بلاگ

به گزارش تئاترآنلاین، قیس یساقی، کارگردان نمایش «مثلث»، تازه‌ترین اثر نمایشی خود با عنوان «رومولوس» را از ۲۵ مردادماه ۱۴۰۵ روی صحنه می‌برد.

این نمایش به نویسندگی فواد زیدانلویی و با اقتباسی آزاد از نمایشنامه «رومولوس کبیر» نوشته فردریش دورنمات تولید شده و جدیدترین اثر گروه تئاتر «نخ‌نما» به شمار می‌رود.

«رومولوس» در ژانر کمدی سیاه تاریخی و با مدت زمان ۶۵ دقیقه اجرا خواهد شد. شعار یا ایده محوری این اثر با جمله «شیوه‌ی بی‌صدا بلعیدن گرگ» معرفی شده است.

روابط عمومی و تبلیغات این پروژه را مهدی غلامی برعهده دارد. همچنین اعلام شده است اطلاعات مربوط به محل اجرا، زمان آغاز پیش‌فروش بلیت، ساعت اجرا و معرفی سایر عوامل این نمایش، به‌زودی منتشر خواهد شد.

گروه اجرایی از مخاطبان درخواست کرده است به دلیل شرایط اجرای نمایش، از همراه داشتن کودکان زیر ۱۲ سال خودداری کنند.

به گزارش تئاترآنلاین، نمایش «وانیا و سونیا و ماشا و اسپایک» به نویسندگی کریستوفر دورانگ، ترجمه سیمین زرگران و طراحی، کارگردانی و تهیه‌کنندگی علی فیروزی، از ۷ مردادماه ۱۴۰۵، هر شب ساعت ۱۹ در سالن ۲ عمارت هما روی صحنه می‌رود.

در این نمایش، علی افشار، شیوا شهدایی، فرشته رفیعی، مجید عزتی، فاطمه یوسف‌زاده و هیوا زمانی به ایفای نقش می‌پردازند.

«وانیا و سونیا و ماشا و اسپایک» روایت زندگی وانیا و سونیا است که سال‌ها در خانه خانوادگی خود روزگار یکنواختی را سپری کرده‌اند. با ورود ماشا و اسپایک، تعادل این زندگی بر هم می‌خورد و گذشته، حسرت‌ها و آرزوهای سرکوب‌شده بار دیگر خود را نشان می‌دهند.

دیگر عوامل این نمایش عبارت‌اند از: مجری طرح و مشاور کارگردان: پرهام خاکزاد، دستیاران کارگردان: زهرا خیرخواه، شادی قهرمانی و عرشیا اصغری، منشی صحنه: زهرا خیرخواه، مدیر صحنه: مهدی مقدم، طراح صحنه: مهسا اسمعیل‌زاده، طراح لباس: سارا جوادی، طراح نور: رضا ملک‌زاده، طراح گریم: هیوا زمانی، مدیر تبلیغات: نوید آغاز، مشاور رسانه‌ای و روابط عمومی: علی کیهانی (راوی‌مدیا)، مشاور تبلیغات: امیرحسین میرزایی (راوی‌مدیا)، طراح تیزر و موشن‌گرافی: سهیل فلاح (راوی‌مدیا)، طراح پوستر: امیر صداقتی (راوی‌مدیا)، عکاس: امیرحسین میرزایی (راوی‌مدیا)، عکاس پشت صحنه: آتنا صامی (راوی‌مدیا)، دستیار گریم: عسل محمدی و با تشکر از همراهی مریم سعادت.

به گزارش تئاتر آنلاین، همزمان با رونمایی از پوستر فیلم کوتاه «قایم با شَک»، تازه‌ترین محصول کمپانی بین‌المللی کیمیا آرت، به نویسندگی و کارگردانی محمد ذوالفقاری و سپهر ولی و تهیه‌کنندگی امیر خطیبی، پس از پایان مراحل فنی، آماده پخش و حضور در جشنواره‌های بین‌المللی شد.

«قایم با شَک» فیلمی روان‌شناختی است که با تمرکز بر مفاهیم حقیقت، تردید و ادراک، روایتی متفاوت از تقابل ذهن و واقعیت را به تصویر می‌کشد.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «مادربزرگی که اصرار دارد پرستارش رازی را پنهان کرده است، در میان بی‌اعتمادی اطرافیانش می‌کوشد حقیقت را ثابت کند؛ اما هرچه پیش‌تر می‌رود، مرز میان واقعیت و تردید مبهم‌تر می‌شود و…»

ماهرخ رفیع‌زاده، پردیس شیروانی و هانا احمدی بازیگران این فیلم کوتاه هستند.

