برچسب: فیلم تئاتر

پس از نمایش این فیلم تئاتر نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان) و رامتین شهبازی (منتقد تئاتر) برگزار می‌شود.

این فیلم تئاتر نگاهی‌ است به زندگی زنی متفاوت به نام فلیبگ با سبک زندگی متفاوت. خانواده و روابط دوستی او دچار مشکلات فراوانی شده است و کافه‌اش هم به سختی به کارش ادامه می‌دهد. او متوجه می‌شود که چیزی برای از دست دادن ندارد.

علاقه‌مندان برای حضور در این جلسه می‌توانند برای تهیه بلیت به سایت تیوال مراجعه کنند.

به گزارش تئاتر آنلاین، بیست و هفتمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم تئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش فیلم تئاتر «دیوار چهارم» اختصاص دارد.

فیلم تئاتر «دیوار چهارم» به کارگردانی امیررضا کوهستانی چهارشنبه ۲۵ مهر ۱۴۰۳ ساعت ۱۷ در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش در می‌آید.

پس از نمایش این فیلم تئاتر نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان) و فرزانه ابراهیم‌زاده (منتقد تئاتر) برگزار می‌شود.

نمایش «دیوار چهارم» امیررضا کوهستانی برداشتی آزاد از نمایشنامه‌ «انگلستان» اثر تیم کروچ است که با اجازه‌ رسمی از سوی نویسنده مورد بازنویسی قرار گرفته است. این تئاتر تعاملی با بازی رامبد جوان و نگار جواهریان روی صحنه رفته است.

«دیوار چهارم» در اصطلاح تئاتری‌ها دیواری فرضی است که میان بازیگران و تماشاگران کشیده می‌شود و زمانی این دیوار می‌شکند که فاصله بین تماشاگران و بازیگران از میان برود و تماشاگران نیز وارد جریان بازی شوند. اما شکسته شدن این دیوار همه داستان «دیوار چهارم» امیررضا کوهستانی نیست.

داستان «دیوار چهارم» کوهستانی از یک سکوت طولانی داخل گالری ‌اکو شروع می‌شود.

«دیوار چهارم» داستان یک زوج آلمانی- ایرانی است، مرد آلمانی تبار نمایشگاه‌ گردان است و زن ایرانی در انتظار قلبی که احتمالا از ایران برسد.

تمام نمایش لحظه‌های بازی بازیگران در کنار تماشاگران در فضایی کاملا رئال بدون هیچ دکور و حتی تمهید نوری است. ضمن اینکه تماشاگران تا لحظه پایان نمایش همراه بازیگران مسیر بازی را طی می‌کنند.

به گزارش تئاتر آنلاین، بیست‌ و هفتمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم‌تئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران، چهارشنبه ۱۸ مهر ۱۴۰۳، به نمایش فیلم تئاتر «مکبث» (۲۰۱۳) به کارگردانی راب اشفورد و کنت برانا اختصاص داشت.

پس از نمایش این فیلم‌تئاتر، نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان) و عسل عصری‌ملکی (منتقد تئاتر) برگزار شد.

وقتی مکبث برای جنگ به خانه بر می‌گردد، سه زن جادوگر سر راهش قرار می‌گیرند. آن‌ها به او می‌گویند که به زودی قدرتمند می‌شود. او ابتدا، خان کادر و سپس، پادشاه اسکاتلند می‌شود. خان دانسان مکبث را به لقب خان کادر نامیده است و مکبث فهمید که جادوگران، حقیقت را به او گفته‌اند … .

عباس غفاری در این نشست گفت: «مکبث» یکی از مهم‌ترین متون شکسپیر و به اعتقاد من بهترین اثر او است. کارگردان این‌ اثر نیز از بهترین کارگردان‌هایی است که در این سال‌ها متن‌های شکسپیر را روی صحنه برده و با استقبال مخاطبان مواجه شده است. به طور کل نیز آثار زیادی از «مکبث» و حتی بر اساس آن اجرا شده است. یکی از بهترین نمونه‌ها در این زمینه، «سریر خون» اثر کوروساوا است. آقای چرمشیر نیز بازخوانی از این متن داشته که فرهاد مهندس‌پور آن را به صحنه برده است.

