برچسب: لیلی رشیدی

  • در دور جدید اجراهای «باغ بی‌آلبالو» آغاز شد

    در دور جدید اجراهای «باغ بی‌آلبالو» آغاز شد

    به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش «باغ بی‌آلبالو» نوشته مهدی چاکری و کارگردانی مشترک لیلی رشیدی و محمد عاقبتی که از ۱۲ شهریور تا ۱۲ مهر با حضور بازیگران نوجوان تئاتر در بلک‌باکس پردیس تئاتر و موسیقی دکُر به صحنه رفت، با استقبال مخاطبان و علاقه‌مندان تئاتر مواجه شد.

    این نمایش در دور جدید اجراهای خود و از روز دوشنبه ۲۱ مهر به صحنه بازمی‌گردد و به مدت محدود اجرا می‌شود.

    فروش بلیت‌های «باغ بی‌آلبالو» از طریق سایت تیوال انجام می‌شود.

    این اثر نمایشی با حضور (به ترتیب حروف الفبا) سلینا اکبرپور، نیلتا جلالیان، گلسا حاج‌حسینی، هانا حسینی، آنی‌سا خامسی، الیسا خلیل‌پور، باران رفیعی، آلبا رضاعی، ساحل رمضانی، طاها سعیدی، آراد شاکری، بهار شمس، شراگیم شیرافکن، نیلیا صمیمی، نیکامهر غفاریان، کتایون قلمکاری، یاشار قائمی، هلنا کریمی، آوا کلانتری، رونیکا مرحمتی، ریحانه محمدیان، عسل مهربانی، کیارش ناصحی، رایا نصرتی‌مقدم، ترمه وثوق، نرگس یوسفی، ساعت ۱۹:۳۰ اجرا می‌شود.

  • نگاهی به نمایش باغ بی‌آلبالو و نوجوانان غبطه‌برانگیزش

    نگاهی به نمایش باغ بی‌آلبالو و نوجوانان غبطه‌برانگیزش

    تئاتر آنلاین – مهین بهزادی: لیلی رشیدی و محمد عاقبتی با همراهی مهدی چاکری در جایگاه نویسنده، در گام نخست توانستند گروهی از نوجوانان نسل زد را گرد هم آورده و پایشان را به دنیای یکی از رشک‌برانگیزترین نمایشنامه‌های تاریخ باز کنند؛ «باغ آلبالو» نوشته آنتوان چخوف. این تجربه نه در هیاهو، که در نهایت سادگی شکل گرفت. سادگی‌ای همراه با صداقت، که از یک سو نوجوانان را با هنری یگانه به نام تئاتر پیوند داد و از سوی دیگر آن‌ها را به پدیده‌ای جادویی به نام صحنه نزدیک‌تر کرد.

    نمایش باغ بی آلبالو

    در گام بعدی، این ابتکار منجر شده مخاطب با اجرایی نسبتا حرفه‌ای از گروهی بازیگر نوجوان مواجه شود که با پیش رفتن اجرا بیش از پیش به آن پی خواهد برد.

    آنچه در «باغ بی‌آلبالو» چشمگیر است، این است که هدایتگران این نمایش توانایی بازیگران نوجوان خود را کاملا جدی گرفته‌اند و همین باور را به آن‌ها منتقل کرده‌اند که می‌توانند بی‌هراس و بی‌واهمه روی صحنه زندگی کنند. ویژگی‌ای که این اجرای هفتاد دقیقه‌ای را به اثری دوست‌داشتنی تبدیل می‌کند، این است که سازندگان ـ که من دوست دارم آن‌ها را هدایتگر بنامم ـ هیچ‌گاه تلاش نکرده‌اند نوجوان بودن بازیگران را از آن‌ها بگیرند. همه‌چیز نشان می‌دهد با تئاتری روبه‌رو هستیم که کاملا به میزان تجربه و دریافت بازیگرانش آگاه است و در گام نخست کوشیده متن «باغ آلبالو» را برای آنان ساده کند؛ سادگی‌ای که البته به ساده‌انگاری دچار نمی‌شود.

    نمایش باغ بی آلبالو

    «باغ بی‌آلبالو» در حقیقت روایتگر دغدغه‌های بازیگران نوجوان خود است. نویسنده توانسته بدون تظاهر و ریا، از ظرفیت‌های «باغ آلبالو» برای بازنمایی دلمشغولی‌های این نوجوانان بهره ببرد. از سوی دیگر، یکی از نکته‌های جذاب اجرا هماهنگی تیم نوجوان آن است؛ بازیگرانی که حضور یکدیگر را روی صحنه حس می‌کنند و بی‌هراس از دیوار چهارم و نگاه تماشاگران روی صحنه می‌گردند. انرژی بالای آنان باعث می‌شود که مخاطب ناگهان خود را در یک جشن کوچک صحنه‌ای، با همه کم‌و‌کاستی‌هایش، شریک ببیند و دلش بخواهد تا پایان نمایش همراه آن‌ها بماند.

    حضور لیلی رشیدی به عنوان کارگردان در بخش‌هایی از اجرا و شکستن فضای کلی نمایش، یکی از شگردهای پیش‌برنده کار است که در نهایت هم تماشاگر و هم اجراگران را در فضایی راحت‌تر و صمیمی‌تر قرار می‌دهد. همچنین اجرای یک نقش توسط دو بازیگر، هرچند شاید ناشی از شمار بالای بازیگران و محدودیت شخصیت‌های نمایشنامه باشد، با این حال با فضای کلی کار هماهنگ است و به وصله‌ای ناجور بدل نمی‌شود.

    نمایش باغ بی آلبالو

    تماشای اجرای «باغ بی‌آلبالو» به ما یادآور می‌شود که تئاتر ساخته‌شده با نوجوانان تا چه اندازه برای جامعه و نسل تازه یک نیاز اساسی است؛ هنری که امکان فعالیت گروهی، هم‌نشینی و درک دیگری را به بهترین شکل در مهم‌ترین دوره زندگی یک انسان فراهم می‌آورد.

    اجراگران نوجوان «باغ بی‌آلبالو» با همه کم‌تجربگی، روی صحنه به‌خوبی از یکدیگر مراقبت می‌کنند و هیچ‌گاه در پی بیشتر دیده شدن نیستند. هدایتگران با گزینش متنی سنجیده، نخست تجربه‌ای دلپذیر برای بازیگران و سپس برای تماشاگران می‌سازند؛ تماشاگرانی که می‌توانند از درخشش و شور نوجوانانی ناشناخته لذت ببرند.

  • مصاحبه با لیلی رشیدی و مهدی چاکری در مورد نمایش باغ بی‌آلبالو

    مصاحبه با لیلی رشیدی و مهدی چاکری در مورد نمایش باغ بی‌آلبالو

    تئاتر آنلاین – مهین بهزادی: نمایش «باغ بی‌آلبالو» برگرفته از «باغ آلبالو»ی آنتون چخوف است که مهدی چاکری نگارش آن را بر عهده داشته است. لیلی رشیدی و محمد عاقبتی نیز در مقام کارگردان این اثر را روی صحنه برده‌اند. با این همه نخستین موضوعی که در این نمایش جلب توجه می‌کند، نه صرفا اقتباس به‌روز و هوشمندانه از نمایش‌نامه‌ چخوف، بلکه حضور گروهی از نوجوانان هنرجو و بااستعداد روی صحنه است.

