برچسب: ایوب آقاخانی

به گزارش تئاتر آنلاین، «آیینه اقوام» عنوان مجموعه نمایش رادیویی به روایت و کارگردانی زنده‌یاد مهرداد عشقیان است که سفری به دنیای آیین‌های رمضان در ایران زمین است. این مجموعه ۳۰ قسمتی از تولیدات اداره‌کل هنرهای نمایشی رادیو است که به پیشنهاد و همراهی ایوب آقاخانی در تئاتر آنلاین منتشر می‌شود.

کرامت رودساز، محمد یگانه، محمد آقامحمدی، حسن تسعیری، هرمز سیرتی، بهادر ابراهیمی، احمد لشینی، ماندانا محسنی، راضیه مومیوند، ماندانا اصلانی، معصومه عزیزمحمدی به عنوان بازیگر این مجموعه حضور دارند و دیگر عوامل مجموعه رادیویی «آیینه اقوام» نیز عبارتند از نویسنده: سهیلا خدادادی، محقق: ناصر ملاییان، افکتور: محمدرضا قبادی‌فر، صدابرداران: پیروز صدرایی و محسن جوادی، تهیه‌کننده و سردبیر: ناهید گودرزی.

سی‌امین قسمت «آیینه اقوام» با مدت زمان ۳۰ دقیقه به معرفی آیین‌های مردم شهرهای مختلف ایران در روز عید سعید فطر می‌پردازد.

سی‌امین و آخرین روز سفر «آیینه اقوام» را اینگونه آغاز می‌کنیم:

«خدا رو شکر، خدا رو هزاران هزار مرتبه شکر که پایان سفر سی روزم در دل فرهنگ و رسم و رسوم مردم در ماه رمضان با عطر و بوی عید سعید فطر درآمیخته شد. عید فطر آمد و ماه رمضان گشت تمام / بر شما همسفران سفر روزه سلام / روزه‌هاتان همه در پیش خداوند قبول / روزگار خوش‌تان مظهر توفیق مدام.»

در سی‌امین روز سفر به «عیدگاه» سفر می‌کنیم که «پیربابا» از کازرون، «مارجان» از گیلان، «محمد» از بجنورد، «خانم و آقای امیری» از شیراز، «پیرمحمد» از بیرجند، «امیر» از بوشهر، «صالح» از امیدیه، «آقای صرافی» از بوشهر، «حاج یونس» از اصفهان، «خانم دکتر ایمانی» از یزد، «حاج آقا رحیم» از قم، «حاج آقا رضوانی» از سوادکوه، «کاک صدیق» از کردستان، «آداش» از بندر ترکمن، «علی» از ارومیه، «الله‌داد» از سیستان و بلوچستان، «مش قربون» از شهرکرد و «اسماعیل» از تهران نیز در آنجا حضور دارند.

به گفته «پیربابا» در کازرون عروس‌ها و دامادها در عید فطر به خانه بخت می‌روند.

«خانم دکتر ایمانی» می‌گوید که پختن آش حضرت ابوالفضل العباس و پخش کردن آن بین مردم در صبح روز عید فطر از رسوم مردم یزد است.

«کاک صدیق» نیز می‌گوید مردم در سنندج در صبح روز عید فطر تا می‌توانند نذری پخش می‌کنند.

«عمه طلعت» درباره مراسم مردم عید فطر در تبریز می‌گوید که بزرگترها بعد از رویت حلال ماه شوال بلافاصله به صورت یک بچه و پس از آن به آیینه نگاه می‌کنند و صلوات می‌فرستند.

«مش قربون» می‌گوید که زنان شهرکرد در صبح روز عید فطر نان‌های کاکولی را بین نمازگزاران تقسیم می‌کنند.

به گفته راوی در کرمان و در روز عید فطر بعد از نماز، به دیدار خانواده‌هایی که عزیزی تازه از دست رفته دارند می‌روند و زیارت اهل قبور هم از دیگر مراسم کرمانی‌ها در این روز است.

