برچسب: خانه هنرمندان ایران

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، «کرگدن خوانی» که به خوانش نمایشنامه «کرگدن» نوشته اوژن یونسکو، نمایشنامه‌نویس رومانیایی اختصاص دارد به کارگردانی کیوان کثیریان برای ۲ اجرای دیگر تمدید شد.

بخش فارسی «کرگدن خوانی» پنجشنبه و شنبه ۲۶ و ۲۸ مرداد ماه ساعت ۱۹ در سالن شهناز خانه هنرمندان ایران اجرا می‌شود.

این رویداد در ۲ بخش انگلیسی و فارسی از ۱۹ مرداد میزبان تماشاگران بود و بخش فارسی آن با چهار ترجمه از جلال آل احمد، پری صابری، مدیا کاشیگر و سحر داوری اجرا شده است.

نقش‌خوانان این رویداد عبارتند از محسن بهرامی، پریسا مقتدی، بهرام سروری‌نژاد، افسون افشار، نازنین مهیمنی، ناصر مردانی، اسد زارعی، نداکوهی، اردوان زینی سوق، شقایق مسافر، فرزین پورمحبی، شاهرخ رحمانی، فتاح سعادت‌پور، میر پیمان خوشنویس، مسعود رمضانی، ماهرخ لک، نغمه احمدی، الناز پرویز، بیتا جمالی، رضوان استوار و رومینا مهدوی.

دیگر عوامل رویداد «کرگدن خوانی» بدین شرح هستند: مدیر پروژه: آسیه مزینانی، مشاور کارگردان: ناصر مردانی، طراح گرافیک و موشن گرافیک: مرتضا آکوچکیان، موسیقی: آزاده بهپور، طراحی صدا: فرشاد آذرنیا، دستیاران کارگردان: عباس شیراوند و رومینا مهدوی، روابط عمومی: ستاره نجف‌آبادی، عکس: لیلا ابراهیمی، تصویربرداری: افشین ضیائیان، نور، سالن و اتاق فرمان: سامان بیات، سعید قربانی، انوش اسماعیل‌زاده.

نمایشنامه کرگدن (Rhinocéros) نمایشنامه‌ای است در سه پرده که در سال ۱۹۵۹ نوشته شده و یکی از مهم‌ترین نمایشنامه‌های قرن بیستم است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، رویداد «کرگدن خوانی» که به خوانش نمایشنامه «کرگدن» نوشته اوژن یونسکو نمایشنامه‌نویس نامدار رومانیایی اختصاص دارد به کارگردانی کیوان کثیریان با ۲ اجرای دیگر میزبان تماشاگران خواهد بود.

این رویداد پنجشنبه ۱۹ مرداد در اجرایی به زبان انگلیسی میزبان مهمانانی از کشورهای سوئیس، نروژ و آلمان بود. همچنین «کرگدن خوانی» در شب‌های گذشته در بخش فارسی با ترجمه‌هایی از جلال آل احمد، پری صابری و سحر داوری اجرا شد.

تنوع متن و سیال بودن نقشِ نقش‌خوانان در هر اجرا از ویژگی‌های رویداد «کرگدن خوانی» است.

این رویداد دوشنبه ۲۳ مرداد با ترجمه‌ای از مدیا کاشیگر و سه‌شنبه ۲۴ مرداد با اجرای دوباره ترجمه سحر داوری برگزار می‌شود.

نقش‌خوانان این رویداد عبارتند از محسن بهرامی، پریسا مقتدی، بهرام سروری‌نژاد، افسون افشار، نازنین مهیمنی، ناصر مردانی، اسد زارعی، ندا کوهی، اردوان زینی سوق، شقایق مسافر، فرزین پورمحبی، شاهرخ رحمانی، فتاح سعادت‌پور، میر پیمان خوشنویس، مسعود رمضانی، ماهرخ لک، نغمه احمدی، الناز پرویز، بیتا جمالی، رضوان استوار و رومینا مهدوی.

دیگر عوامل رویداد «کرگدن خوانی» عبارتند از مدیر پروژه: آسیه مزینانی، مشاور کارگردان: ناصر مردانی، طراح گرافیک و موشن گرافیک: مرتضا آکوچکیان، موسیقی: آزاده بهپور، طراحی صدا: فرشاد آذرنیا، دستیاران کارگردان: عباس شیراوند و رومینا مهدوی، روابط عمومی: ستاره نجف‌آبادی.

نمایشنامه کرگدن (Rhinocéros) نمایشنامه‌ای است در سه پرده که در سال ۱۹۵۹ نوشته شده و یکی از مهم‌ترین نمایشنامه‌های قرن بیستم است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، مجموعه نمایشنامه‌خوانیِ نمایشنامه «کرگدن» نوشته اوژن یونسکو نمایشنامه‌نویس نامدار رومانیایی به کارگردانی کیوان کثیریان طی ۵ شب با چهار ترجمه متفاوت در سالن شهناز خانه هنرمندان ایران و در ساعت ۱۹ برگزار می‌شود.

روز جمعه ۲۰ مرداد «کرگدن» با ترجمه جلال آل احمد، روز شنبه ۲۱ مرداد با ترجمه پری صابری، روز یکشنبه ۲۲ مرداد با ترجمه سحر داوری، روز دوشنبه ۲۳ مرداد با ترجمه مدیا کاشیگر و روز سه‌شنبه ۲۴ مجددا با ترجمه سحر داوری نمایشنامه‌خوانی می‌شود.

محسن بهرامی، پریسا مقتدی، بهرام سروری‌نژاد، افسون افشار، نازنین مهیمنی، ناصر مردانی، اسد زارعی، نداکوهی، اردوان زینی سوق، شقایق مسافر، فرزین پورمحبی، شاهرخ رحمانی، فتاح سعادت‌پور، میر پیمان خوشنویس، مسعود رمضانی، ماهرخ لک، نغمه احمدی، مسعود رمضانی، الناز پرویز، نغمه احمدی، بیتا جمالی، رضوان استوار و رومینا مهدوی از نقش‌خوانان این نمایشنامه‌خوانی هستند.

مدیر پروژه «کرگدن‌خوانی» آسیه مزینانی است و ناصر مردانی مشاور کارگردان است.

طراحی تصاویر و گرافیک این پروژه را مرتضا آکوچکیان انجام داده، موسیقی را آزاده بهپور ساخته و طراحی صدا را فرشاد آذرنیا به عهده داشته است. عباس شیراوند و رومینا مهدوی هم دستیاران کارگردان بوده‌اند و روابط عمومی این رویداد هم بر عهده ستاره نجف آبادی است.

