برچسب: سوئد

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، بو بروندین بازیگر سوئدی فیلم «والدو پپر بزرگ» محصول ۱۹۷۵ که در این فیلم در نقش یک خلبان جنگی آلمانی در برابر رابرت ردفورد بازی کرده بود، درگذشت. وی در شهر زادگاهش اوپسالا در سوئد در ۸۵ سالگی از دنیا رفت.

در «والدو پپر بزرگ» بوردین در نقش ارنست کسلر یک خلبان مشهور جنگی آلمانی ظاهر شده بود که از سوی تهیه‌کنندگان یک فیلم به عنوان مشاور پرواز استخدام می‌شود و والدو پِپِر با این رقیب در آسمان پروازهای متعددی انجام می‌دهد. این دو بازیگران یک فیلم درباره دوئلی جنگی در هوا هستند و کارشان با رقابت و درگیری شروع می‌شود و در نهایت با سلام دادن به یکدیگر، هر یک به راه خود می‌رود.

بوردین در فیلم‌های دیگری هم بازی کرده بود که «در سراسر جهان با فانی هیل»، «به خورشید شلیک کن» و «تایتانیک را بلند کن» از جمله آنها هستند. یکی از اولین تجربیات بازیگری وی بازی در نمایش «مهر هفتم» اینمار برگمان بود، اما در نهایت در نسخه سینمایی این فیلم در سال ۱۹۵۷ این مکس‌ فون‌سیدو بود که برای بازی انتخاب شد.

بوردین پس از مدتی بازیگری در سوئد راهی نیویورک شد و با چهره‌هایی چون رابرت دووال و داستین هافمن هم‌بازی شد. او سال ۲۰۱۳ به زادگاهش بازگشت و کار آموزش بازیگران جوان را برعهده گرفت. وی گرچه سوئدی بود اما در بیشتر فیلم‌ها در نقش شخصیت‌های آلمانی، هلندی یا روسی بازی می‌کرد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از پیپل، برای بسیاری از مردم جهان اینگرید برگمن یک ستاره محبوب سینما بود؛ بازیگر برنده ۳ جایزه اسکار و ستاره فیلم‌هایی چون «کازابلانکا»، «قتل در قطار سریع‌السیر شرق» و «بدنام»، اما برای ایزابلا روسلینی، برگمن «مامان» بود.

ایزابلا روسلینی که خود به تنهایی یک ستاره و یک چهره شناخته شده دنیای سینما و هنر است، با عشق، احترام و درکی تکامل یافته به چهلمین سالگرد درگذشت مادرش نگاه می‌کند. اینگرید برگمن که ۲۹ آگوست ۱۹۱۵ متولد شده بود، ۲۹ آگوست ۱۹۸۲ درحالی که ۶۷ سال داشت از دنیا رفت.

روسلینی نوشته است: اگر می‌توانستم به مامان چیزی بگویم، می‌گفتم متشکرم. من هر روز به او فکر می‌کنم. وقتی کسی از دنیا می‌رود رابطه با آن شخص در آن لحظه که رفته است باقی می‌ماند و اغلب تکامل پیدا نمی‌کند، اما برای من – با نقل قولی از «کازابلانکا» – «هر چه زمان می‌گذرد» متوجه می‌شوم که مامان را حتی بیشتر درک می‌کنم و تحسینم برای او بیشتر می‌شود.

ایزابلا روسلینی افزود: نه تحسین به عنوان یک بازیگر. این همیشه وجود داشت؛ بلکه به عنوان یک انسان. من فهمیدم او چقدر سخت مبارزه کرد.

وی به عشق مادرش و پدرش روبرتو روسلینی کارگردان در سال ۱۹۵۰ اشاره می‌کند و اینکه چه سروصدایی در روزنامه‌ها برانگیخت زیرا برگمن هنوز از پتر لیندستروم جدا نشده بود و این خشم به آمریکا رسید و حتی سنای آمریکا علیه برگمن موضع‌گیری کرد.

