برچسب: نصرالله قادری

  • ماهنامه‌ نمایش منتشر شد/ پرداختن به فلسفه و تئاتر در شماره جدید

    ماهنامه‌ نمایش منتشر شد/ پرداختن به فلسفه و تئاتر در شماره جدید


    تازه‌ترین شماره‌ مجله‌ نمایش با نگاهی به تئاتر و فلسفه ویژه‌ اسفند ۹۷ و فروردین ۹۸ به سردبیری نصرالله قادری منتشر شد.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی اداره کل هنرهای نمایشی، شماره‌های ۲۳۴ و ۲۳۵ ماهنامه‌ نمایش (دو مجلد در یک جلد) ویژه‌ اسفند ۱۳۹۷ و فروردین ۱۳۹۸ منتشر شد.

    این شماره نگاهی ویژه به تئاتر و فلسفه دارد و در این راستا شامل ترجمه مقاله‌هایی از پل مونگان، تام استرن، ایلم اژدر و … است. همچنین در بخش گفتگو، نشستی با یدالله آقاعباسی را با عنوان «فقر فلسفه افتخاری ندارد» خواهید خواند.

    علاقه‌مندان می‌توانند در این شماره، نقد نمایش‌های «پابرهنه، لخت، قلبی در مشت»، «تابستان»، «موی سیاه خرس زخمی»، «هفت خواب» و «سلول» را بخوانند.

    گفتگو با آندرانیک خچومیان، جواد انصافی و محسن میرزاعلی «در فراق یاران» و «عیدانه» از بخش‌های دیگر این مجله هستند. سرمقاله‌ این شماره با عنوان «تئاتر، آی تئاتر، کی می‌رسد رستاخیز؟» به قلم نصرالله قادری نوشته شده است.

    مخاطبان می‌توانند مقالات «تئاتر ایران بعد از انقلاب اسلامی» به قلم مهرداد رایانی‌مخصوص، مقاله‌ «مطالعه‌ نقش ماهنامه‌ نمایش در شکل‌گیری رویکرد انتقادی در تئاتر ایران (۱۳۹۴ تا ۱۳۹۷ ش)» به قلم غلامحسین دولت‌آبادی و مقاله‌ «بررسی تطبیقی نمایشنامه‌ اژدهاک، نوشته‌ بیضایی و پرومته در بند، اثر اشیل براساس ریختارهای نمایشی» را به قلم لادن شیرمرد در بخش دیگری از این مجله بخوانند.

    نکوداشت این شماره به فریدون علیاری و منصور خلج اختصاص دارد که به همراه یادداشت‌هایی به قلم عبدالرضا فریدزاده، عزت‌الله مهرآوران و المیرا پارسا چاپ شده است.

    شماره‌ ۲۳۴ و ۲۳۵ ماهنامه‌ نمایش (ویژه‌ اسفند ۹۷ و فروردین ۹۸) به مدیر مسئولی شهرام کرمی و سردبیری نصرالله قادری در ۱۹۶ صفحه و با بهای ۱۰ ‌هزار تومان چاپ و توزیع شده است. بخش‌هایی از این شماره در وب‌سایت http://magazin.theater.ir قابل مشاهده و مطالعه است.

  • بزرگترین مشکل تئاتر نبود نقشه راه است

    بزرگترین مشکل تئاتر نبود نقشه راه است

    مهرداد رایانی مخصوص در نشست بررسی «تئاتر پس از انقلاب اسلامی» اظهار کرد که بزرگترین آسیب اکنون ما این است که تئاترمان نقشه راه ندارد و چشم اندازی برای آینده آن موجود نیست.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی سی و هفتمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر، نشست تخصصی «بررسی تئاتر پس از انقلاب» با سخنرانی نصراله قادری، مجید سرسنگی و مهرداد رایانی مخصوص عصر روز گذشته و در خاتمه سمینار علمی «بررسی تئاتر پس از انقلاب اسلامی» با حضور شهرام کرمی، نادربرهانی مرند، محمود فرهنگ، محمد دشتگلی ، سعید اسدی، کریم اکبری مبارکه، مجید گیاهچی، محسن سلیمانی فارسانی، محمد ساربان، مسلم قاسمی، محمد حسین ناصر بخت، محمودرضا رحیمی، شاپور حمزه زاده و رضا حسینی برگزار شد.

    این نشست که به تحلیل و ارائه راهکارهای خلاءهای موجود در فضای حرفه ای و آموزشی تئاتر می پرداخت با صحبت‌هایی از مهرداد رایانی مخصوص آغاز شد، رایانی مخصوص پس از ارائه آماری مبنی بر رشد و تکامل تئاتر ایران در زمینه های آموزش، پژوهش، افزایش تعداد هنرمند و مخاطب ، جشنواره های فعال حوزه ی تئاتر و آمار سالنها وضعیت تئاتر را خوب ارزیابی کرد و گفت: بزرگترین آسیب اکنون ما این است که تئاترمان نقشه راه ندارد و چشم اندازی برای آینده اش موجود نیست، همین امر سبب شده تا نتایج بدست آمده، نتایج درخشانی نباشد، (هرچند نتایج خوبی است)، هیچ برنامه ای برای سنجش جشنواره ها و برنامه های تئاتری وجود ندارد و هر کسی متناسب با دیدگاه های خود، مطالبات خویش را می طلبد و گاه این معیارهای قائم به خود، تنها نارضایتی به بار می آورد، هرچند که گاه حتی قرار نبوده که این مطالبات در یک جشنواره یا رویداد برآورده شود اما وقتی معیارها مشخص نیست، آسیب ها و گلایه ها از منظر شخصی بیان می شود.