«امیر» می‌گوید در بوشهر در عید فطر دور تا دور اتاق را پشتی می‌گذارند و همه جا را آب و گلاب می‌پاشند. بوشهری‌ها اتاق پذیرایی آقایان را «خونه مجلسی» و اتاق پذیرایی خانم‌ها را «خونه نشیمن» می‌نامند و در روز عید فطر این اتاق‌ها را با سفره‌های خوراکی‌های متنوع سنتی مزین می‌کنند.

در ادامه راوی درباره رسم مردم شیرین‌سوی همدان در عید فطر برای ما توضیح می‌دهد. در شیرین‌سو اولین کسی که هلال ماه شوال را رویت کند به باقی آن را نشان می‌دهد و همه صلوات می‌فرستند. در شیرین‌سو شب عید فطر کسی به مهمانی نمی‌رود زیرا معتقدند زکات فطر یا سرروزه بر عهده صاحبخانه است. روز عید فطر بعد از صرف صبحانه بانوی خانواده ظرفی پر از گندم را در سفره می‌گذارد و همه روی آن دست می‌گذارند که به این گندم در زبان محلی «آلباسما» می‌گویند که سهم فقرا است.

در شیرین‌سو روز عید فطر برای کسی که قبل از ماه رمضان و عید فطر از دنیا رفته در مسجد محله مراسمی با عنوان «قره بایرام» می‌گیرند.

در ماسال گیلان، شب عید فطر خانواده‌ها از خانه بیرون نمی‌روند تا رسم کنار گذاشتن فطریه را اجرا کنند. بانوی ماسالی برای هر یک از اعضای خانواده یک پیاله برنج داخل سینی می‌ریزد و همه اعضای خانواده به آن برنج دست می‌زنند و دعا می‌خوانند و از خدا می‌خواهند که به زندگی‌شان رزق و روزی بدهد و این برنج در نهایت سهم فقرا است.

به گفته «مش قربون» در شهرکرد ۲ یا ۳ روز بعد از عید فطر هم روزه می‌گیرند تا علاقه خود به ماه رمضان را نشان دهند.

«مارجان» نیز می‌گوید که در تالش رسم بر این است که در روز عید فطر چندین حلوای محلی نظیر «شکرحلواسی»، «دوشاب حلواسی»، «حلوای عسلی» و «حلوای روغنی» پخت می‌کنند.

به گفته «آداش» زنان ترکمن برای روز عید فطر نانی محلی پخت می‌کنند. رسم بر این است که دختر کوچک خانواده در روز عید فطر لباس‌های نو به تن کرده و تعدادی از این نان‌های محلی را به خانه اقوام و همسایه‌ها می‌برد و عید را تبریک می‌گوید.

«کاک صدیق» می‌گوید در مهاباد روز عید فطر را روز خداحافظی با ماه رمضان می‌دانند. رسم دید و بازدید مهابادی‌ها فقط یک روز نیست بلکه ۳ روز به طول می‌انجامد.

به گفته راوی در آشناخور خمین رسم بر این است اگر ماه رمضان ۲۹ روز باشد می‌گویند «۳۰ یک کم» و اگر ۳۰ روزه باشد می‌گویند «۳۰ پره». در روز عید فطر اهالی آشناخور الله اکبر گویان به سمت مصلی آبادی که بالای تپه هفت دختران مشرف به آبادی است می‌روند و نماز می‌خوانند.

«خانم امیری» نیز می‌گوید در بروجرد در شب عید فطر مثل شب‌های دیگر ماه رمضان و با اینکه می‌دانند ماه رویت شده سحری می‌خورند و بعد از خداحافظی با ماه روزه، می‌گویند «ای ماه عزیز و پر برکت خدا چرا ما را ترک کردی، ای کاش مدتی دیگر می‌ماندی و ما را شاد می‌کرد، ای ماه خوب الوداع، ای ماه رحمت الوداع، ای ماه مهمانی خدا الوداع».