نمایشنامه کرگدن (Rhinocéros) نمایشنامه‌ای است در سه پرده که در سال ۱۹۵۹ نوشته شده و یکی از مهم‌ترین نمایشنامه‌های قرن بیستم است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، در ایام سوگواری ماه محرم و به یاد علاءالدین قاسمی موافق‌خوان برجسته تعزیه خانه هنرمندان ایران به مدت چهار شب مجلس تعزیه‌خوانی برگزار می‌کند.

برنامه این مجالس تعزیه‌خوانی به شرح زیر است:

سه‌شنبه سوم مرداد/ مجلس حضرت حر (ع)

چهارشنبه چهارم مرداد/ مجلس حضرت علی اکبر (ع)

پنجشنبه پنجم مرداد/ مجلس حضرت عباس (ع)

جمعه ششم مرداد/ مجلس بازار شام

این مجالس تعزیه‌خوانی از ساعت ۲۱ تا ۲۲:۳۰ در فضای باز مقابل خانه هنرمندان ایران برگزار می‌شود و حضور برای تمامی علاقه‌مندان و دلدادگان آئین‌های هنری عاشورایی آزاد است.

به گزارش تئاتر آنلاین، مراسم تشییع پیکر زنده‌یاد فریماه فرجامی بازیگر با سابقه و مطرح سینما و تئاتر ایران صبح امروز سه‌شنبه ۱۳ تیر از مقابل خانه هنرمندان ایران برگزار شد.

در ابتدای این مراسم که اجرای آن بر عهده احترام برومند بود، مرضیه برومند هنرمند شناخته‌شده سینما، تئاتر و تلویزیون و مدیرعامل خانه سینما به عنوان اولین سخنران پشت تریبون حضور پیدا کرد و گفت: نمی‌خواستم اینجا به عنوان سخنران حضور پیدا کنم ولی دوستان گفتند که به عنوان مدیرعامل خانه سینما صحبت کنم و اتفاقاً من نمی‌خواستم به عنوان مدیرعامل خانه سینما صحبت کنم. چه مدیرعامل و خانه سینمایی که مدام عزا برگزار می‌کند؟ پس جشن کو؟

وی ادامه داد: ما فریماه را خیلی زودتر از آن‌چه تصور می‌کردیم و در اوج زیبایی، پختگی و صمیمیت از دست دادیم. فریماه فرجامی خیری از زندگی ندید ولی هیچوقت گله نکرد. فریماه فرجامی هم خواهر و هم ستاره ناکام ما بود که قربانی مناسبات سینمای دهه ۶۰ شد. فرجامی قربانی زیبایی و هنرش شد. وی مدارج ستاره شدن را طی کرد و به دلایلی که نمی‌خواهم آن‌ها را بیان کنم در هاله‌ای از غبار فرو رفت. فریماه فرجامی علیرغم اینکه از دور خیلی پر رمز و راز به نظر می‌رسد، ولی از نزدیک و در دوستی بسیار ساده بود.

برومند با بیان اینکه فریماه فرجامی برای نسل جدید درسی داشت، تصریح کرد: سرگذشت وی باعث شد نسل بعدی دقت بیشتری کند. آن‌ها همیشه کنار مردم بودند. روسری سر کردند و نقش کارگر کارخانه رب را بازی کردند. مقنعه سر کردند و نقش همسر و کارمند را بازی کردند. چادر سر کردند و نقش مادر و همسر شهید را بازی کردند. این‌ها در قلب مردم ستاره هستند. هنرمندان امروز کنار مردم هستند و مناسبات آن‌ها با نهاد قدرت را مردم تعیین می‌کنند. اکثر هنرمندان ما مردمی هستند، ما سیاسی نیستیم و ما را متهم به سیاسی کاری نکنید، ما در کنار مردم هستیم.

طبق گفته احترام برومند قرار بود رخشان بنی‌اعتماد به‌عنوان یکی از سخنرانان مراسم باشد اما وی به دلایلی در مراسم حضور پیدا نکرد.

سپس مسعود فروتن دیگر هنرمند با سابقه نیز به ذکر خاطراتی از همکاری خود با زنده‌یاد فرجامی پرداخت و گفت: چند ماه همکاری در یک پروژه از بهترین‌های زمان‌های زندگی‌ام بود.

ایرج راد مدیرعامل خانه تئاتر و بازیگر با سابقه سینما، تئاتر و تلویزیون هم به‌عنوان یکی دیگر از سخنرانان این مراسم، تأکید کرد: فریماه فرجامی سرمایه‌ای بود که از دست دادیم. امیدوارم تراژدی فرجامی برای دیگر هنرمندان رخ ندهد. این تراژدی پایان گرفت.

احترام برومند در این بخش از مراسم به زمان آشنایی خود با فرجامی اشاره کرد و گفت: آشنایی من با فرجامی به سال ۷۰ و نمایش «پیروزی در شیکاگو» برمی‌گشت که فریماه فرجامی و مهدی هاشمی در آن درخشیدند. فریماه مثل هیچکس نبود و از هیچکس تقلید نکرد. در رفتار و گفتارش بی‌نیازی بود که نشأت گرفته از خانواده با شخصیتش بود.

سپس پژمان بازغی رئیس انجمن صنفی بازیگران سینما متن انجمن را قرائت کرد.

در متن انجمن صنفی بازیگران سینما چنین آمده است:

«اوست همیشه زنده

فریماه فرجامی هم رفت. او هنرمند بزرگ، دست نیافتنی و بی تکرار سینمای ایران بود، بازیگرِ شخصیت‌های متنوع و ماندگاری چون «لاله» درخط قرمز؛ «مهندس افجه‌ای» در اجاره نشین‌ها، «مونس» در سرب، «ماه منیر» در مادر، «فروغ الزمان» در پرده آخر، «آفاق» در نرگس؛ بازیگر تحصیل‌کرده و توانای تئاتر ایران، بازیگری که با روح و جان خود هویت ویژه‌ای به شخصیت‌هایی که بازی می‌کرد می‌بخشید، ستاره‌ای درخشان در هنر بازیگری این سرزمین که به دلیل بیماری خیلی زود ما از هنر او بی‌بهره ماندیم و گذشت و رفت تا به سایر مسافران نازنین و از دست رفته این هنر بپیوندد.

