به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش«روال عادی»درباره ی انسان امروز است ،انسانی که درون یک حکومت ایدئولوژیک نظام بند،حل شده اما از جایی به بعد این فرد است که برای خود ساختاری فراتر از حکومت را برای خود میسازد.
این شاهکار ژان کلود کریر،انسان چند لایه ی مدرن امروز را در برابر چشمان حیرت زده ی مخاطب به نمایش می گذارد.
«روال عادی »به کارگردانی عباس غفاری به زودی در سالن قشقایی تئاتر شهر اجرا خواهد شد.
اسامی بازیگران و دیگر عوامل اجرایی متعاقباً اعلام خواهد شد.
به گزارش تئاتر آنلاین، بیست و هفتمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلمتئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران، چهارشنبه ۱۸ مهر ۱۴۰۳، به نمایش فیلم تئاتر «مکبث» (۲۰۱۳) به کارگردانی راب اشفورد و کنت برانا اختصاص داشت.
پس از نمایش این فیلمتئاتر، نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان) و عسل عصریملکی (منتقد تئاتر) برگزار شد.
وقتی مکبث برای جنگ به خانه بر میگردد، سه زن جادوگر سر راهش قرار میگیرند. آنها به او میگویند که به زودی قدرتمند میشود. او ابتدا، خان کادر و سپس، پادشاه اسکاتلند میشود. خان دانسان مکبث را به لقب خان کادر نامیده است و مکبث فهمید که جادوگران، حقیقت را به او گفتهاند … .
عباس غفاری در این نشست گفت: «مکبث» یکی از مهمترین متون شکسپیر و به اعتقاد من بهترین اثر او است. کارگردان این اثر نیز از بهترین کارگردانهایی است که در این سالها متنهای شکسپیر را روی صحنه برده و با استقبال مخاطبان مواجه شده است. به طور کل نیز آثار زیادی از «مکبث» و حتی بر اساس آن اجرا شده است. یکی از بهترین نمونهها در این زمینه، «سریر خون» اثر کوروساوا است. آقای چرمشیر نیز بازخوانی از این متن داشته که فرهاد مهندسپور آن را به صحنه برده است.
عسل عصریملکی در این نشست گفت: بیشتر از اینکه بخواهم نقدی را در این جلسه مطرح کنم، آمدهام تا شما را به تماشا از زاویه دید تازهای دعوت کنم. یکی از مهمترین نکات این اجرا مکان آن است. نمایشی که امروز دیدیم، در یک کلیسا اجرا شده است. ما در این اثر مدام با شنیدن کلمه شیطان و اهریمن مواجهیم. از سوی دیگر با صحنهای مواجهیم، که نیایشگاه باستانی در دل یک کلیسا را برای ما به نمایش میگذارد. همچنین ما صلیبی در نمایش داریم که در مقابل آن خونریزی و کشتار اتفاق میافتد. در عین حال با جادوگرها مواجهیم و همه این موارد را در زمان قرون وسطی نشان میدهیم. در واقع در این اثر با تقابلهای جالبی مواجه هستیم. از یک طرف آیین مسیحیت با تمامیت خود را به نمایش گذاشته و از سوی دیگر شخص شریف؛ سربازی دلیر به نام مکداف را به ما نشان میدهد که سیاهپوست بوده و در نهایت یک سفید پوست را از بین میبرد.
وی افزود: بنابراین باید گفت نمایش نکات جالبی دارد که کارگردان آنها را رو در روی هم قرار میدهد. به عنوان مثال میگوید من بچه مکداف را کشتم و بعد از او کسی نیست که بخواهد به پادشاهی برسد، اما خود مکداف سیاهپوست است که آزادی را به تو سفیدپوست میدهد. شاید کمتر کسی جرات زدن چنین حرفی را داشته باشد اما ما میبینیم که این کارگردان خیلی صریح این موضوع را در کار خود نشان میدهد. یکی دیگر از تقابلهایی که در این کار داریم، حضور تاریکی و روشنی است.
این منتقد تئاتر در ادامه بیان کرد: در نمایشنامه «مکبث» که توسط خانم روحانگیز نمازی ترجمه شده نیز ما رفت و آمد جادوگرها را نمیبینیم اما در این اجرا این موضوع مرتبا تکرار میشود. به عنوان مثال هر جا الکل استفاده میشود یا مکبث یا لیدی مکبث میآید که کاری انجام دهد، آنها دیده میشوند. بنابراین کارگردان یک دنیای زمینی را با دنیایی ماورایی در تقابل هم قرار میدهد. منظور این است که همهچیز در اختیار بشر نیست؛ اتفاقات و نیروهایی وجود دارد که شما نمیتوانید آن را کنترل کنید. در واقع تقابل یا رو در رویی دنیای ماورا و دنیای زمینی را داریم که مرتبا با یکدیگر ترکیب میشوند.
