برچسب: پیام لاریان

کارگردان «پروانه الجزایری» درباره ویژگی‌های این اثر نمایشی و استفاده از بازی‌های ناتورالیستی در این نمایش توضیحاتی ارائه کرد.

نمایش «پروانه الجزایری» به کارگردانی سعید حسنلو به‌زودی در تماشاخانه هامون روی صحنه می‌رود.

سه نمایشنامه از پیام لاریان به‌عنوان آثار برگزیده دوره‌های سی‌وچهارم، سی‌وپنجم و سی‌وششم جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر منتشر شد.

کارگردان «پروانه الجزایری» درباره به کار بردن تکنیک های سینمایی در این نمایش سخن گفت و درباره فضاسازی و صحنه پردازی کار نیز توضیحاتی را ارایه داد.

نمایشنامه «پروانه الجزایری» به نویسندگی پیام لاریان و به کارگردانی میثم گزی در تئاتر مستقل تهران روی صحنه رفت.

تئاتر آنلاین – نمایش ‘استرالیا’ نمایشنامه برگزیده سی وششمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر سه شنبه هفته جاری در تماشاخانه ماه اصفهان به روی صحنه خواهد رفت.

مسوول اطلاع رسانی این نمایش روز یکشنبه در گفت و گو با ایرنا خاطرنشان کرد: پیام لاریان نویسنده این نمایش است و پیمان کریمی کارگردانی آن را بر عهده دارد.
طهورا ریاحی زاده با بیان اینکه مهاجرت موضوع اصلی این نمایش است، افزود: بازیگران استرالیا را محسن احمدی نیک، پوریا ریحانی و شهره موسوی تشکیل می دهند.
وی اضافه کرد: این تئاتر تا چهارم ماه آبان در تماشاخانه ماه واقع در خیابان سعدی، جنب هنرستان سوره اجرا خواهد شد.
نمایش’استرالیا’ به نویسندگی پیام لاریان در بخش نمایشنامه نویسی سی و ششمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر حائز رتبه اول شد.
این نمایش فضای شاعرانه و عاشقانه ای دارد که به موضوع مهاجرت یک پسر ایرانی و یک دختر افغانی که قصد دارند توسط یک مرد اندونزیایی به صورت غیرقانونی از طریق دریا وارد استرالیا شوند می پردازد که در طول این سفر پرمخاطره، ارتباطی عاشقانه نیز بین این افراد شکل می‌ گیرد.

نویسنده و کارگردان «و چند داستان دیگر» عنوان کرد اجرای این اثر نمایشی که مضمونی درباره خشونت دارد در جشنواره تئاتر فجر نسبت به اجرای عمومی با تغییراتی همراه است.

به گزارش تئاتر آنلاین، پیام لاریان نویسنده و کارگردان «و چند داستان دیگر» که در جشنواره تئاتر فجر به مهر گفت: نمایش «و چند داستان دیگر» یکشنبه اول بهمن ماه در قالب مسابقه تئاتر ایران – الف جشنواره تئاتر فجر در ۲ نوبت ۱۸ و ۲۱ در سالن استاد سمندریان جشنواره تئاتر فجر به صحنه می رود.

وی درباره تغییراتی که نمایش نسبت به اجرای عمومی داشته است، توضیح داد: در اجرای جشنواره مجبور شدیم به ناچار یکی از بازیگران نمایش را تغییر دهیم و جواد پولادی جایگزین حمید رحیمی در اپیزود اول نمایش شد. وی باید سر فیلمبرداری اثری در کرمانشاه حاضر می شد و نتوانست در اجرای جشنواره در کنار ما باشد. همچنین متن نیز با توجه به بازخوردهایی که از طرف مخاطبان و منتقدان دریافت کرده ایم دچار بازنویسی و تغییراتی شده است.

این کارگردان تئاتر درباره دکور نمایش عنوان کرد: از آنجا که دکور نمایش بعد از ۱۰ ماه که از اجرای عمومی آن می گذرد از بین رفته و هزینه ساخت و ساز آن نیز زیاد بود، دچار تغییراتی در اجرای جشنواره شده است به این ترتیب که فرمت دکور مانند اجرای عمومی است اما برای ساختش از متریال دیگری استفاده کرده ایم.