    وی افزود: در زمینه تئاتر کتابی به نام «کتاب اول» موجود است که تمامی اطلاعات آماری در آن چاپ شده است، در این کتاب آمده اولین تئاتر ایران حدود ۱۷۰ سال پیش به صحنه رفته و حدود ۱۳۱ سال پیش اولین تماشاخانه شکل گرفته است، پیش از انقلاب ۵ سالن تئاتر داشتیم و اکنون ۲۴ سالن به شکل دولتی خصوصی یا خصولتی در حال فعالیت هستند، ۱۷۰۰۰ هنرمند فعال تئاتر در کشور هستند و ۵ و یک دهم جمعیت ایران مخاطب این هنرند. ۷۱ سالن در شهرستانها داریم و در تهران ۴۲ سالن ، ۶۶۳۰ نمایش در کل کشور اجرا شده و بالغ بر ۵۰۰۰ مخاطب داشته ایم. پیش از انقلاب ۲ دانشگاه هنری داشتیم اما اکنون تعدادآموزشگاه های دولتی تئاتربه عدد۹ رسیده بامقاطع وگرایشات مختلف .هفت هنرستان هنرهای زیبای پیش از انقلاب را تبدیل به ۴۰ مرکز کرده ایم. ۴ فصل نامه، ۲ ماهنامه نمایشی، ۲ روزنامه با ستون ثابت تئاتر و ۲۸ سایت تئاتری داریم. ۱۰ جشنواره ی بین المللی، ۱۶۱ جشنواره ی استانی و شهرستانی و ۱۷ جشنواره ی سراسری و ملی داریم. ۴ مرکز فعال در حوزه بین الملل موجوداست که تمام این مراکز، بعد از انقلاب تشکیل شده اند.

    رایانی اظهار کرد: تئاتر خصوصی و دفاع مقدس ۲ مقوله ویژه تئاتر ما هستند و نباید تنها انگشت اتهام به سوی تئاتر خصوصی گرفت، بلکه باید ویژگی ها و قابلیت‌هایش را شناخت و برای توسعه آن برنامه ریزی مدون و نقشه مسیر ترسیم کرد.

    مهرداد رایانی مخصوص در پایان صحبت‌هایش گفت: به لحاظ کمی در مقوله تئاتر جایگاه خوبی داریم و این جایگاه با علاقه مندی و گاهی از خود گذشتگی بسیار هنرمندانمان شکل گرفته، من زاده این انقلابم و اگر تئاتر به داد من نمی رسید قطعا امروز جای دیگری بودم و به همین دلیل بسیار به تئاتر مدیونم و این ۴۰ سال را ستایش می‌کنم.

    سپس مجید سرسنگی با بیان اینکه عنوان «تئاتر بعد از انقلاب» عنوان کلانی است و نمی شود در یک نگاه کلی بگوییم تئاتر بعد از انقلاب خوب یا بد، کم یا زیاد بوده، افزود: اما در نهایت تصور کلی من این است که ما در بعضی مسائل کلی تئاتر کشور دچار رخوت و ایستایی هستیم و این رخوت از آنجایی نشات می گیرد که در مورد مسائل جزیی گاه مدتها گفتگو و چانه زنی می کنیم اما در مسائل کلی و تاثیرگذار از این گفت و شنود گریزانیم. یکی از این کلیات آن است که برای پیشرفت فرهنگ و هنر در یک نظام سیاسی، پیشرفت فرهنگی باید جزو اولویت‌های فرهنگی آن نظام سیاسی باشد که اگر نباشد نمی شود انتظار روند مناسبی را در حوزه فرهنگ داشت. این درست است که تئاتر ما پس از انقلاب رشد داشته اما این رشد متناسب با انتظار ما نبوده، رشد کردن به خودی خود دستاور مهمی به حساب نمی آید، فرآیند رشد یک نوزاد با حداقل ها و سیر طبیعی افتخارآفرین نیست، افتخار در آن است که این نوزاد را پرورش داده و تبدیل به یک انسان فرهیخته کنیم، رشد فراوان دانشگاه ها در موضوعات هنری نه از سر قوت و فرهیختگی این رشته که به جهت نیاز کم تجهیز کلاس ها بوده و همین سبب شده تا این کودک به درستی رشد نکند.

    وی دلایل رشد کم تئاتر پس از انقلاب را به سه دسته تقسیم و آنها را اینگونه عنوان کرد: اولویت های نظام سیاسی ما بعد از انقلاب منطبق بر رشد تئاتر بر مبنای واقعی نبوده و از سوی دیگر دانش تئاتری ما آنچنان بالا نیست، در خصوص تئاتر خصوصی و اقتصاد تئاتر زیاد صحبت می کنیم اما نمی دانیم این کلمات به چه معناست و نه تنها دانشمان در تئاتر بسیار کم است بلکه به دنبال گسترش آن نیز نبوده ایم، نه در دانشگاه ها و نه در تئاتر حرفه ای مان. مسئله بعدی فرهنگ تئاتر است، فرهنگ تئاتر یکی از آن چیزهایی است که یا نخواسته ایم و یا نتوانسته ایم که آن را ترویج کنیم. مجموعه ی این سه عامل سبب شده در چرخه ای معیوب قرار بگیریم که علی الظاهر همه چیز از جشنواره تا آموزش در تئاتر هست اما خروجی این چرخه تاثیری در فرآیند فرهنگی کشور نمی گذارد و تئاتر ما نه در سطح ملی موفق است و نه در سطح بین المللی.