عصریملکی در ادامه صحبتهایش گفت: از سوی دیگر مدام به ما خصوصیات انسانی نشان داده میشود و این خصوصیات انسانی را رو در روی هم قرار میدهد. ما در این نمایش دوگانگیهایی چون خوبی و بدی را داریم که به طور مرتب در هم تنیده میشوند و این موضوع جالبی است که میتوان از زاویه دیدهای مختلف به آنها نگاه کرد. یکی از شاخصترین اتفاقهایی که در این فیلم تئاتر رخ میدهد، این است که این دوگانگیها و تقابلها را به هم تنیده و بالا میبرد تا از مجموع آنها به ما به عنوان مخاطبان نتیجهای برسد.
غفاری در ادامه این نشست بیان کرد: طبیعتا یکی از شاخصههای این اثر طراحی صحنه آن و بردن نمایش به کلیسا است. به عنوان مثال محراب را پر از ماسه و گل کرده تا ما را مستندتر با اتفاق رو به رو کند. صحنه دو سویه و حرکتهای پینگ پنگی که به ما میگوید انگار هیچ انتهایی برای هیچ عملی وجود ندارد. مدام اتفاقهای جدیدی رخ میدهد. محراب همیشه وجود داشته و شمعها روشن هستند اما در همین وضعیت، تمام اتفاقات منفی، سیاه و تاریک رخ میدهد.
به گزارش تئاتر آنلاین، بیستوهفتمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم تئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش فیلم تئاتر «مکبث» اختصاص دارد.
فیلم تئاتر «مکبث» (۲۰۱۳) به کارگردانی راب اشفورد و کنت برانا چهارشنبه ۱۸ مهر ۱۴۰۳ ساعت ۱۷ در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش در میآید.
پس از نمایش این فیلم تئاتر نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان) و عسل عصریملکی (منتقد تئاتر) برگزار میشود.
در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «وقتی مکبث برای جنگ به خانه بر میگردد، سه زن جادوگر سر راهش قرار میگیرند. آنها به او میگویند که به زودی قدرتمند میشود. او ابتدا، خان کادر و سپس، پادشاه اسکاتلند میشود. خان دانسان مکبث را به لقب خان کادر نامیده است و مکبث فهمید که جادوگران، حقیقت را به او گفتهاند …»
علاقهمندان برای حضور در این جلسه میتوانند به سایت تیوال مراجعه کنند.
به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی رویداد، بیستوششمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلمتئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش فیلمتئاتر «کارنامه بُندارِ بیدَخش» اختصاص دارد.
فیلمتئاتر «کارنامه بُندارِ بیدَخش» (۱۳۷۶) به نویسندگی و کارگردانی بهرام بیضایی چهارشنبه ۱۱ مهر ۱۴۰۳ ساعت ۱۷ در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش در میآید.
پس از نمایش این فیلمتئاتر نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری میزبان و علیرضا نراقی منتقد تئاتر برگزار میشود.
بُندار دانشمندی است که جامِ جهاننما را برای جم ساخته است و چنان که برمیآید بیدخشِ اوست. او با اعتماد کامل، انواع دانشها را به شاه میآموزد و جم نیز با این دانشها بر جهان حکم میراند. اما جم، بندار را تنها نردبانی از بهر صعود به قله قدر میداند و قدرت نیز چشمانش را کور کردهاست. وی بندار بیدخش را فراموش کرده و از بیم اینکه مبادا روزی بندار دانشمند، این دانشها را به دشمنی بیاموزد، او را به زندان «روئینه دژ» که ساخته دست و دانش خود بندار است میافکند. بندار در گوشه زندان به گذشته خود مینگرد و افسوس میخورد که چرا آن اندازه نسبت به شاه خوشبین بود و هنگام ساختن «روئینه دژ»، دست کم راهی پنهان برای روز مبادای خود هم تعبیه نکرد تا بگریزد.
نخستین بار بیضایی این نمایش را از بهمن سال ۱۳۷۶ تا اردیبهشت ۱۳۷۷ در تالار چهارسوی تئاتر شهر با بازی پرویز پورحسینی (در نقش جَم) و مهدی هاشمی (در نقش بُندارِ بیدَخش) بر صحنه برد.