    نمایش باغ بی آلبالو

    لیلی رشیدی و مهدی چاکری در گفت‌وگوی اختصاصی با سلام سینما و تئاتر آنلاین درباره‌ اهداف و دغدغه‌های این تجربه، ارتباط آن با شرایط امروز و همچنین ویژگی‌های نسل جوان صحبت کردند. آنچه می‌خوانید چکیده‌ای از این گفت‌وگوست.

    دلیل انتخاب باغ آلبالو نوشته چخوف

    رشیدی: بچه‌هایی که امروز اجرایشان را دیدید، تقریبا دو سال و نیم یا در مورد بعضی حتی سه سال است که در دوره‌های آموزشی که من و محمد عاقبتی با هم داشتیم شرکت می‌کنند. بعد از حدود یک سال و نیم، به بچه‌ها گفتیم نمایشنامه‌های چخوف را بخوانند. نمایشنامه‌های «سه خواهر»، «مرغ دریایی»، «باغ آلبالو»، «ایوانف» و «دایی وانیا» را خواندند. بعد از آشنایی نسبی آن‌ها با نمایشنامه‌ها و صحبت‌هایی که با هم داشتیم، قرار شد به‌عنوان پایان یکی از دوره‌ها، پرده‌های مختلفی از این نمایش‌ها را انتخاب و اجرا کنند. حاصل این کار دو شب اجرا در باغ کتاب، بدون بلیت‌فروشی و برای خانواده‌ها و دوستان‌مان، بود. ولی از همان زمان دوست داشتیم که بچه‌ها حضور در یک اجرای حرفه‌ای روی صحنه را تجربه کنند و افرادی جز خانواده‌های آن‌ها هم کارشان را ببیند. چون فکر می‌کنم همین بودن روی صحنه از هر کلاس درسی بهتر است.

    نمایش باغ بی آلبالو

    این‌جا بود که آقای چاکری به کمک ما آمدند. آن زمان فکر می‌کردیم که شاید بتوانیم خط ربطی بین صحنه‌های این نمایش‌ها پیدا کنیم اما با حرف‌هایی که زدیم به این نتیجه رسیدیم که ابتدا روی نمایش «باغ آلبالو» کار کنیم.

    چرا نوجوانان؟

    نمایش باغ بی آلبالو

    رشیدی: در صحبت‌هایی که با بچه‌ها داشتیم سعی کردیم دغدغه امروز بچه‌های ما را بفهمیم تا آن‌ها را پررنگ کنیم. من، مهدی چاکری و محمد عاقبتی نمی‌خواستیم مسئله خودمان را در این نمایش‌ها بیاوریم بلکه می‌خواستیم مسئله بچه‌ها معلوم شود. وقتی با بچه‌ها حرف زدیم متوجه شدیم که تقریبا مسئله همه آن‌ها رفتن و مهاجرت بود که یا خودشان درگیر این قضیه بودند یا خانواده‌شان یا دوستان‌شان؛ این‌که خانواده‌ها و جمع‌ها دارد روز به روز کوچک‌تر می‌شود مسئله بچه‌ها بود و به همین خاطر خواستیم این موضوع را در نمایشنامه پررنگ کنیم.

    نمایش باغ بی آلبالو

    چاکری: همان‌طور که خانم رشیدی گفتند از سمت ما هیچ توضیحی نبود که چیز خاصی بگویند یا موضوع را جور خاصی مطرح کنند. سعی کردیم دیدگاه‌های خود بچه‌ها خیلی خالصانه و در دنیای نوجوانی‌شان بازتاب داده شود. من، در کنار خانم رشیدی و آقای عاقبتی، فقط کمک‌کننده این بودیم که این بازتاب قوی‌تر و زیباتر باشد.

    ارجاعات باغ بی‌آلبالو به حوادث اخیر اجتماعی

    نمایش باغ بی آلبالو

    چاکری: خاصیت تئاتر به زنده‌بودنش است؛ به این‌که در لحظه بتواند به هر چیزی در جامعه اتفاق می‌افتد واکنش نشان دهد و این واکنش هم باید صادقانه باشد. وقتی این واکنش از سمت بچه‌ها بیاید احتمالا درصد صداقتش بالاتر می‌رود. این نوجوانان هر لحظه در معرض آسیب (آسیب‌های اجتماعی و آسیب‌های روانی) هستند. آن‌ها یک جنگ را پشت سر گذاشته‌اند؛ جنگی که هر چند کوتاه اما بر آن‌ها بسیار مؤثر بود. سعی کردیم این را هم لابه‌لای این متن عجیب و غریب چخوف بگنجانیم. خیلی جالب بود که تمرینات ما با جنگ مواجه شد. تا قبل از آن مسئله جنگ برای ما مطرح نبود اما وقتی بچه‌ها برگشتند و نوعی افسردگی را (که در خودمان هم بود) در بچه‌ها دیدیم، احساس کردیم این مسئله هم علاوه بر مهاجرت، خانواده، وطن‌دوستی، خاک و مواردی از این دست که رگ و ریشه‌هایش در متن چخوف وجود دارد باید برجسته شود. سعی کردیم این کار ضمن این‌که بر مبنای اثر چخوف است، خودش هم باید شخصیت و کاراکتر داشته باشد.

    نمایش باغ بی آلبالو

    رشیدی: این نوجوانان دو، سه سال کنار هم بودند اما اگر اشتباه نکنم در 6 یا 7 ماه اخیر، بیشتر با هم بودن را تجربه کردند. می‌خواهم بگویم صحنه تئاتر به نوجوانان ما این امکان را می‌دهد که خیلی از مسائل زندگی را یاد بگیرند. نمی‌دانم چند تن از این 25-6 نفری که امروز روی صحنه بودند تئاتر را ادامه می‌دهند ولی مطمئنم تأثیری که این اجرای تئاتر و بودن کنار هم روی آن‌ها گذاشته، هر جای دنیا و دنبال هر کاری که بروند با آن‌ها خواهند ماند: این‌که کنار هم و مواظب هم باشند، و روی صحنه به هم کمک کنند تا نفر روبه‌روی آن‌ها دیده شود، همه این‌ها را تئاتر می‌تواند به آدم یاد بدهد. امیدوارم صاحبان فرهنگ و هنر مملکت یا حتی آموزش و پرورش دنبال این باشند که حضور نوجوانان را روی تئاتر افزایش دهند.

    نمایش باغ بی آلبالو

    در مورد تفاوت نسل‌ها

    رشیدی: ما خیلی چیزها از نوجوانان و بچه‌های الآن یاد می‌گیریم. ولی نمی‌خواهم آرمان‌گرا باشم. فراموش نکنیم که برای این نسل، مملکت، دنیا و زندگی خیلی بزرگ‌تر از نوجوانی ما است. اگر من در جوانی‌ام کسی بودم که دلم برای کشورم می‌تپید یا فکر می‌کردم باید این‌جا باشم، دنیای این نسل خیلی بزرگ است و اتفاقا فکر نمی‌کنند حتما باید این‌جا باشند تا به چیزی برسند. رفتن و دل کندن برای آن‌ها خیلی راحت‌تر شده است. شاید به خاطر اینترنت و فضای مجازی است که همه جا به هم نزدیک شده اما این یک واقعیت است. شاید من در جوانی‌ام دلم می‌خواست این‌جا کاری انجام دهم اما بچه‌های الآن فکر می‌کنند این‌جا هم اگر نشد، جای دیگر. وابستگی‌هایی که شاید در نسل من تعریف شده بود، الآن کمرنگ شده و فکر نمی‌کنم این محدود به بچه‌های ایران باشد بلکه جهانی است. جایی جمله‌ای به نمایش اضافه کردیم با این مضمون که: «خدا را شکر داریم می‌رویم. آن موقع‌ها وقتی می‌خواستیم برویم فکر می‌کردیم باغ‌مان را چه کار کنیم ولی الآن دیگر باغی نداریم. با خیال راحت می‌رویم». این، جایی است که مسئولان باید مواظب باشند. چون خیلی راحت داریم جوان‌های‌مان را از دست می‌دهیم.