خاموشی هر هنرمند بزرگی چون فریماه فرجامی علاوه بر غمی سنگین که بر دل و جان ما می‌نشاند، زمانی ست برای یادآوری اینکه پیش از آنکه دیر شود به داد یکدیگر برسیم؛ یادآوری اینکه حمایت و دلگرمی و یاری، لازمه‌ی بقای هنر و هنرمند است؛ حال این حمایت، حمایت‌های سازمانی و دولتی باشد که حتماً باید باشد … اما بود و نبودش بماند به مجالی دیگر و یا حمایت‌های فردی و انسانی خود ما از یکدیگر… و چه بسا که نیاز به حمایت‌های عاطفی در تنگناهای زندگی بیشتر هم به کار هنرمندان بیاید. پس مراقب هم باشیم، به هر شیوه و شکل که می‌دانیم و می‌توانیم که ناگهان خیلی زود دیر می‌شود.

انجمن صنفی بازیگران سینما از همه اهالی سینما، تئاتر و مردم شریف و هنردوست ایران که با ابراز هم دردی و تاسف در غم از دست دادن فریماه فرجامی عزیز جایگاه والای این هنرمند را یادآور شدند کمال امتنان و سپاس را دارد و نیز تشکری ویژه دارد از همکاران و کسانی که در روزهای سخت بیماری در همه این سال‌ها او را تنها رها نکرده و مونس و یاور مشفق فریماه فرجامی بودند.

در پایان، امیدواریم و وظیفه خود می‌دانیم که بتوانیم به زودی مراسم درخور و شایسته‌ای برای بازیگران و همکاران عزیز از دست رفته اخیر از جمله امین تارخ، محمدعلی کشاورز، پرویز پورحسینی، اسماعیل شنگله، فخری خوروش، شهرام عبدلی، علی سلیمانی، حسام محمودی، اسماعیل سلطانیان و فریماه فرجامی و دیگر یاران سفر کرده برگزار نمائیم.

با مردم ایران، خانواده فرجامی، خانواده سینما و تئاتر و خانواده فرهنگ و هنر ایران مجدداً ابراز همدردی کرده و برای فریماه ِ عزیزمان که همیشه و همواره با زیباترین و آراسته‌ترین تصویرها در خاطر و خاطره‌های جای دارد، پروازی زیبا در آسمان رحمت پروردگار آرزو داریم. مرگ پایان کبوتر نیست. پایان هنر نیست.»

سپس احترام برومند با اشاره به اینکه همه ما روزهای بیماری خواهیم داشت، اظهار کرد: ولی گاهی نسبت به محبت‌هایی که قرار است در این دوران برای هنرمندی که چهره‌ای محبوب و دوست‌داشتنی است انجام دهیم، مراقب باشیم.

در ادامه کلیپی از فریماه فرجامی پخش شد که حاوی تصاویری از نقش‌آفرینی‌های وی بود.

ابوالفضل پورعرب بازیگر مطرح و با سابقه سینما نیز دیگر سخنران مراسم تشییع پیکر زنده‌یاد فریماه فرجامی بود. وی گفت: فرجامی آفاق بود و آفاق رفت، خیلی غمگینانه رفت. قرار نبود اینقدر غریب از بین ما برود. اولین بار است که می‌بینم کسی در مراسم با هنرمندان عکس نمی‌گیرد و این نشان می‌دهد که همه در سوگ این هنرمند نشسته‌اند.

وی ادامه داد: به او گفتم که فریماه چه شده؟ بیمار شده‌ای؟ گفت ابوالفضل نوبت ما شده و من آن موقع نفهمیدم منظورش چیست. به امید اینکه اینقدر داغ نبینیم. از مردم سپاسگزارم و امیدوارم در این شرایط شرمنده مردم نباشیم.

در ادامه قطب‌الدین صادقی کارگردان شناخته شده و با سابقه عرصه تئاتر ایران به ایراد سخنانی پرداخت و متذکر شد: مرگ حق است اما احمقانه است که خودمان به استقبالش برویم. فریماه فرجامی خودش به استقبال مرگ رفت و من نام این کارش را خودتخریبی می‌گذارم. سیاست‌مداران، ورزشکاران و هنرمندان در جامعه تبدیل به باور و فرهنگ عمومی می‌شوند و اگر خودتخریبی کنند به این باور ضربه می‌زنند.

وی تصریح کرد: فریماه فرجامی تمامی ویژگی‌ها و ارزش‌های بازیگری و هنرمندی داشت ولی این خودتخریبی را داشت و دوستان ناجوانمردی نیز او را به این خودتخریبی سوق دادند. یکی از کارهایی که هنرمندان باید انجام دهند این است که در راه حفظ خود، فرهنگ جامعه و ارزش‌های جامعه بکوشند. یکی از بدترین تربیت‌های ما رعایت نکردن سلامت جسم است.

افسانه چهره‌آزاد از بازیگران سینما، تئاتر و تلویزیون و دوستان نزدیک فریماه فرجامی نیز در ادامه مراسم و در حالی که اشک می‌ریخت، گفت: ما همه اینجا جمع شدیم تا با ستاره سینمای ایران وداع کنیم. من افتخار دوستی ۳۰ ساله با فریماه داشتم. فریماه در تنهایی پر نکشید و خانواده مهرشان را از او دریغ نکردند. خانواده نخواستند در موقعیت‌های اجتماعی حضور پیدا کند و ما باید به این خواسته احترام می‌گذاشتیم. فریماه تنها نبود و در خانه خود با آرامش و آسایش زندگی کرد. امیدوارم در بهشت زندگی کند.

در پایان فرهاد فرجامی برادر فریماه فرجامی نیز طی سخنانی کوتاه از خانه سینما، خانه هنرمندان، خانه تئاتر و هنرمندان و حاضران در مراسم سپاسگزاری کرد.

سپس نماز بر پیکر زنده‌یاد فریماه فرجامی اقامه شد و پیکر این هنرمند فقید به سمت قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) تشییع شد.

رضا بابک، مسعود فروتن، علی دهکردی، مرضیه برومند، اصغر همت، حبیب دهقان‌نسب، محمدمهدی عسگرپور، مازیار لرستانی، آزیتا حاجیان، سعید خانی، منوچهر شاهسواری، بهاره رهنما، مجید جعفری، علی پویان، اکرم محمدی، جهانگیر کوثری، رضا درمیشیان، بهناز جعفری، محسن امیریوسفی، مجید توکلی، محمود پاک‌نیت، شهرام گیل‌آبادی، محمد شیری از جمله حاضران در این مراسم بود.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی انجمن صنفی کارگردانان تئاتر ایران، هشتمین نشست عصر کارگردان (یادبود رضا حداد) ساعت ۱۸ روز پنجشنبه اول تیر برگزار می‌شود.