کارگردان «پرسه های موازی» درباره مضمون نمایش بیان کرد: این نمایش ۵ داستان مجزا از هم درباره خشونت است که در بخش هایی به هم ارتباط پیدا می کند. همه داستان های این ۵ اپیزود واقعی هستند و وقایعی هستند که یا شنیده و یا در طول زمان خوانده ام.

لاریان درباره دریافت کمک هزینه های جشنواره یادآور شد: کمک هزینه ها نسبت به دوره های قبل تغییری نکرده اند و هممین مساله باعث بی رغبت شدن هنرمندان می شود اما روندی در این دوره مشاهده می شود که نسبت به گذشته تغییر کرده است به این ترتیب که برخی از گروه ها برای اینکه در جشنواره حضور داشته باشند مبالغی را پیشنهاد داده اند و مسئولان نیز برای حفظ این آثار و پایین نیامدن شان و جایگاه جشنواره و تهی نشدن از آثار باکیفیت با خواست این افراد کنار آمدند.

وی ادامه داد: برخی از آثاری که پایان اجرای عمومی شان در جشنواره اتفاق افتاده و یا در اجرای عموم پرفروش بوده اند با توجه به فروش هر روزه شان در اجرای عمومی، مبلغی را پیشنهاد دادند و اعلام کردند با دریافت این مقدار کمک هزینه حاضر به حضور در جشنواره هستند در واقع این گروه ها برای اجرا در جشنواره پول هر سانس از اجرایشان در این رویداد را به شکل توافقی دریافت کرده اند. پرداخت این هزینه ها با توجه به کیفیت اثر، تعداد بازیگران و عوامل اجرایی و هزینه دکور است و مثلا هزینه ای که گروه نمایش ما برای اجرا در جشنواره دریافت کرده با هزینه ای که یک نمایش مونولوگ گرفته، متفاوت است.

وی متذکر شد: این مبالغ طبق روال گذشته به صورت قسطی پرداخت می شود و ما نیز تاکنون ۳۰ درصد از کمک هزینه کار را دریافت کرده ایم که امیدوارم تا پایان جشنواره تسویه شود. البته پرداخت هزینه ۲ سانس اجرای یک نمایش در جشنواره برای همه آثار صورت نگرفته است و بسیاری دیگر طبق روال گذشته کمک هزینه هایشان را دریافت می کنند اما در نهایت بودجه ای که به گروه ها پرداخت می شود اندک است و کفاف هزینه بازیگران را هم نمی دهد. معتقدم این روند، ایراد جشنواره تئاتر فجر نیست بلکه در طول سال ها این سیاست شکل گرفته که جشنواره باید ویترین تئاتر ایران باشد به همین جهت برخی از کارگردان ها برای حضور در چنین رویدادی شرط و شروط می گذارند.

وی در پایان درباره دیگر فعالیت هایش گفت: قرار است در سال جدید نمایشنامه «استرالیا» را که پیش از این موفق به دریافت جایزه ادبیات نمایشی شده است، به صحنه ببرم. این نمایش پروژه سنگینی است و در صورت فراهم شدن شرایط و مشخص شدن سالن قصد دارم تابستان ۹۷ آن را اجرا کنم.

مهدی حسینی نیا، جواد پولادی (داستان اول)، معصومه کریمی، مجتبی فلاحی (داستان دوم)، سینا کرمی، افشین زمانی، الهه شه پرست (داستان سوم)، سجاد تابش، کیوان ساکت‌اف (داستان چهارم)، عامر مسافر آستانه، ملودی آرام نیا، مریم نقیبی (داستان پنجم) بازیگران این نمایش هستند که یکشنبه اول بهمن ماه در ۲ نوبت ۱۸ و ۲۱ در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر به صحنه می رود.

تئاتر آنلاین – مسعود موسوی: نمایش «… و چند داستان دیگر» به نویسندگی و کارگردانی پیام لاریان تا ۱۷ اردیبهشت در سالن استاد سمندریان به روی صحنه می‌رود.