    نمایش باغ بی آلبالو

    نقش پردیس تئاتر و موسیقی دکُر در اجرای باغ بی‌آلبالو

    رشیدی: باید از پردیس تئاتر و موسیقی دکُر تشکر کنم که به ما این امکان را دادند که این مدت در این مکان کلاس‌هایمان را برگزار و مدت طولانی تمرین کنیم. واقعا قدردان‌شان هستیم. فکر می‌کنم آن‌ها هم اهمیت نوجوانان را فهمیدند. آقای مهرداد احمدزاده اهمیت آن‌ها را متوجه شد و فهمید که باید کنار آن‌ها و بعضی جاها حامی آن‌ها باشیم تا بتوانند خودشان را نشان دهند. فکر می‌کنم هر جایی این امکان را پیدا نمی‌کردیم که بتوانیم کاملا مثل یک اجرای حرفه‌ای با بچه‌ها کار کنیم.

  • نمایش «بتهوون یک جاودانگی»: جدیدترین اثر لیلی رشیدی

    نمایش «بتهوون یک جاودانگی»: جدیدترین اثر لیلی رشیدی

    به گزارش تئاترآنلاین، لیلی رشیدی بازیگر با سابقه تئاتر، سینما و تلویزیون قرار است در جدیدترین تجربه تئاتری خود در کنسرت نمایش «بتهوون یک جاودانگی» به نویسندگی و کارگردانی جواد مولانیا که قرار است با تهیه‌کنندگی سپهر صاحبی و حامد اکبری از بهار سال ۱۴۰۴ در کُرباکس پردیس تئاتر و موسیقی دِکُر (باغ کتاب) روی صحنه برود، به ایفای نقش بپردازد.

    در کنسرت نمایش «بتهوون یک جاودانگی» جواد مولانیا در مقام بازیگر نیز عهده‌دار ایفای نقش بتهوون آهنگساز شهیر آلمانی است.

    نازنین کیوانی، مسعود میرطاهری، متین نصیری، سجاد قربانی، محمد ده‌مولایی ، دیبا حکیم‌الهی، سوگند قریشی، هستی عرش، ستایش ابراهیمی، رضا دیدار، افق ایرجی، کیانا هویدا، هیوا حقانی، دیگر بازیگران این اثر نمایشی هستند.

    پیش‌فروش اینترنتی کنسرت نمایش «بتهوون یک جاودانگی» از ۷ اسفند آغاز شده و علاقه‌مندان برای تهیه بلیت این اثر می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

  • کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد؟/ آقای حداد آمدیم، نبودید

    کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد؟/ آقای حداد آمدیم، نبودید

    تئاتر آنلاین -گروه هنر-آروین موذن‌زاده؛ ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی و با سپری کردن بیش از ۴ دهه پا به قرنی تازه گذاشت؛ در این عمر سپری شده ۴۴ ساله، آثار مختلفی با موضوعاتی متنوع از دفاع مقدسی، دینی، کمدی، اجتماعی و … تولید و در سالن‌های تئاتر به صحنه رفتند. برخی از این آثار بسیار جریان ساز بودند و برخی آثار خاطره‌انگیز و پرمخاطب.

    شاید خالی از لطف نباشد مروری داشته باشیم بر آثاری که طی دهه‌های ۶۰، ۷۰، ۸۰ و ۹۰ تولید و اجرا شدند، روندی که این آثار برای تمرین و تولید طی کردند، گروهی که در تولید و اجرای اثر حضور داشتند و دیدن تصاویر این اجراها اعم از عکس یا فیلم.

    از این رو در گروه هنر تصمیم بر این شد که از آغاز سال ۱۴۰۰ با جمع‌آوری اطلاعات مختلف اجراهای ۴ دهه گذشته، مروری‌بر تولیدات تئاتر ایران در این بازه زمانی داشته باشیم که این گزارش‌ها تا نیمه سال ۱۴۰۱ ادامه یافت و بعد از وقفه‌ای چند ماهه قرار بر این است که از ابتدای سال ۱۴۰۲ این روند مجدداً ادامه پیدا کند.

    از این رو در پنجاه و چهارمین گام از مرور «چهار دهه خاطرات صحنه» سراغ نمایش «کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد» نوشته محمد چرمشیر و کارگردانی زنده یاد رضا حداد رفته‌ایم.

    رضا حداد از کارگردان‌های شناخته شده تئاتر ایران، موسس تماشاخانه آفتاب و عضو هیات موسس و مدیرعامل هلدینگ گروه ارتباطی شبکه آفتاب که یکی از شرکت‌های تبلیغاتی ایران است، جمعه ۲۹ اردیبهشت ماه به دلیل ایست قلبی دار فانی را وداع گفت و امروز که این گزارش منتشر می‌شود مراسم یادبودی برای این هنرمند در مسجد بلال صدا و سیما برگزار می‌شود. مرگ ناباورانه حداد در سن ۵۴ سالگی بسیاری از همکاران و دوستانش را در بهت و حیرت فرو برد و جامعه تئاتری را هم از حضور هنرمندی حمایتگر و همراه که در طول دو دهه گذشته با همراهی آتیلا پسیانی و محمد چرمشیر فضاسازی آوانگارد و تجربه گرایانه ای را در تئاتر ایران گسترش داده بود، محروم کرد.

    این هنرمند که فعالیت خود را از دهه ۶۰ آغاز کرده بود از اوائل دهه ۸۰ به نامی شناخته‌شده در میان علاقه‌مندان به هنرهای نمایشی و جامعه تئاتر تبدیل شد. رضا حداد در طول دوران فعالیتش همکاری تنگاتنگی با محمد چرمشیر نمایشنامه نویس شناخته شده تئاتر ایران داشت و شاید بتوان گفت چرمشیر اولین تجربیاتش در نگارش متون تجربه‌گرا و به دور از قواعد کلاسیک نمایشنامه‌نویسی را در آثاری که برای رضا حداد نوشت، به سرانجام رساند.

    کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد؟/ آقای حداد آمدیم، نبودید

    رضا حداد از جمله اولین کارگردان‌هایی بود که پای سرمایه گذار و حامی مالی را به تئاتر ایران باز کرد و نمایش‌های «بیگ پروداکشن» با حضور بازیگران سینما و موسیقی از جمله مهناز افشار، سیامک انصاری، روزبه بمانی و تصویرسازی‌های ویژوال در اجرا … را به صحنه برد.

    «کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد»، «با دهان بند سکوت»، «مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش»، «آمدم نبودید رفتیم»، «کابوس‌های خنده دار برای شب و چندتایی هم برای روز» و «کشتن کفتر چاهی» از جمله نمایش‌هایی بود که زنده یاد حداد در طول دوران حیاتش به صحنه برد که به جز نمایش «مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش» که نوشته آتیلا پسیانی بود بقیه آثار با همکاری محمد چرمشیر شکل گرفته بودند.

    کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد؟/ آقای حداد آمدیم، نبودید

    حداد در سال ۸۲ نمایش «کسی نیست همه داستان‌ها به یاد آورد» را با بازی سیامک انصاری، لیلی رشیدی، سیامک صفری، برزو ارجمند، شبنم فرشادجو، انوشیروان فاطمی، هاله گرجی، رزیتا فضایی، امید صنعی، مهدی شجاع، کینوش ایزدی در سالن قشقایی مجموعه تئاتر شهر به صحنه برد که با واکنش‌های ضد و نقیضی روبرو شد. در آن دوران مخاطبان و البته بسیاری از اهالی تئاتر هنوز به دیدن چنین آثاری عادت نکرده بودند و الگوی کلاسیک روایت داستان را بیشتر از پرداخت غیردراماتیک و ضدقصه می‌پسندیدند.

    کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد؟/ آقای حداد آمدیم، نبودید

    در هر حال با وجود گاردی که در آن مقطع زمانی نسبت به اجراهای تجربی وجود داشت، این شیوه نگارش متن و اجرا این روزها تبدیل به جزئی جدایی‌ناپذیر از تجربیات تئاتری هنرمندان ایرانی و مخصوصاً نسل جوان تبدیل شده و دیگر مخاطبی با دیدن نمایش‌هایی با فضاسازی نامتعارف روی صحنه تئاتر، متعجب که نمی‌شود هیچ بلکه دیدن چنین آثاری بیشتر از نمایش‌های واقع‌گرایانه یا شیوه روایت کلاسیک مورد استقبال قرار می‌گیرد.

    وقتی به گذشته برمی‌گردیم و واکنش منفی برخی از منتقدان و تماشاگران به چنین تجربیاتی را در تئاتر مرور و با اجراهای به اصطلاح تجربی برخی از هنرمندان تئاتر امروز مقایسه می‌کنیم به این نکته پی می‌بریم که تجربیات ابتدایی نسل گذشته در پرداختن به تئاتر غیرمرسوم و آوانگارد که به تئاتر تجربی شهرت پیدا کرد به دلیل دانش و تجربه‌ای که پشت هنرمندان علاقه مند به این حوزه وجود داشت آثاری پرمغزتر و جذاب‌تر از نمایش‌های امروزی هستند که بدون پژوهش، تحقیق و آموزش، نام هر تجربه نامتعارفی را تئاتر تجربی می‌گذارند.

    کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد؟/ آقای حداد آمدیم، نبودید

    حداد در سال ۹۳ تصمیم گرفت دست به بازتولید نمایش «کسی نیست که همه داستان‌ها را به یاد آورد» بزند. او این نمایش را با تغییراتی در گروه بازیگران در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر به صحنه برد که البته این بار واکنش‌های به اجرا متفاوت از ۱۱ سال قبل بود. البته در این فاصله حداد نمایش را در جشنواره‌های معتبر بین المللی و برخی از کشورهای اروپایی نیز به صحنه برده بود؛ حضور در جشنواره‌های تئاتر «لائوکن» هامبورگ (۲۰۰۳)، «فیتوک کازای» مراکش (۲۰۰۷) و نیز «هانوفر» (۲۰۰۷) از جمله اجراهای بین المللی این اثر نمایشی هستند.

    نمایش «کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد بیاورد» از داستان‌های به هم پیوسته تشکیل شده و روایت ساختمانی را که در بن‌بست ملک آتش گرفته و افرادی که با این واقعه در ارتباط هستند به تصویر می‌کشد. «زاپاس»، «یک کودکانه شنگول»، «مرد کهر را بنگر…»، «هنوز هم مادر، مادر است آقای برشت»، «چت»، «درد می‌کشم پس هستم»، «لیلی و مجنون» و… عنوان برخی از صحنه‌های این نمایش است که در نمایشنامه چرمشیر با این عناوین از هم جدا شده‌اند.

    کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد؟/ آقای حداد آمدیم، نبودید

    محمد چرمشیر در نشست رسانه‌ای نمایش با اعلام اینکه برای اجرای مجدد تغییری در متن نمایشنامه به وجود نیاورده است، درباره دلائل بازتولید نمایش گفت: ما به سراغ بازتولید این نمایش رفتیم چون در طول این سال‌ها، افراد جدیدی به تئاتر پیوستند که احتمالاً با پیشینه تئاتر ما غریبه هستند. فکر کردیم بهتر است گذری به گذشته داشته باشیم تا جوانان این را درک کنند که ما تجربه‌های زیادی را پشت سر گذاشتیم و همه آن‌چه در حال حاضر داریم ناگهان به وجود نیامده‌اند. می‌خواستیم از همین طریق کاری کنیم تا نسل‌های جدید تاریخ تئاتر ما را یاد بگیرند و آن را به خاطر بسپرند.

    چرمشیر در ادامه عنوان کرد: ۱۰ سال قبل برای اولین بار در این نمایش تکه‌های نمایشی متفاوتی کنار هم قرار گرفته بودند که بعد در یک زنجیره داستانی کنار هم مستقر شدند. این تجربه جدید در آن سال، بعدها در نوشته‌های بسیاری از جوان‌ها به شکل الگو تکرار شد. در واقع این بازتولید بازگشت به نقطه آغازین نگارش چنین نمایشنامه‌هایی است.

    کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد؟/ آقای حداد آمدیم، نبودید

    حداد نیز در تکمیل حرف‌های چرمشیر درباره بازتولید نمایش یادآور شد: در آن زمان، نمایش «کسی نیست همه داستان‌ها را به یادآورد» تنها هزار و دویست نفر مخاطب داشت و افراد زیادی بودند که این نمایش را ندیده‌اند. من احساس می‌کنم این نمایش قابلیت بیشتری دارد و با مخاطبان بیشتری باید حرف بزند. همچنین از آن جایی که هنوز به نظرم ساخت و شکل نمایش تازگی دارد، خیلی تغییری در آن اتفاق نیفتاده است.

    وی ادامه داد: به جز این، دوست داشتم تماشاگرانی که کار من را دنبال می‌کنند، مسیرم را که از این نمایش و بعد از کار کردن با هنرمندانی چون محمد چرمشیر، آتیلا پسیانی و فرهاد مهندس پور شروع و به نمایش «کابوس‌های خنده دار برای شب و چندتایی هم برای روز» ختم شد، بهتر بشناسند از این رو برای دور جدید فعالیت‌هایم به این نتیجه رسیدم بهتر است با اجرای «کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد» دوباره این ارتباط را با تماشاگرم داشته باشم.

    کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد؟/ آقای حداد آمدیم، نبودید

    حداد در گفتگویی که زمان اجرای نمایش با سامانه تیوال داشت درباره شیوه اجرایی نمایش و فضاسازی ابزورد و انتزاعی که در هر اپیزود وجود دارد، بیان کرد: تلاش کردم که اجرای متفاوتی از متن چرمشیر داشته باشم و از سبک و سیاق رئالیستی فاصله بگیرم. اگر متن را بخوانید تصوری از اجرایی که می‌بینید به شما نمی‌دهد. البته معتقدم این نمایشنامه یکی از بهترین نمایشنامه‌های محمد چرمشیر است که در آن هیچ توضیح صحنه و پیشنهادی به کارگردان برای اجرا نمی‌دهد و به نظرم هر کارگردانی می‌تواند این نمایشنامه را به گونه‌های مختلفی اجرا کند.

    کسی نیست همه داستان‌ها را به یاد آورد؟/ آقای حداد آمدیم، نبودید

    سیامک انصاری، برزو ارجمند، نیما انصافیان، روزبه بمانی، ستاره پسیانی، خسرو پسیانی، امیر جنانی، لیلی رشیدی، داریوش فائزی، شبنم فرشادجو، هاله گرجی و امین موحدی‌پور در اجرای سال ۹۳ این اثر نمایشی به عنوان بازیگر روی صحنه رفتند.