علاقهمندان برای حضور در این جلسه میتوانند به سایت تیوال مراجعه کنند.
به گزارش تئاتر آنلاین، بیست و پنجمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم تئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش فیلم تئاتر «فلیبگ» اختصاص دارد.
فیلم تئاتر «فلیبگ» (۲۰۱۹) به نویسندگی فیبی والر بریج و کارگردانی ویکی جونز چهارشنبه ۴ مهر ۱۴۰۳ ساعت ۱۷ در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش در میآید.
پس از نمایش این فیلم تئاتر نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان) و محسن خیمهدوز (منتقد تئاتر) برگزار میشود.
«فلیبگ» داستان نگاه غرهانگیز به زنانیست که به نوعی زندگی خود را میگذرانند. با خانواده و دوستیهای تحت فشار و یک کافه خوکچه هندی که برای زنده نگه داشتن تلاش میکند، ناگهان فلیبگ خود را پیدا میکند و چیزی برای از دستدادن ندارد.
علاقهمندان برای حضور در این جلسه میتوانند به سایت تیوال مراجعه کنند.
به گزارش تئاتر آنلاین، بیست و سومین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلمتئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران، چهارشنبه ۳۱ مرداد ۱۴۰۳، به نمایش فیلم تئاتر «نورگیر» ۲۰۱۴ به نویسندگی دیوید هر و کارگردانی استفان دالدری اختصاص داشت. پس از نمایش این فیلم تئاتر، نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان) و آران قادرپور (منتقد تئاتر) برگزار شد.
عباس غفاری در این نشست گفت: فیلم تئاتر «نورگیر» یکی از مهمترین نمایشهای ۱۰ سال اخیر بوده که در تئاتر اروپا و امریکا اجرا شده است. خوشبختانه نمایشنامه این اثر در ایران نیز ترجمه شده و قابل دسترس است.
آران قادرپور در این نشست گفت: تمام نمایشنامههایی که در برادوی اجرا میشود، به نوعی وامدار و تحت تاثیر نمایشهای یونان باستان هستند. خصوصا به لحاظ متن میتوانیم بگوییم، کاراکترهایی که در نمایشنامههای غربی خلق شدند، خیلی زیاد تحت تاثیر نمایشنامههای یونان باستان هستند. بنابراین من از دریچه متن این اثر با آن مواجه شدم. زیرا بسیار دیالوگهای فشرده، تند و تیز داشت و با سرعت زیاد بیان میشد. به همین دلیل پردازش این دیالوگها در یک مرتبه تماشای اثر، کار دشواری بود. به طور کل این اثر، نمایش دیالوگمحوری بود و هر دیالوگ و جملهای که در آن ادا میشد، اهمیت داشت.
وی افزود: آقای بارسقیان ۱۰ سال پیش این اثر را ترجمه کرده است. به طور کل نیز، ۷، ۸ اثر از نویسنده و کارگردان این کار را ترجمه شده است. بنابراین اگر کمبود و خطایی در این متن باشد، قابل چشمپوشی است زیرا فکر میکنم متن قابل قبولی ترجمه شده است. متن نقدی به جامعه بریتانیا دارد.
این منتقد تئاتر با اشاره به سیر داستانی نمایش، بیان کرد: نمایش شبکهای از تناقضات رابطه، عشق و اخلاقیات را به نمایش میگذارد. به نوعی انگار ما این تناقض را در فلسفه و ایدئولوژی کاراکترها هم میدیدیم. به صورتی که در جایی احساس گناه و در جای دیگر احساس دیگری داشتند. این چرخش مرتب رخ میدهد. از آقای دیوید هر، مصاحبهای خواندم که برایم جالب بود. از ایشان درباره ۵ کارگردان و فیلم برجسته انتخابیاش پرسیده شده بود. یکی از انتخابهای آقای هر، در کنار آلفرد هیچکاک، اصغر فرهادی و فیلم «درباره الی» بوده است. ایشان معتقد است که فیلم «درباره الی» به اندازهای که باید دیده نشده است.