عوامل فیلم کوتاه «قایم با شَک» عبارت‌اند از: مدیر فیلمبرداری: حامد دین‌محمدی، تدوین: هادی تیمورزاده، صداگذار، طراحی و ترکیب صدا: حامد حسین‌زاده، تدوین صدا: مطهره روحی‌نیا، اصلاح رنگ و نور: فربد جلالی، جلوه‌های ویژه بصری (VFX): تهمینه اذکاری، آهنگساز: بنیامین وزیر و گروه «چرخِ»، طراحان صحنه: محمد ذوالفقاری و سپهر ولی، طراح و مجری گریم: فاطمه محمدی، طراح لباس: نگین رادفر، طراح پوستر: علیرضا محمدیان، مدیر صحنه: فاطمه بندار، مدیر تولید: ابوالفضل خانی، برنامه‌ریز: رها طلایی، دستیار اول کارگردان: آیسا همامی، دستیار تهیه‌کننده: باران برومند، منشی صحنه: سودا غضنفریان، دستیار اول فیلمبرداری: محمدرضا قادری‌نسب، دستیار صحنه: امیرعلی رازقی، دستیار تولید: عارف حبیبی، دستیار نور: هادی موحدی، دستیار تدوین: سید محمد اجاقی، گروه فنی: علی تصدی و علی سوری، تراولینگ: عباس عطائی، سینه‌موبیل: محمود جعفری، مدیر تدارکات: محمدعلی صادقی، عکاس صحنه: باران برومند، عکاس و فیلمبرداران پشت صحنه: فاطمه بندار و ملینا ذوالفقاری، مشاور رسانه و مطبوعات: علی کیهانی، مترجم: سپیده خلیلی و پشتیبانی فنی: لنز ایران (ارجمند).

تئاترآنلاین – محمدجواد عبدی: اما در کنار این جریان، یک الگوی مشترک نیز به چشم می‌خورد؛ ویدئوهایی که اغلب با جملاتی مانند «خفن‌ترین تئاتر تهران را به شما معرفی می‌کنم»، «آب دستت است زمین بگذار و این نمایش را ببین»، «کمدی‌ترین نمایش این روزهای تهران» یا «این نمایش را از دست ندهید» آغاز می‌شوند.

طبیعتاً هیچ ایرادی به معرفی و حمایت از تئاتر وجود ندارد و بسیاری از نمایش‌هایی که در این ویدئوها معرفی می‌شوند، واقعاً آثار قابل توجهی هستند. اما پرسش از جایی آغاز می‌شود که تقریباً برای هر نمایش، از همان ادبیات و همان صفت‌های اغراق‌آمیز استفاده می‌شود.

اگر هر هفته یک «بهترین نمایش»، «بهترین انتخاب این شب‌های تهرانه»، «اگه نبینیش ضرر کردی»، «حتماً باید ببینیش»، «خفن‌ترین اجرا» یا «این اجرا رو از دست ندین» معرفی شود، مخاطب بر چه اساسی باید میان این همه تعریف و تمجید، انتخاب کند؟ آیا همه آثار در یک سطح هستند یا زبان تبلیغات، مرز میان معرفی و ارزیابی را کمرنگ کرده است؟

مسئله اصلی، تبلیغ نیست؛ بلکه شفافیت است. مخاطب حق دارد بداند محتوایی که می‌بیند، یک پیشنهاد شخصی است، یک معرفی رسانه‌ای است یا بخشی از یک همکاری تبلیغاتی. وقتی این مرز مشخص نباشد، اعتماد مخاطب نیز به مرور آسیب می‌بیند و حتی تعریف‌های صادقانه نیز ممکن است تبلیغ تلقی شوند.

شاید تفاوت امروز با گذشته، دقیقاً در همین نقطه باشد. سال‌ها پیش بسیاری از علاقه‌مندان تئاتر، نمایش‌ها را بر اساس نقدهای منتشرشده در روزنامه‌ها، مجلات یا نظر منتقدان و اهالی تئاتر انتخاب می‌کردند؛ نقدهایی که اگرچه ممکن بود موافق یا مخالف یک اثر باشند، اما تلاش می‌کردند درباره نقاط قوت و ضعف آن نیز صحبت کنند. امروز اما در بسیاری از ویدئوهای معرفی تئاتر، نقد جای خود را به تبلیغ داده است؛ تبلیغی که معمولاً کمتر از ضعف‌های یک اثر سخن می‌گوید و بیشتر بر هیجان خرید بلیت تأکید دارد.