عسل عصری‌ملکی در این نشست گفت: بیشتر از اینکه بخواهم نقدی را در این جلسه مطرح کنم، آمده‌ام تا شما را به تماشا از زاویه دید تازه‌ای دعوت کنم. یکی از مهم‌ترین نکات این اجرا مکان آن است. نمایشی که امروز دیدیم، در یک کلیسا اجرا شده است. ما در این اثر مدام با شنیدن کلمه شیطان و اهریمن مواجهیم. از سوی دیگر با صحنه‌ای مواجهیم، که نیایشگاه باستانی در دل یک کلیسا را برای ما به نمایش می‌گذارد. همچنین ما صلیبی در نمایش داریم که در مقابل آن خون‌ریزی و کشتار اتفاق می‌افتد. در عین حال با جادوگرها مواجهیم و همه این موارد را در زمان قرون وسطی نشان می‌دهیم. در واقع در این اثر با تقابل‌های جالبی مواجه هستیم. از یک طرف آیین مسیحیت با تمامیت خود را به نمایش گذاشته و از سوی دیگر شخص شریف؛ سربازی دلیر به نام مک‌داف را به ما نشان می‌دهد که سیاه‌پوست بوده و در نهایت یک سفید پوست را از بین می‌برد.

وی افزود: بنابراین باید گفت نمایش نکات جالبی دارد که کارگردان آنها را رو در روی هم قرار می‌دهد. به عنوان مثال می‌گوید من بچه مک‌داف را کشتم و بعد از او کسی نیست که بخواهد به پادشاهی برسد، اما خود مک‌داف سیاه‌پوست است که آزادی را به تو سفیدپوست می‌دهد. شاید کمتر کسی جرات زدن چنین حرفی را داشته باشد اما ما می‌بینیم که این کارگردان خیلی صریح این موضوع را در کار خود نشان می‌دهد. یکی دیگر از تقابل‌هایی که در این کار داریم، حضور تاریکی و روشنی است.

این منتقد تئاتر در ادامه بیان کرد: در نمایشنامه «مکبث» که توسط خانم روح‌انگیز نمازی ترجمه شده نیز ما رفت و آمد جادوگرها را نمی‌بینیم اما در این اجرا این موضوع مرتبا تکرار می‌شود. به عنوان مثال هر جا الکل استفاده می‌شود یا مکبث یا لیدی مکبث می‌آید که کاری انجام دهد، آنها دیده می‌شوند. بنابراین کارگردان یک دنیای زمینی را با دنیایی ماورایی در تقابل هم قرار می‌دهد. منظور این است که همه‌چیز در اختیار بشر نیست؛ اتفاقات و نیروهایی وجود دارد که شما نمی‌توانید آن را کنترل کنید. در واقع تقابل یا رو در رویی دنیای ماورا و دنیای زمینی را داریم که مرتبا با یکدیگر ترکیب می‌شوند.

عصری‌ملکی در ادامه صحبت‌هایش گفت: از سوی دیگر مدام به ما خصوصیات انسانی نشان داده می‌شود و این خصوصیات انسانی را رو در روی هم قرار می‌دهد. ما در این نمایش دوگانگی‌هایی چون خوبی و بدی را داریم که به طور مرتب در هم تنیده می‌شوند و این موضوع جالبی است که می‌توان از زاویه دیدهای مختلف به آنها نگاه کرد. یکی از شاخص‌ترین اتفاق‌هایی که در این فیلم تئاتر رخ می‌دهد، این است که این دوگانگی‌ها و تقابل‌ها را به هم تنیده و بالا می‌برد تا از مجموع آنها به ما به عنوان مخاطبان نتیجه‌ای برسد.

غفاری در ادامه این نشست بیان کرد: طبیعتا یکی از شاخصه‌های این اثر طراحی صحنه آن و بردن نمایش به کلیسا است. به عنوان مثال محراب را پر از ماسه و گل کرده تا ما را مستندتر با اتفاق رو به رو کند. صحنه دو سویه و حرکت‌های پینگ پنگی که به ما می‌گوید انگار هیچ انتهایی برای هیچ عملی وجود ندارد. مدام اتفاق‌های جدیدی رخ می‌دهد. محراب همیشه وجود داشته و شمع‌ها روشن هستند اما در همین وضعیت، تمام اتفاقات منفی، سیاه و تاریک رخ می‌دهد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از اداره ‌کل روابط عمومی و امور بین‌الملل کانون، فیلم‌تئاتر نمایش‌های تولید شده در مرکز تولید تئاتر کانون پرورش فکری همزمان با گرامی‌داشت هفته ملی کودک برای مخاطبان کودک و نوجوان اکران رایگان می‌شود.

نمایش‌های «روز عجیب» به کارگردانی پرستو گلستانی، «خاله مرجان و خروس» به کارگردانی مریم کاظمی، «مبارک و قالیچه پرنده» به کارگردانی حامد زحمتکش، «کچل کفترباز» به کارگردانی آزاده انصاری و «دختر کدو تنبل» به کارگردانی علی پاکدست، «ماهی» به کارگردانی ویدا قهرمانی و «هفت‌خوان کودکان» حسین مزینانی در این طرح نمایش داده می‌شود.

این نمایش‌ها با اقتباس از کتاب‌های کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و به تهیه‌کنندگی مرکز تولید تئاتر و تئاتر عروسکی کانون تولید شده است.