این نشست که در ادامه سایر نشست های تخصصی انجمن صنفی کارگردانان تئاتر ایران برپا می‌شود هم زمان با سالروز تولد رضا حداد کارگردان فقید تئاتر ایران در سالن شهناز خانه هنرمندان ایران و با حضور هنرمندان و اهالی تئاتر کشور برگزار خواهد شد.

قرار است در این نشست به بررسی کارنامه کاری و آثار رضا حداد پرداخته شود و هنرمندان مختلف نیز در این رویداد هنری سخنرانی می‌کنند.

به گزارش تئاتر آنلاین، مراسم گرامیداشت هفته روابط عمومی به مناسبت بزرگداشت روز جهانی روابط عمومی، توسط هیات مدیره کانون روابط عمومی و تبلیغات خانه تئاتر برگزار می‌شود.

این مراسم که با بخش‌ها و برنامه‌های متنوع و حضور مهمانان ویژه تدارک دیده شده است ساعت ۱۵ روز سه‌شنبه دوم خرداد در سالن جلیل شهناز خانه هنرمندان برگزار می‌شود.

این مراسم، برای قدردانی از فعالان و متخصصان حوزه روابط عمومی، رسانه و تبلیغات در عرصه هنر بالاخص هنرهای نمایشی، توسط هیات مدیره کانون روابط عمومی و تبلیغات با حمایت خانه تئاتر و خانه هنرمندان ایران برگزار می‌شود.

به گزارش تئاتر آنلاین، مراسم تشییع پیکر زنده‌یاد رضا حداد از هنرمندان با سابقه تئاتر ایران که سحرگاه جمعه ۲۹ اردیبهشت چشم از جهان فروبست، صبح روز یکشنبه ۳۱ اردیبهشت با حضور چهره‌های هنری و همچنین برخی مدیران فرهنگی و هنری از مقابل خانه هنرمندان ایران برگزار شد.

اجرای این مراسم را محمد سلوکی برعهده داشت. شهرام گیل‌آبادی رئیس هیأت مدیره انجمن صنفی کارگردان‌های تئاتر ایران اولین سخنران مراسم بود.

وی طی سخنانی درباره ویژگی‌ها و خصوصیات زنده‌یاد رضا حداد، گفت: همانطور که رضا حداد از جان و دل برای هرکسی که از او کمکی می‌خواست، مایه می‌گذاشت، الان هم جایش نزد خداوند خوب است. رضا حداد سنگ زیر آسیاب بسیاری از نگفته‌های ما بود. رضا حداد دوامش بر جریده عالم حک است. هر کس اینجا است خاطره ای خوب از رضا حداد دارد. رضا حداد فراموش شدنی نیست.

در ادامه محمد چرمشیر هنرمند با سابقه و از دوستان صمیمی زنده‌یاد حداد نیز دومین سخنران مراسم بود. وی عنوان کرد: همیشه فکر می‌کردم اگر روزی اینجا در تابوت باشم رضا برای من چه کار خواهد کرد اما امروز من اینجا هستم و رضا در تابوت است و نمی‌دانم چه کار کنم.

وی یادآور شد: رضا حداد همیشه از مرگ حرف می‌زد ولی همیشه پر از شور زندگی بود. برای من دوست و حامی بود ولی از همه مهمتر یکی از پسرانم بود. یادش همیشه زنده است. تا جایی که توانش می‌کشید یار همه بود.

سپس محمد رحمانیان از دیگر چهره‌های مطرح تئاتر ایران و از دوستان رضا حداد نیز تأکید کرد: خواهش کردم برای من سخنرانی نگذارند چون وقتی باور ندارم رضا حداد مرده، احمد آقالو مرده و پرویز پورحسینی مرده‌، نمی‌توانم حرفی بزنم. رضا حداد همیشه زنده است. وقتی در شرایط سخت تئاتر چهره غمگین ما را می‌دید که مستأصل هستیم می‌گفت «مگه رضا مرده»، نه رضا نمرده است. فکر می‌کنم این اتفاق هم یکی از شوخی‌های همیشگی‌ رضا حداد است.

وی تصریح کرد: مرگ رضا همچون مرگ عباس نعلبندیان یکی از دراماتیک‌ترین مرگ‌های ۵۰ سال اخیر است و رضا حداد مرگ را هم کارگردانی کرد.

ابراهیم حقیقی از چهره‌های مطرح هنر ایران نیز یکی دیگر از سخنران‌های مراسم تشییع پیکر زنده‌یاد رضا حداد بود. وی تأکید کرد: بدرقه دوست عزیز و مهربانی که بلد بود از هیچ همه چیز برای همه بسازد آسان نیست. کسی که بلد بود رنگ و نور و آواز و موسیقی را برای همه روی صحنه ببرد. سفره دلش برای همه بزرگ بود. برای مهربانی رضا دست‌تان را بالا بیاورید تا شهادت دهیم که او از مهربان‌ترین‌ها بود و در قلب ما حضور دارد.

روزبه بمانی ترانه‌سرا نیز به ذکر سخنانی درباره زنده‌یاد حداد پرداخت و گفت: به آخرین اجرای رضا حداد خوش آمدید. رضا به این روز خیلی فکر کرده بود و می‌گفت اول آتیلا باید صحبت کند. بعضی وقت‌ها که حال‌مان خوب نبود می‌گفت شعر سنگ قبر من چه شد. رضا شعر را خیلی خوب می‌فهمید. از تصاویری که از اجراهایش یادمان است می‌دانیم که چقدر شعر و تصویر را می‌شناخت. بزرگترین ویژگی‌اش رفاقت بود و ای کاش این ویژگی‌ را سیاستمداران هم داشته باشند.

در ادامه ستاره پسیانی بازیگر سینما و تئاتر به نیابت از آتیلا پسیانی پشت تریبون رفت و دل‌نوشته‌ای از آتیلا را قرائت کرد. در بخشی از این دل‌نوشته چنین آمده بود: رضا جانم، قلبم مالامال اندوه است. تو برای من از برادر نزدیک‌تر بودی. امیدوارم همیشه بخندی. قول می‌دهم که برای علی عموی خوبی باشم.