در بسیاری از کشورهای جهان، اینفلوئنسرها و تولیدکنندگان محتوا در صورت همکاری تبلیغاتی، آن را با برچسب‌هایی مانند Ad، Sponsored یا Paid Partnership مشخص می‌کنند تا مخاطب بداند با چه نوع محتوایی روبه‌رو است. این شفافیت، نه از ارزش اثر کم می‌کند و نه مانع معرفی آن می‌شود؛ بلکه به مخاطب اجازه می‌دهد با آگاهی بیشتری تصمیم بگیرد.

تئاتر امروز بیش از هر زمان دیگری به دیده‌شدن در فضای مجازی نیاز دارد و نقش تولیدکنندگان محتوا در این مسیر قابل انکار نیست. اما شاید زمان آن رسیده باشد که در کنار جذاب‌تر شدن معرفی نمایش‌ها، اعتماد مخاطب نیز به عنوان مهم‌ترین سرمایه این جریان، بیش از گذشته مورد توجه قرار گیرد.

زیرا اگر روزی همه نمایش‌ها «بهترین» و «خفن‌ترین» باشند، دیگر این واژه‌ها چیزی به انتخاب مخاطب اضافه نخواهند کرد؛ بلکه ارزش و اعتبار خود را از دست خواهند داد.

به گزارش تئاترآنلاین، نمایش «باران نم نم خواهد بارید» به نویسندگی شهرام احمدزاده و کارگردانی تارا برزی که اجراهای خود را از دهم تیرماه آغاز کرده بود تا شانزدهم مرداد روی صحنه تماشاخانه استاد انتظامی خانه هنرمندان ماندگار شد.
زهرا پرهون، فروزان حسینی و محمد دهملایی، بازیگرانی هستند که در این نمایش حضور دارند.

این نمایش، اقتباسی از جهان رازآلود و تأمل‌برانگیز هاروکی موراکامی است که روایتی از حافظه، فقدان و مرز باریک میان زندگی و مرگ را به تصویر می‌کشد.

موسسه «هنر نمایش ایفا» به عنوان تهیه‌کننده و آرش دادگر، نویسنده و کارگردان نام‌آشنای تئاتر، به عنوان مشاور کارگردان این پروژه را همراهی می‌کنند.

دیگر عوامل این اجرا عبارتند از دستیار کارگردان و برنامه‌ریز: مهدی روزبهانی، طراح صحنه و لباس: تارا برزی، طراح نور: آرش دادگر، مدیر روابط عمومی: نگار امیری، عکاس و طراح تیزر و سوشال مدیا: نوید عصمتی، دستیار تبلیغات: امیرحسین گودرزی، طراح گرافیک: نرگس صفری، عکاس: اردلان آشناگر، مدیر صحنه: محمدرضا عاشوری، منشی صحنه: مریم عابد، نورپرداز: امیرحسین شفیعی، گریم: آویسا محمدی و دستیاران صحنه: امیر پارسا و الناز فرهادی.

«باران نم نم خواهد بارید» تا شانزدهم مرداد هر شب ساعت ۱۹ در تماشاخانه استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران روی صحنه می‌رود و علاقه‌مندان برای تهیه بلیت می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

به گزارش تئاترآنلاین، «هیپوکامپوس» پیش از این دو دوره اجرا را پشت سر گذاشته، بیش از چهار هزار تماشاگر را به سالن کشانده، فروش میلیاردی را تجربه کرده و در تیوال نیز همواره امتیازی بالاتر از ۴ از ۵ را از مخاطبان دریافت کرده است. به بیان دیگر، این نمایش پیش از اضافه شدن نام عباس جمشیدی‌فر، مراحل تولید خود را پشت سر گذاشته و به اثری شناخته‌شده در میان مخاطبان تئاتر تبدیل شده بود.

عکس تئاتر | نمایش هیپوکامپوس

جمشیدی‌فر از جمله بازیگرانی است که ریشه‌های فعالیت حرفه‌ای‌اش به صحنه تئاتر بازمی‌گردد؛ هنرمندی که تئاتر برای او صرفاً یک ایستگاه کاری نبوده، بلکه بخشی از مسیر حرفه‌ای و هویت هنری‌اش محسوب می‌شود. از همین رو، ورود او به عرصه تهیه‌کنندگی تئاتر، اتفاقی قابل توجه برای اهالی این حوزه به شمار می‌رود.