تولید تئاتر بر اساس کتاب‌های منتشر شده کودک و نوجوان از جمله برنامه‌های مرکز تولید تئاتر کانون پرورش فکری است.

این نمایش‌ها قرار است از روز ۱۴ تا ۲۰ مهر ۱۴۰۳ در پایگاه مجازی کانون نمایش داده ‌شود.

به گزارش تئاتر آنلاین، بیست و پنجمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم تئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران، چهارشنبه ۴ مهر ۱۴۰۳، به نمایش فیلم تئاتر «فلیبگ» (۲۰۱۹) به نویسندگی فیبی والر بریج و کارگردانی ویکی جونز اختصاص داشت.

پس از نمایش این فیلم تئاتر، نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان) و محسن خیمه‌دوز (منتقد تئاتر) برگزار شد.

عباس غفاری در این نشست گفت: همانطور که می‌دانید «فلیبگ» سریالی پرطرفدار است که تاکنون سه فصل از آن ساخته شده و جوایز زیادی را برده است. «فلیبگ» اصطلاحی است که به آدم‌های شلخته و بی‌ادب می‌گویند. این نمایش موجی را در انگلستان به وجود آورده است؛ اینکه در هرزه‌گویی تا کجا می‌توان پیش رفت.

محسن خیمه‌دوز هم در این نشست گفت: فیلمی را دیدیم که در ۲ بخش می‌توان درباره آن صحبت کرد. بخش مواجهه حسی و شناختی که مربوط به مخاطبان است و بخش تحلیلی و انتقادی که درباره آن با هم صحبت می‌کنیم.

وی با اشاره به بازخورد مخاطبان از این فیلم، افزود: باتوجه به حسی بودن این اثر، بخش مهمی از فیلم به بازخورد مخاطبان مربوط است. زیرا مواجهه حسی یک اثر به ویژه اثری که در آن مفاهیم جدی وجود دارد، آزمون خوبی است که بدانیم این فیلم موفق بوده یا خیر. علاوه بر این، بازخورد مخاطبان بخشی از تحلیل فیلم است. به هر حال باتوجه به صحبت‌های مخاطبان متوجه شدیم که فیلم موفق بوده است. متاسفانه در اینگونه آثار ما خیلی سطحی از این موضوع عبور می‌کنیم.

این منتقد در بخش دیگری از صحبت خود بیان کرد: ما در این نمایش وارد جهانی شدیم که مرزها در آن جابه جا شده است. محتوایی که نویسنده کار نوشته، از همین منظر است. نکته دیگری که در نمایش شاهد هستیم، این بوده که نمایش با زیرکی چیزی به نام عقل زنانه را به ما معرفی می‌کند.

به گزارش تئاتر آنلاین، بیست‌ و چهارمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم تئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران، چهارشنبه ۲۸ شهریور ۱۴۰۳، به نمایش فیلم‌تئاتر «وادنگ» (۱۳۵۵) به نویسندگی و کارگردانی رضا ارحام‌صدر اختصاص داشت. پس از نمایش این فیلم تئاتر، نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان) و افشین خورشیدباختری (مدرس و منتقد تئاتر) برگزار شد.

«وادنگ» ماجرای زندگی پس از مرگ مردی‌ است که در آن دنیا هم با مشکلاتی مواجه می‌شود.

عباس غفاری در این نشست گفت: نمایشی به کارگردانی رضا ارحام‌صدر را دیدیم که یکی از تاثیرگذارترین چهره‌های تئاتر اصفهان و به طور کل تئاتر ما است. بسیاری بعد از ایشان، کمدی او را ادامه دادند. سبکی که از آن با عنوان سبک کمدی اصفهان یاد شده و چهره‌های دیگری نیز در آن فعال بودند. سبک کمدی اصفهان موضوعی است که در این نشست درباره آن صحبت می‌کنیم. رضا ارحام‌صدر در سینما نیز فعال بوده و کارهایی انجام داده است. او هم دستی بر قلم و کارگردانی و هم در بازیگری داشته است. این موضوع یکی از مواردی است که او را در تئاتر اصفهان و تئاتر ما حائز اهمیت می‌کند.

افشین خورشیدباختری در ادامه این نشست گفت: درباره دلایل ضرورت صحبت کردن درباره گذشتگان تردیدی وجود ندارد. زیرا ما بدون شناخت گذشته نمی‌توانیم آینده‌ای داشته باشیم. متاسفانه اکنون کوچک‌ترین مدرک و سندی از بسیاری از کارهایی که در تئاتر ما به صحنه رفتند موجود نیست. در واقع اگر کسی بخواهد پژوهشی را در این زمینه انجام دهد، چیزی جز چند نقد درباره آن اجراها نصیبش نمی‌شود. ما برای آثاری که از آنها فیلمبرداری شده و اکنون فیلم آنها موجود است، خدا را شکر می‌کنیم. در عین حال متاسفیم که از برخی آثار هیچ سندی وجود ندارد. زیرا آنها تاریخ ما هستند و باید به نحوی ثبت‌شده باشند.