    سرسنگی در پایان صحبتهایش اظهار کرد: ما تئاتر انقلاب نداریم، تئاتر بعد از انقلاب داریم و متاسفانه نتوانسته ایم الگویی متاثر از فضای فرهنگی و اجتماعی خود پس از انقلاب تولید کنیم، همین عدم توانایی در تولید یاباز تولید خط فکری آثار سبب شده تا خروجی تئاتر ما بیشتر از آنکه متاثر از نسج و بافت فرهنگی ما باشد، متاثر از بافت فرهنگی جوامع خارجی شود.

    آخرین سخنران این نشست نصراله قادری بود که از منظر جدیدی به بحث ورود کرده و گفت: به مسئله ی تئاتر پس از انقلاب می توان از دو ساحت کمیت و کیفیت نگاه کرد و آنچه در این میان مغفول مانده انقطاع ارتباط ما با جریان تئاتر قبل از انقلاب بوده که تاثیر ان بر تئاتر بعد از انقلاب انکار ناپذیراست، با توجه به این انقطاع، به لحاظ کمی رشد کرده ایم و همین نشانه ی این است که سیاست موافق این رشد بوده است و الا جلوگیری از این رشد در هر سطحی ،کاری بسیار سهل است. آنچه که از رشد مناسب این کودک جلوگیری کرده نه جایگاه های کلان سیاسی که قبیله ی تئاترند، هرگز به نقش قبیله ی تئاتر پس از انقلاب نگاه نشده است، قبیله ی تئاتر خود ما اهالی تئاتریم. اصل اساسی و بنیادین تئاتر بر پایه ی دیالوگ استوار است و ما دو دسته در تئاتر داریم که هرگز حاضر به هیچ گفت وگویی با یکدیگر نیستند، مانند قبایلی دور از هم و بی گفتگو به سر می برند، مذهبی ها به تئاترهای غیر خودی بی هیچ درکی از سکولار، نسبت سکولار می دهند و روشنفکرنماها به هر نوع تئاتر متعهدی، نسبت روضه خوان می دهند، همین سبب شده که تئاتر امروز در جایگاهی اینچنین قرار بگیرد.

    قادری اجرا، آموزش و پژوهش را سرلوحه رشد تئاتر دانست و گفت: به دلیل همین نبود دیالوگ هرگز صاحب نظر نمی شویم و همین نبود فلسفه اندیشه سبب می شود تا تمام این قبیله نظریه پرداز شوند، دیالوگ پذیر نباشیم و همه تبدیل به پیامبران بدون امت و جزیره های تک سرنشینی شویم که غیر را برنمی تابیم اما ادعای دیالوگ داریم.

    این منتقد در تکمیل سخنان خود گفت: آفت بزرگ در این است که بیاندیشیم هنر ابزاری است برای ابلاغ پیام و به جز این هیچ چیزی نیست، همین اصرار بر ارسال پیام با هنر، ما را از فلسفه و تفکر خالی کرده و سبب ساز این مسئله می شود همه ی ما تنها در نقد وضعیت موجود همیشه پیشتاز باشیم اما برای بهبود آن هیچ حرکتی نکنیم، مانند زمانی که تئاتری ها بدون دانش به آموزش می پردازند و دانشجوهای این رشته نیز با آنکه از ناآگاهی استاد خود آگاهند تنها به سبب دریافت نمره چشم روی این حقیقت می بندند؛ نبود پژوهش و نظریه پردازی سبب شده که در سبقه ی تاریخی ما نیز هنر همواره امری انفرادی باشد و اکنون به شرایطی رسیده ایم که پول تنها معیار و ارزش شده است، همه چیز ذیل عنوان مادیت معنا گرفته و معنویت از تئاتر فاصله گرفته است.

    وی افزود: مردم، حکومت و فرهنگ ما تئاتر پذیر نیست، ما به عنوان کسانی که تئاتر زندگیمان است برای بهبود این اوضاع چه کرده ایم؟ برای آشتی مردم با تئاتر و نه نمایش، چه کرده ایم؟ تلاشمان برای پر کردن این حفره چه بوده؟ طرحمان چه بوده که به حکومت بفهمانیم تئاتر لزوما سیاسی نیست؟، واقعیت این است که این قبیله نقش تئاتر در ارتباط با مردم را جدی نگرفته و تئاترش پس از انقلاب در همه اشکالش سیاست زده است نه سیاسی.

    در ادامه سه سخنران به بحث و گفتگو با حاضران در خصوص مسائل مطروحه پرداختند. مجید سرسنگی درپاسخ به نصراله قادری گفت: اینکه تیغ حمله را به سمت تئاتری ها ببریم (با آنکه در وضعیت موجود موثرند) سزاوار نیست چرا که هر کس باید نقش خودش را داشته باشد و بسیاری از این وظایف بر عهده ی مدیران است اما در میان مدیران تئاتر به ندرت کسانی پیدا می شوند که اهل تئاتر بوده یا در این جرگه مانده باشند. تا دانش ما نسبت به تئاتر کامل نشود اتفاقی به جز دورهمی ها نخواهد افتاد و تا این گره کور باز نشود و ما نتوانیم به یک برنامه ریزی منسجم و حداقل میان مدت برسیم هیچ افقی هرگز برای تئاتر برنامه ریزی نخواهد شد.