پیام لاریان ازجمله هنرمندان کاربردی است که بدون هیچ عجله و شتابی و با اصل قرار دادن کیفیت در مقابل کمیت در فعالیت‌های تئاتری‌اش، همواره تلاش کرده است تا دین خود را به جامعه تئاتری کشور و علاقه‌مندانش ادا کرده و گام‌هایی هرچند کوتاه اما بسیار کیفی را در بخشه‌ای مختلف تئاتر از نمایشنامه‌نویسی و کارگردانی از یک‌سو و مدیریت‌های تئاتری از سوی دیگر بردارد. در این رابطه گزینش وی به‌عنوان یکی از نمایشنامه نویسان و کارگردانان برتر جشنواره فجر سال گذشته به‌اصطلاح کار را بر وی بسیار سخت‌تر کرده و او مجبور است در تولید آثار آتی نمایشی‌اش ،انتظارات ارتقا یافته علاقه‌مندان آثار هنرش را برآورده کرده و پاسخ گوید ،که البته این انتظارات را می‌توان بسیار مثبت ارزیابی کرده و در سرنوشت تئاتری وی بسیار ارزشمند و تأثیرگذار قلمداد کرد.در ماهه‌ای اول سال 1396 علاقه‌مندان تئاتری شاهد اجرای نمایش جدیدی از پیام لاریان در مجموعه هنری ایرانشهر بوده و وی این بار با نمایش (و چند داستان دیگر) نوشته و کارگردانی خود در سالن استاد سمندریان این مجموعه حضور یافته و با بهره‌گیری از بازیگرانی تا حدودی شناخته‌شده بار دیگر به چالشی رودررو با علاقه‌مندان هنر تئاتر پرداخت .متن نمایشی( و چند داستان دیگر) به‌مرور پنج اتفاق نمایشی می‌پردازد که براثر خشونت از جنبه‌های مختلف زمینه ارتکاب آن‌ها فراهم‌شده است .اتفاقاتی که ازنظر نویسنده مشابه آن‌ها زیاد است و لحظه‌به‌لحظه به تعداد این اتفاقات با توجه به وضعیت کنونی ارتباطات انسانی در جهان افزوده می‌شود.
اتفاقاتی که برای نظام کنونی جهان به تهدیدی مبدل شده و جامعه جهانی را در برابر خطراتی جبران ناشدنی قرار داده است .خشونت‌هایی که انواع آن‌ها را متأسفانه به شکل‌های مختلف در بخش‌های وسیعی از کره زمین شاهد بوده و هستیم .شخصیت‌های پنج اپیزود نمایش لاریان ،به‌صورت خودآگاه و ناخودآگاه در لحظاتی از زندگی خود با خشونت همراه شده‌اند که این امر زندگی آنان را با مخاطراتی روبرو کرده است، پنج رویدادی که در پایان نمایش نقاط اشتراک و حلقه‌های واسطه آن‌ها به هم پیداشده و بررسی نمادین جامعه موردنظر نمایشنامه‌نویس و کارگردان را از زوایای مختلف برای تماشاگران امکان‌پذیر می‌سازد .تنهایی ،سردرگمی،عدم کنترل بر اعصاب و روان ،و تصمیم‌گیری‌های عجولانه و شتاب‌زده را می‌توان به‌عنوان بخشی از عواملی نامید و از آن‌ها یادکرد که همگی موجب شده‌اند شخصیت‌های نمایش جدید پیام لاریان یا فدای خشونت شوند و یا خود به عاملی برای ایجاد خشونت و برهم زدن مراودات انسانی و اجتماعی تبدیل شوند.در اولین لحظه شروع نمایش و در تاریکی محض شما با قرارداد اولیه کارگردان مواجه شده و متوجه می‌شوید که در بخش‌های پنج گاه نمایش (و چند داستان دیگر) قرار است که در ابتدا نریشنی در باب انواع خشونت خوانده شود و سپس داستانی را در رابطه با همان‌گونه معرفی‌شده خشونت به تماشا نشسته و قضاوت بنشیند .این قرارداد نمایشی تا پایان اجرا از سوی کارگردان پابرجا مانده و فضایی تقریباً مستند گونه را بر اجرا حاکم می‌کند .
سپس تماشاگران با طراحی صحنه نمایش روبرو می‌شوند.دکوری که تا پایان اجرا بدون تغییر مانده و شما را به کشف مواردی مشابه در تمامی پنج اپیزود نمایش دعوت می‌کند .صحنه نمایش و طرح آن به‌خودی‌خود و جدا از داستان‌هایی که بر روی آن اتفاق می‌افتد حاکی از تنهایی شخصیت‌ها، سست بودن مکان زندگی آن‌ها ، تیره‌وتار بودن فضای زندگی آنان و درنهایت غیرمتعارف بودن اتفاقات صورت گرفته در این صحنه نمادین دارد که به برخی از این اتفاقات نمایشی اشاره کوتاهی می‌شود: .داستان جوانی که به خاطر افشا شدن یک ارتباط غیرعقلانی فردی را به‌عمد به قتل رسانده و حال نگران اعدام شدن خویش است ،داستان دو دوست که به‌صورت غیر عمد و ناخواسته موجب کشته شدن فردی شده و حال نمی‌دانند چه واکنشی داشته باشند ،و داستان دو جوان که رابطه‌ای غیرمتعارف با یکدیگر داشته و با واکنش بسیار منفی از سوی جامعه روبرو شده‌اند ازجمله قصه‌های پنج‌گانه نمایش جدید پیام لاریان هستند و بر اساس این قصه‌هاست که نمایش جلو رفته و به پایان می‌رسد .در نگاهی کلی به نمایش فوق ، می‌توان بر این امر صحه گذاشت که در این اجرا،پیام لاریان کارگردان از پیام لاریان نمایشنامه نویش سبقت‌گرفته و موفق شده ضعف‌های موجود در متن را تا حدودی در اجرا کمرنگ نموده و برطرف نماید .