قادرپور در ادامه صحبتهایش گفت: «درباره الی» فیلمی درباره قضاوتها است. در نمایش «نورگیر» نیز، نویسنده به شما اجازه نمیدهد که به راحتی قضاوت کنید. شخصا فکر کردم که شاید یکی از دلایلی که آقای هر خیلی جدی و عمیق به فیلم «درباره الی» اشاره کرده همین مسأله بوده است. خود آقای هر که نویسنده این اثر است، میگوید که مدتها پیش از این اثر، نمایشنامههای تاریخیتر و با کاراکترهای بیشتری نوشته بودم اما اینجا جایی بود که حس کردم میخواهم عشقی سه نفره را روایت کنم. بنابراین به یک فضای آپارتمانی نیاز داشتم که بتوانم به آدمها نزدیک باشم.
وی ادامه داد: وقتی این نمایش را دیدم، یاد نمایشنامه «چه کسی از ویرجینیا وولف میترسد» اثر ادوارد آلبی آمریکایی افتادم که نسخه سینمایی آن نیز موجود است. در واقع این اثر چیزی حدود ۳۰ سال پیش از نمایشنامه «نورگیر»، نگاشته شده است. از این حیث باید بگوییم که کار آقای هر، خیلی کار ویژه و شاخصی نبوده است. چون سالها پیش از ایشان، بسیاری از نمایشنامهنویسان آمریکایی، آثار متن محوری را که بر مبنای دیالوگ باشد به خوبی در آوردهاند. اما شاید مهارت آقای هر به این مربوط میشود که اثرشان با جامعه بریتانیا تطبیق داشت و تنظیم بود. همچنین، این کار ۲ مرتبه در سال ۲۰۱۵ اجرا و احیا شده و مورد استقبال مخاطبان قرار گرفته است. همچنان نیز در نقاط مختلفی در حال اجرا است.
این منتقد تئاتر در ادامه صحبتهایش عنوان کرد: آقای هر در کارهای دیگر خود نیز نقدهای اجتماعی نسبت به جامعهای را که در آن زندگی میکنند مطرح کرده است. نقدهای سیاسی بسیار جدی هم داشته و هیچ ابایی ندارد که در مصاحبههای خود بگوید، کاراکترها را بر همین اساس خلق کرده یا بر مبنای تجربههایی که در زندگی شخصی داشته، آنها را به وجود آورده است.
غفاری در ادامه این نشست گفت: نکته جالب این است که این انتقاد سیاسی یا بهنوعی اجتماعی؛ تفاوت طبقهای که بین ۲ نفر وجود دارد؛ حتی به عشق و دوست داشتن بین ۲ شخصیت نفوذ کرده و بخشی از تردیدهای ۲ شخصیت به این اختلاف طبقه اجتماعی یا حتی نگاه سیاسی، جهانبینی و جامعهشناسی آنها مربوط است.
به گزارش تئاتر آنلاین، بیستوسومین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم تئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش فیلم تئاتر «نورگیر» اختصاص دارد.
فیلم تئاتر «نورگیر» (۲۰۱۴) به نویسندگی دیوید هر و کارگردانی استفان دالدری چهارشنبه ۳۱ مرداد ۱۴۰۳ ساعت ۱۷ در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش در میآید.
پس از نمایش این فیلم تئاتر نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان) و آران قادرپور (منتقد تئاتر) برگزار میشود.
ادوارد سرژانت و پدرش تام، معلم مدرسه شرق لندن کایرا هولیس را ملاقات میکنند. کایرا سالها پیش با خانواده سرژنت زندگی میکرد اما پس از کشف رابطه او با تام توسط همسر تام، آنجا را ترک کرد. ادوارد نیز اکنون کایرا را متهم میکند که او را نیز ترک کرده چراکه کایرا را بهعنوان یک خواهر بزرگ میدید ولی …
به گزارش تئاتر آنلاین، بیست و دومین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلمتئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران، چهارشنبه ۲۴ مرداد ۱۴۰۳، به نمایش فیلم تئاتر «نامههایی به تب» (محصول ۱۳۹۰) به کارگردانی سیامک احصایی و نویسندگی محمد چرمشیر اختصاص داشت. پس از نمایش این فیلم تئاتر، نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان)، سیدمحسن حسنزاده (منتقد تئاتر) و سیامک احصایی (کارگردان) برگزار شد.
عباس غفاری در این نشست گفت: این نمایش در زمان اجرای خود با واکنشهای متفاوتی مواجه شد. معتقدم که سیامک احصایی یکی از بهترین طراحان صحنه بعد از انقلاب است. حتی در کارهایی که او کارگردانی کرده نیز، شعور طراحی صحنه در بخشهای مختلف نمایش دیده میشود. یکی از کارهای مهم احصایی این است که پانتهآ پناهیها را به عنوان بازیگر به تئاتر ما معرفی کرد. البته ایشان، پیش از این هم بازی میکرد اما بیشتر در زمینه دستیاری کارگردان فعال بود.