    این نشست با اهدای لوح تقدیر به صاحبان مقالات به پایان رسید.

  • اعلام اسامی پنج کتابی که در جشنواره‌ تئاتر فجر رونمایی می‌شوند

    اعلام اسامی پنج کتابی که در جشنواره‌ تئاتر فجر رونمایی می‌شوند


    در سی و هفتمین جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر فجر از پنج عنوان کتاب تازه رونمایی خواهد شد.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی سی و هفتمین جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر فجر، به گفته نصرالله قادری مدیر بخش انتشارات و پژوهش سی و هفتمین دوره از جشنواره تئاتر فجر علاقه‌مندان به این رویداد بین‌المللی شاهد رونمایی از پنج عنوان کتاب تازه خواهند بود.

    عناوین این کتاب‌ها عبارت است از «تئاتر ایرانی» نوشته آدولف تالاسو با ترجمه جلال ستاری، «تماشا در عصر صفویه» نوشته ژان کالمار با ترجمه یدالله آقاعباسی، «بیداری» نوشته ژولیان گارنر با ترجمه داوود دانشور، «تئاتر و انقلاب» (مجموعه مقالات سمینار علمی- پژوهشی چهل سالگی انقلاب اسلامی) به سرپرستی مهدی حامدسقائیان و «مجموعه نمایشنامه‌های برگزیده فجر ۳۷».

    سی و هفتمین جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر فجر از ۲۲ بهمن تا چهارم اسفند به دبیری نادر برهانی‌مرند برگزار می‌شود.

  • تئاتر چرخ پنجم ماشین هم نیست/ تلاش برای جلب اعتماد هنرمندان

    تئاتر چرخ پنجم ماشین هم نیست/ تلاش برای جلب اعتماد هنرمندان

    در نشست رسانه‌ای جشنواره تئاتر «مقاومت» دبیر و قائم مقام دبیر جشنواره جزئیات این رویداد را تشریح کردند.

    به گزارش تئاتر آنلاین، نشست رسانه‌ای شانزدهمین جشنواره سراسری تئاتر «مقاومت» صبح امروز سه‌شنبه ۲۹ آبانماه با حضور امیر نصیربیگی دبیر جشنواره و نصرالله قادری قائم مقام دبیر در سالن کنفرانس تئاترشهر برگزار شد.

    نصیربیگی در ابتدای نشست گزارشی از روند برگزاری جشنواره ارایه داد و گفت: بعد از اعلام فراخوان آثاری در بخش‌های مختلف به دبیرخانه رسید و از ۵۵۰ کار که به مرحله بازبینی رسیده بود ۱۴ کار صحنه‌ای برای حضور در جشنواره انتخاب شد. در بخش خیابانی و محیطی نیز ۱۵ اثر اجرا می‌شود. بخش محیطی غیررقابتی و بخش خیابانی رقابتی است.

    وی ادامه داد: برگزیدگان بخش نمایشنامه‌نویسی نیز در اختتامیه معرفی می‌شوند. آثار برگزیده این بخش به همراه آثار دیگری که در انجمن تولید شده‌اند چاپ خواهند شد و در مراسم اختتامیه از آن رونمایی می‌شود. در حوزه عکس و پوستر نیز داوری زودی انجام و برگزیدگان در اختتامیه معرفی می‌شوند.

    آغاز جشنواره در مرقد امام خمینی(ره)

    نصیربیگی درباره برگزاری مراسم افتتاحیه و اختتامیه بیان کرد: افتتاحیه با ادای احترام هنرمندان به مقام امام خمینی(ره) در مرقد ایشان برگزار می‌شود و سپس برنامه در مزار شهید آوینی ادامه می‌یابد. اختتامیه نیز ۱۰ آذرماه ساعت ۱۷:۳۰ در تالار اندیشه حوزه هنری برگزار می‌شود. بخش سمینار پژوهشی قرار بود قبل‌تر از ایام جشنواره باشد که طبق وعده در ۲۷ آبان ماه برگزار و کتاب مجموعه مقالات نیز چاپ و در اختیار علاقه‌مندان قرار گرفت.

    همچنبن برنامه‌ریزی شده که برای ۱۶۰ نفر از فعالان تئاتری استان‌ها کارگاه‌های تخصصی برگزار کنیم و فرصتی شکل گرفته که هنرمندان شهرستانی نیز در طول برگزاری جشنواره در تهران حضور داشته باشند و از آثار دیدن کنند.

    اجرای عمومی مانع از حضور در جشنواره نیست

    دبیر جشنواره در پاسخ به پرسشی مبنی‌بر جدید نبودن برخی از آثار بخش صحنه‌ای توضیح داد: باید این مساله آسیب‌شناسی شود که چرا تولیدات آثار دفاع مقدس در این چند سال کم بوده است. ما در همه بخش‌های جشنواره تابع اصولی هستیم که در فراخوان اعلام کردیم و در فراخوان عنوان شده همه آثاری که از سال ۹۵ به بعد تولید شده‌اند فرصت حضور در جشنواره را دارند. ضمن اینکه اجرای عمومی کاری، مانع حضورش در جشنواره نمی‌شود. همه نهادها باید کمک کنند تا آثار دفاع مقدسی فرصت تولید و اجرا داشته باشند و انجمن تئاتر انقلاب و دفاع مقدس تنها یک نهاد برای کمک به این حوزه است.