وی افزود: رضا ارحام‌صدر کار تئاتر را در اصفهان شروع کرده و بعد از چندین کار عضو گروه تئاتری در اصفهان می‌شود اما بعد از مدتی تصمیم می‌گیرد که گروه تئاتر ارحام صدر را بنا بگذارد. تئاتر مکتب اصفهان تعریف درستی برای کارهای گروه ارحام‌صدر است. افراد گروه او مربوط به جغرافیای خاص بودند و دغدغه و اهداف مشخصی داشتند. در واقع همه اعضای این گروه در اصفهان هستند و مانیفست خاص خود را دارند. آنها مسائل اجتماعی را در نمایش‌های خود بیان می‌کردند. البته کار آنها ایرادهایی داشته است اما به هر ترتیب هر کاری در شروع ایرادهایی دارد. آنها نیز در آن دوران فکر کردند که هم باید مخاطب را جذب کنند و هم پیام‌هایی را در جهت اصلاح امور داشته باشند. در حقیقت تئاتر مکتب اصفهان در این زمینه پیش رو است.

این منتقد تئاتر در ادامه بیان کرد: در تئاترهای گروه آقای ارحام صدر ما شاهد این نیستیم که لهجه عنصری برای تخریب و مسخره کردن باشد؛ همه با لهجه اصفهان صحبت می‌کنند و این تبدیل به یک مسئله عادی شده است. در ادامه بسیاری در هنرهای نمایشی ما از این موضوع تاثیر گرفته و آن را انجام می‌دهند. این یک‌ ظرفیت است که ما لهجه را کشف کنیم. هر لهجه‌ای یک سری ویژگی‌ها دارد که می‌تواند به کار ما کمک کند. بنابراین باید چنین اتفاقی را در کارهای خود مدنظر قرار دهیم.

به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش تئاتر «باوج» در میان استقبال مردم و هنر دوستان از عصر جمعه ۱۶ شهریور از ساعت ۱۸:۳۰ آغاز و به مدت ۷ روز در سالن اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی روی صحنه می‌رود.

«باوج» داستانی تلفیق شده از شاهنامه فردوسی و باورهای بومی تالشان را روایت می‌کند به طوری که نگاه هر بیننده‌ای را به ظرافت کار نویسنده و کارگردان و بازیگران و عوامل نمایش معطوف می‌سازد.

گفتنی است، باوج به کشتی محلی تالشان اطلاق می‌شود که در بسترهای بومی در مقاطع خاصی از سال برگزار می‌گردد.

تئاتر باوج توسط گروه هنری تیلار مهر به نمایش در آمد که در سال‌های گذشته سعی داشته در مسیر احیای باورهای بومی تالشان و تلفیق آن با هنر و تئاتر قدم بردارد.

پویا پرتو از بازیگران و نویسندگان جوان و با تجربه عرصه هنر تئاتر، نویسندگی نمایش باوج را برعهده داشت.

رسول دژاگه مدیر گروه هنری تیلار مهر و از بازیگران کارگردانان خوش نام تئاتر شهرستان نیز به عنوان کارگردان و بازیگر در این نمایش به ایفای نقش پرداخت.

حضور اسلام غسالی چهره نام اشنای هنر نمایش تالش در تئاتر باوج به جذابیت این اثر افزوده بود.

پوریا اخلاصی، سعاد نیکوش، غزاله پور محمود، هستی مهریار، جواد پناهی دیگر بازیگران این نمایش بودند که بسیار خوش درخشیدند.

گفتنی است، علی صفری از هنرمندان عرصه موسیقی تالش مسئولیت آهنگسازی این اثر نمایشی را مبتنی بر موسیقی فولکولور محلی را بر عهده داشت.

تصویربردار: بابک شفقتی

به گزارش تئاتر آنلاین، بیست‌ و سومین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم‌تئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران، چهارشنبه ۳۱ مرداد ۱۴۰۳، به نمایش فیلم تئاتر «نورگیر» ۲۰۱۴ به نویسندگی دیوید هر و کارگردانی استفان دالدری اختصاص داشت. پس از نمایش این فیلم تئاتر، نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان) و آران قادرپور (منتقد تئاتر) برگزار شد.

عباس غفاری در این نشست گفت: فیلم تئاتر «نورگیر» یکی از مهم‌ترین نمایش‌های ۱۰ سال اخیر بوده که در تئاتر اروپا و امریکا اجرا شده است. خوشبختانه نمایشنامه این اثر در ایران نیز ترجمه شده و قابل دسترس است.