به گزارش تئاتر آنلاین، «آیینه اقوام» عنوان مجموعه نمایش رادیویی به روایت و کارگردانی زنده‌یاد مهرداد عشقیان است که سفری به دنیای آئین‌های رمضان در ایران زمین است. این مجموعه ۳۰ قسمتی از تولیدات اداره‌کل هنرهای نمایشی رادیو است که به پیشنهاد و همراهی ایوب آقاخانی در تئاتر آنلاین منتشر می‌شود.

کرامت رودساز، محمد یگانه، محمد آقامحمدی، حسن تسعیری، هرمز سیرتی، بهادر ابراهیمی، احمد لشینی، ماندانا محسنی، راضیه مومیوند، ماندانا اصلانی، معصومه عزیزمحمدی به عنوان بازیگر این مجموعه حضور دارند و دیگر عوامل مجموعه رادیویی «آئینه اقوام» نیز عبارتند از نویسنده: سهیلا خدادادی، محقق: ناصر ملاییان، افکتور: محمدرضا قبادی‌فر، صدابرداران: پیروز صدرایی و محسن جوادی، تهیه‌کننده و سردبیر: ناهید گودرزی.

بیست و نهمین قسمت «آئینه اقوام» با مدت زمان ۲۵ دقیقه و ۴۶ ثانیه با سفر به تهران به آئین‌های مردم این شهر در ماه مبارک رمضان می‌پردازد.

بیست و نهمین روز سفر «آیینه اقوام» اینگونه آغاز می‌شود:

«زمان اینقدر زود می‌گذره که گاهی خودمون هم نمی‌دونیم کی اومدیم و کی باید بریم. زمان اینقدر زود می‌گذره که دلم نمیاد بگم امروز بیست و نهمین روز از ماه مبارک رمضانه. فقط چند ساعت باقی مونده تا این ماه خدایی به آخر برسه. چاره‌ای نیست، باید تسلیم گذر زمان شد. اما خب بازهم خدا رو شکر که عمرمون رو بیهوده هدر ندادیم و تا تونستیم از این ماه با برکت بهره بردیم. تو دل هر سفر به مفهومی از زندگی رسیدیم. خدا رو شکر که کنار بنده‌گان خدا پای سفره سحری و افطاری با صفای دل همین مردم یه لقمه نون حلال خوردیم. امروز بیست و نهم ماه رمضانه، بیست و نهمین روز از سفر به دل آیین‌ها و رسم و رسوم ایرانیان در ماه رمضان. سفری پر از درس و پر از رمز و راز. خدایا جز تکرار نام تو چه ذکری زیبنده‌تره؟ پس فقط و فقط به امید تو.»

در این روز هم «حاج عمو» و «اسماعیل» آیین‌های رمضانی مردم تهران قدیم را به ما معرفی می‌کنند.

در تهران قدیم مردم تقریباً ۳ ساعت مانده به اذان صبح از خواب بیدار می‌شدند و پخت و پز را شروع می‌کردند و عده‌ای هم سواد خواندن و نوشتن داشتند شروع به خواندن دعای سحر می‌کردند. از همان موقع که صدای دعا و مناجات به گوش می‌رسید کم کم شور و هیجان و سر و صدایی در شهر می‌پیچید. در نهایت شهر یکپارچه بانگ و فریاد می‌شد.

در تهران قدیم اولین نفری که برای سحر بیدار می‌شد باید دیگران را هم بیدار می‌کرد از این رو با مشت به دیوار همسایه می‌کوبید. این مشت‌کوبی آنقدر ادامه پیدا می‌کرد تا همه مردم شهر بیدار شوند. این رسم را «مشت‌کوبی» می‌گفتند.

راوی در این بخش به نذر «حلوای پانزدهم» اشاره می‌کند که یکی از رسوم مردم مازندران در ماه مبارک رمضان است که طی آن خانم‌ها قند، چای، خرما و زغال را به مسجد می‌بردند و همانجا برای افطار چای دم می‌کردند و به روزه‌داران می‌دادند.