با این حال، نخستین تجربه تهیه‌کنندگی او پرسشی را نیز به همراه دارد؛ چرا این مسیر با نمایشی آغاز شده که نه در مرحله تولید، بلکه در سومین دور اجرای خود روی صحنه است؟

این پرسش، به معنای نادیده گرفتن همراهی عباس جمشیدی‌فر با گروه «هیپوکامپوس» نیست؛ اما این کنجکاوی را ایجاد می‌کند که چرا نخستین تجربه تهیه‌کنندگی او با پروژه‌ای آغاز شده که بخش مهمی از مسیر خود را پشت سر گذاشته و اکنون در مرحله تداوم اجرا قرار دارد.

باید دید حضور عباس جمشیدی‌فر در «هیپوکامپوس» تنها به همین همکاری محدود خواهد ماند یا این تجربه، آغاز حضور جدی‌تر او در عرصه تهیه‌کنندگی تئاتر و همراهی با پروژه‌های تازه خواهد بود.

خبرنگار: محمدجواد عبدی

به گزارش تئاترآنلاین، گرمای طاقت‌فرسای سالن اصلی تئاتر شهر، اعتراض مخاطبان، عذرخواهی رسمی مدیریت مجموعه و همزمانی این اتفاقات با استعفای کوروش سلیمانی، مدیر تئاتر شهر، پرسش‌هایی را درباره وضعیت زیرساخت‌ها و نحوه اطلاع‌رسانی به مخاطبان ایجاد کرده است.

اجرای نمایش «آتش‌سوزی‌ها» به نویسندگی وجدی معود و کارگردانی مرتضی میرمنتظمی که از آثار پرمخاطب این روزهای تئاتر است، در همان شب نخست با حاشیه‌ای همراه شد که نه به متن نمایش مربوط بود و نه به کیفیت اجرای بازیگران؛ بلکه به شرایط نامناسب سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر بازمی‌گشت.

خرابی سیستم سرمایشی سالن، گرمای شدید، تأخیر در آغاز اجرا و دشواری حضور در سالن، موجی از اعتراض مخاطبان را در پی داشت؛ اعتراض‌هایی که تنها به شب نخست محدود نماند و در شب‌های بعد نیز، با وجود بهبود نسبی وضعیت، همچنان از سوی برخی تماشاگران مطرح شد.

بازتاب این اتفاق تنها به فضای سالن ختم نشد. در صفحه نمایش در تیوال، شماری از مخاطبان از گرمای طاقت‌فرسای سالن، ضعف تهویه و حتی ترک اجرا پیش از پایان نمایش نوشتند. یکی از تماشاگران نوشته است: «از بدو ورود بوی نامطبوع و گرمای عجیب سالن آزاردهنده بود، اجرا بیش از نیم ساعت تأخیر داشت و برای اولین بار مجبور شدیم سالن را ترک کنیم.»

در مقابل، بسیاری از مخاطبان ضمن انتقاد از شرایط سالن، کیفیت خود نمایش را ستودند و تأکید کردند که مشکلات فنی، تجربه تماشای اثری را تحت تأثیر قرار داده که از نظر متن، کارگردانی و بازی بازیگران قابل توجه بوده است.

چند روز پس از آغاز این حاشیه‌ها، مجموعه تئاتر شهر با انتشار اطلاعیه‌ای رسمی، ضمن عذرخواهی از مخاطبان و گروه‌های نمایشی، مسئولیت اختلال در سیستم سرمایشی را پذیرفت و اعلام کرد نقص فنی در کمپرسورهای اصلی و بردهای کنترل دما عامل این اتفاق بوده و روند تعمیرات در حال انجام است.

اما این عذرخواهی برای بخشی از مخاطبان، مصداق همان «نوشدارو بعد از مرگ سهراب» بود. بسیاری در بخش نظرات این اطلاعیه نوشتند اگر مجموعه از وجود چنین مشکلی اطلاع داشته، چرا پیش از فروش بلیت یا دست‌کم پیش از ورود تماشاگران به سالن اطلاع‌رسانی نکرده است. برخی نیز یادآور شدند که سال گذشته نیز مجموعه تئاتر شهر با مشکلات زیرساختی دیگری مواجه بوده و این اتفاق، ضرورت بازنگری جدی در وضعیت تأسیسات این مجموعه را بیش از گذشته نشان می‌دهد.

