها، او به مهارت مثال‌زدنی خود در بخش‌های بداهه و شوخی‌های فی‌البداهه با جمعیت می‌پردازد که از بهترین لحظات اجرا محسوب می‌شود.

در ادامه، او به دوران دانشجویی‌اش در رشته فناوری اطلاعات اشاره می‌کند، اما با طنز اعتراف می‌کند که بیشتر وقتش را به «رفتن به اتاق بازی‌ها برای پیدا کردن پسران» می‌گذرانده است.

درست در همین دوران دانشجویی است که «لاو» با پسری بدون نام و نشان آشنا می‌شود که سرنوشت او را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

به گزارش تئاتر آنلاین، در این تئاتر مولتی مدیا، رامتین هوشمند به ایفای نقش می‌پردازد.

این اثر تجربه‌ای بینا رشته‌ای بین مونولوگ و ویدیومپینگ است که برای اولین بار در ایران اجرا می‌شود.

در خط داستانی «مثل یک ترافل ساده» آمده است: تنها یک بار زندگی نمی‌کنیم.

محمود احدی‌نیا پیش از این نویسندگی تئاترهای «خاک سفید»، «بام»، «کشتی نوح»، «این بود زندگی»، «نامه‌های بی‌نام و نشان» و … را بر عهده داشته است و «مثل یک ترافل ساده» اولین تجربه‌ی او در زمینه کارگردانی تئاتر است.

مجری طرح این اثر نمایشی امیرسپهر تقی‌لو و تهیه‌کننده آن گروه غذایی ساعدی‌نیا است.

علاقمندان می‌توانند با مراجعه به تیوال، نسبت به تهیه بلیت اقدام نمایند.