همچنین در گذشته در شهر ساری مردم برای زندانی‌ها افطاری می‌بردند.

در ادامه این روز از سفر «طلعت خانم» از آیین‌های رمضانی مردم تبریز برای ما می‌گوید.

در تبریز در روزهای اول ماه مبارک رمضان بچه‌های برای افطار به خانه پدر و مادرهای خود می‌رفتند. افطاری دادن هم از نیمه دوم ماه مبارک رمضان آغاز می‌شد. در قدیم هم مردم تبریز برای بیدار کردن یکدیگر در هنگام سحر به دیوار همسایه‌ها می‌کوبیدند.

در سفره‌های سحر و افطار زنان تبریزی همه نوع غذا، آش و کلوچه قرار می‌دهند.

به گفته «خان عمو» از کتاب «طهران قدیم» جعفر شهری نقل می‌کند که در تهران قدیم با آغاز ماه مبارک رمضان مخصوصاً نیمه اول ماه کسب و کار برخی صنوف مانند پزنده‌های نهاربازاری از قبیل چلویی و دیزی‌پز و قهوه‌چی با آغاز ماه رمضان تعطیل بود و برخی کارها نیز نظیر حکیم، دوا فروش و رگ زن، دندان‌ساز و سلمانی کساد بود. بر خلاف این کسبه برخی نظیر حمام‌ها، معرکه‌گیرها، ساعت‌سازها و فروشندگان قرآن و شمایل و عکس، دعا، سجاده و کفن و از این دست نیز بازارشان پر رونق بود.

در تهران قدیم بسته به اینکه ماه رمضان در چه فصلی بود غذا و خوراکی‌ها متفاوت بود، در زمستان غذاهای پر چرب و پر گوشت و در تابستان غذاهای کم چرب و کم گوشت مصرف می‌شد.

در تهران قدیم، نزدیک غروب شب اول ماه شوال که می‌شد، مردم از لحظه غروب تا یک ساعت از شب رفته روی بلندی‌ها به دنبال رویت حلال ماه بودند. اگر حلال ماه به اجماع رویت می‌شد فردا را روز عید اعلام کرده و جشن می‌گرفتند وگرنه منتظر رسیدن تلگراف از کربلا و نجف می‌شدند و اگر تلگرافی نمی‌رسید خودشان تلگرافی به علمای کربلا و نجف ارسال کرده و کسب تکلیف می‌کردند.

به گزارش تئاتر آنلاین، «آیینه اقوام» عنوان مجموعه نمایش رادیویی به روایت و کارگردانی زنده‌یاد مهرداد عشقیان است که سفری به دنیای آئین‌های رمضان در ایران زمین است. این مجموعه ۳۰ قسمتی از تولیدات اداره‌کل هنرهای نمایشی رادیو است که به پیشنهاد و همراهی ایوب آقاخانی در تئاتر آنلاین منتشر می‌شود.

کرامت رودساز، محمد یگانه، محمد آقامحمدی، حسن تسعیری، هرمز سیرتی، بهادر ابراهیمی، احمد لشینی به عنوان بازیگر این مجموعه حضور دارند و دیگر عوامل مجموعه رادیویی «آئینه اقوام» نیز عبارتند از نویسنده: سهیلا خدادادی، محقق: ناصر ملاییان، افکتور: محمدرضا قبادی‌فر، صدابرداران: پیروز صدرایی و محسن جوادی، تهیه‌کننده و سردبیر: ناهید گودرزی.

بیست و هشتمین قسمت «آئینه اقوام» با مدت زمان ۲۳ دقیقه و ۳ ثانیه با سفر به تهران به آئین‌های مردم این شهر در ماه مبارک رمضان می‌پردازد.