سیامک احصایی در این نشست گفت: البته من از پناهیها خواهش کردم که در کارهایم بازی کند. درباره اینکه چه شد کارگردانی تئاتر را شروع کردم نیز باید بگویم که بسیار ایده تصویری داشتم که نمیشد آنها را به زور به کارگردانها قبولاند. بنابراین علاقمند بودم که تصاویر ذهنی خود را روی صحنه ببینیم و از این رو کارگردانی تئاتر را آغاز کردم. هیچوقت از متن به تصویر نرسیدم، بلکه از تصویر به متن رسیدم. برای این نمایش نیز، ابتدا تصویری در ذهن داشتم و بعد در صحبت با چرم شیر، متن این کار را انتخاب کردیم.
وی افزود: زمانی که متن محمد چرم شیر را خواندم پی بردم که آیین نهفتهای در آن نهفته است. بیان زیبایی از شرایط اجتماعی ما نیز در این متن وجود داشت. بنابراین تصمیم گرفتم که تمام تصاویر و شرایط اجرا نیز بر مبنای یک آیین باشد. ما در این اثر، نیمهانسان، نیمهخدایی را میبینیم که نه انسان، نه روزگار و نه تقدیر برای او کاری نمیکند تا اینکه میمیرد. فکر کردم که باید برای مرگ او آیینی داشته باشم و آن آیین تبدیل به تصاویر و اتفاق این نمایش شد. با همه این تفاسیر، هیچ تغییری در متن آقای چرمشیر انجام ندادم و فقط روی آن کار کارگردانی کردم.
در نهایت درباره این کار باید بگویم که حسم نسبت به آن این است که آن کاری که دوست داشتم را انجام دادم. در واقع اگر نقصی وجود دارد، طبیعتا از شرایط آگاهی و اجرایی از طرف من بوده است.
سیدمحسن حسنزاده در ادامه این نشست گفت: احصایی مانند تعداد دیگری از همکاران ما مدتی است کار نمیکند و محروم از آثارشان هستیم. دیدن دوباره این نمایش حسی از همان فضای دلنشین و اتمسفر خاصی که در اواخر دهه ۷۰ تا اوایل دهه ۹۰ در تئاتر ما وجود داشت زنده شد. در آن زمان گروهها جدا از تمام تلاشهایی که میکردند، برای روی صحنه بردن یک اثر نمایشی، دغدغه داشتند و هنوز این دغدغهها از جنس هنر بود و همه عوامل معنای خود را داشتند. در واقع اگر خود شما، مخاطب آن زمان تئاتر بوده باشید، در جریان تفاوت با زمان حال خواهید شد. البته این حرف کتمان تمام تلاشهای نسل من و بعد از من و بچههای خوش ذوق کنونی نیست. در واقع میخواهم بگویم که شاید در آن زمان، این دغدغه تکثیر پیدا کرده و هنرمندان تئاتر یکدستتر بودند.
وی افزود: این برنامه ما نمیتواند جلسه نقد و بررسی باشد. نقد هم میتواند یک عنصر پویا و همراه با یک اثری باشد که در زمان زندگی آن اثر و زنده بودن و شکل اجراییاش به صورت صحنه و فرایندی که وجود دارد، به کمک کارگردان بیاید و همراه او شود. به صورتی که کارگردان از فضای نقد بهره ببرد. ما در این جلسه به همه ابعادی میپردازیم که میتواند قابل ارائه و گفتن در اینجا باشد. در مقطع زمانی تولید این نمایش، در کارهای احصایی و همکاری که با محمد چرم شیر داشت، به لحاظ تاریخی هم اهمیت دارد؛ چون این دوستان وارد مسیری شدند که شکل متعارف اجرا و نمایشنامهنویسی کمی تغییر کرد و در آن فضا بدون تردید نمیتوان نقش محمد چرم شیر را انکار کرد و نادیده گرفت. در واقع اگر محمد چرم شیر نبود، حرف نو به لحاظ اجرا در تئاتر ما کمتر دیده میشد.
این منتقد تئاتر در ادامه بیان کرد: این صحبت در حالی در کنار تجربه دیدن این نمایش قرار میگیرد که مهمترین چالشی که شاید مخاطب با این اثر دارد، بحث قصه و داستان نمایش است. در واقع برای مخاطبانی که این نمایشنامه و سه نمایشنامهای که به این اثر مربوط است را نخوانده باشند، چالشی وجود دارد. زیرا پسزمینهای میخواهد که ما از سرنوشت وضعیتی که سبب شده تا ادیپ، آنتیگون و ایسمنه به این وضعیت برسند، آگاه باشیم.