روسلینی ادامه داد: اما او موضع خود را حفظ کرد و گفت این مردی است که می‌خواهم با او ازدواج کنم و در آینده ۳ فرزند از او داشته باشم. او همین کار را هم کرد و از پدرم صاحب ۳ فرزند شد و من فکر می‌کنم همه اینها واقعا شگفت‌انگیز است.

روسلینی که اکنون ۷۰ ساله است یادآوری می‌کند درست زمانی که کار هنری خودش را شروع کرد، مادرش را از دست داد. وی گفت: اولین بار سال ۱۹۸۲ روی جلد مجله «ووگ» رفتم و این درست همان سالی بود که مادرم فوت کرد و هرگز موفقیت مرا به عنوان یک بازیگر ندید. وقتی فرزندانم به دنیا آمدند و زمانی که مادربزرگ شدم هم او را در کنارم نداشتم.

وی در ادامه افزود: همیشه مادرم را دوست داشتم. هرگز از او انتفاد نکردم. او همیشه بسیار مستقل و قوی بود و فکر می‌کنم این ویژگی را از آنجا داشت که یتیم بود و مادرش را در ۲ سالگی و پدرش را وقتی ۱۴ ساله بود از دست داد. بنابر این او باید روی پای خودش می‌ایستاد. در سوئد به دنیا آمده بود و وقتی «گاربو» در حال بازنشسته شدن بود، او را استخدام کردند تا به هالیوود بیاید.

وی همچنین به ماجرای زمانی می‌پردازد که به مادرش پیشنهاد شد تا فیلم سوئدی با نام «میان پرده» را که سال ۱۹۳۶ ساخته شده بود با اولین بازی‌اش در سال ۱۹۳۹ برای هالیوود، دوباره بازی کند.

روسلینی یادآور شد: تهیه کننده دیوید او سلزنیک به مادرم گفت «خوب حالا باید تو را به شخصیتی پیچیده‌تر بدل کنیم و باید مدل ابروهایت را تعییر بدهیم و این کار و آن کار را بکنیم» و مامان گفت به طور کل اجازه نمی‌دهد. وی گفت «من یک سابقه بزرگ کاری در سوئد دارم و ۱۱ فیلم ساخته‌ام و متاهل هم هستم و یک دختر دارم و از قبل شناخته شده هستم و قرار نیست خودم را تغییر بدهم.»

وی گفت: مامان درست مثل یک وایکینگ اسکاندیناویایی این انرژی فیزیکی را داشت و وقتی راه می‌رفت حس می‌کردم همیشه پشت سر او هستم و سعی می کردم به او برسم. دختر خود من «الترا» هم همین طوری است و مثل مامان قد بلند و قوی است و من همیشه پشت سرش هستم و حس می‌کنم امروز هم سعی دارم به مامان برسم.

روسلینی افزود: واقعاً می‌خواهم به او بگویم که می‌دانم چقدر کار کردن سخت است و او هم مثل من از اینکه کار می‌کرد و از ما دور بود احساس گناه می‌کرد؛ اما من به دخترم می‌گویم نه احساس گناه نکن چون تو الگوی فرزندانت هستی و استقلال اول از همه با استقلال مالی به دست می‌آید.

وی ادامه داد: یادم است در هنگام فیلمبرداری‌ها اطرافیان می‌گفتند مادرت سر کار است و تو احساس تنهایی می‌کنی و من می‌گفتم بله احساس تنهایی می‌کنم، اما مامان تو به من یک هدیه دادی و آن قدرت تعیین سرنوشت خودم بود.

روسلینی تنها به این شکل به مادرش ادای احترام نمی‌کند. او یک مزرعه ۲۸ هکتاری در اطراف نیویورک را به یاد مادرش طراحی کرده و در آن یک میدان ایتالیایی، سالن نمایش، کارگاه و مزرعه کشاورزی دایر کرده و سال پیش یک مسافرخانه هم به آن افزود.