بیست و هشتمین روز سفر در «آیینه اقوام» را اینگونه آغاز می‌کنیم:

«زندگی مثل قطار سریع‌السیر مدام در حال حرکته. انگار همین دیروز بود که سفرم رو به دل آیین‌های ماه رمضان در شهرهای مختلف ایران شروع کردم و به همین سرعت هم به بیست و هشتمین روز سفرم رسیدم. زمان زیادی تا پایان ماه رمضان و عید فطر باقی نمونده. چقدر زود روزا و شب‌های با برکت ماه رمضان رو پشت‌سر گذاشتیم. تو بیست و هفت روز گذشته کجاها که نرفتم، کجاها که ناخواسته دعوت نشدم، چه صمیمیت‌هایی رو که از نزدیک ندیدم و چه عشق‌هایی رو که با تمام وجود لمس نکردم. خدایا شکر، خدایا شکر که رمضان امسال به من مجال دادی کنار بهترین بندگانت باشم و با اونها شب‌ها و روزهای ماه رمضان رو پشت‌سر بذارم.»

در بیست و هشتمین روز نیز مهمان «اسماعیل» و «حاج عمو» در تهران هستیم.

«پیراهن مراد» یکی دیگر از رسوم مردم تهران قدیم در ماه مبارک رمضان است. در شب بیست و هفتم ماه رمضان را شب مرگ ابن ملجم مرادی می‌دانستند و جشن می‌گرفتند، خیلی‌ها کله‌پاچه بار می‌گذاشتند و آجیل مراد می‌خوردند. مردم محتویات آجیل مراد را از افرادی که اسامی‌شان محمد، علی و فاطمه بود می‌گرفتند. آجیل مراد به عنوان شب‌چره قبل از سحری خورده می‌شد.

پیراهن مراد را هم در روز بیست و هفتم بین ۲ نماز ظهر و عصر، افرادی که حاجتی داشتند می‌دوختند. تکه‌های پارچه‌های این پیراهن را به صورت نذری از دیگران می‌گرفتند و مردم با هم پیراهن را می‌دوختند و تن فردی می‌کردند که حاجتی داشت.

راوی می‌گوید در شیراز و برخی نقاط دیگر کشور در آخرین جمعه ماه مبارک رمضان مراسم «الوداعی» را برگزار می‌کنند. مردم و به ویژه حاجتمندان در مسجد جامع گردهم جمع می‌شدند و با خواندن دعا با ماه مبارک وداع و از خداوند می‌خواستند حاجت‌شان را به حرمت این ماه مبارک روا دارد.

«ترنابازی» یکی از بازی‌های قدیمی است که در ماه مبارک رمضان در تهران قدیم بین مردم رواج داشت. این بازی در اصل بازی میر و شاه است و تا نزدیکی‌های سحر ادامه داشته و فردا شب بعد از افطار دوباره در قهوه‌خانه‌ها شروع می‌شد.

در قدیم بین خانم‌های تهرانی رسم بود که برای روا شدن حاجت نذر ظرفشویی می‌کردند. در قدیم رسم بود که اعیان و اشراف افطار عمومی می‌دادند و این مواقع خانم‌هایی که حاجتی داشتند نذر می‌کردند که ظرف‌های این افطاری‌ها را بشویند.

به گزارش تئاتر آنلاین، «آیینه اقوام» عنوان مجموعه نمایش رادیویی به روایت و کارگردانی زنده‌یاد مهرداد عشقیان است که سفری به دنیای آئین‌های رمضان در ایران زمین است. این مجموعه ۳۰ قسمتی از تولیدات اداره‌کل هنرهای نمایشی رادیو است که به پیشنهاد و همراهی ایوب آقاخانی در تئاتر آنلاین منتشر می‌شود.