    در دوره‌های اولیه برگزاری این جشنواره هنرمندان بزرگی رشد کردند که در حال حاضر جزو هنرمندان و مدیران شاخص هستند امیدوارم این اتفاق مجددا تکرار شودوی یادآور شد: بخش کودک و نوجوان به صورت غیررقابتی برگزار می‌شود که ۶ کار انتخاب شده بود اما امکان دارد یکی از آثار نتواند آماده شود و ممکن است، انصراف دهد.

    وظیفه جشنواره تولید اثر نیست

    در ادامه نصرالله قادری درباره اجرای آثاری با مضمون ضدمقاومت در جشنواره بیان کرد: جشنواره امسال با مضمونی گسترده‌تر از مقاومت برگزار می‌شود و به دلیل مشکلات اقتصادی برخی از بخش‌ها حذف شده‌اند. وظیفه جشنواره تولید آثار نیست. هشت سال انسان‌هایی از ایمان و اعتقاد این مملکت دفاع کردند و ما جشنواره‌ای با این مضمون برگزار می‌کنیم، پس قرار نیست در این رویداد کاری اجرا شود که این مفاهیم را زیر سوال ببرد.

    وی افزود: ممکن هنرمندی ناخواسته خطا کند و اگر هم ما تنها به پروپاگاندا بپردازیم از رسالت خود دور شده‌ایم. همچنین همه داورانی که برای دیدن آثار انتخاب شده‌اند اصول را رعایت کرده‌اند و این آثار توسط گروه دیگری نیز دیده و رصد شده است.

    به گفته نصیربیگی، امکان اجرای عمومی برای آثار در شهرهای خودشان فراهم می‌شود و قرار است برخی آثار نیز به تله‌تئاتر تبدیل شوند که جزییاتش بعدا اعلام می‌شود.

    بودجه مصوب جشنواره تئاتر مقاومت؛ ۴.۵ میلیارد تومان

    دبیر جشنواره درباره بودجه جشنواره بیان کرد: زمانی که فراخوان جشنواره داشت اعلام می‌شد من علاوه بر دبیری جشنواره مدیرعامل انجمن تئاتر و انقلاب دفاع مقدس هم بودم و قرار بود آثاری از کشورهای خارجی و همچنین بازتولید تعدادی از نمایش‌های شاخص در دستورکار ما قرارگیرد که به دلیل مشکلات مالی این امکان فراهم نشد. انجمن، بودجه مصوب را ۴.۵میلیارد تومان اعلام کرده بود اما باید دید چقدر این بودجه تحقق می‌یابد.

    وی یادآور شد: امیدواریم این دوره از جشنواره بتوانیم اعتماد هنرمندان عرصه دفاع مقدس را جلب کنیم. در دوره‌های اولیه برگزاری این جشنواره هنرمندان بزرگی رشد کردند که در حال حاضر جزو هنرمندان و مدیران شاخص هستند امیدوارم این اتفاق مجددا تکرار شود اما قطعا باید سازمان‌ها ‌ و نهادها در حوزه دفاع مقدس که از مطالبات اصلی مقام معظم رهبری است، حمایت کنند چون قطعا هنرمندان ما در زمینه دفاع مقدس فعال هستند اما باید مورد حمایت قرار گیرند.

    نصیربیگی درباره توجه به چهل سالگی انقلاب در این دوره از جشنواره گفت: جشنواره یک فرایند تولیدی نیست و قرار نیست همه آنچه درباره چهل سالگی انقلاب می خواهیم، از طریق جشنواره تحقق یابد اما در این دوره از آثاری که درباره انقلاب اسلامی بوده است، حمایت کرده ایم.

    قادری نیز در این زمینه متذکر شد: تئاتر در این کشور حتی چرخ پنجم یک ماشین هم نیست و مسئولان‌ ما وقتی درباره هنر حرف می‌زنند تئاتر را فراموش می‌کنند و معمولا این تئاتر است که حذف می‌شود چه برسد به تئاتر مقاوت. اگر کارهای بخش بین‌الملل در جشنواره حضور داشت و با نوع نگاهی که ما به پسااستعمار داریم با نوع نگاه آنها به پسااستعمار مقایسه می‌شد، متوجه می‌شدید که ما چه دستاوردی را در این جشنواره به دست می‌آوردیم اما متاسفانه بودجه فراهم نشد. چون جشنواره با یک نهاد کلان در ارتباط است همه فکر می‌کنند بودجه بسیار زیادی در اختیار ما است و هرچه هم بگوییم که این طور نیست کسی باور نمی‌کند.

    وی در پایان متذکر شد: ما در این جشنواره روی میدان مین قرار داریم چون تئاتر را به‌عنوان یک هنر نمی‌پذیرند. قرار بود حاصل این چهل سال در زمینه دفاع مقدس و مقاومت بازتولید شود اما این اتفاق نیفتاد. چرا این جشنواره باید دو سال و یا سه سال یکبار برگزار شود؟ اگر قرار است ما بگوییم در این چهل سال چه کردیم آثارمان باید در آمریکا و فرانسه و… اجرا شود پس باید کاری کنیم که مسئولان ما تئاتر را به عنوان هنر به رسمیت بشناسند و از آن حمایت کنند.