او می‌گوید اتاق‌ها بسیار شخصی هستند و یک اتاق به پدرم اختصاص داده شده که کلاه‌های ایمنی ماشین‌های مسابقه‌اش را در آن جمع کرده‌ام. اتاق دیگری به دیوید لینچ (همسر سابقش) اختصاص دارد و یکی دیگر هم به «جوجه‌هایم» و البته یکی هم مخصوص مادر است با کلکسیون کلاه‌هایش. مامان همیشه این اطراف می‌پلکد.

ایزابلا روسلینی به زودی با نمایشی به عنوان «لبخند داروین» روی صحنه دیده می‌شود.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از اسکرین دیلی، روبن اوستلوند کارگردان سوئدی که با «مثلث غم» امسال دومین جایزه نخل طلایش را دریافت کرد و در ردیف کارگردان‌هایی چون فرانسیس فورد کاپولا و میشاییل هانکه قرار گرفت که ۲ نخل طلا در کارنامه دارند، با معرفی فیلم جدیدش گفت انتظار دارد این فیلم یک محصول مشترک بین‌المللی دیگر باشد.

این کارگردان نامدار که جشنواره سارایوو امسال کارش را با نمایش فیلم او «مثلث غم» شروع کرد و قلب افتخاری خود را به وی اهدا کرد، درباره امتیازهای اجتماعی، مرد بودن و اسکار صحبت کرد.

اوستلوند در حالی که بیشتر فیلمسازان تمایلی به افشای جزییات پروژه بعدی خود ندارند، می‌گوید فیلم بعدی وی باز هم یک کمدی سیاه با همکاری مجدد با وودی هارلسون است که در فیلم «مثلث غم» در نقش کاپیتان مارکسیست کشتی تفریحی بازی کرده بود.

فیلم بعدی با عنوان «سیستم سرگرمی خراب است» در پروازی طولانی رخ می‌دهد که در آن در حین پرواز سیستم سرگرمی از کار می‌افتد و به ایجاد هرج و مرج منجر می‌شود. مدت کوتاهی بعد از شروع پرواز، مسافران متوجه می‌شوند سیستم سرگرمی خراب است و باید ۱۵ ساعت بدون سرگرمی دیجیتالی، کنار هم بنشینند و سر خود را گرم کنند و احتمالاً کار به جایی می‌رسد که مسافران هواپیما را پایین می‌آورند.

با توجه به اینکه فیلمنامه در مرحله اولیه نوشته شدن است، هنوز تاریخ تولید تعیین نشده و به گفته اوستلوند وی اکنون هنوز دارد ایده‌هایی را که برای داستان لازم دارد جمع‌آوری می‌کند و خودش هم فیلمنامه را می‌نویسد.

اوستلوند افزود برای نوشتن فیلمنامه «مثلث غم» ۱۰ هزار ساعت وقت گذاشته و با فیلم بعدی قصد دارد تا دوباره به مطالعه بشر مدرن بپردازد و نشان دهد وقتی انسان امروز از وسایل مدرن خود محروم می‌شود اعتیاد به دوپامین موجب می‌شود به خشم و ظلم بیشتری روی بیاورد.

وی می‌گوید بررسی چگونگی رسیدن به هرج و مرج در پرواز برایش بسیار جالب است و فکر می‌کند ۱۰۰ درصد احتمال چنین رخدادی وجود دارد و حتی می‌تواند منجر به سقوط هواپیما شود.

این کارگردان از جوامع اروپایی به دلیل فردگرا بودن و محدود کردن پیشرفت جمعی انتقاد کرد و گفت: ما اعتماد خود را به دولت از دست داده‌ایم. سال ۱۹۶۷ سوئد از رانندگی سمت چپ به سمت راست تغییر داد و این واقعاً شگفت‌انگیز بود که ۸ میلیون نفر بتوانند خود را در یک روز با این شرایط وفق دهند و در واقع تصادف‌های رانندگی هم پس از این تغییر کمتر شد.