سپس بیانیه‌ای از سوی انجمن صنفی کارگردانان تئاتر ایران در سوگ رضا حداد توسط احسان حاجی‌پور قرائت شد.

در بخش دیگری از این مراسم که با حضور قابل توجه دوستداران زنده‌یاد رضا حداد برگزار شد، مازیار حبیبی‌نیا همکار و یکی دیگر از دوستان صمیمی این هنرمند فقید گفت: می‌خواستم خیلی جدی درباره خوشبختی صحبت کنم و بگویم خوشبخت‌ترین افراد کسانی هستند که با افراد دوست‌داشتنی و تأثیرگذاری آشنا می‌شوند و با رفاقت پیش می‌روند. ما هر چه به دست آوردیم با رفاقت بود.

در بخش پایانی مراسم نیز بعد از اقامه نماز بر پیکر زنده‌یاد رضا حداد، این هنرمند عرصه تئاتر به سمت خانه ابدی خود بدرقه شد.

محمد رضایی راد، پانته آ بهرام، الهام کردا، امیرمهدی ژوله، سمانه زندی نژاد، رضا ثروتی، آرمین جوان، جابر رمضانی، مهدی کرم پور، پانته آ پناهی‌ها، علی بوستان، فرهاد و فرشاد فزونی، سعید خانی، محمدمهدی شفیعی، مجید رجبی معمار، حسین پارسایی، جواد طاهری، علی عابدی، توحید معصومی، علیرضا تابش از جمله هنرمندان و مدیران حاضر در مراسم بودند.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی انجمن صنفی کارگردانان تئاتر ایران، مراسم تشییع و بدرقه پیکر هنرمند فقید رضا حداد یکی از کارگردانان شناخته شده تئاتر ایران و از مدیران هنری کشور روز یکشنبه ۳۱ اردیبهشت ماه ساعت ۱۰ از مقابل خانه هنرمندان ایران برپا خواهد شد و سپس مراسم تدفین آن مرحوم در قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) برگزار می شود.

همچنین مراسم یادبود این هنرمند تئاتر روز سه شنبه ۲ خرداد ماه و از ساعت ۱۷ تا ۱۸:۳۰ در مسجد جامع شهرک غرب برگزار می شود.

روز سه شنبه ششم خرداد ماه نیز از ساعت ۱۴ مراسم یادبودی در مسجد بلال سازمان صدا و سیما برای وی برگزار خواهد شد.

این هنرمند تئاتر روز ۲۹ اردیبهشت بر اثر سکته قلبی در سن ۵۴ سالگی درگذشت.

رضا حداد فارغ التحصیل رشته‌ کارگردانی تئاتر از دانشکده هنر و معماری و موسس کمپانی خصوصی تئاتر آفتاب بود که در ۳ دهه‌ گذشته، علاوه بر تلاش برای توسعه تئأتر خصوصی در ایران و داوری در جشنواره‌های مختلف، آثارش در جشنواره‌های داخلی و بین‌المللی به نمایش درآمده است.

«کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد»، «با دهان بند سکوت»، «مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش»، «کابوس‌های خنده دار برای شب و چندتایی هم برای روز» و «کشتن کفتر چاهی» از جمله تئأترهایی بود که به کارگردانی حداد به اجرا درآمد.

زنده‌یاد حداد سرمایه‌گذار و رئیس شورای سیاست‌گذاری ماهنامه فرهنگی اجتماعی شبکه آفتاب بود که از سال ۱۳۹۱ منتشر می‌شود. از فعالیت‌های سینمایی او نیز می‌توان به سرمایه‌گذاری در فیلم «یحیی سکوت نکرد » به کارگردانی کاوه ابراهیم پور اشاره کرد.

رضا حداد علاوه بر فعالیت‌های تئأتری، سینمایی و مطبوعاتی، عضو هیأت موسس و مدیرعامل «گروه ارتباطی شبکه آفتاب» بود که در زمینه تبلیغات فعال است.

در ابتدای این نشست محمدمهدی عسگرپور رئیس هیأت مدیره خانه سینما به ارائه توضیحاتی در خصوص وضعیت نهادهای صنفی در عرصه فرهنگ و هنر پرداخت و گفت: بحث نهادهای صنفی در عرصه فرهنگ و هنر همیشه مطرح بوده و هر بار در بحران‌ها بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. آیا در کشوری زندگی می‌کنیم که نهادهای صنفی به صورت طبیعی به وجود آمده و فعالیت می‌کنند یا نه؟ آیا حاکمیت علاقه‌مند به فعالیت طبیعی این نهادها هست یا نه؟ نهادها باید به صورت طبیعی ثبت شده باشند.

وی متذکر شد: قانون مشخصی برای امور صنفی به ویژه در حوزه فرهنگ و هنر و روند مشخصی برای ثبت نهادهای صنفی وجود ندارد. تصورم این است نهادهای مختلف حاکمیتی موافق قوام نهادهای صنفی در عرصه فرهنگ و هنر نیستند. از این رو با واکنش‌های فصلی مواجهیم.

این هنرمند عرصه سینما با بیان اینکه اکوسیستمی شکل گرفته که نهاد صنفی خانه سینما را بلاتکلیف گذاشته است، تأکید کرد: عزمی وجود دارد که نهاد صنفی ناکارآمد باشد و نتواند نقش خود را در مقاطع مختلف و بحران‌ها انجام دهد. وقتی نهاد صنفی از دید حاکمیت ناکارآمد شود بخش خصوصی هم به درستی شکل نمی‌گیرد.

هرگز هنر به‌عنوان شغل شناخته نشده است

سپس ایرج راد رئیس هیأت مدیره خانه تئاتر نیز در ادامه سخنان عسگرپور، یادآور شد: در ایران هرگز هنر به عنوان یک شغل شناخته نشده و هنر و هنرمند تعریف شغلی نداشته‌اند. زمانی که تئاتر در ایران شکل گرفت سعی شد اصولی رعایت شود. تا قبل از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ بخش خصوصی در تئاتر ایران شکل گرفت ولی اجازه شکل‌گیری سندیکا و نهاد صنفی داده نشد. بعد از آن به این نتیجه رسیدند که آزادی‌هایی را برای هنر در نظر بگیرند و با شکل‌گیری اداره هنرهای دراماتیک از سوی دولت به نوعی تئاتر را به‌عنوان یک شغل پذیرفتند. بعد از آن اداره تئاتر و گروه‌های مختلفی تشکیل شد.