    در این نشست عنوان شد که قرار است ۴۲ داستان دراماتیک با موضوع دفاع مقدس که توسط ۴۲ نویسنده تبدیل به نمایشنامه شده است در کتابی به عنوان «در پی عشق دویدن» منتشر شود.

  • انتصاب ۳ مدیر در سی‌ و هفتمین جشنواره تئاتر فجر

    انتصاب ۳ مدیر در سی‌ و هفتمین جشنواره تئاتر فجر

    دبیر سی و هفتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر احکام جدیدی برای مدیران و مشاوران بخش‌های مختلف این جشنواره صادر کرد.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی جشنواره سی‌وهفتم تئاتر فجر، نادربرهانی مرند طی احکامی جداگانه نصرالله قادری را به عنوان «مدیر بخش انتشارات و پژوهش»، حمید نیلی را به عنوان «مشاور مالی و امور قراردادها » و جواد مستخدمی را به‌عنوان«مدیر مالی و پشتیبانی» سی و هفتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر منصوب کرد.

    در متن این احکام آمده است: «نظر به تجربه و شایستگی، شما را به‌عنوان مدیران بخش‌های مختلف سی و هفتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر منصوب می‌نمایم. امیدوارم با خرد، خلاقیت و تعامل گروهی در انجام امور محوله موفق باشید.»

    سی و هفتمین جشنواره تئاتر فجر با دبیری نادر برهانی مرند، از ۲۲ بهمن لغایت ۴ اسفند ماه ۹۷ برگزار خواهد شد.

  • «قصه شهر فرنگ شهر ما» را به سنگلج ارائه دادم

    «قصه شهر فرنگ شهر ما» را به سنگلج ارائه دادم

    نصرالله قادری با اشاره به اینکه نمایشنامه «قصه شهر فرنگ شهر ما» را برای اجرا به تماشاخانه سنگلج ارائه داده، اظهار کرد که هنوز پاسخی داده نشده که این پیشنهاد پذیرفته یا رد شده است.

    نصرالله قادری نمایشنامه نویس و کارگردان تئاتر که چند سالی است در مقام کارگردان اثری را به صحنه نبرده است درباره برنامه خود برای اجرای اثری نمایشی در سال جاری به (تئاتر آنلاین) مهر گفت: سال ۹۵ نمایشنامه «قصه شهر فرنگ شهر ما» را برای اجرا به تماشاخانه سنگلج پیشنهاد دادم ولی هنوز پاسخی درباره پذیرفته یا رد شدن این اثر دریافت نکرده ام.

    وی ادامه داد: این نمایشنامه چاپ شده و اثری ایرانی با شکل اجرای تئاتر ایرانی است.

    این هنرمند عرصه تئاتر اظهار کرد: گویا پیشنهاد بنده برای اجرا در تماشاخانه سنگلج پذیرفته نشده است. البته هنوز به صورت مکتوب و رسمی پاسخی به من داده نشده اما اینطور که شواهد و قرائن نشان می دهد پیشنهادم رد شده است.

    قادری درباره اینکه آیا در صورت پذیرفتن نشدن پیشنهاد اجرای نمایش «قصه شهر فرنگ شهر ما» در تماشاخانه سنگلج برای اجرای این اثر در سالنی دیگر اقدام خواهد کرد یا نه، تصریح کرد: قطعا می دانم که ماجرای من مانند مرغ عزا و عروسی است و مجوز اجرا گرفتن برای من کار ساده ای نیست ولی به هر شکل برای اجرا در سالنی دیگر اقدام خواهم کرد.

    این نمایشنامه نویس و کارگردان تئاتر درباره دیگر فعالیت های خود گفت: مجموعه چهار نمایشنامه «کشتار خاموش و ۴ نمایشنامه دیگر» توسط انتشارات یکشنبه راهی بازار کتاب شده است.

    نصرالله قادری ۶ سال پیش در آخرین تجربه کارگردانی خود نمایش «کشتار خاموش» را در سالن قشقایی مجموعه تئاترشهر به صحنه برد.

  • برخی با تئاتر تجارت‌خانه راه انداختند

    برخی با تئاتر تجارت‌خانه راه انداختند

    نصرالله قادری می‌گوید، تئاتر دینی یک مفهوم کلی و جامع است که تمامی نمایش‌ها را در بر می‌گیرد، تئاتر ضد مذهبی خاص وجود دارد، اما هیچ تئاتری ضددین نیست.

    تئاتر آنلاین – مهسا مقدم: صاحب‌نظران و استادان عرصه تئاتر این هنر را به دلیل رسالتی که بر عهده دارد به‌طور کلی دینی تلقی می‌کنند و هیچ تئاتری را خارج از دین نمی‌دانند، اما وقتی نگاهی به آثار تعدادی از هنرمندان می‌اندازیم به تعریف دیگری از تئاتر دینی بر می‌خوریم و متوجه می‌شویم که ذهنیت آنها از تئاتر دینی، همان تئاتر مذهبی است. به‌همین بهانه با نصرالله قادری دبیر همایش تئاتر دینی در جشنواره تئاتر رضوی، گفت و گویی انجام دادیم که می‌خوانید:

    تئاتر مذهبی یکی از زیر مجموعه های تئاتر دینی محسوب می‌شود اما در بسیاری از مواقع بین این دو تفکیک صورت نمی‌گیرد.