در این رابطه بایستی بر این موضوع تأکید کرد که زمانی می‌توان تأثیر خشونت را در افراد و اقشار مختلف بررسی کرده ، به دستاوردی رسید و در راستای تحلیل آن سخن گفت که این اشخاص قربانی خشونت یا موجد خشونت، از تمامی جنبه‌ها موردبررسی قرارگرفته و کار کارشناسی دقیقی بر روی آنان از تمامی ابعاد شخصیتی صورت پذیرد در غیر این صورت با داشتن اطلاعاتی ناقص، احتمال اشتباه وجود داشته و نمی‌توان اعمال این افراد را به داوری و قضاوت و بررسی نشست .به دلیل تعدد داستان‌های مطروحه در نمایش( و چند داستان دیگر) و اصولاً محدودیت زمانی نویسنده و کارگردان این اثر،اصولاً پیام لاریان فرصت نداشته و پیدا نکرده خاستگاه و بستر اصلی، روان‌شناسانه و جامعه‌شناسانه هیچ‌یک از شخصیت‌های نمایشی‌اش را به‌صورت کامل بررسی کرده و موردمطالعه قرار دهد. این امر موجب می‌شود تا تماشاگران شناسنامه درست و جامعی، از شخصیت‌ها علل رفتاری آن‌ها نداشته و بالطبع در بررسی علمی و عملی خشونت در انسان‌های نمادین نمایش و تطبیق با جامعه پیرامون خود ناکام بمانند. شاید دراین‌ارتباط انتخاب یک و یا دو موضوع و محدودیت اشخاص نمایش می‌توانست راهگشا بوده و زمان بیشتری را برای بررسی و معرفی اشخاص نمایش در اختیار کارگردان و نمایشنامه‌نویس قرار دهد . در رابطه با کارگردانی این اثر نیز البته می‌توان به مواردی اشاره کرد که عدم همخوانی سبک بازی بازیگران که کاملاً رئالیستی بوده و دکور نمایش که رئالیستی نشان نمی‌دهد ازجمله اشکالات اجرایی است ، همچنین اصرار نه‌چندان موجه کارگردان برنشان دادن صحنه درگیری جسمی دو جوانی که می‌خواستند عازم شمال شوند نیز از دیگر مواردی هست که واکنش منفی تماشاگران را برمی‌انگیزاند.
اما معضل بسیار مهم و اساسی این اجرا در بخش کارگردانی به این مسئله برمی‌گردد که به نظر می‌آید محتوای داستانی نمایش که برای باورپذیری و ارتباط تماشاگران با آن بسیار زحمت‌کشیده شده و بر القای فضای آن با استفاده از بازی بازیگران ، نور ، موسیقی و .. تلاش شده است متأسفانه در سایه بررسی تئوریک خشونت رنگ‌باخته و از دست می‌رود که جای تأمل دارد .در هر قسمت از نمایش تماشاگران شاهد هستند که همگی عناصر کارگردانی در کنار هم قرار می‌گیرند تا داستان به باور مخاطبین برسد اما هنوز دو الی پنج ثانیه از اتمام رویداد نگذشته و به‌اصطلاح هنوز تماشاگر وقت نکرده است تا پیام کارگردان و متن را از صافی ذهنی، عقلی و احساسی خود عبور دهد به ناگاه نریشنی بسیار غریب و ناچسب پخش‌شده از بلندگوی سالن او را به‌کل از اپیزود قبلی دور کرده و صدمات جبران‌ناپذیری را به اجرا می‌زند و این تفکر در ذهن مخاطب شکل می‌گیرند که چرا پیام دراماتیک نمایش، قربانی پیام تئوریک آن می‌رود .اما جدا از مسائل فوق که البته مهم نشان می‌دهند لاریان این بار هم درمجموع موفق شده است نمایش قابل قبولی را ازلحاظ کارگردانی و تا حدودی نمایشنامه‌نویسی به تماشا بگذارد نمایشی که در آن شاهد هنرنمایی بازیگران مستعدی هستیم که ازجمله بازیگران موفق این اثر نمایشی می‌توان از الهه شه پرست،سجاد تابش و سینا کرمی یادکرد که به‌خوبی توانسته‌اند انتظارات تماشاگران را برآورده ساخته و لحظات نابی را در اجرا رقم بزنند. در پایان برای پیام لاریان این هنرمند محجوب،دوست‌داشتنی، مهربان و مؤدب کشورمان آرزوی موفقیت داریم ،هنرمندی که قطعاً نقش تعیین‌کننده‌ای را در تئاتر آینده کشورمان ایفا خواهد کرد.