به گفته وی این مثال نشان می‌دهد که می‌توان افزاد یک جامعه را ساماندهی کرد و یک قرارداد اجتماعی جدید ایجاد کرد. حالا وقتی نوبت به مشکلات بزرگ‌تر می‌رسد که امروز با آنها دست به گریبان هستیم، اگر نگاه فردگرایانه باشد فقط آنچه من دوست دارم مد نظر قرار می‌گیرد.

وی پس از فیلم کمدی «مربع» که نامزد جایزه اسکار هم شد، در فیلم بعدی‌اش «مثلث غم» به مسایلی چون صنعت مد، تجارت اسلحه و مرد بودن پرداخت و درباره آن می‌گوید: می‌خواستم مثل یک ترن هوایی وحشی و سرگرم کننده باشد.

وی درباره کمپین برای جوایز احتمالی بعدی برای «مثلث غم» گفت: داشتن اسکار فوق‌العاده است، اما داشتن دو تا نخل طلا بهترین بود. وی تاکید کرد با وجود داشتن فرزند ۱۱ ماهه در همه این کمپین‌ها شرکت می‌کند.

وی از «فورس ماژور» تا «مربع» و «مثلث غم» همیشه به یک کمدی ناراحت کننده توجه کرده و معتقد است به محض اینکه از یک موقعیت سخت یا وحشتناک فاصله بگیری تازه متوجه می‌شوی که این موضوع چقدر خنده‌دار هم بوده است.

فیلم «مربع» درامی سوئدی با شخصیت محوری کریستین نیلسن مدیر ارشد موزه‌های هنر مدرن و معاصر بود که به زودی باید از اثر تازه خریداری شده‌اش به نام مربع رونمایی کند و در حالی که زندگی شخصی آشفته‌ای دارد، این کار او را با چالش های فراوانی روبه رو می کند. فیلم با موقعیت‌هایی که خلق می‌کند فیلمساز، هنر مدرن و معاصر و جامعه روشنفکر پیشرو اروپایی را به تیغ نقد می‌کشد.

«مثلث غم» از ۷ اکتبر در آمریکا و از ۲۸ اکتبر در بریتانیا و ایرلند اکران می‌شود. عنوان این فیلم به اصطلاح جراحان پلاستیک برای چین و چروک بین ابروها اشاره دارد و تلاش آنها که همواره با استفاده از بوتاکس می‌خواهند این مثلث را حذف کنند.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، فیلم «بی‌وفا» که سال ۲۰۰۰ بر مبنای فیلمنامه اینگمار برگمن و به کارگردانی لیو اولمان ساخته شد اکنون توسط توماس آلفردسون به سریال تلویزیونی بدل می‌شود.

توماس آلفردسون کارگردانی است که فیلم تحسین شده «بندزن خیاط سرباز جاسوس» و «فرد درست را راه بده» را در کارنامه دارد.

داستان برگمان را سارا جانسِن در قالب فیلمنامه یک سریال ۶ قسمتی در می‌آورد.

خبر ساخته شدن این سریال در هفته برگمان که در هر سال در جزیره فارو برگزار می‌شود، اعلام شد.

آلفردسون گفت زمستان ۲۰۰۱ بود که با برگمان تماس گرفتم و از او اجازه خواستم تا داستان او را دوباره تفسیر کنم و وی این تفسیر جدید را بسیار هیجان‌انگیز و واقعا مسخره خوانده بود.

این کارگردان و بازیگر سوئدی که از سال ۱۹۷۱ تاکنون مشغول فعالیت بوده، افزود: برای فیلمنامه برگمان کلاه از سر برمی‌دارم و قول می دهم همه تلاشم را برای این سریال به کار بندم.

پیتر بوسی تهیه کننده نیزاز این داستان به عنوان داستانی معتبر تا ابد درباره عشق و حسادت یاد کرد.

آلفردسون پیش از این در سال ۲۰۱۸ فیلم کوتاه «یادمان برگمان» را کارگردانی کرده بود که ادای احترامی به آثار استاد فقید سینمای سوئد بود.