    منبع

  • «پدر» به تئاتر شهر رسید/ یک دقیقه سکوت به احترام داود رشیدی

    «پدر» به تئاتر شهر رسید/ یک دقیقه سکوت به احترام داود رشیدی

    اجرای نمایش «پدر» به کارگردانی آروند دشت آرای از روز سه شنبه هشتم شهریور ماه با گرامیداشت زنده یاد داود رشیدی در تالار اصلی تئاتر شهر آغاز شد.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی مجموعه تئاتر شهر، نمایش «پدر» به نویسندگی فلوریان زلر و کارگردانی آروند دشت آرای شامگاه سه شنبه هشتم شهریور ماه با گرامیداشت یاد و خاطره مرحوم داود رشیدی بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون پیش روی مخاطبان قرار گرفت.

    رضا کیانیان یکی از بازیگران نمایش «پدر» پس از پایان اولین اجرای این اثر نمایشی به نمایندگی از گروه اجرایی، ضمن قدردانی از استقبال مخاطبان از تماشاگران حاضر در سالن خواست تا به احترام سالروز درگذشت داود رشیدی یک دقیقه سکوت کنند.

    احترام برومند بازیگر، گوینده و همسر مرحوم داود رشیدی هم که به دعوت گروه اجرایی در اولین اجرای این اثر نمایشی در تالار اصلی تئاتر شهر حضور یافته بود، ضمن ابراز خرسندی از استقبال خوب مخاطبان در اولین اجرای این نمایش توضیح داد: از گروه اجرایی نمایش بابت اقدام ارزشمندشان در گرامیداشت مرحوم داود رشیدی قدردانی می کنم و امیدوارم با تلاش و زحمتی که در به صحنه بردن این اثر نمایشی انجام دادند، شاهد استقبال چشمگیر مخاطبان باشیم. کما اینکه استقبال قابل توجه روز اول می تواند نشانه خوبی برای به صحنه رفتن نمایشی مفید و موثر برای تماشاگران باشند.

    نمایش «پدر» به نویسندگی فلوریان زلر، کارگردانی آروند دشت آرای و بازی رضا کیانیان، لیلی رشیدی، سعید چنگیزیان، مارین ون‌هولک، سوگل خلیق، بهزاد کریمی، نجوا صاحب‌الزمانی هر روز ساعت ۲۰ به مدت زمان ۹۰ دقیقه در تالار اصلی مجموعه تئاتر شهر به صحنه می رود. این در حالی است که دانشجویان تمامی رشته های تحصیلی می توانند هر روز با مراجعه به گیشه و ارائه کارت دانشجویی به صورت محدود از تخفیف ۳۰ درصدی قیمت بلیت نمایش برخوردار شوند.

    عکس از کیارش مسیبی است.

  • ۲ اجرای نخست «پدر» لغو شد/ بروز مشکل فنی ناگهانی

    ۲ اجرای نخست «پدر» لغو شد/ بروز مشکل فنی ناگهانی

    به دلیل بروز مشکل فنی ناگهانی و کامل نشدن پاره‌ای از جزئیات فنی اجرا، ۲ اجرای نخست نمایش «پدر» لغو و اجرای عمومی اثر از ۸ شهریور آغاز می‌شود.

    به گزارش تئاتر آنلاین، گروه اجرایی نمایش «پدر» که قرار بود اثر خود را از امروز یکشنبه ۶ شهریور در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه ببرد، درباره وضعیت اجرای «پدر» اعلام کرد:

    «به دلیل بروز مشکل فنی ناگهانی در آخرین تمرین گروه و کامل نشدن پاره‌ای از جزئیات فنی اجرا که می‌توانست منجر به ناقص شدن بخش‌هایی از اجرای نمایش شود، به احترام مخاطبان عزیز تئاتر ۲ اجرای نخست را به روزهای آتی منتقل کردیم.

    از تمامی مخاطبانی که بلیت ۲ اجرای نخست نمایش «پدر» را تهیه و قصد تماشای نمایش را در روزهای ۶ و ۷ شهریور داشتند، بابت اتفاق رخ داده عذرخواهیم.

    لازم به ذکر است مشکل پیش‌آمده مربوط به گروه اجرایی نمایش «پدر» است و از مدیریت و عوامل مجموعه تئاتر شهر نیز بابت لغو ۲ اجرای نخست عذرخواهیم و بابت همکاری و همراهی با گروه نمایش «پدر» سپاسگزار.

    براین اساس اجرای عمومی «پدر» از روز سه‌شنبه ۸ شهریور آغاز و روزهای پنجشنبه و جمعه ۱۰ و ۱۱ شهریور ۲ اجرایی می‌شود.»

    «پدر» به کارگردانی آروند دشت‌آرای و نقش‌آفرینی رضا کیانیان، لیلی رشیدی، سعید چنگیزیان، مارین ول‌هولک، سوگل خلیق، بهزاد کریمی، نجوا صاحب‌الزمانی روی صحنه می‌رود.

  • اجرای عمومی «پدر» به داود رشیدی تقدیم می‌شود

    اجرای عمومی «پدر» به داود رشیدی تقدیم می‌شود

    گروه اجرایی نمایش «پدر» اجرای عمومی این اثر را به زنده‌یاد داود رشیدی تقدیم می‌کند.

    به گزارش تئاتر آنلاین، «داود رشیدی نامی است که در تاریخ هنر ایران ماندگار خواهد ماند؛ هنرمندی موفق، بازیگری توانمند، کارگردانی تأثیرگذار و بالاتر از همه این‌ها پدری دوست‌داشتنی و با محبت.

    گروه اجرایی نمایش «پدر» بر آن است که اثر خود را با تقدیم به داود رشیدی در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه ببرد؛ صحنه‌ای که خاطره اجراهایی چون «پیروزی در شیکاگو» و «ریچارد سوم» زنده‌یاد رشیدی را فراموش نکرده و نخواهد کرد.»

    «پدر» به کارگردانی آروند دشت‌آرای و نقش‌آفرینی رضا کیانیان، لیلی رشیدی، سعید چنگیزیان، مارین ول‌هولک، سوگل خلیق، بهزاد کریمی، نجوا صاحب‌الزمانی از ۶ شهریور روی صحنه می‌رود.

  • «پدر» به دانشجویان تخفیف می‌دهد

    «پدر» به دانشجویان تخفیف می‌دهد

    دانشجویان تمامی رشته‌های تحصیلی می توانند به صورت روزانه از تخفیف ۳۰ درصدی بلیت نمایش «پدر» استفاده کنند.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی مجموعه تئاتر شهر، پیش فروش بلیت روزهای آغازین اجرای نمایش «پدر» به کارگردانی آروند دشت آرای در تالار اصلی مجموعه تئاتر شهر در حالی آغاز شده که با تصمیم گروه اجرایی و موافقت رئیس مجموعه تئاتر شهر، دانشجویان تمامی رشته های تحصیلی می توانند هر روز با مراجعه حضوری به گیشه مجموعه و ارائه کارت دانشجویی به صورت محدود از تخفیف ۳۰ درصدی این اثر نمایشی بهره‌مند شوند.

    نمایش «پدر» به نویسندگی فلوریان زلر و کارگردانی آروند دشت آرای از روز یکشنبه ششم شهریور در تالار اصلی مجموعه تئاتر شهر اجرای خود را آغاز می کند.