پیام لاریان نمایش «و چند داستان دیگر» را از ۱۷ فروردین ماه در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه خواهد برد.

به گزارش تئاتر آنلاین، پیام لاریان که پیش از این با نمایش «پرسه های موازی» موفق به دریافت جایزه نویسندگی و کارگردانی از سی و پنجمین جشنواره تئاتر فجر شده بود، با همراهی سعید حسنلو، نمایش «و چند داستان دیگر» را در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه خواهد برد.

در این نمایش که همچون آثار قبلی این کارگردان جوان، به تجزیه و آنالیز جریان خشونت در جامعه می پردازد، بازیگرانی چون مهدی حسینی نیا، حمید رحیمی، معصومه کریمی، مجتبی فلاحی، سینا کرمی، افشین زمانی، الهه شه پرست، سجاد تابش، کیوان ساکت اف، عامر مسافر، ملودی آرام نیا و مریم نقیبی به ایفای نقش می پردازند.

سعید حسنلو به عنوان مشاور هنری و طراح صحنه، ایمان یزدی به عنوان مدیر تولید، سمانه احمدی مطلق به عنوان طراح لباس، آزاده بخشی به عنوان دستیار کارگردان، مهران انامی به عنوان مدیر صحنه، مهدی دوایی به عنوان طراح گرافیک، سمانه حجاران به عنوان عکاس، مینا فرهمند به عنوان مدیر اجرا و علی پالیزدار به عنوان مجری طرح این نمایش را همراهی می کنند.