آران قادرپور در این نشست گفت: تمام نمایشنامه‌هایی که در برادوی اجرا می‌شود، به نوعی وامدار و تحت تاثیر نمایش‌های یونان باستان هستند. خصوصا به لحاظ متن می‌توانیم بگوییم، کاراکترهایی که در نمایشنامه‌های غربی خلق شدند، خیلی زیاد تحت تاثیر نمایشنامه‌های یونان باستان هستند. بنابراین من از دریچه متن این اثر با آن مواجه شدم. زیرا بسیار دیالوگ‌های فشرده، تند و تیز داشت و با سرعت زیاد بیان می‌شد. به همین دلیل پردازش این دیالوگ‌ها در یک مرتبه تماشای اثر، کار دشواری بود. به طور کل این اثر، نمایش دیالوگ‌محوری بود و هر دیالوگ و جمله‌ای که در آن ادا می‌شد، اهمیت داشت.

وی افزود: آقای بارسقیان ۱۰ سال پیش این اثر را ترجمه کرده‌ است. به طور کل نیز، ۷، ۸ اثر از نویسنده و کارگردان این کار را ترجمه شده است. بنابراین اگر کمبود و خطایی در این متن باشد، قابل چشم‌پوشی است زیرا فکر می‌کنم متن قابل قبولی ترجمه شده است. متن نقدی به جامعه بریتانیا دارد.

این منتقد تئاتر با اشاره به سیر داستانی نمایش، بیان کرد: نمایش شبکه‌ای از تناقضات رابطه، عشق و اخلاقیات را به نمایش می‌گذارد. به نوعی انگار ما این تناقض را در فلسفه و ایدئولوژی کاراکترها هم می‌دیدیم. به صورتی که در جایی احساس گناه و در جای دیگر احساس دیگری داشتند. این چرخش مرتب رخ می‌دهد. از آقای دیوید هر، مصاحبه‌ای خواندم که برایم جالب بود. از ایشان درباره ۵ کارگردان و فیلم‌ برجسته انتخابی‌اش پرسیده شده بود. یکی از انتخاب‌های آقای هر، در کنار آلفرد هیچکاک، اصغر فرهادی و فیلم «درباره الی» بوده است. ایشان معتقد است که فیلم «درباره الی» به اندازه‌ای که باید دیده نشده است.

قادرپور در ادامه صحبت‌هایش گفت: «درباره الی» فیلمی درباره قضاوت‌ها است. در نمایش «نورگیر» نیز، نویسنده به شما اجازه نمی‌دهد که به راحتی قضاوت کنید. شخصا فکر کردم که شاید یکی از دلایلی که آقای هر خیلی جدی و عمیق به فیلم «درباره الی» اشاره کرده همین مسأله بوده است. خود آقای هر که نویسنده این اثر است، می‌گوید که مدت‌ها پیش از این اثر، نمایشنامه‌های تاریخی‌تر و با کاراکترهای بیشتری نوشته بودم اما اینجا جایی بود که حس کردم می‌خواهم عشقی سه نفره را روایت کنم. بنابراین به یک فضای آپارتمانی نیاز داشتم که بتوانم به آدم‌ها نزدیک باشم.

وی ادامه داد: وقتی این نمایش را دیدم، یاد نمایشنامه «چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد» اثر ادوارد آلبی آمریکایی افتادم که نسخه سینمایی آن نیز موجود است. در واقع این اثر چیزی حدود ۳۰ سال پیش از نمایشنامه «نورگیر»، نگاشته شده است. از این حیث باید بگوییم که کار آقای هر، خیلی کار ویژه و شاخصی نبوده است. چون سال‌ها پیش از ایشان، بسیاری از نمایشنامه‌نویسان آمریکایی، آثار متن محوری را که بر مبنای دیالوگ باشد به خوبی در آورده‌اند. اما شاید مهارت آقای هر به این مربوط می‌شود که اثرشان با جامعه بریتانیا تطبیق داشت و تنظیم بود. همچنین، این کار ۲ مرتبه در سال ۲۰۱۵ اجرا و احیا شده و مورد استقبال مخاطبان قرار گرفته است. همچنان نیز در نقاط مختلفی در حال اجرا است.

این منتقد تئاتر در ادامه صحبت‌هایش عنوان کرد: آقای هر در کارهای دیگر خود نیز نقدهای اجتماعی نسبت به جامعه‌ای را که در آن زندگی می‌کنند مطرح کرده است. نقدهای سیاسی بسیار جدی هم داشته و هیچ ابایی ندارد که در مصاحبه‌های خود بگوید، کاراکترها را بر همین اساس خلق کرده یا بر مبنای تجربه‌هایی که در زندگی شخصی داشته‌، آنها را به وجود آورده است.

غفاری در ادامه این نشست گفت: نکته جالب این است که این انتقاد سیاسی یا به‌نوعی اجتماعی؛ تفاوت طبقه‌ای که بین ۲ نفر وجود دارد؛ حتی به عشق و دوست داشتن بین ۲ شخصیت نفوذ کرده و بخشی از تردیدهای ۲ شخصیت به این اختلاف طبقه اجتماعی یا حتی نگاه سیاسی، جهان‌بینی و جامعه‌شناسی آنها مربوط است.