    در این اثر نمایشی که از تاریخ یاد شده با مدت زمان ۱۰۰ دقیقه و قیمت بلیت ۱۰۵ تا ۱۵۰ هزار تومان پیش روی مخاطبان قرار می گیرد، رضا کیانیان، لیلی رشیدی، سعید چنگیزیان، مارین ون هولک، سوگل خلیق، بهزاد کریمی، نجوا صاحب الزمانی به عنوان بازیگر حضور دارند.

    حمیدرضا امان پور قرایی، مریم حیدری مترجمان، مارین ون هولک دراماتورژ، نورالدین حیدری ماهر مجری طرح، دایانا فتحی مشاور هنری کارگردان، رها جهانشاهی مدیر پروژه، امین یزدانی نژاد مدیرتولید، ساناز باقری دستیار کارگردان و برنامه ریز، آروند دشت آرای طراح صحنه، سیدمحمدتقی زاهدی طراح فنی صحنه، پویا رضی ویدئو آرتیست و ساخت تیزر، گلناز گلشن طراح لباس، ماریا حاجیها طراح گریم، واسیلیس آپوستولاتوس، رضا خضرایی طراحان نور، علی کیانیان آهنگساز، بهراد جوانبخت طراح گرافیک، رضا اسلام پناه کپی رایتر، بابک بیگی ساخت موشن، پوریا هادی زاده تصویرگر، کیارش مسیبی عکاس، فریبرز دارایی مشاور رسانه، مهتا کریمی و امیر قالیچی روابط عمومی و تبلیغات، مجموعه «فیلم نیوز» تبلیغات مجازی، میثم صفری نورپرداز، روزبه کمالی صدابردار، کامبیز معماری، امیر قادری، علی گودینی، حمیدرضا قاسمی، عاطفه ابیضی، بهاره اسدی مجریان گریم، عادل حاجی زاده، مانی یاسایی دستیار صحنه، یاشار عطابخش، نیلوفر دادرس، رامین کریمی، پوریا خوش بین، امیرعباس بابای خراسانی ساخت دکور و آتنا رضایی و کاظم قاهری دوخت لباس هم هنرمندان گروه طراحی و اجرایی نمایش «پدر» را تشکیل می دهند.

  • هنرمندان و مدیران روبروی هم نباشند/ توضیح درباره حاشیه‌های ترجمه

    هنرمندان و مدیران روبروی هم نباشند/ توضیح درباره حاشیه‌های ترجمه

    در نشست رسانه‌ای «پدر» کارگردان و بازیگران نمایش با اشاره به ویژگی‌های نمایش درباره وضعیت تئاتر کشور و حاشیه‌هایی که در چند روز اخیر برای انتخاب ترجمه نمایشنامه به وجود آمده، توضیحات دادند.

    به گزارش تئاتر آنلاین، نشست رسانه‌ای نمایش «پدر» صبح امروز ۳۱ مرداد ماه با حضور آروند دشت آرای کارگردان نمایش و رضا کیانیان، سعید چنگیزیان، مارین ون هولک، لیلی رشیدی و سوگل خلیق بازیگران نمایش در مجموعه تئاترشهر برگزار شد.

    در ابتدا دشت آرای با اشاره به اینکه از گذشته علاقه‌مند به اجرای نمایشنامه «پدر» بوده است، گفت: خوشحالم که آقای کیانیان قبول کردند که در نمایش حضور داشته باشند. فکر می‌کنم این نمایشنامه بهترین اثر زلر است و اسکار هم گرفته بنابراین تصمیم گرفتم با شیوه‌ای متفاوت آن را به صحنه ببرم.

    در ادامه بازیگران توضیحات کوتاهی درباره حضورشان در این نمایش دادند و ابراز امیدواری کردند که اتفاقات خوبی در انتظار اجرا باشد.

    دشت آرای درباره انتخاب این متن برای اجرا بیان کرد: منتظر یک بازی کاملاً متفاوت از رضا کیانیان باشید. ایشان به دلیل روحیه منحصر به فرد، انرژی و نوع نگاهی که به بازیگری داشتند و مبتنی بر بداهه‌پردازی است انتخاب مناسبی برای اجرای این نقش هستند. من خیلی خوش شانس بودم که در این نمایش با بازیگران به این خوبی کار کردم. آقای کیانیان هم پا به پای ما آمدند و همراه بسیار خوبی بودند. من بعد از سال‌ها که آثارم را به صورت کارگاهی شکل می‌دادم تصمیم گرفتم به متن بازگردم از طرف دیگر نمایشنامه «پدر» این امکان را به شما می‌دهد که تمام کارهایی را که مد نظرتان است، انجام دهید چون اثری پر از فراز و فرود است. خیلی‌ها به من می‌گفتند که چرا «پدر» را انتخاب کردی چون خود زلر فیلم آن را با بازی خوب آنتونی هاپکینز ساخته است اما من فکر می‌کنم اصولاً این اثر مناسب صحنه است و باید به شکل یک تئاتر اجرا شود.

    هنرمندان و مدیران روبروی هم نباشند/ توضیح درباره حاشیه‌های ترجمه

    در ادامه خلیق درباره چالش ایفای نقش در این نمایش گفت: هرکدام از ما از دور یا نزدیک با مشکلات بیماری آلزایمر در پدر و مادر و بزرگترهایمان روبرو هستیم. خود من مدت کوتاهی با بیماری شبیه به این برخورد داشتم و عزیزم را از دست دادم. مهمترین چیز در برخورد با این بیماری این است که احساساتی نشویم. برای حضور در این نمایش نیز تلاشم را کردم که هر تجربه‌ای از قبل داشتم کنار بگذارم و انگار برای اولین بار است که با این چالش روبرو می‌شوم.

    دشت آرای: ما می‌خواهیم یک کار با کیفیت به مخاطب ارائه دهیم اما هیچ سوبسید و حمایت مالی حتی از برندها و صاحبان سرمایه برای تئاتر وجود ندارد. مشکل این است که ما بخش خصوصی را نمی‌توانیم وارد حوزه فرهنگ کنیم و اگر اداره کل هنرهای نمایشی هم از ما حمایت نکند شاید ما آخرین گروه‌هایی باشیم که به این شیوه تئاتر اجرا می‌کنند ون هولک نیز عنوان کرد: من به‌عنوان عضو گروه «ویرگول» این شانس را داشتم که نقشم را انتخاب کنم که کوچک‌ترین نقش این نمایش است اما برایم بازی در این نقش خیلی کیف دارد و جذاب است. حضور در کنار بازیگران نمایش برایم بسیار لذت بخش است و خیلی از آنها و ایده‌هایشان تجربه کسب کردم. این نمایش می‌توانست تبدیل به اثری احساساتی و سانتیمانتال شود اما ما تلاش کردیم از این مساله فاصله بگیریم و نمایشی کلیشه‌ای از کار در نیاوریم.

    چنگیزیان نیز یادآور شد: در گذشته‌های دور که برای اولین بار آقای کیانیان را روی صحنه دیدم هرآنچه را که در کتاب‌ها خوانده بودم در بازی ایشان پید کردم و آدم دیگر چه چیزی می‌خواهد. الان هم بعد از تجربیاتی که به دست آوردم برای کمک آمده‌ام تا هرچه از دستم برمی‌آید، منتقل کنم.

