در این اجرا، یک صندلی تنها بر روی صحنه قرار دارد که گویی بار تمام چیزهای از دست رفته و فقدان‌های تاریخی را به دوش می‌کشد.

این اثر که در فضایی میان رقص معاصر و پرفورمنس‌آرت حرکت می‌کند، بر سکوت و حضور فیزیکی اشیا برای انتقال مفاهیم عمیق انسانی تاکید دارد.

شارپ که در دنیای هنر با نام مستعار «ماریکیسک» نیز شناخته می‌شود، همواره در آثارش به بررسی مفاهیمی چون هویت، انزوا و مقاومت بدن در فضاهای عمومی می‌پردازد.

او در این اجرای خاص، از فرم‌های کلاسیک حرکت فاصله گرفته و به سمت نوعی مینیمالیسم بصری رفته است که در آن هر حرکت کوچک، معنایی دوچندان پیدا می‌کند.

طراحی صحنه و نورپردازی به گونه‌ای انتخاب شده است که حس تعلیق و گذر زمان را در ذهن تماشاگر بازسازی کند.
این هنرمند تلاش می‌کند تا از طریق بدن و اشیا، روایتی از تاریخ‌های فراموش شده و صداهایی که در حاشیه مانده‌اند را به متن اصلی اجرا بازگرداند.

تحلیل‌گران حوزه رقص معاصر بر این باورند که کارهای شارپ همواره مرزهای میان تئاتر فیزیکی و هنرهای تجسمی را کمرنگ می‌کند.

اجرای «زمانِ معلق» نشان‌دهنده بلوغ هنری شارپ در استفاده از سکون به عنوان یک ابزار قدرتمند برای بیان دراماتیک است.

در پایان، این اثر نه تنها یک اجرای فرمال، بلکه دعوتی است به تفکر درباره آنچه در پسِ غیاب و تنهایی باقی می‌ماند.

لینک کوتاه :
برچسب :