وی با اشاره به شکل‌گیری یک تقسیم‌بندی شغلی و هنری در تئاتر بعد از کودتای ۲۸ مرداد ۳۲، ادامه داد: هر چقدر سعی شد تشکل‌های صنفی تشکیل شود اتفاقی نیفتاد. اوایل انقلاب هنرمندان تئاتر سعی داشتند نهاد صنفی شکل دهند اما به سرانجام نرسید. در سال ۷۷ عنوان شد تشکل‌های صنفی هنری ایجاد شود ولی اینگونه نبود که تمام و کمال از سوی جامعه هنری شکل بگیرند. خانه سینما هم که قبل از آن شکل گرفته بود هم به همین گونه بود. خانه تئاتر، خانه موسیقی و خانه هنرمندان تحت لوای مؤسسه فرهنگی و هنری شکل گرفتند و مجوز نهاد صنفی یا سندیکا نداشتند اما همین هم پیش‌زمینه خوبی بود و باعث شد هنرمندان حوزه‌های مختلف گرد هم جمع شوند و فعالیت کنند ولی فعالیت‌شان صنفی و مستقل نبود و اگر بود در محدوده‌ای خاص بود.

راد با بیان اینکه ما مدت‌ها به دنبال این بودیم که موسسه فرهنگی و هنری نمی‌تواند پاسخگوی فعالیت‌های صنفی باشد، اظهار کرد: در برنامه ششم توسعه دخالت کردیم تا تشکل‌های صنفی شکل بگیرد و در نتیجه مجوز داده شد که تشکل‌های صنفی تحت عنوان تشکل‌های فرهنگ و هنر و رسانه شکل بگیرند اما به سرانجام نرسید. زمان حضور آقای صالحی در وزارت ارشاد و بعد از برگزاری جلسات متعدد یک ساله، این روند پیش رفت و توسط وزیر کار و وزیر ارشاد در هیأت وزیران مصوبه‌ای برای این امر نوشته و تصویب شد و قرار شد ظرف ۲ سال تشکل‌های صنفی شکل بگیرند. در خانه تئاتر ۷ صنف ما توانستند شناسه ملی از ثبت شرکت‌ها بگیرند و نهاد صنفی سراسری شکل بدهند ولی با شکایت ۲ نفر مبنی بر اشکال شرعی داشتن چند بند که به شورای نگهبان ارائه شد همه چیز به هم ریخت. ما نامه‌ای نوشتیم که اگر اشکالاتی وجود دارد برطرف شود ولی متأسفانه پاسخی داده نشد.

این هنرمند با سابقه عرصه تئاتر تأکید کرد: همه باید پای این قضیه بایستند تا انجمن‌های صنفی سراسری شکل بگیرند و تئاتر و هنر به عنوان یک شغل شناخته شود.

هنوز موسیقی هویت پذیرفته‌شده‌ای ندارد

در ادامه این نشست حمیدرضا نوربخش مدیرعامل خانه موسیقی نیز به ارائه توضیحاتی درباره وضعیت موسیقی در ایران پرداخت و گفت: قبل از انقلاب در حوزه موسیقی بخش‌هایی نظیر موسیقی سنتی و موسیقی کلاسیک جنبه درآمدی و شغلی نداشته است به همین دلیل استادان برجسته ما قبل از انقلاب احساس‌شان این نبود که از طریق موسیقی کسب درآمد می‌کنند. قبل از انقلاب کنسرت به معنای کنسرت بزرگ و درآمدزا وجود نداشت. بعد از انقلاب هم موسیقی تعطیل شد و یک دهه موسیقی نداشتیم چون تصور می‌شد موسیقی حرام است و تنها بخش سرود شکل گرفت و وجود داشت.

وی تصریح کرد: هنوز موسیقی هویت مشخص و پذیرفته شده از سوی حاکمیت ندارد. هنوز هم در نقاط مختلف کشور موسیقی اجازه فعالیت و برگزاری کنسرت ندارد.

نوربخش با اشاره به شکل‌گیری خانه موسیقی، یادآور شد: در موسیقی اساساً فردیت بسیار پر رنگ است بر خلاف سینما و تئاتر که با جمع شکل می‌گیرد. به همین منظور مخالفتی با جمع شدن هنرمندان موسیقی گرد هم وجود داشت و باید ضرورت این جمع به مخالفان تفهیم می‌شد. اساسنامه ما هم مؤسسه فرهنگی و هنری چندمنظوره است یعنی هیأت مؤسس سهام‌دار هستند. طی این سال‌ها این موضوع چالش‌های جدی حقوقی برای خانه تئاتر و موسیقی به همراه داشته است.

مدیرعامل خانه موسیقی با بیان اینکه در دوران کرونا جامعه هنری که کارشان تعطیل شده بود بلاتکلیف بودند، اظهار کرد: از آنجا که سینما، تئاتر و موسیقی پیش از کرونا به صندوق اعتباری هنر وصل شده بودیم توانستیم حمایت‌های ناچیزی از هنرمندان داشته باشیم و به نوعی تبدیل به شعبه‌ای از کمیته امداد شدیم. در حوادث اخیر اجتماعی نیز به نوعی شعبه‌ای از صلیب سرخ شده‌ایم.

عسگرپور در بخش دیگری از نشست «مداخله نهادهای هنری در صورت‌بندی امروز و فردا» درباره عملکرد خانه‌های سینما، تئاتر و موسیقی در مقاطع مختلف زمانی، تأکید کرد: اگر قدرتی در مجموعه خانه‌ها وجود دارد مشخصاً به اعضای‌اش برمی‌گردد نه اینکه قانونی برای صنف تعریف شده باشد. بارها به کسانی مجوز فعالیت داده شده که فعالیت‌شان غیر صنفی بوده است به عنوان مثال سال ۸۸ وزارت ارشاد وقت به افرادی مجوز فعالیت و شکل دادن خانه سینمای ایرانیان را داد. ما نمی‌توانیم به لحاظ قانونی با این افراد و یا اعضایی که دچار تخلف می‌شوند برخورد کنیم. به لحاظ قانونی و حقوقی جایگاه لازم به نهادهای صنفی داده نشده و از این رو با تجمعات به دنبال احقاق خود هستیم.

رئیس هیأت مدیره خانه سینما تصریح کرد: تا الان فضایی ایجاد نشده که دارای مصوبه‌ای در مجلس شویم تا جایگاه قانونی و حقوقی داشته باشیم. گمان نمی‌کنم این اتفاق در عرصه فرهنگ و هنر رخ دهد و ما باید همیشه به دنبال حقوق خود بدویم.