    کیانیان در ادامه صحبت‌های چنگیزیان عنوان کرد: به جز مارین من با بقیه بچه‌ها اولین بار است که کار می‌کنم. سعید چنگیزیان هم این روزها جزو بزرگترین بازیگران ایران است و ما این ترس را داشتیم که چنگیزیان به دلیل کوتاهی نقش، آن را نپذیرد اما وقتی پذیرفت ما خیلی خوشحال شدیم. ما به ایفای نقش‌ها به آن‌ها هویت می‌دهیم و اگر فرد بی‌تجربه‌ای این نقش را ایفا می‌کرد کار به درستی از کار در نمی‌آمد. من برای لیلی رشیدی هم ناراحت بودم چون به تازگی در زندگی شخصی‌اش با این مشکل روبرو بود اما به درستی توانست بین زندگی واقعی و تئاتر تفاوت قائل شود. من قبلاً در سینما در نقش یک بیمار آلزایمری بازی کردم که از قشر متوسط بود و الان در تئاتر دوباره در چنین نقشی از طبقه بالا و خارجی بازی می‌کنم که برای خودم چالش بزرگی است و قضاوتش با مخاطب است. وقتی کشوری تئاتر و سینما نداشته باشد اسمش کمتر در دنیا شنیده می‌شود از این رو هنر و فرهنگ ما نیاز به حمایت برای دیده شدن دارد.

    رشیدی نیز درباره دلیل حضورش در این نمایش بیان کرد: هم بودن در کنار آروند و هم خود متن باعث شد دوست داشته باشم در این نمایش حضور داشته باشم.

    چنگیزیان درباره صحبت‌هایی که قبلاً درباره خداحافظی‌اش از تئاتر مطرح کرده بود، گفت: حتماً آن دوران تحت شرایطی این حرف را زده بودم اما در واقع دوست دارم کم و به اندازه بازی کنم و شاید این حرف‌ها را زده‌ام که کمتر سراغم بیایند. اما الان هدفم همراه شدن با گروهی بود که معیارهایش با من یکی باشد و دیگر اینکه یک بازیگر احتیاج به تمرین و تمرین دارد تا آماده بماند.

    دشت آرای با اشاره به حمایتی که از تئاتر نمی‌شود، گفت: دکور نمایش ۱۳ متر در هوا معلق است و ما در طراحی لباس و ویدئو مپینیگ و موارد دیگر نمی‌توانستیم کوتاه بیاییم و همه این کارها در کنار تمرین و تولید برای این است که می‌خواهیم یک کار با کیفیت به مخاطب ارائه دهیم اما هیچ سوبسید و حمایت مالی حتی از برندها و صاحبان سرمایه برای تئاتر وجود ندارد. مشکل این است که ما بخش خصوصی را نمی‌توانیم وارد حوزه فرهنگ کنیم و اگر اداره کل هنرهای نمایشی هم از ما حمایت نکند شاید ما آخرین گروه‌هایی باشیم که به این شیوه تئاتر اجرا می‌کنند.

    این کارگردان تئاتر افزود: در این نمایش بسیار وفادار به متن بودم. در این نمایش به مینیمال ترین شکل ممکن نمایش را طراحی کردیم و همه بار نمایش روی دوش بازیگران است.

    هنرمندان و مدیران روبروی هم نباشند/ توضیح درباره حاشیه‌های ترجمه

    کیانیان درباره اینکه با وجود فیلم خوبی که از این متن ساخته شده چرا در نمایش بازی کرده، بیان کرد: خب من اهل کل کل هستم. آنتونی هاپکینز از بازیگران مورد علاقه من است و وقتی نقش‌هایش را می‌بینم پیشنهاداتی به اجرایش دارم که حالا فرصتش پیش آمده که خودم این پیشنهادات را روی صحنه عملی کنم. اما یکی از دلایل قبول کردنم خود آروند است. من یک بازیگر بداهه پردازم و ممکن است در لحظه ۱۰ ایده به ذهنم برسد و نمی‌توانم با کارگردان‌هایی که من را در چارچوب قرار می‌دهند، کار کنم؛ من زمانی که تئاتر کار می‌کنم هیچ وقت فیلم یا سریالی را نمی‌پذیرم چون نیاز به کشف و خلاقیت دارم و به بازیگری مثل کار کارمندی فکر نمی‌کنم. من باید روی کارم متمرکز باشم و برایم مرحله تمرین در تئاتر بسیار مهمتر از زمان اجرا است.

    وی ادامه داد: زمان آقای سمندریان و رفیعی از آثار حمایت می‌شد و مثلاً اگر از دکور عظیم کارهای آقای رفیعی حمایت نمی‌شد اصلاً نمی‌توانست کارش را به صحنه ببرد. اما متاسفانه در سال‌های اخیر اجرای چنین آثار بزرگی که به بازیگر و دکور و کیفیت اهمیت می‌دهند به فراموشی سپرده شده و همه نمایش‌ها تبدیل به آثار پرتابل شده‌اند و از زمان آقای احمدی نژاد تئاتر را کوچک و کوچک و کوچک‌تر کرده‌اند. باور کنید با وجودی که بلیت نمایش به دلیل تورم و گرانی ۱۵۰ هزار تومان گذاشته شده، اگر با تمام ظرفیت هم اجرا برویم تنها یر به یر خواهیم شد. هنوز این فرهنگ برای تماشاگر ما جا نیفتاده که برای دیدن یک نمایش خوب باید هزینه کند در حالی که حاضر است برای یک پیتزا ۳۰۰ هزار تومان پول بدهد اما فکر می‌کند تئاتر و فرهنگ و کتاب باید مجانی باشد. تئاتر پیشانی فرهنگ یک کشور است و در همه کشورهای دیگر همه بار هزینه‌ها روی دوش تماشاگران نیست و دولت به گروه‌ها کمک زیادی می‌کند.

    کیانیان: من از قدیم اهل گفتگو بودم. تندترین انتقادات را به مسئولان داشتم اما زمانی که با آنها وارد گفتگو شدم همه چیز حل شده است. چون فکر نمی‌کنم مسئولان دشمن ما هستند و هیچکس نمی‌تواند ادعا کند اگر جای هر مسئولی باشد بهتر برخورد می‌کند دشت آرای با اشاره با صحبتی که با مدیر برنامه‌های زلر برای خرید رایت نمایشنامه داشته، عنوان کرد که قرار است این نمایش را در کل ایران و هلند و آلمان به صحنه ببرند و دیگر اینکه نمایش برای اجرا هیچ ممیزی نداشته است.

    وی درباره ممیزی‌های و ممنوع الکاری هایی که این روزها شدت گرفته است، تاکید کرد: باید بنشینیم و گفتگو کنیم و اگر پذیرفتیم که در این شرایط کار کنیم مجبوریم که با هم به تعامل برسیم. این ممنوع الکاری ها برای همه ما ناراحت‌کننده است. من سال‌ها با نغمه ثمینی کار کردم و ناراحتم از مشکلی که برایشان به وجود آمده اما باید به ازای هر یک نفری که کار نمی‌کند ۱۰ نفر کار کنند چون تئاتر باید زنده بماند. ما قوانین را رعایت می‌کنیم و می‌پذیریم که طبق این قوانین کار کنیم اما برخوردهای سلیقه‌ای است که ما را ناراحت می‌کند.