در خلاصه داستان این نمایش که از ۱۷ فروردین ماه ۹۶ در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر، ساعت ۱۸:۳۰ کار خود را آغاز خواهد کرد، اینگونه آمده است: «خشونت، تنها چیزیست که همواره با آدمی در حرکت است. آدم به خواب و خوراک شاید احتیاج پیدا نکند، اما به خشونت چرا».

نمایشنامه «پروانه الجزایری» نوشته پیام لاریان نیز پیش از این موفق به دریافت تندیس بهترین نمایشنامه از سی و پنجمین جشنواره تئاتر فجر شد.

کارگردان نمایش «پرسه های موازی» که در بخش مسابقه مرور سی و پنجمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر به صحنه رفت، نظم و برنامه ریزی این دوره جشنواره را بهتر از دوره قبل دانست.

به گزارش تئاتر آنلاین، پیام لاریان که نمایش «پرسه های موازی» را در بخش مسابقه مرور سی و پنجمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر و در تالار مولوی به صحنه برد، درباره اجرای خود و همچنین این دوره از جشنواره به مهر گفت: اجرای خوبی در جشنواره داشتیم و من از این اجرا راضی ام اما استقبال تماشاگر آنگونه که فکر می کردم نبود. بخشی از این ماجرا به این دلیل است که کسانی که کارت های وی آی پی جشنواره را دارند، برای دیدن کارهای ایرانی نمی آیند.

وی درباره حضور «پرسه های موازی» در بخش مسابقه مرور تئاتر ایران، اظهار کرد: واقعیت این است که یا جشنواره نباید رقابتی باشد یا اگر قرار است به صورت رقابتی برگزار شود، باید همه کارها مورد داوری قرار گیرند. این اتفاق که در جشنواره سی و پنجم تئاتر فجر همه کارها مورد داوری قرار می گیرند، اتفاق خوبی است. البته کار دبیرخانه در این وضعیت سنگین و سخت است اما اتفاق خوبی است. از آنجا که سن ما به بخش مسابقه جوان تئاتر ایران جشنواره نمی خورد، در بخش مسابقه مرور حضور پیدا کردیم.

مسئول سالن انتظامی خانه هنرمندان ایران درباره وضعیت برگزاری سی و پنجمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر نیز یادآور شد: به عنوان کارگردان نمی توانم درباره جشنواره نظری بدهم ولی به لحاظ مسئولیتی که در سالن انتظامی دارم، فکر می کنم که این دوره از جشنواره منظم تر از دوره قبل است و با برنامه ریزی بهتری برگزار می شود.

لاریان در پایام بیان کرد: در مجموع جشنواره سی و پنجم به لحاظ نظم و برنامه ریزی بهتر از سال های قبل است.

سی و پنجمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر از ۱ تا ۱۲ بهمن ماه با دبیری سعید اسدی برگزار می شود.

پیام لاریان دیشب ۸ بهمن در اختتامیه اول جشنواره برای نگارش نمایشنامه «پروانه الجزایری» رتبه اول را به دست آورد.

یک نویسنده و کارگردان تئاتر درباره بخش نمایشنامه خوانی جشنواره تئاتر فجر بیان کرد که باید برای آثار برگزیده این بخش فرصت اجرا فراهم کرد.

کارگردان نمایش «پرسه های موازی» درباره داستان این نمایش و مساله اجتماعی که در آن مورد توجه قرار می‌گیرد، توضیح داد.

به گزارش تئاتر آنلاین، پیام لاریان در گفتگو با مهر با اشاره به نمایش «پرسه های موازی» که این شب ها ساعت ۲۰:۳۰ در تالار مولوی اجرا می شود، گفت: این نمایش برگرفته از یک حادثه واقعی است که اوایل دهه ۸۰ در ایران اتفاق افتاد. در این اتفاق که جزو اولین موارد خودکشی دسته جمعی در ایران بوده است حدود ۴ الی ۵ جوان با هم خودکشی می کنند.