چرم شیر متاثر از فضای سه نمایشنامه ادیپ، اثر مستقلی را تولید میکند که کاملا مبتنی بر تصویر است؛ یعنی به نوعی اجرا را قالب بر درام و فرایند خلق آن میداند. این موضوع ورود به عرصه جدیدی در نمایشنامهنویسی است که پیش از این در دنیا تجربه شده و نمایشنامهنویسان بزرگی در دنیا امروز هم آن را انجام میدهند.
حسنزاده در ادامه صحبتهایش گفت: آقای چرم شیر از معدود نمایشنامهنویسانی است که با آگاهی از این موضوع به سمت شکل نمایشنامهنویسی مدرن میرود که پایه اصلی آن اجرا، آگاهی و شناختی است که از اجرا دارد. مشخصا وقتی این اتفاق در کنار یک کارگردانی قرار میگیرد که مسأله اصلیاش تصویر و اجرا است، سبب شده تا در متن چرم شیر هم مداخلهای کند و شخصیتها متکثر شوند تا به آن آیینی که مد نظرشان است برسند. حتی جغرافیا توسط کارگردان نادیده گرفته شده و ما با یک بیمکانی محض با تمام نشانههای خاص خود مواجه هستیم. ما شاهد جهانی هستیم که در کابوسهای آنتیگونه زنده میشود و همه این موارد با همین نگاه میتواند وارد دنیای نمایش شود. این عناصر در کنار هم زمانی معنا پیدا میکند که نمایشنامهنویس و کارگردان به دغدغه مهمتری فکر میکنند که همان صحبت احصایی مبنی بر قالب بودن بحث تصویر است؛ در واقع تمام موقعیت صحنه در فرایندی قرار میگیرد که ما میتوانیم آن را در کلمه اجرا خلاصه کنیم.
به گزارش تئاتر آنلاین، بیستویکمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم تئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش فیلم تئاتر «اتوبوسی به نام هوس» اختصاص دارد.
فیلم تئاتر «اتوبوسی به نام هوس» (۲۰۱۴) به نویسندگی تنسی ویلیامز و کارگردانی بندیکت اندرو چهارشنبه ۱۷ مرداد ۱۴۰۳ ساعت ۱۷ در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش در میآید.
پس از نمایش این فیلم تئاتر نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان) و محسن خیمهدوز (منتقد تئاتر) برگزار میشود.
«اتوبوسی به نام هوس» یکی از ماندگارترین نمایشنامههایی است که در قرن بیستم به چاپ رسیده است. تنسی ویلیامز برای این نمایشنامه موفق به دریافت جوایز پولیتزر نمایشی و حلقه منتقدین نیویورک در سال ۱۹۸۴ شد. نمایشنامه «اتوبوسی به نام هوس» بر محور سه شخصیت استلا، استنلی و بلانش بنا شدهاست. بلانش پس از اخراج از مدرسهای که معلم آن بود، درمانده و تنها برای دیدار خواهرش استلا به نیواورلئان سفر میکند. استلا در آستانه بچهدار شدن، همسری لات و بیبندوبار دارد …
به گزارش تئاتر آنلاین، نوزدهمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم تئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش فیلم تئاتر «یانیک» اختصاص دارد.
فیلم تئاتر «یانیک» (۲۰۲۳) به کارگردانی کوئنتین دوپو چهارشنبه ۳ مرداد ۱۴۰۳ ساعت ۱۷ در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش در میآید.
پس از نمایش این فیلم تئاتر نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان) و رامتین شهبازی (استاد دانشگاه و منتقد تئاتر) برگزار میشود.
در فیلم تئاتر «یانیک» ماجرای یک نگهبان پارکینگ روایت میشود که به دیدن یک تئاتر بازاری و سرگرمکننده به نام «کوکو» رفته اما در وسط نمایش از مسخره بودن آن نمایش حوصلهاش سر میرود. او نمایش را قطع کرده و شروع به انتقاد کردن از نمایشنامه می کند.
به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی رویداد، هجدهمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم تئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران، چهارشنبه ۲۰ تیر ۱۴۰۳ به نمایش فیلم تئاتر «نیلوفر آبی» (۱۳۷۷) به نویسندگی و کارگردانی حمید امجد اختصاص داشت. پس از نمایش این فیلم تئاتر، نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری میزبان، علیرضا نراقی منتقد تئاتر و حمید امجد نویسنده و کارگردان برگزار شد.