کرامت رودساز، محمد یگانه، محمد آقامحمدی، حسن تسعیری، هرمز سیرتی، بهادر ابراهیمی، احمد لشینی به عنوان بازیگر این مجموعه حضور دارند و دیگر عوامل مجموعه رادیویی «آیینه اقوام» نیز عبارتند از نویسنده: سهیلا خدادادی، محقق: ناصر ملاییان، افکتور: محمدرضا قبادی‌فر، صدابرداران: پیروز صدرایی و محسن جوادی، تهیه‌کننده و سردبیر: ناهید گودرزی.

بیست و هفتمین قسمت «آیینه اقوام» با مدت زمان ۲۵ دقیقه و ۲۰ ثانیه با سفر به تهران به آئین‌های مردم این شهر در ماه مبارک رمضان می‌پردازد.

بیست و هفتمین روز سفر به «آیینه اقوام» این چنین آغاز می‌شود:

«هر روز با حوادث و ماجراهایی که در دلش داره مثل یه هدیه‌ست، یه هدیه از طرف خدا. هدیه‌های خداوند هیچوقت بد نیستن، این ماییم که با بی‌تدبیری اونا رو بد معنی می‌کنیم. بارها تجربه کردم وقتی از ته دل به خدا توکل می‌کنم همه راه‌ها جلو روم هموار می‌شه و هیچ مانعی سر راهم نمی‌بینم. نمونه‌ش همین سفری که از روز اول ماه رمضان شروع کردم تا امروز که بیست و هفتمین روز از ماه مبارک رمضانه همه چیز با توکل به خداوند به خیر و خوبی پیش رفت، سفری به دل آیین‌های و فرهنگ‌های رمضان در شهرهای مختلف ایران.»

«اسماعیل» و «حاج عمو» در شهر تهران ما را با آیین‌های رمضانی تهرانی‌های قدیم آشنا می‌کنند.

در تهران قدیم خانواده‌های زیادی با آب و آیینه روی پشت‌بام خانه می‌رفتند تا هلال ماه رمضان را ببینند و خانه‌ها و محله‌ها را تمیز می‌کردند.

در قدیم وقت سحر و افطار را با شلیک توپ جنگی اعلام می‌کردند که در چند نقطه شهر قرار گرفته بودند. این توپ‌ها با هم شلیک می‌شدند.

در قدیم صاحبان خانه‌ها و مغازه‌هایی که در بلندی بودند یکی دو ساعت مانده به اذان صبح جلوی در خانه یا مغازه چراغ نفتی آویزان می‌کردند تا مردم با دیدن این نشانه از زمان سحر مطلع شوند و خود را برای سحری آماده کنند.

در تهران قدیم کاسب‌های کم‌فروش با شروع ماه مبارک رمضان سنگ‌های تقلبی را در انبار و وزنه‌های دقیق را در ترازوها می‌گذاشتند. کسب و کار مردم حلال‌تر می‌شد. برخی صنف‌ها در ماه رمضان تعطیل می‌شد و برخی صنف‌ها مانند قهوه‌خانه‌ها بعد از افطار، زورخانه‌ها و شیرینی فروشی‌ها رونق بیشتری پیدا می‌کردند.

در تهران قدیم روشنایی معابر فقط تا ۲ ساعت بعد از غروب آفتاب بود و بعد از آن گزمه‌های حکومتی به طبل‌ها ضربه و فانوس‌ها را خاموش می‌کردند اما در ماه مبارک رمضان نه تنها فانوس‌ها تا سحر خاموش نمی‌شد بلکه رفت و آمد مردم بعد از افطار در خیابان‌ها آزاد بود.

مراسم «گل‌خندانی» در تهران قدیم برگزار می‌شد که طی آن وقتی ۲ نفر از هم کینه‌ای به دل داشتند پیش از شروع ماه رمضان با هم آشتی می‌کردند تا با قهر و کینه وارد ماه مبارک رمضان نشوند.

در تهران قدیم وقتی در ماه رمضان برخی صنوف تعطیل می‌شد مردم برای پر کردن اوقات خود از حضور مارگیرها و دراویش کشکول به دست در محله‌ها استقبال می‌کردند و به تماشای آن‌ها می‌نشستند.