    کیانیان نیز در این باره توضیح داد: من از قدیم اهل گفتگو بودم. تندترین انتقادات را به مسئولان داشتم اما زمانی که با آن‌ها وارد گفتگو شدم همه چیز حل شده است. چون فکر نمی‌کنم مسئولان دشمن ما هستند و هیچکس نمی‌تواند ادعا کند اگر جای هر مسئولی باشد بهتر برخورد می‌کند چون آنها هم در کارشان با دستوراتی از جانب بالادستی‌هایشان روبرو هستند. گفتگو چیزی است که در کشور ما مغفول مانده است. ما نباید روبروی هم قرار بگیریم و جامعه را دوقطبی کنیم.

    این بازیگر باسابقه درباره نسل جدید کارگردانان تئاتر گفت: من از قبل از انقلاب تئاتر کار کردم و با کارگردانان بزرگ هم کار کردم و الان فکر می‌کنم پرقدرت‌ترین کارگردانان ما در همین رده سنی ۴۰ تا ۵۰ هستند و نسل تازه‌تری مثل محمد مساوات هم هستند که دارند پرقدرت ظاهر می‌شوند و همین باعث می‌شود من به عنوان یک تئاتری با خیالت راحت از دنیا بروم.

    رشیدی نیز درباره ممنوع الکاری همکارانش عنوان کرد: همه ما از سانسور و ممنوع الکاری همکارانمان ناراحت هستیم. ما دلمان‌می خواهد مسئولان کنارمان باشند اما برخی مواقع انگار ما در ۲ جبهه هستیم که باید با هم بجنگیم. متاسفم که برخی دوستان‌مان ممنوع الکار شده‌اند.

    هنرمندان و مدیران روبروی هم نباشند/ توضیح درباره حاشیه‌های ترجمه

    ون هولک نیز اظهار کرد: هر کلمه‌ای که از نغمه ثمینی نوشته می‌شود باعث رشد مخاطبش می‌شود و نباید این فرصت رشد از ما گرفته شود.

    کیانیان درباره انصراف محمد رضایی‌راد از اجرای نمایشش در تئاتر شهر متذکر شد: بعد از انصراف آقای رضایی‌راد عده‌ای گفتند بقیه هم نباید کارشان اجرا کنند. من دیشب با رضایی‌راد صحبت کردم و ایشان گفت من تنها به دلیل اینکه گفتند اسم نغمه ثمینی را باید در بیاورید کارم را اجرا نکردم و اگر این مشکل حل شود کارم را اجرا می‌کنم و انتظار ندارم بقیه هم به خاطر من اجرا نروند. نغمه ثمینی افتخار نمایشنامه نویسی ایران است دشمن ما نیست.

    در بخش پایانی این نشست دشت آرای درباره حاشیه‌هایی که درباره ترجمه نمایشنامه در فضای مجازی ایجاد شده، توضیح داد: اینکه فردی در فضای مجازی علیه گروه صحبت کند و عده دیگری را علیه ما برانگیزد جای شکایت را برایمان باز گذاشته است. اگر قرار بر دور زدن مترجم بوده پس چرا از ابتدا با وی وارد قرارداد شدیم. اگر قرار بوده پول ایشان را ندهیم چرا از ابتدا با او قرارداد بستیم.

    در ادامه دشت آرای با ارائه مدارکی درباره نحوه قرارداد با ساناز فلاح فرد مترجمی که به دلیل نقض حقوقش از گروه شاکی است، توضیحاتی ارائه داد و عنوان کرد که بعد از فسخ قرارداد با وی، گروه با مترجمان دیگری برای اجرا قرارداد بسته است.

    وی افزود: ایشان ادعا کردند ما از شهریور سال ۱۴۰۰ مشغول تمرین بودیم در حالی که در آن زمان تئاترها به دلیل کرونا تعطیل بوده است و ما تنها برای اطلاع رسانی به رسانه‌ها خبرش را منتشر کردیم و تازه در بهمن ما مجوز اجرای متن را برای اجرا در ایرانشهر دریافت کردیم که به دلیل اینکه فرصت تمرین نداشتیم اجرای فروردین و اردیبهشت ما منتفی شد. اصلاً قرارداد بازیگرانی مثل لیلی رشیدی و سعید چنگیزیان از خرداد و تیر ۱۴۰۱ شروع می‌شود.

    وی ادامه داد: چون خانم مترجم قرارداد جدیدی را که ما می‌خواستیم با ایشان ببندیم لغو کردند و گفتند دیگر با این رقم قرارداد جدید نمی‌بندند طبق گفته خودشان قرار ما با ایشان کنسل شد و بعداً ما با مترجم‌های جدید وارد مذاکره شدیم. بعد از فسخ قرارداد یک ترجمه جدید به دست من رسید که من لحن ترجمه آن اثر را به دلیل روان تر بودن بیشتر پسندیدم و آن ترجمه را انتخاب کردم ضمن اینکه خانم رشیدی و وان هولک به زبان فرانسوی مسلط هستند و خود من و بقیه دوستان نیز به زبان انگلیسی تسلط داریم. سال ۹۸ همین ترجمه‌ای که ما انتخاب کردیم مجوز اجرای عمومی گرفته است که مسعود کرامتی و مهدی پاکدل هم در نمایش بازی داشتند بنابراین این ترجمه، جدید نیست و قبلاً اجرا شده است.

    دشت آرای یادآور شد: اداره کل هنرهای نمایشی ابتدا به دلیل شکایت ایشان بازبینی ما را کنسل کرد چون این خانم ادعا کرده بودند که مترجم‌های جدید وجود خارجی ندارند و از ما شکایت کرده بود و بعد از اینکه ما ثابت کردیم که این تهمت‌ها صحت ندارد و مترجم‌ها واقعی هستند مشکل برطرف شد. اینکه برای دیده شدن خودشان را قربانی نشان دهند و با برنامه‌ریزی کمپینی برای تخریب و توهین به ما شکل بگیرد قابل پذیرش نیست.

    کیانیان نیز در پایان در توضیح این اتفاق عنوان کرد که مترجم به جای تلفن زدن به وی در دایرکت اینستاگرام پیام داده که در خیل عظیم پیام‌هایی که برای وی ارسال می‌شود، گم شده است و از طرف دیگر این مشکل ارتباطی به وی به عنوان بازیگر نمایش نداشته و مترجم باید با کارگردان وارد گفتگو و تعامل می شده است.

  • طراحان «پدر» معرفی شدند

    طراحان «پدر» معرفی شدند

    گروه طراحان نمایش «پدر» به کارگردانی آروند دشت آرای معرفی شدند.

    به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش «پدر» نوشته فلوریان زلر به مترجمی حمیدرضا اگان پور قرایی، مریم حیدری با کارگردانی آروند دشت‌آرای، روزهای پایانی تمرین خود برای اجرا در شهریور سال جاری سپری می‌کند.

    در این اثر به عنوان جدیدترین تجربه کمپانی فیلم و هنرهای اجرایی «ویرگول»، آروند دشت‌آرای به عنوان طراح صحنه، دیانا فتحی مشاور هنری کارگردان، مارین ون هولک دراماتورژ حضور دارد.

    همچنین سید محمد زاهدی طراح فنی صحنه، گلناز گلشن طراحی لباس، ماریا حاجیها طراحی گریم، واسیلیس آپوستولاتوس و رضا خضرایی طراحی نور، علی کیانیان آهنگساز، بهراد جوانبخت طراحی گرافیک، پویا رضی ویدئو آرتیست، بابک بیگی طراحی و ساخت موشن نمایش «پدر» را بر عهده دارند.

    رضا کیانیان، لیلی رشیدی، سعید چنگیزیان، مارین ون‌هولک، سوگل خلیق، بهزاد کریمی، نجوا صاحب‌الزمانی بازیگران این اثر نمایشی هستند.