«نیلوفر آبی» سال ۱۳۷۷ بهعنوان نخستین نمایش در تالار تازه تاسیس سایه اجرا شد و مورد استقبال علاقهمندان تئاتر قرار گرفت. بهروز بقایی و پرستو گلستانی بازیگران این نمایش بودند و رضا کیانیان نیز بهعنوان طراح صحنه در این نمایش همکاری داشت.
عباس غفاری در این نشست گفت: «نیلوفر آبی» در زمان خود، یکی از محبوبترینها و پرسروصداترین اجراها بوده و در زمینه متن، اجرا، کارگردانی، طراحی صحنه، بازیگری زن و مرد، و موسیقی جوایز بسیاری را از آن خود کرد. سالن سایه تئاتر شهر با این اجرا افتتاح شد و از این جهت نیز این نمایش در تاریخ تئاتر ایران اهمیت دارد.
حمید امجد، در ادامه این نشست بیان کرد: قول معروفی میگوید از بخت خوش تئاتر است که هر شب در هر اجرایی میمیرد و فردا شب با اجرای تازهای متولد میشود. منظور آن قول اشاره به این است که از نو اجرا شدن، نمایش را تازه میکند و بهتر از آن است که اجراها در کهنه و تکراریشدن شیوه و دریافت و امکاناتِ قدیمیشان دیده شوند.
علیرضا نراقی، در بخش بعدی این نشست یادآور شد: مشکلی که امروز در تئاتر ایران به چشم میخورد و در دهههای اخیر افزایش هم پیدا کرده است، فقدان نگاه تاریخی نسبت به تئاتر است و همینطور فقدان ثبت و آرشیو نمایشها و اجراها. البته اگر گروه اجرایی تصمیم بگیرد که نمایش خود را ضبط کند، این اتفاق رخ میدهد اما در غیر این صورت فیلمی از اجرا باقی نخواهد ماند. زیرا هیچ جایی اقدام برای ثبت و ضبط و آرشیو نمایشها را در دستور کار خود ندارد که امری نهادی است و برای تئاتر و استقرار آن ضرورت دارد. بودن چنین چیزی حتی با کیفیت نامناسب بهتر از این بی مسئولیتی و فقدان نگرشی تاریخی است که اینک در تئاتر ایران عادی شده است.
امجد در بخش دیگری از این نشست توضیح داد: امسال سیامین سال نگارش این نمایش است. متنش در سال ۷۳ نوشته و در سال ۷۵ منتشر شد. من از سال ۶۸ که یکی دو تئاتر کار کرده بودم تا ۷۶ امکان اجرا نداشتم. در آن فاصه هر متنی که برای اجرا ارائه میدادیم، بیجواب میماند. ما اضافی بودیم و اصولاً کسی لازم نمیدید به ما جواب دهد. سال ۷۶ گفتند فضا عوض شده و بیایید کار کنید، و من نمایش «زارون» را به جشنواره فجر بردم. این نمایشی تقریباً آماده بود که پیشتر در سال ۷۳ برای اجرا تمرین کرده بودیم اما در آستانه اجرا توقیف شده بود. متن ساده و معصومانهای داشت که یکی از شخصیتهایش زنی بود که در نمایش احتمال میرفت شغل مشکوکی داشته باشد! این در آن جشنواره مایه دردسر شد و نام نمایش را حتی از بولتن روزانه هم حذف کردند. اما در سال بعد و سالهای بعد چنین موضوع و چنان شخصیتهایی (حتی با قطعی بودن شغل مشکوک!) در فیلمها و تئاترها نمایش داده میشدند. بهخاطر تجربههای قبلی، در سال ۷۷ من فکر نمیکردم که باز امکان اجرای نمایشی داشته باشم. تا اینکه چند ماه مانده به جشنواره سال ۷۷، آقایی با من تماس گرفت و گفت مرکز هنرهای نمایشی به ایشان پیشنهاد کرده متن «نیلوفر آبی» من را اجرا کند. من گفتم اگر امکان اجرای متنی از من وجود دارد، ترجیح میدهم خودم آن را روی صحنه ببرم و اینطوری شد که آن را برای اجرا دست گرفتیم.