به گزارش تئاتر آنلاین، بیست‌وسومین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم تئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش فیلم تئاتر «نورگیر» اختصاص دارد.

فیلم تئاتر «نورگیر» (۲۰۱۴) به نویسندگی دیوید هر و کارگردانی استفان دالدری چهارشنبه ۳۱ مرداد ۱۴۰۳ ساعت ۱۷ در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش در می‌آید.

پس از نمایش این فیلم تئاتر نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان) و آران قادرپور (منتقد تئاتر) برگزار می‌شود.

ادوارد سرژانت و پدرش تام، معلم مدرسه شرق لندن کایرا هولیس را ملاقات می‌کنند. کایرا سال‌ها پیش با خانواده سرژنت زندگی می‌کرد اما پس از کشف رابطه او با تام توسط همسر تام، آن‌جا را ترک کرد. ادوارد نیز اکنون کایرا را متهم می‌کند که او را نیز ترک کرده چراکه کایرا را به‌عنوان یک خواهر بزرگ می‌دید ولی …

به گزارش تئاتر آنلاین، بیست‌ و دومین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم‌تئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران، چهارشنبه ۲۴ مرداد ۱۴۰۳، به نمایش فیلم تئاتر «نامه‌هایی به تب» (محصول ۱۳۹۰) به کارگردانی سیامک احصایی و نویسندگی محمد چرم‌شیر اختصاص داشت. پس از نمایش این فیلم تئاتر، نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان)، سیدمحسن حسن‌زاده (منتقد تئاتر) و سیامک احصایی (کارگردان) برگزار شد.

عباس غفاری در این نشست گفت: این نمایش در زمان اجرای خود با واکنش‌های متفاوتی مواجه شد. معتقدم که سیامک احصایی یکی از بهترین طراحان صحنه بعد از انقلاب است. حتی در کارهایی که او کارگردانی کرده نیز، شعور طراحی صحنه در بخش‌های مختلف نمایش دیده می‌شود. یکی از کارهای مهم احصایی این است که پانته‌آ پناهی‌ها را به عنوان بازیگر به تئاتر ما معرفی کرد. البته ایشان، پیش از این هم بازی می‌کرد اما بیشتر در زمینه دستیاری کارگردان فعال بود.

سیامک احصایی در این نشست گفت: البته من از پناهی‌ها خواهش کردم که در کارهایم بازی کند. درباره اینکه چه شد کارگردانی تئاتر را شروع کردم نیز باید بگویم که بسیار ایده تصویری داشتم که نمی‌شد آنها را به زور به کارگردان‌ها قبولاند. بنابراین علاقمند بودم که تصاویر ذهنی خود را روی صحنه ببینیم و از این رو کارگردانی تئاتر را آغاز کردم. هیچوقت از متن به تصویر نرسیدم، بلکه از تصویر به متن رسیدم. برای این نمایش نیز، ابتدا تصویری در ذهن داشتم و بعد در صحبت با چرم شیر، متن این کار را انتخاب کردیم.

وی افزود: زمانی که متن محمد چرم شیر را خواندم پی بردم که آیین نهفته‌ای در آن نهفته است. بیان زیبایی از شرایط اجتماعی ما نیز در این متن وجود داشت. بنابراین تصمیم گرفتم که تمام تصاویر و شرایط اجرا نیز بر مبنای یک آیین باشد. ما در این اثر، نیمه‌انسان، نیمه‌خدایی را می‌بینیم که نه انسان، نه روزگار و نه تقدیر برای او کاری نمی‌کند تا اینکه می‌میرد. فکر کردم که باید برای مرگ او آیینی داشته باشم و آن آیین تبدیل به تصاویر و اتفاق این نمایش شد. با همه این تفاسیر، هیچ تغییری در متن آقای چرمشیر انجام ندادم و فقط روی آن کار کارگردانی کردم.
در نهایت درباره این کار باید بگویم که حسم نسبت به آن این است که آن کاری که دوست داشتم را انجام دادم. در واقع اگر نقصی وجود دارد، طبیعتا از شرایط آگاهی و اجرایی از طرف من بوده است.