به گزارش تئاتر آنلاین، «آیینه اقوام» عنوان مجموعه نمایش رادیویی به روایت و کارگردانی زنده‌یاد مهرداد عشقیان است که سفری به دنیای آئین‌های رمضان در ایران زمین است. این مجموعه ۳۰ قسمتی از تولیدات اداره‌کل هنرهای نمایشی رادیو است که به پیشنهاد و همراهی ایوب آقاخانی در تئاتر آنلاین منتشر می‌شود.

کرامت رودساز، محمد یگانه، محمد آقامحمدی، حسن تسعیری، راضیه مومی‌وند، ماندانا اصلانی به عنوان بازیگر این مجموعه حضور دارند و دیگر عوامل مجموعه رادیویی «آیینه اقوام» نیز عبارتند از نویسنده: سهیلا خدادادی، محقق: ناصر ملاییان، افکتور: محمدرضا قبادی‌فر، صدابرداران: پیروز صدرایی و محسن جوادی، تهیه‌کننده و سردبیر: ناهید گودرزی.

بیست و ششمین قسمت «آیینه اقوام» با مدت زمان ۲۹ دقیقه و ۵۸ ثانیه با سفر به شهرکرد و استان چهارمحال و بختیاری به آئین‌های مردم این شهر و استان در ماه مبارک رمضان می‌پردازد.

بیست و ششمین روز سفر در «آیینه اقوام» را اینگونه آغاز می‌کنیم:

«وقتی مسافر باشی همه جا برات مثل یه جاده پر رمز و راز می‌شه، دیگه برات فرقی نمی‌کنه تو دل یه شهر باشی یا در حاشیه یک کویر، برات فقط و فقط مقصد مهمه و اینکه زودتر به مقصدت برسی. اولین روز ماه رمضان بود که سفرم رو شروع کردم، سفری تا دل آئین‌ها و رسم و رسوم مردم ایران در ماه رمضان. سفر امروزم رو با امید داشتن لحظه‌های ناب عاشقی شروع می‌کنم و می‌گم الهی به امید تو.»

در دومین روز حضورمان در شهرکرد، «مش قربون» و خانواده‌اش همچنان به معرفی آئین‌های رمضانی مردم استان چهارمحال و بختیاری می‌پردازند.

بیشتر اهالی چهارمحال و بختیاری وقتی خانواده‌ای در ماه رمضان عزیزی را از دست می‌دهد، در عید فطر برای آن خانواده یک دست لباس سفید، یک جلد کلام‌الله مجید و یک شاخه نبات می‌برند که این کار را به نیت ۳۰ روز روزه‌داری انجام می‌دهند و به این رسم «سی‌بران» می‌نامند.

«ترحلوا» نیز رسم دیگری است که در برخی محله‌های شهرکرد و شهر بروجن انجام می‌شود. طی این رسم در روز عید فطر بین مردم یک شیرینی با نام «ترحلوا» پخش می‌کنند.

بعضی از مردم شهرکرد رسم دارند که در ماه رمضان «سبزه فطریه» می‌کارند.

همچنین زنان شهرکردی رسم دارند در ماه رمضان به صورت گروهی آش‌های نذری پخت و برای افطار تقسیم می‌کنند.

راوی در بخشی از روز بیست و ششم سفر، به نقل از «کربلایی رحیم» از اهالی سیرجان درباره رسم سیرجانی‌ها در ماه رمضان می‌گوید که سیرجانی‌ها طبع روزه را سرد می‌دانند و به همین خاطر در فصل گرما قبل از وقت افطار بابونه دم می‌کنند تا بعد از افطار بانونه را با خاک‌شیر و نبات داغ می‌خورند تا سردی‌شان نشود. در زمستان هم بیشتر مردم سیرجان در سفره افطار حلوا ارده، مسقطی و چنگمال که یک غذای سنتی شامل خرما و نان است، می‌گذارند که گرمی هستند.