اینْگْمار برگمان کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده سوئدی علاوه بر سینما در تئاتر، تلویزیون و رادیو نیز فعالیت می‌کرد. وی به عنوان یکی از برجسته‌ترین فیلم‌سازان تاریخ سینما شناخته می‌شود و فیلم‌های مشهوری چون «فریادها و نجواها»، «فانی و آلکساندر»، «توت‌فرنگی‌های وحشی»، «پرسونا» و «مهر هفتم» را ساخته است. برگمان سال ۲۰۰۷ در ۸۹ سالگی از دنیا رفت.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از اداره کل روابط عمومی و امور بین‌الملل کانون، «پروژه نسل بعدی» عنوان رویدادی است که از سوی سازمان بین‌المللی تئاتر برای کودک و نوجوان (اسیتژ) با همکاری دوسالانه Bibu سوئد برگزار می‌شود و قرار است در آن تعدادی از دست‌اندرکاران و علاقه‌مندان به هنرهای نمایشی از سراسر جهان به تبادل تجربه بپردازند.

این رویداد با هدف حمایت از تبادل‌های هنری و فرهنگی و همکاری‌های بین‌المللی میان کشورها طراحی شده و ۱۶ هنرمند و علاقه‌مند هنرهای نمایشی از بین تمامی متقاضیان از سراسر جهان، انتخاب خواهند شد.

استیژ ایران با اعلام این فراخوان از همه فعالان و علاقه‌مندان به هنرهای نمایشی که سن آنها در نهایت ۳۶ سال است و به زبان انگلیسی مسلط هستند دعوت کرده با پرکردن فرم تعیین شده، مدارک، مشخصات و سابقه کاری خود را در این حوزه به این دفتر در ایران ارسال کنند.

قرار بود این رویداد در سال ۱۴۰۰ برگزار شود اما به دلیل شیوع بیماری کرونا به سال ۱۴۰۱ خورشیدی یا ۲۰۲۲ میلادی موکول شد و برگزارکنندگان آن، از همه علاقه‌مندان درخواست کردند بار دیگر مدارک خود را برای دفاتر ملی کشور خود ارسال کنند.

این رویداد یکی از مهمترین مکان‌ها برای ملاقات هنرمندان و اجراهای حرفه‌ای نمایش در سوئد است و در آن ۱۶ نفر از هنرمندان، منتقدان، تهیه‌کنندگان، محققان و … از سراسر جهان انتخاب خواهند شد تا در کنار هم به تبادل تجربه‌ و بحث درباره هنرهای نمایشی کودکان و نوجوانان بپردازند.

در این میان موضوع پروژه نسل بعدی ۲۰۲۲ «مکان سازی» اعلام و توضیح داده شده که این عنوان یک رویکرد چند وجهی برای برنامه‌ریزی، طراحی و مدیریت فضاهای عمومی است و مکان‌سازی از دارایی‌ها و پتانسیل‌های یک جامعه محلی استفاده می‌کند و هدف آن ایجاد فضاهای عمومی است که سلامت، شادی و رفاه مردم را ارتقا می‌بخشد.

این رویداد در عین حال از بخش‌هایی مانند اجرا برای کودکان و نوجوانان، بحث‌ها، سمینارها و کارگاه‌های آموزشی، مجموعه‌ای از کارگاه‌ها و «اشتراک گذاری» در گروه شرکت‌کنندگان نسل بعدی، ارتباط با تمرین‌کنندگان تئاتر از سوئد و جامعه جهانی اسیتژ و ملاقات با شبکه نسل بعدی اسیتژ تشکیل شده است.

دوسالانه Bibu همچنین برای شرکت‌کنندگان انتخاب شده، امکان اقامت در هنگام برگزاری رویداد، هزینه ثبت‌نام‌ها، بلیت‌های تئاتر، سمینارها و دسترسی به کارگاه‌ها همچنین هزینه تغذیه و … را فراهم می‌کند.

«پروژه نسل بعدی» به عنوان یک برنامه جامع همچنین از برنامه‌های هنرمندان معلول نیز استقبال می‌کند.