سیدمحسن حسن‌زاده در ادامه این نشست گفت: احصایی مانند تعداد دیگری از همکاران ما مدتی است کار نمی‌کند و محروم از آثارشان هستیم. دیدن دوباره این نمایش حسی از همان فضای دلنشین و اتمسفر خاصی که در اواخر دهه ۷۰ تا اوایل دهه ۹۰ در تئاتر ما وجود داشت زنده شد. در آن زمان گروه‌ها جدا از تمام تلاش‌هایی که می‌کردند، برای روی صحنه بردن یک اثر نمایشی، دغدغه داشتند و هنوز این دغدغه‌ها از جنس هنر بود و همه عوامل معنای خود را داشتند. در واقع اگر خود شما، مخاطب آن زمان تئاتر بوده باشید، در جریان تفاوت با زمان حال خواهید شد. البته این حرف کتمان تمام تلاش‌های نسل من و بعد از من و بچه‌های خوش ذوق کنونی نیست. در واقع می‌خواهم بگویم که شاید در آن زمان، این دغدغه تکثیر پیدا کرده و هنرمندان تئاتر یک‌دست‌تر بودند.

وی افزود: این برنامه ما نمی‌تواند جلسه نقد و بررسی باشد. نقد هم می‌تواند یک عنصر پویا و همراه با یک اثری باشد که در زمان زندگی آن اثر و زنده بودن و شکل اجرایی‌اش به صورت صحنه و فرایندی که وجود دارد، به کمک کارگردان بیاید و همراه او شود. به صورتی که کارگردان از فضای نقد بهره ببرد. ما در این جلسه به همه ابعادی می‌پردازیم که می‌تواند قابل ارائه و گفتن در اینجا باشد. در مقطع زمانی تولید این نمایش، در کارهای احصایی و همکاری که با محمد چرم شیر داشت، به لحاظ تاریخی هم اهمیت دارد؛ چون این دوستان وارد مسیری شدند که شکل متعارف اجرا و نمایشنامه‌نویسی کمی تغییر کرد و در آن فضا بدون تردید نمی‌توان نقش محمد چرم شیر را انکار کرد و نادیده گرفت. در واقع اگر محمد چرم شیر نبود، حرف نو به لحاظ اجرا در تئاتر ما کمتر دیده می‌شد.

این منتقد تئاتر در ادامه بیان کرد: این صحبت در حالی در کنار تجربه دیدن این نمایش قرار می‌گیرد که مهم‌ترین چالشی که شاید مخاطب با این اثر دارد، بحث قصه و داستان نمایش است. در واقع برای مخاطبانی که این نمایشنامه و سه نمایشنامه‌ای که به این اثر مربوط است را نخوانده باشند، چالشی وجود دارد. زیرا پس‌زمینه‌ای می‌خواهد که ما از سرنوشت وضعیتی که سبب شده تا ادیپ، آنتیگون و ایسمنه به این وضعیت برسند، آگاه باشیم.

چرم شیر متاثر از فضای سه نمایشنامه ادیپ، اثر مستقلی را تولید می‌کند که کاملا مبتنی بر تصویر است؛ یعنی به نوعی اجرا را قالب بر درام و فرایند خلق آن می‌داند. این موضوع ورود به عرصه جدیدی در نمایشنامه‌نویسی است که پیش از این در دنیا تجربه شده و نمایشنامه‌نویسان بزرگی در دنیا امروز هم آن را انجام می‌دهند.

حسن‌زاده در ادامه صحبت‌هایش گفت: آقای چرم شیر از معدود نمایشنامه‌نویسانی است که با آگاهی از این موضوع به سمت شکل نمایشنامه‌نویسی مدرن می‌رود که پایه اصلی آن اجرا، آگاهی و شناختی است که از اجرا دارد. مشخصا وقتی این اتفاق در کنار یک کارگردانی قرار می‌گیرد که مسأله اصلی‌اش تصویر و اجرا است، سبب شده تا در متن چرم شیر هم مداخله‌ای کند و شخصیت‌ها متکثر شوند تا به آن آیینی که مد نظرشان است برسند. حتی جغرافیا توسط کارگردان نادیده گرفته شده و ما با یک بی‌مکانی محض با تمام نشانه‌های خاص خود مواجه هستیم. ما شاهد جهانی هستیم که در کابوس‌های آنتیگونه زنده می‌شود و همه این موارد با همین نگاه می‌تواند وارد دنیای نمایش شود. این عناصر در کنار هم زمانی معنا پیدا می‌کند که نمایشنامه‌نویس و کارگردان به دغدغه مهمتری فکر می‌کنند که همان صحبت احصایی مبنی بر قالب بودن بحث تصویر است؛ در واقع تمام موقعیت صحنه در فرایندی قرار می‌گیرد که ما می‌توانیم آن را در کلمه اجرا خلاصه کنیم.

به گزارش تئاتر آنلاین، بیست‌ و یکمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم‌تئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران، چهارشنبه ۱۷ مرداد ۱۴۰۳، به نمایش فیلم تئاتر «اتوبوسی به نام هوس» (۲۰۱۴) به نویسندگی تنسی ویلیامز و کارگردانی بندیکت اندرو اختصاص داشت. پس از نمایش این فیلم تئاتر نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان) و محسن خیمه‌دوز (منتقد تئاتر) برگزار شد.