ایرج راد نیز در این خصوص یادآور شد: در اتفاقات اخیر، پیگیری هنرمندانی که دستگیر شده بودند ابتدا در خانه سینما انجام شد و بعد از آن کارگروه‌هایی نیز در خانه تئاتر و خانه موسیقی شکل گرفت و شبانه‌روز پیگیر وضعیت و شرایط افراد بودند و بالاخره توانستند تا جایی که از دست‌شان برمی‌آمد کارهایی را انجام دهند.

وی تأکید کرد: این تشکل‌ها کارهای زیادی انجام داده‌اند و شکل‌گیری‌شان بیهوده نبوده اما در عین حال مشکلات زیادی داریم. حمایت‌ها در تئاتر دیگر حمایت نیست و بچه‌های تئاتر از جیب خود هزینه می‌کنند در حالی که هنرمندان تئاتر باید جایگاه شغلی داشته باشند. جایگاه دولتی و جایگاه خصوصی تئاتر اصلاً مشخص نیست و همه چیز آشفته و به هم ریخته است. ما مدام سعی می‌کنیم این به هم ریختگی را گوشزد کنیم.

هنرمند صدقه‌بگیر نیست

رئیس هیأت مدیره خانه تئاتر تصریح کرد: هنرمند صدقه‌بگیر نیست که بسته‌های حمایتی را به رخ ما می‌کشند. هیچ حمایتی از هنرمندان نمی‌شود. این خانه‌ها در این شرایط به سختی کار کردند تا شرایط بیمه و درمانی هنرمندان را مرتفع کنند. مدام گرفتار مسائل حاشیه‌ای می‌شویم ولی به دنبال کار اساسی و قانونی شدن جایگاه هنر هستیم.

راد درباره مشارکت کم اعضای خانه‌های سینما، تئاتر و موسیقی در مقابله با بحران‌ها و اتفاقات مختلف، اظهار کرد: اعضای ما آموزش صنفی ندارند و همه چیز را از اعضای هیأت مدیره می‌خواهند و خودشان وارد عمل نمی‌شوند. الان به طرق مختلف داریم این آموزش‌ها را می‌دهیم.

عسگرپور نیز در این باره یادآور شد: در سینما اساساً دریافت مجوزها از سوی نهاد دولتی است. به عنوان مثال ما با گروهی از اعضا و همکاران جلسه‌ای داریم که باید در مقابل فلان موضوع واکنش داشته باشیم ولی تعدادی از همکاران ما درگیر تولید پروژه و نیازمند مجوزها و حمایت‌های دولتی هستند، به این خاطر نمی‌توانند ما را همراهی کنند. وابستگی خیلی از همکاران ما به تولید باعث می‌شود در بزنگاه‌ها نتوانیم به موقع عمل کنیم. با این حال امتیازمان بد نبوده و در بحران‌ها خوب عمل کرده‌ایم.

نوربخش هم درباره این وضعیت در خانه موسیقی، یادآور شد: در حوزه موسیقی بخش فعال پاپ را داریم که پروژه و تعریف اقتصادی و تجاری دارد. ما در خانه موسیقی با این بخش مشکل نداشتیم. بیشتر افرادی که در خانه موسیقی رفت و آمد دارند کاری ندارند و فقط به دنبال بیمه و دریافت کمک‌های مالی هستند. هیأت مدیره خانه موسیقی سال‌هاست به دنبال شکل دادن انجمن خوانندگان پاپ هست ولی انجام نشده چون این گروه امورات خود را سپری می‌کنند و بخش اقتصادی و تجاری‌شان فعال است.

وی ادامه داد: اما هنرمندان دیگری که عضو خانه موسیقی هستند نظیر موسیقی نواحی، مسائل‌شان از قبیل بیمه و کمک‌های مالی است و حتی در انتخابات خانه موسیقی شرکت نمی‌کنند. در هیأت مدیره خانه موسیقی طی سال‌های گذشته شاهد حضور هنرمندان شناخته شده موسیقی ایران بوده‌ایم که هیچگاه درگیر تولید و وابسته به دولت نبوده‌اند که بخواهند در بزنگاه‌ها عقب‌نشینی کنند.

مدیرعامل خانه موسیقی تصریح کرد: اگر در هیأت مدیره‌های خانه‌ها شاهد حضور چهره‌های تکراری هستیم به این دلیل است که داوطلبی برای حضور نیست و این عزیزان با جان و دل و بدون توقع مالی، فعالیت می‌کنند.

در ادامه نشست «مداخله نهادهای هنری در صورت‌بندی امروز و فردا» شرکت‌کنندگان و حاضران در نشست نقطه نظرات و پرسش‌های خود را درباره عملکرد این نهادهای صنفی مطرح و محمدمهدی عسگرپور، ایرج راد و حمیدرضا نوربخش به آن‌ها پاسخ دادند.

در ابتدای این مراسم علیرضا سعیدی خبرنگار و مدیر روابط‌عمومی مجموعه تئاتر شهر به عنوان مجری روی صحنه آمد و گفت: تشکر می‌کنم در این روزهایی که برای همه ما سخت است به برنامه یادبود هنرمند فقید شهریار تیمورپور آمدید. آنچه در این یکی دو روز متوجه شدم این بود که دوستانم در انجمن گریم و ماسک و خانه تئاتر تصمیم گرفتند برای اولین سالگرد آسمانی شدن این هنرمند نمایشگاهی را برگزار کنند.

وی در ادامه بیوگرافی کوتاهی از این هنرمند قرائت و عنوان کرد: تواضع و فروتنی شهریار تیمورپور به حدی بود که همیشه زبان‌زد خاص و عام بود.

سپس بیتا عالی‌مهر از شاگردان این هنرمند روی صحنه آمد و گفت: ای‌کاش این حمایت‌ها زمانی که هنرمندان حضور داشتند، انجام می‌گرفت. باعث تاسف است که ایشان را کنار خودمان نداریم. من سال‌های زیادی آقای تیمورپور را می‌شناختم، از او نقاشی یاد گرفتم و شهریار تیمورپور در این راه من را بسیار تشویق می‌کرد.

عالی‌مهر با اشاره به برگزاری اولین نمایشگاه شهریار تیمورپور در نگارخانه شیخ هادی مطرح کرد: او جهتی به زندگی من داد و به سمتی از هنر گرایش پیدا کردم که بسیار ارزشمند است. امیدوارم قدردان هنرمندان تا زمانی که در این دنیا هستند، باشیم و از هنرمندان به موقع و به جا قدردانی شود.