    تئاتر دینی در ایران مغفول مانده زیرا مفهوم تئاتر دینی و مذهبی یگانه شده است و هیچ تفاوتی بین دین و مذهب وجود ندارد؛ در صورتیکه تئاتر دینی یک مفهوم کلی است و از زمان پیدایش تئاتر، در یونان تئاتر دینی بوده است. هیچ تئاتری ضد دین نیست اما ممکن است علیه یک مذهب خاص باشد و یک مذهب خاص را به نقد بکشد، حتی این‌گونه تئاتر هم تئاتر دینی محسوب می‌شود.

    در برخی مواقع مشاهده می‌کنیم نمایشی اجرا می‌شود که ویژگی‌های تئاتر مذهبی را ندارد و مخاطب را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد چراکه به لحاظ ساختار و متن هم ضعیف است.

    حکومت ما یک حکومت دینی است و متاسفانه عده‌ای از این شرایط بهره‌برداری و سودجویی می‌کنند و آثار شعاری با نام تئاتر دینی به صحنه می‌آورند؛ در صورتیکه جای این آثار روی صحنه تئاتر نیست و باید در مکان دیگری به مخاطب ارائه شود. حضور افرادی غیر متخصص در عرصه‌های مختلف تئاتر، تبدیل به یک نوع بیماری فراگیر شده است؛ ما در تئاتر روشنفکری هم با این مشکل مواجه‌ایم؛ عده‌ای که شناختی از تئاتر روشنفکری ندارند، مدعی هستند که آثارشان تئاتر روشنفکری است.

    چرا این اتفاق می‌افتد؟ ما حتی شاهد نمایش‌های مذهبی بودیم که به لحاظ محتوایی با مشکل روبه‌رو هستند؟

    وقتی با تئاتر، تجارت خانه راه بیاندازیم، تئاتر مفهوم خودش را از دست می‌دهد و تبدیل به وسیله‌ای برای کسب درآمد افراد سودجو در قالب تئاتر دینی و یا آزادی‌خواه و روشنفکر می‌شود. زمانیکه نمایش‌ها مورد حمایت مالی قرار نمی‌گیرند، برخی از کارگردان‌ها به این فکر می‌افتند که به سمت و سویی بروند تا بتوانند مخاطب را جذب کنند و متاسفانه نمایش‌ها را مبتذل و سخیف می‌کنند وقتی این ابتذال به نمایش‌هایی کشانده شود که با موضوعیت یک امام معصوم روی صحنه می‌رود آن موقع است که یک فاجعه بزرگ رخ می‌دهد.

    این افراد به‌طور مستمر آثارشان را به صحنه می‌آورند؛ دلیل این حضور دائمی چیست؟

    تعداد ثابتی از آدم‌ها یا بهتر است بگویم یک مافیا در تئاتر وجود دارد که ارتباطی با حکومت و دولت هم ندارند، در هر دولتی با یک برنامه‌ای منظم در تئاتر هستند. این دسته از افراد به ظاهر مذهبی در محفل‌های شرکت می‌کنند که در هیچ کجای دنیا یک چهره تئاتری در آن حضور نخواهد داشت و متاسفانه بخشی از تئاتر ما به دست این عده افتاده است که در نهایت بی‌سوادی مشغول تدریس در دانشگاه‌ها و اجرای تئاتراند و به درک، شعور و فرهنگ کهن این کشور توهین می‌کنند. از وقتی اقتصاد تمامی معنا و مفهوم تئاتر ما را در بر گرفت باید از همان موقع انتظار کشیده شدن تئاتر به این سطح را هم داشتیم. در این میان تنها دلسوزان تئاتر هستند که خود را وارد این بازی ها نمی کنند و در واقع می توان‌ آنها را به دلیل نفروختن شرافت و انسانیت یک فرد دینی محسوب کرد.

    عده‌ای از هنرمندان دلیل کار نکردن خود را در حوزه تئاتر مذهبی و دفاع مقدس و یا دینی، سخت‌گیری در ممیزی می‌دانند. نظرتان در این باره چیست؟

    بعضی از افراد متنی را می‌نویسند و در آن چند شعار هم می‌گذارند که بخواهند ادعای اپوزیسیون کنند و در نهایت اگر جلوی کارشان گرفته شد، بگویند نمی‌گذارند ما کار کنیم در صورتیکه هنرمند باید در هر شرایطی بتواند حرف خود را به مخاطب منتقل کند و راهی مناسب برای انتقال حرف‌های خود پیدا کند. مشکل تئاتر ما سیاسی نیست بلکه ادراک افرادی است که متن‌های نمایشنامه‌ها را می‌خوانند و با ذهنیتی که نسبت به تئاتر دارند که تئاتر همیشه مخالف دولت است، نمایشنامه‌ها را ممیزی بی‌رحمانه‌ای می‌کنند. بسیاری از حرف‌هایی که در سینما زده می‌شود در تئاتر نمی‌توان به آن اشاره کرد در صورتیکه تئاتر ارائه دهنده یک اندیشه است که هم می‌تواند هم راستای یک دولت پیش برود و هم ضد دولت باشد.

    شما دبیر بخش همایش در دهمین جشنواره تئاتر رضوی هستید. کمی درباره چگونگی برگزاری این همایش توضیح دهید؟

    همایش گفتمان تئاتر دینی به مناسبت دهمین جشنواره تئاتر رضوی به مدت دو روز در بجنورد برگزار می‌شود. این همایش نقص‌های موجود در تئاتر دینی را آسیب شناسی می‌کند و بخش اصلی آن به تبیین مفهوم تئاتر دینی اختصاص دارد. قرار نیست در این همایش مفاهیم گسترده تئاتر مذهبی را بررسی کنیم. ما در این همایش می‌گوییم تئاتر دینی چیست و چه خصایصی دارد و اثری که به صحنه می‌رود باید در وهله اول تئاتر باشد و در مرحله بعد دینی شود.