در همین روزها، کوروش سلیمانی، مدیر مجموعه تئاتر شهر، نیز از سمت خود استعفا داد. او در متن استعفایش بدون اشاره به مصداق مشخصی، از «موانع نامربوط و آزاردهنده» و «شرایط تحمیلی و ناصواب» سخن گفت و نوشت که این شرایط، دستیابی به اهدافی را که در آغاز مسئولیت برای خود ترسیم کرده بود، ناممکن ساخته است.

هرچند هیچ ارتباط مستقیمی میان استعفای مدیر تئاتر شهر و حاشیه‌های اخیر اعلام نشده، اما همزمانی این دو رخداد، بار دیگر نگاه‌ها را متوجه وضعیت مدیریتی و زیرساختی مهم‌ترین مجموعه نمایشی کشور کرده است.

پرسش اصلی اما همچنان پابرجاست؛ اگر اختلال در سیستم سرمایشی مجموعه پیش‌تر نیز وجود داشته یا هشدارهایی درباره آن مطرح بوده است، چرا برای اجرای یکی از مهم‌ترین و پرفروش‌ترین نمایش‌های تابستان، اطلاع‌رسانی لازم به گروه اجرایی و مخاطبان انجام نشد؟ پرسشی که پاسخ به آن، شاید مهم‌تر از عذرخواهی‌های پس از وقوع بحران باشد.

اکبر عبدی، بازیگر پیشکسوت و محبوب سینما، تئاتر و تلویزیون ایران، پس از تحمل یک دوره بیماری، دار فانی را وداع اکبر عبدی بیش از چهار دهه از عمر خود را وقف هنر بازیگری کرد و با استعداد کم‌نظیر، توانایی مثال‌زدنی در ایفای نقش‌های کمدی و جدی و خلق شخصیت‌هایی ماندگار، به یکی از محبوب‌ترین و تأثیرگذارترین بازیگران تاریخ سینمای ایران تبدیل شد.

او با حضور در آثار ماندگاری چون «اجاره‌نشین‌ها»، «مادر»، «دلشدگان»، «هنرپیشه»، «خوابم می‌آد» و مجموعه «اخراجی‌ها» و همچنین سریال‌های خاطره‌انگیزی همچون «باز مدرسه‌ام دیر شد»، «امام علی(ع)» و «در چشم باد»، خاطراتی فراموش‌نشدنی برای چند نسل از مخاطبان ایرانی رقم زد.

عبدی در طول سال‌های فعالیت هنری خود جوایز متعددی را از جشنواره فیلم فجر و دیگر رویدادهای سینمایی کسب کرد و نامش به عنوان یکی از ماندگارترین چهره‌های بازیگری ایران در حافظه فرهنگی کشور ثبت شد.

اکنون با خاموش شدن این هنرمند، سینما، تئاتر و تلویزیون ایران یکی از درخشان‌ترین ستاره‌های خود را از دست داده است؛ هنرمندی که لبخند، اشک و خاطره را برای میلیون‌ها ایرانی به یادگار گذاشت.

جزئیات مراسم تشییع و خاکسپاری این هنرمند متعاقباً اعلام خواهد شد.

به گزارش تئاترآنلاین؛ کوروش سلیمانی، مدیر مجموعه تئاتر شهر، با انتشار یادداشتی از استعفای خود خبر داد و اعلام کرد که این تصمیم را پس از هفته‌ها بررسی شرایط و سنجیدن راه‌حل‌های مختلف اتخاذ کرده است.

سلیمانی در ابتدای متن خود نوشت که از نخستین روز پذیرش این مسئولیت با خود عهد کرده بود تنها تا زمانی در این جایگاه باقی بماند که بتواند برای تئاتر شهر مفید باشد و هر زمان چنین امکانی از بین برود، مسئولیت را به فرد دیگری واگذار کند

.

او با اشاره به دوران مدیریت خود تأکید کرد که همراه با همکارانش، حتی در سخت‌ترین شرایط، برای ارتقای کیفیت آثار نمایشی، بازگرداندن جایگاه هنری و فرهنگی تئاتر شهر و حفظ اصول حرفه‌ای تلاش کرده و هیچ‌گونه «کج‌روی و خلاف قاعده‌ای» را نپذیرفته است.

مدیر مستعفی تئاتر شهر در ادامه دلیل کناره‌گیری خود را وجود «موانع نامربوط تحمیلی» عنوان کرد و نوشت که این موانع، امکان حرکت درست و اصولی مجموعه را سلب کرده و دستیابی به اهدافی را که در آغاز مسئولیت برای خود ترسیم کرده بود، ناممکن ساخته است.