در ادامه مقصود نعیمی‌ذاکر مدیرعامل خانه تئاتر روی صحنه آمد و گفت: فکر می‌کنم آدم‌ها موقعی به بهشت می‌روند که از خودشان معنایی به جا بگذارند. به دوستان گفتم آثار ایشان را آماده کنند تا ترکیبی را ایجاد کنیم و کتابی از او به جا بماند. رسالت انجمن‌ها همین است که مواظب هم در موقعیت‌های خاص باشند، هر کاری هم از من بر بیاید دریغ نمی‌کنم و امیدوارم آثارش به دست افرادی برسد که دیده شود.

سپس رویا تیموریان بازیگر سینما و مدیر گروه سفیر مهربانی خانه تئاتر پشت تریبون قرار گرفت و توضیح داد: تصور می‌کنم خارج از وظایف انسانی مسئولیت‌های هنری کارهایی را در روزهای پر از غم و رنج بر دوش ما می‌گذارد پس به نظرم راه‌هایی وجود دارد که می‌تواند ما را از تنهایی درآورد. از همین رهگذر پیشنهادی دادم که از آن استقبال شد، در واقع فکر کردم در این روزگار بهترین کاری که می‌توانیم بکنیم همدلی، دلبستگی، احترام و تقدیر از دوستان و همکارانی است که در خانه هستند، فعالیت ندارند یا در شرایط ویژه‌ای از زندگی هستند، در چنین شرایطی سر زدن محترمانه به آنها می‌تواند افراد را چند ساعتی را خوشحال کند، این پیشنهاد را دادم و آقای ذاکر دنبالش را گرفت خانم مریم رحیمی مدیر اجرایی «سفیر مهربانی» هم خیلی کمک کرد. فکر می‌کنم بعد از این به دلیل اینکه استقبال زیادی از این موضوع شده است، مسئولیت ما خیلی بیشتر خواهد شد. همین‌جا می‌خواهم دوستانی که توانایی و حوصله دارند به ما بپیوندند و هر پیشنهادی دارند به ما بگویند.

تیموریان ادامه داد: خوشحالم که امروز با آثار آقای تیمورپور آشنا می‌شویم، من به صورت گذرا چند تابلوی او را دیدم و شگفت‌زده شدم، پس این اجازه را می‌خواهم که اولین خرید از آثار ایشان از طرف سفیر مهربانی برای خانه تئاتر باشد.

در ادامه سیدعلی تدین کارگردان و مدرس تئاتر روی صحنه آمد و گفت: ای‌کاش خود شهریار بود، این مراسم باید زمانی برگزار می‌شد که خودش بود، او را از سال‌های خیلی پیش می‌شناسم ما خیلی با هم دوست بودیم و حالا نمی‌دانم از کدام ویژگی او سخن بگویم.

وی مطرح کرد: هیچ‌کسی مثل شهریار، شهریار نمی‌شود او فردی بسیار خاص و ویژه بود، شخصیتش در جامعه و خانه فرق می‌کرد و خیلی آدم حساسی بود. البته گاهی من از دست او عصبانی می‌شدم چون مثلاً برای دانشجویان رایگان کار می‌کرد، حتی لوازم را خودش تهیه می‌کرد و می‌گفت این تنها کاری است که می‌توانم برای این بچه‌ها انجام بدهم. در آخر باید بگویم جای خالی نقاشی‌های او روی سکوهای تئاتر شهر هنوز هست.

سپس اصغر همت بازیگر سینما و تئاتر پشت تریبون قرار گرفت و بیان کرد: شهریار خاص بود، در ظاهر ساکت و آرام اما در واقع پر از فریاد بود، آنهایی که شهریار را از نزدیک دیده بودند و می‌شناختند، می‌دانند من چه می‌گویم. او به نظرم سمبل واقعی هنرمند امروز ما بود؛ هنرمندی که با وجود همه استحقاقی که دارد ارج نمی‌بیند. شهریار در خلوت خود فریادها داشت اما آنقدر ظاهر آرام صبور و متحملی داشت که گفتنی نیست. وقتی با همه صداقتی که داشت، صحبت می‌کرد متوجه می‌شدیم چقدر متحمل بوده است برای به دوش کشیدن این همه رنج.

به نظرم غافل بودیم؛ هم آنهایی که مسئولیت داشتند هم ما به عنوان بازیگر

وی با بیان اینکه شهریار تیمورپور خلاقیت داشت، اظهار کرد: او پشت پوسترهای نمایشنامه‌ها که در تعداد زیاد چاپ می‌شد، نقاشی می‌کشید و کارش خیلی ارزشمند بود. درواقع بهترین استفاده را از این پوسترها می‌برد. او خیلی شانه متحملی داشت، این‌همه فشار زندگی او را خم نکرد، همیشه سعی می‌کرد استوار باشد، شاید این درددل‌های خصوصی بود که درونش را بیرون می‌ریخت و چاره‌ای به جز تاسف نبود. شهریار نمونه بارز هنر و هنرمند در این مملکت بود، با این حال با همه توانایی‌هایی که داشت ارج و قرب ندید. علاوه بر چند نقاشی، دو گلدان استوانه‌ای از او به یادگار دارم همیشه وقتی که گل در این گلدان می‌گذارم یاد شهریار می‌افتم، او با کارت‌های تلفن و کارت هدیه و… نقاشی می‌کشید که ناشی از نبوغ او بود. من از آن روزگاری که بر شهریار گذشت دلم پر است. البته هیچ جای امیدواری برای شهریارها در این مملکت نیست چون مملکتی که از همان اول هنرش را حذف می‌کنند تکلیفش مشخص است.

سپس رضا بخشی عضو هیات مدیره گروه طراحان هنر هم بیان کرد: این روزها حالمان خوب نیست، جامعه به دلیل مسائل اقتصادی و… دچار حال بدی است اما ما مجبوریم کنار هم باشیم، باید مثل کشتی نوح کنار هم باشیم تا موفق باشیم و از این مشکلات گذر کنیم. باید به یکدیگر کمک کنیم این امر باعث می‌شود حال خودمان، اطرافیانمان و حال جامعه خوب باشد.

پس از پایان این مراسم، نمایشگاه فروش آثار مرحوم شهریار تیمورپور در گالری تابستان خانه هنرمندان ایران افتتاح شد. این نمایشگاه تا ۳۰ دی میزبان علاقه‌مندان است.