    جشنواره تئاتر رضوی با موضوع خاص برگزار می‌شود. شما موافق برگزاری جشنواره‌هایی با موضوع خاص هستید؟

    جشنواره‌ای که با موضوعیت خاص برگزار شود در تمامی دنیا مرسوم است و هنرمندانی که در زمینه موضوع اعلام شده فعالیت دارند می‌توانند آثاری را به جشنواره ارائه دهند. بنابراین جشنواره تئاتر رضوی هم جشنواره‌ای است که با موضوعی خاص برگزار می‌شود. تنها جایی برگزاری این جشنواره می‌تواند مورد نقد قرار بگیرد که هنرمندان را محدود به نمایش‌هایی کند که تنها به شخصیت امام رضا (ع) بپردازند. اما این جشنواره موضوعاتی مانند سیره و اندیشه‌های این امام و ابعاد علمی و اجتماعی ایشان را در خود گنجانده است و همین، موضوعات نمایشنامه را گسترده می‌کند.

    ما جشنواره‌های بسیاری در حوزه تئاتر داریم که به محض انتشار فراخوان آثار زیادی به دبیرخانه ارسال می‌شود. اما به‌طور کلی می‌توان گفت کمیت آثار خیلی چشم‌گیر‌تر از کیفیت آن‌ها است. به نظر شما چرا با وجود این همه نویسنده باز هم ما در نمایشنامه ضعف داریم؟

    بسیاری از هنرمندان ما تفکر واحدی ندارند که از آن پیروی کنند، بنابراین زمانی که فراخوان یک جشنواره می‌آید متن‌های بسیاری به دبیرخانه ارسال می‌شود. زیرا وقتی تفکری خاص وجود نداشته باشد نویسنده در تمامی زمینه‌ها نمایشنامه می‌نویسد و در نهایت، این روند، کیفیت آثار را پایین می‌آورد.

    شما سمینارهای زیادی در زمینه تئاتر برگزار کردید. این روند بعد از جشنواره رضوی هم ادامه‌دار خواهد بود؟

    طبق مذاکراتی که با مجموعه تئاتر شهر انجام دادیم اگر با مشکل غیر قابل پیش‌بینی روبه‌رو نشویم سمینارهایی را در این مجموعه برگزار خواهیم کرد. همچنین همایش گفتمان تئاتر دینی به صورت مکتوب در خواهد آمد. میزگردها و سخنرانی‌ها که به صورت مقاله ارائه شده، ضبط و پیاده می‌شوند و تمامی آن‌ها در قالب یک کتاب منتشر خواهد شد.

    اگر همایشی مثل تئاتر دینی با حضور میهمانان خارجی برگزار شود کیفیت و تاثیرش بیش‌تر نیست؟ می‌توان آن را بین‌المللی کرد؟

    در پایان این همایش نقاط ضعف و قوت را به دبیر جشنواره ارائه می‌دهم. دیگر خودشان باید ضعف‌های این همایش را برطرف کنند. من نقشی در تغییرات همایش و بین‌المللی کردن آن ندارم. این دبیر جشنواره است که تصمیم می‌گیرد. من معمولا در آخرین لحظات انتخاب می‌شوم و نمی‌توانم در کم‌و‌کیف همایش صحبت کنم، اما اگر قرار باشد همایش تئاتر دینی در دوره‌های بعدی، بین‌المللی برگزار شود همکاری خواهم کرد.

    در همایش گفتمان تئاتر دینی که یکم و دوم مرداد برگزار خواهد شد، استادان و صاحب‌نظرانی همچون محمود عزیزی، قطب‌الدین صادقی، مهدی حامد سقائیان، مهرداد رایانی مخصوص، مهدی نصیری، محمد ابراهیمیان، حسین مسافرآستانه، حسین پارسایی، علی ریاحی نبی و رضا کمال علوی حضور خواهند داشت.

  • موفقیت نمایش «سوفیای من!» در جشنواره تئاتر آپستف

    موفقیت نمایش «سوفیای من!» در جشنواره تئاتر آپستف

     نمایش «سوفیای من!» کاری از گروه تئاتر مروارید در شانزدهمین جشنواره­ بین‌المللی تئاتر آپستف کشور جمهوری چک موفق به دریافت رتبه­ نخست کارگردانی، بازیگری، طراحی صحنه و نمایش برتر از دید تماشاگران و منتقدان شد.

    به گزارش MrArt.ir، شانزدهمین جشنواره بین‌المللی تئاتر آپستف با نمایش «سوفیای من!» که تمام آن به زبان فارسی اجرا و تنها خلاصه‌ای از آن در اختیار تماشاگران قرار گرفت، آغاز شد. در این اجرا معاون فرهنگی سفارت ایران در کشور جمهوری چک حضورداشت.

    نمایش «سوفیای من!» نوشته نصرالله قادری و کارگردانی و طراحی صحنه مروارید رمضانی و با بازی سیامک احمدی و مروارید رمضانی و کیوان برومند، 9 تیرماه (30  ژوئن 2014) در سالن  تئاتر «نُد» در شهر پراگ اجرا شد.