این کارگردان تئاتر در ادامه خاطرهای از روزهای دشوار تمرین برای اجرای نمایش «نیلوفر آبی» تعریف و بیان کرد: نهایتاً وقتی بهروز بقایی و پرستو گلستانی از سر کار تصویریای که در شمال مشغولش بودند به تهران آمدند و تمرین را شروع کردیم کلاً هفت شبانهروز برای تمرین نمایش و رسیدن به اجرا زمان داشتیم. در یک زیرزمین برای تمرین مستقر شدیم و تقریباً تمام این هفت شبانهروز را کنار هم زندگی کردیم. بازیگران و بقیه عوامل با فشار خیلی زیادی در آن زمستان سرد کار و حتی فداکاری کردند. (دوست پزشکی هر روز میآمد به آنها آمپول ویتامین تزریق میکرد که مریض نشوند و از پا نیفتند!) تا به بازبینی و اجرا برسیم. چیزی که بر صحنه رفت عملاً هنوز شکل نهاییاش را پیدا نکرده بود، تمرینی در فرآیند شکلگیری بود که ابتدا در جشنواره و بلافاصله بعدش برای اجرای عمومی به صحنه پرتاب شد. مثل اغلب موارد در آن زمان فکر میکردیم که میتوانیم روزی برگردیم و کار را دوباره در شکل نهایی و کاملش اجرا کنیم. اما برای رسیدن به همان نتیجه هم فکر میکنم کاری که بازیگران و همکاران این نمایش کردند، در آن فشردگی و شرایط سخت و بودجه واقعاً ناچیز، نزدیک به معجزه بود.
امجد یادآور شد: کسانی که تجربه اجرای نمایش دارند میدانند که برای پیدا کردن احساس درست نقش معمولا از بازیگر خواسته میشود ابتدا احساساتش را حتی با درشتنمایی نشان بدهد و بیرون بریزد، بعد در ادامه روند تمرین از بازیگر خواسته میشود آن را درونی کند و به اندازه بروز بدهد. این کار نیازمند به زمان است که ما متاسفانه بهخاطر پرتابشدن به اجرا از آن بهرهمند نبودیم. تا روز اجرا حتی دکوری هم نداشتیم که روی آن تمرین کنیم و این مهم بود چون تقریباً کل نمایش روی یک پلِ بهعرض یک متر بازی میشد و بدون تمرین کافی امکان افتادن بازیگران وجود داشت. مجموعه شتابها به بازیگران فرصت نداد که روندِ یافتن و درونیکردن نقشها را طی کنند و در آن شرایط واقعاً گناهی متوجه آنها نبود، تنها چیزی که همه ما را واداشت در آن فشردگی و آن شرایط به ادامه کار فکر کنیم، نیروی عجیبی بود که انگار در هوای آن زمانه موج میزد، چون در سال ۷۷ یک چیز عجیب داشتیم که امروز تقریباً از یاد رفته که اسمش «امید» بود. نمیدانم اصلا امروز دیگر کسی به این صورت تئاتر (یا هر کار دیگری) میکند یا نه.
این کارگردان تئاتر و تلویزیون در پایان بیان کرد: امروز که با اینهمه لطف از این نمایش یاد میشود، اگر بخواهیم همان را اجرا کنیم، اصلا جایی برایش وجود ندارد. خواهند گفت چون در هر تالار همزمان سه نمایش اجرا میشود نه برای این دکور و این میزانسن جا داریم نه ۲ ساعت و نیم برای اجرا وقت هست.
به گزارش تئاتر آنلاین، هجدهمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم تئاترهای شاخص با همکاری مشترک انجمن صنفی منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش فیلم تئاتر «نیلوفر آبی» اختصاص دارد.
فیلم تئاتر «نیلوفر آبی» (۱۳۷۷) به نویسندگی و کارگردانی حمید امجد چهارشنبه ۲۰ تیر ۱۴۰۳ ساعت ۱۷ در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش در میآید.
پس از نمایش این فیلم تئاتر نشست نقد و بررسی آن با حضور عباس غفاری (میزبان)، علیرضا نراقی (منتقد تئاتر) و حمید امجد (نویسنده و کارگردان) برگزار میشود.
«نیلوفر آبی» سال ۱۳۷۷ بهعنوان نخستین نمایش در تالار تازه تاسیس سایه اجرا شد و مورد استقبال علاقهمندان تئاتر قرار گرفت. بهروز بقایی و پرستو گلستانی بازیگران این نمایش بودند و رضا کیانیان نیز بهعنوان طراح صحنه در این نمایش همکاری داشت.
علاقهمندان برای حضور در این جلسه میتوانند به سایت تیوال مراجعه کنند.