وی با اشاره به تحقیقات خود در زمینه خودکشی های دسته جمعی بیان کرد: من تحقیقاتی داشتم و دیدم در آمریکا چنین خودکشی هایی بسیار عادی است اما چرا چنین خودکشی هایی باید در ایران هم اتفاق بیفتد؟ من شروع به تحقیق کردم و تا جایی که توانستم به جزییاتی از آن واقعه و شناختی از آن چند نفر دست پیدا کردم. من خانواده ۲ نفر را پیدا کردم که علاقه ای نداشتند درباره فرزندانشان صحبت کنند.

لاریان اضافه کرد: پلیس هم که اطلاعاتی از این افراد داشت چندان علاقه ای نداشت به ما کمک کند و من بیشتر اطلاعات را به صورت میدانی تهیه کردم. همچنین با کمک یک روانشناس توانستم به بیمارستان حافظ شیراز بروم و آنجا افرادی را دیدم که تعداد دفعات بالایی برای خودکشی داشتند و به طور مثال یک نفر از آنها حدود ۱۴ بار خودکشی کرده بود.

کارگردان نمایش «پرسه های موازی» درباره چگونگی نگارش نمایشنامه خود اظهار کرد: من از سال ۸۴ شروع به نگارش این نمایشنامه کردم و تا سال ۸۷ طول کشید که البته زمان هایی کار دچار وقفه می شد چون من عادت دارم کاری را شروع کنم بعد چند ماه کنار بگذارم و بعد دوباره بازنویسی کنم. بازنویسی نهایی این نمایشنامه هم در سال ۸۷ بود و در پایان آن سال یک اجرا در جشنواره استانی فارس داشتیم. همچنین سال بعد در جشنواره تئاتر دانشگاهی شرکت کردیم و نمایش ما جوایز زیادی گرفت. از طرفی مسئولان فستیوال آمستردام هم به ایران آمده بودند و بعد ما را دعوت کردند و ما در آمستردام اجرا داشتیم.

وی با اشاره به اتفاقات بعد از اجرا در کشورهای خارجی اظهار کرد: وقتی بازگشتیم حساسیت ها روی کار ما زیاد شد و دیگر کسی هزینه های ما را تامین نکرد و حتی برای فستیوال های بعدی هم حمایت نشدیم و حالا امسال پیشنهاد شد که بعد از ۶ سال کار را در تئاتر مولوی اجرا کنیم.

لاریان با اشاره به اجراهای اخیر این نمایش یادآور شد: ما تاکنون بازخوردهای خوبی داشتیم اما من منتظرم تا ببینم تماشاگر عام چه واکنشی دارد چون واکنش ها بیشتر از اهالی خاص تئاتر بوده است.

وی با اشاره به تاثربرانگیزی سوژه نمایش خود عنوان کرد: من زمان اجرا در آمستردام با خبرنگار تلویزیون این شهر صحبت کردم و برای او جالب بود که آیا چنین پدیده ای واقعا وجود دارد یا خیر و من توضیح دادم که اتفاقا این پدیده در اروپا و آمریکا بسیار زیاد است و یا در ژاپن باشگاه های فعال خودکشی هزینه می گیرند تا بخواهند چنین اقدامی را عملی کنند اما خدا را شکر خودکشی های دسته جمعی در ایران وجود ندارد و تنها چند مورد بوده است که جز یک مورد بیشتر به صورت خانواده ای و برای رهایی از فقر بوده است.

این کارگردان تئاتر درباره نمایش خود و فضای آن توضیح داد: من اصلا نخواستم نمایش را به سمت فضایی رئال و واقع گرا ببرمم چون این سوژه به اندازه کافی تلخ هست و اگر رئال بود تماشاگر را پس می زد.

لاریان در پایان گفت گفت: همه نمایشنامه های من رئالیستی است ولی این نمایش براساس فرم تعریف می شود و من فکر کردم این فرم می تواند به جذابیت بصری کار کمک کند. در «پرسه های موازی» ۳ نفر ۶ شخصیت را بازی می کنند که این کار با استفاده از فرم امکانپذیر شده است.

نمایش «پرسه های موازی» در تالار مولوی در خیابان انقلاب، ابتدای خیابان شانزده آذر، شماره شانزده، جنب کلینیک دانشگاه تهران، سالن اصلی باشگاه دانشجویان دانشگاه تهران روی صحنه است.