عباس غفاری در این نشست گفت: نمایشنامه «اتوبوسی به نام هوس» تنسی ویلیامز جزو متون کلاسیک تئاتر و جزو چند متن برتر قرن ۲۰ به حساب می‌آید. تنسی ویلیامز روی بسیاری از نویسندگان بعد از خود در آمریکا، اروپا و حتی ایران تاثیر گذاشته و همچنان تاثیرگذار است. این فیلم‌تئاتر چندین جایزه در بخش‌های بازیگری و کارگردانی را برده و از نمایش‌هایی به شمار می‌آید که مورد توجه بوده است. امیدوارم از تماشای آن لذت برده باشید.

محسن خیمه‌دوز در این نشست گفت: متن، روایت نمایشنامه، خود اجرا و ریتم آن در کارگردانی و بازیگری بخش‌های مهم این فیلم تئاتر هستند که باید درباره آنها صحبت کرد. علت درخشان بودن متن این اثر ما را به محتوای اصیل آن هدایت می‌کند. در واقع خط سیری در کارهای تنسی ویلیامز وجود دارد که در زمان خود اتفاق مهمی به شمار می‌آمد. در واقع در فضای دوگانه آن زمان، تنسی ویلیامز این نمایشنامه انتقادی را می‌نویسد. اتفاقی که سبب شنیدن صدایی تازه می‌شود و مخاطبان را به خود جذب می‌کند. این همان رئالیسم جادویی است که البته ۲۰ سال بعد و با اثر مارکز (صد سال تنهایی) در جهان شناخته می‌شود.

وی افزود: یکی دیگر از دلایل اهمیت این نمایشنامه، ارتباط آن با «تاریخ جنون» فوکو است. در واقع این ۲ اثر از جهاتی به یکدیگر ارتباط پیدا می‌کنند. روی جلد کتاب تاریخ جنون، نقاشی وجود دارد که عنوان آن کشتی احمق‌ها است. در این کشتی مردم عادی در حال زندگی کردن و انجام عادات روزانه در کشتی هستند. اتفاقات روزمره‌ای که ما نیز آن را در متن تنسی ویلیامز هم می‌بینیم. فمنیست‌ها در مواجهه خود با این اثر، رفتار خشونت‌آمیزی را که از سوی مردها نمایش داده شده می‌پذیرند اما نتیجه‌گیری نهایی تنسی ویلیامز درباره دختر و زن نمایش را مطلوب ندانسته و به آن نقد وارد می‌کنند. این نقد درستی نیست؛ زیرا تنسی ویلیامز هیچ‌وقت به دنبال این نبوده که متن فمنیستی مطابق با ایدئولوژی آنها بنویسد. در واقع نقد انسان مدرن در دستور کار او بوده است. وی در کارهای خود مدرنیسم را نقد می‌کند. همان کاری که نیچه نیز مدت‌ها قبل انجام داده است. تنسی ویلیامز بدون اینکه اسم ببرد، دین سکون را مورد نقد قرار می‌دهد اما دین حرکت را که به عنوان دین دانش و آگاهی شناخته شده و رفع اضطراب می‌کند را مبنای نمایش خود قرار داده است.

این منتقد تئاتر در ادامه صحبت‌هایش بیان کرد: کارگردان نیز همین موضوع دین حرکت را به خوبی نمایش می‌دهد و ما نماد و نشانه‌های آن را در اثر می‌بینیم. از منظر اجرا و کارگردانی، طراحی صحنه خیلی خوبی را شاهدیم. ریتمی که در اثر می‌بینیم نیز در صحنه درخشان بوده و این از کارهای مهم کارگردان بوده و در این اثر به خوبی انجام شده است. این اتفاق در انتخاب نماها نیز رعایت شده است.

خیمه‌دوز در ادامه صحبت‌هایش گفت: بازی‌ها نیز در این نمایش به‌ خوبی و حرفه‌ای انجام شده است. اما بازیگر خانم اصلی این نمایش (در نقش بلانش) بسیار متمایز از بقیه است. غیر از درخشان بودن کاری که از او می‌بینیم، بازی‌اش دارای ویژگی‌هایی است. به عنوان مثال زندگی نمی‌کند، بلکه بازی کرده و هنر بازیگری را به نمایش می‌گذارد. وی هیچ اغراقی در بازی خود ندارد اما در عین حال همه حس‌ها را به نمایش می‌گذارد. او در بیان دیالوگ‌هایش، موسیقی گفتار دارد. هیچ یک از کلماتی که روی صحنه بیان می‌کند، آهنگ یکسانی ندارد. اتفاقی که وی را منحصر به فرد می‌کند. وقتی موسیقی گفتار در بازی یک بازیگر باشد، شما دیگر بازی نمی‌بینید، بلکه باله می‌بینید. در واقع بازیگر با کلمات خود می‌تواند روی صحنه باله اجرا کند.