سلیمانی تأکید کرد ادامه این مسیر تنها با پذیرش شرایطی ناصواب و تحمیلی امکان‌پذیر بود؛ شرایطی که به گفته او حاضر به پذیرش آن نبوده است. به همین دلیل، روز گذشته استعفای خود را به اداره‌کل هنرهای نمایشی اعلام کرده است.

او در پایان یادداشت خود با آرزوی سربلندی برای مجموعه تئاتر شهر نوشت: «خدا عاقبت همه ما را به خیر کند.»

تئاتر آنلاین – بهار عبادی: عجیب‌تر اینکه اگر بارها و بارها تاوان همان انتخاب را بپردازد، باز هم در ذهنش آن تصمیم را متعلق به شرایطی می‌داند که از نگاه خودش درست و منطقی بوده است. شاید نتیجه آن انتخاب چیزی جز شکست، از دست رفتن آرامش یا نابودی سال‌ها تلاش نباشد اما انسان گاهی آن‌قدر به تصمیم‌های گذشته‌اش وابسته می‌شود که پذیرش اشتباه برایش دشوارتر از تحمل پیامدهای آن است. این همان فصل پیچیده‌ای از زندگی است که آثارش گاهی تا سال‌ها و حتی تا پایان عمر همراه آدم می‌ماند. زخمی که شاید التیام پیدا کند، اما هیچ‌گاه کاملاً محو نمی‌شود.

جلال در سریال «کلاغ» نیز دقیقاً در چنین موقعیتی قرار گرفته است. شخصیتی که محمدحسین مهدویان به‌عنوان یک مأمور امنیتی طراحی کرده، برخلاف تصویری که از چنین افرادی انتظار می‌رود، نه مقتدر و مسلط، بلکه درمانده، سردرگم و گرفتار احساسات است. او درگیر رابطه‌ای عاطفی شده که به‌تدریج تمام ابعاد زندگی‌اش را زیر سایه خود برده است. این عشق دوم نه‌تنها آرامش خانواده‌اش را برهم زده بلکه جایگاه حرفه‌ای و اعتبار شغلی‌اش را نیز تا مرز فروپاشی پیش برده است. جلال هر بار تصور می‌کند هنوز می‌تواند اوضاع را کنترل کند، اما هر تصمیم تازه، او را یک قدم بیشتر به سقوط نزدیک می‌کند.

سریال «کلاغ» به قسمت هفتم رسیده است. از همان قسمت‌های ابتدایی، فضای داستان و معرفی شخصیت‌ها این تصور را ایجاد می‌کرد که مخاطب قرار است با یک مجموعه امنیتی روبه‌رو شود؛ سریالی که مأموریت‌ها، تعقیب‌وگریزها و بازی‌های اطلاعاتی در آن نقش اصلی را ایفا کنند. اما تا اینجای کار، بار اصلی روایت بیش از آنکه بر فضای امنیتی استوار باشد، بر روابط احساسی و بحران‌های شخصی شخصیت‌ها قرار گرفته است.

جلال حالا به مرحله‌ای رسیده که راز بزرگ زندگی‌اش دیگر در اختیار چند نفر محدود نیست. ابتدا دوست نزدیکش از ماجرا باخبر شد، سپس همسرش حقیقت را فهمید، بعد پدر همسرش از این رابطه آگاه شد و حالا پدر معشوقه‌اش نیز از این ماجرا اطلاع پیدا کرده است. دایره کسانی که از این راز خبر دارند، هر روز گسترده‌تر می‌شود و همین موضوع راه بازگشت را برای جلال دشوارتر از همیشه کرده است. او دیگر نه می‌تواند زندگی مشترکش را سامان دهد، نه بر مسئولیت‌های حرفه‌ای خود تمرکز کند و نه حتی سرنوشت رابطه عاطفی‌اش را پیش‌بینی کند.

در این میان گم شدن معشوقه جلال، داستان را وارد مرحله تازه‌ای کرده است. حالا همه نگاه‌ها به قسمت‌های آینده دوخته شده تا مشخص شود آیا سرنخی از او پیدا خواهد شد یا این غیبت، آغاز بحرانی بزرگ‌تر برای جلال است. شخصیتی که تا اینجای داستان، تقریباً همه داشته‌هایش را یکی پس از دیگری ازدست‌داده و حالا بیش از هر زمان دیگری در آستانه سقوط کامل قرار گرفته است.