استیژ ایران که نمایندگی آن در ایران بر عهده کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان است از علاقه‌مندان خواسته است فرم منتشر شده در سایت کانون به نشانی www.kanoonnews.ir و مدارک خود را تا روز ۵ آبان ۱۴۰۰ به نشانی ایمیل assitej.intl@gmail ارسال کنند.

زمان اعلام اسامی متقاضیان پذیرفته شده روز ۴ آذر ۱۴۰۰ و زمان برگزاری رویداد، ۲۷ اردیبهشت تا ۱ خرداد سال ۱۴۰۱ عنوان شده است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی اداره کل هنرهای نمایشی، بزرگترین رویداد هنری مرکز اسیتیج سوئد در زمینه اجراهای نمایشی کودک و نوجوان در سال ۲۰۲۲ در ۲ بخش اجراهای ملی کشور سوئد و اجراهای بین‌المللی برگزار می‌شود.

ایجاد یک پلتفرم بین‌المللی و توجه به گسترش اجراهای بومی با آثاری شامل تئاتر، حرکات نمایشی، قصه‌گویی، داستان‌سرایی و هنرهای نمایشی چند رشته‌ای با ترکیبی از بیان هنریِ فرهنگی و معاصر با هدف ارائه به مخاطبان کودک، نوجوان و خانواده‌ها از اهداف این رویداد است.

این رویداد از ۱۷ تا ۲۲ ماه می سال ۲۰۲۲ (۲۷ اردیبهشت تا اول خرداد ماه سال ۱۴۰۱) در کشور سوئد برگزار خواهد شد. علاقه مندان این امکان را دارند تا آثار خود را تا اول اکتبر ۲۰۲۱ (۹ مهرماه ۱۴۰۰) به دبیرخانه آن ارسال کنند.

متقاضیان می‌توانند اطلاعات بیشتر را از طریق نشانی‌های https://bibu.se/en/suggest-production ،www.bibu.se ،info@assitej.se و www.assitej.se کسب کنند.

به گزارش تئاتر آنلاین، نمایشنامه «.۳.۳۱.۹۳» نوشته لارش نورن با ترجمه‌ عاطفه پاکبازنیا توسط انتشارات افراز منتشر و راهی بازار نشر شده است. ترجمه این نمایشنامه با اجازه نویسنده انجام شده و قرار است آثار دیگر نورن به مرور در ایران ترجمه و چاپ شوند. پیش از این نمایشنامه «ترمینال» و «جنگ» از این نویسنده با ترجمه عاطفه پاکبازنیا توسط انتشارات میلکان و افراز به چاپ رسیده بود.

«.۳.۳۱.۹۳» از برترین، جذاب‌ترین و خاص‌ترین نمایشنامه‌های‌ لارش نورن است که درباره‌ انسان، تنهایی و زندگی است. آدم‌هایی به ظاهر بی‌ربط در برابر و کنار هم قرار می‌گیرند، به هم وصل می‌شوند و از هم جدا می‌شوند. نمایشنامه‌ای که باید آن را خواند یا بر صحنه دید تا به راز درون روابط انسانی آن پی برد و دلیل نام عجیب و کُدوار و رازآلود آن را فهمید.

در پشت جلد کتاب آمده: «وجود انسانی سیستم‌هایی رو خلق کرده که زندگی‌هامون رو به صورت جداگانه قانونمند کرده. سیستم‌هایی که ما رو بَرده کرده و نمی‌تونیم تغییر کنیم. ما بردگان اقتصادیم، بردگان یک دیکتاتوری کاپیتالیستی عظیم. تنش‌های اجتماعی دارن رشد می‌کنند و هر روز بدتر و بدتر می‌شن. مردم توی زندان‌های اقتصادی دارن گرسنگی می‌کشن. از مردم وسایل و کرامت و غرورشون رو می‌دزدن تا براشون تصمیم بگیرن که چطور زندگی کنن. ما مثل حیوونای ترسیده و تهدید شده داریم زندگی می‌کنیم. ما باید برای کشتن جاکوبین‌ها شورش کنیم، در غیر این‌صورت آروم و بی‌صدا می‌ریم تو قابلمه و هر چی که ارزش ذخیره شدن داره نابود می‌شه. اون بزرگترین کمپ تمرکزی می‌شه و همه‌ی کشورها می‌شن کمپ‌های تمرکزی که هیچ انسانی نمونه و هیچ خدایی نباشه. چطور می‌شه اون‌جا خدایی وجود داشته باشه؟»

لارش نورن که از او به‌ عنوان مطرح‌ترین نمایشنامه‌نویس معاصر سوئد نام برده می‌شود، در نهم ماه مه ۱۹۴۴ در استکهلم متولد شد. او در سال ۱۹۶۳ با چاپ مجموعه شعر «یاس و برف» شناخته شد و پس از آ، بر تئاتر و ادبیات دراماتیک متمرکز شد.

نمایشنامه‌نویسی نقطه عطف زندگی این نویسنده است. نمایش‌های او همواره فضای تئاتر، نقد و روشنفکری سوئد را تحت تاثیر خود در آورده‌اند. نورن در شعر از سبک سورئال پیروی می‌کرد، اما در نمایشنامه به سمت کارهای رئال رفت، رگه‌هایی از ابزورد هم در آثارش دیده می‌شود. نمایشنامه‌های او در مورد بحران هویت انسان‌هاست و کاراکترهایش مدام در حال مبارزه برای پیدا کردن هویت گم شده‌شان‌ هستند. او بر فضای جامعه معاصر و بحران روابط میان انسان‌ها تاکید دارد، این بحران می‌تواند در جمع کوچک خانواده یا در اعماق اجتماع باشد.

نمایشنامه‌هایی چون «خون»، «کنش»، «بازی» و «پاییز و زمستان» از دیگر آثار این نویسنده هستند که به مرور توسط عاطفه پاکبازنیا در ایران ترجمه و منتشر خواهد شد.

ویراستاری این کتاب هم همچون باقی آثار ترجمه شده عاطفه پاکبازنیا، توسط جواد عاطفه انجام شده است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی جشنواره، گروه تئاتر «بدن‌های عراقی» از کشور سوئد که قرار بود ۳۰ بهمن با نمایش «ترحم؛ بخش اول» در سی و هفتمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر به صحنه بروند به دلیل آسیب دیدگی بازیگر و کارگردان نمایش امکان حضور در جشنواره را از دست داد.

گروه تئاتر نمایش «ترحم؛ بخش اول» با کارگردانی و بازی آنمار طاها از کشور سوئد که قرار بود روز سه شنبه ۳۰ بهمن در بخش «تئاتر ملل» جشنواره سی و هفتم تئاتر فجر اجرا شود، به دلیل آسیب دیدگی بازیگر نمایش از حضور در جشنواره عذرخواهی کرد.

گروه این اثر نمایشی طی نامه ای به دبیرخانه جشنواره تئاتر فجر، خبر حضور پیدا نکردن در جشنواره و دلایل آن را اعلام کرد که در ذیل متن این نامه آمده است:

«حضور محترم کمیته سی و هفتمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر

با کمال تأسف گروه نمایشی «ترحم؛ بخش اول» از کشور سوئد که طبق جدول جشنواره فجر باید در تالار قشقایی تئاتر شهر به صحنه می رفت، به دلیل جراحت و آسیب جدی ستون فقرات بازیگر اصلی و کارگردان نمایش (که جایگزین دیگری ندارد) مجبور به لغو حضور خود در این جشنواره هستیم.

ما متوجهیم و قدردانیم از تمامی تماشاگرانی که تمایل به تماشای نمایش ما را داشتند و از هر گونه ناراحتی پیش آمده پوزش می طلبیم و عذرخواهی می کنیم.

امیدواریم تیم جشنواره و مخاطبان محترم تهرانی و ایرانی موقعیت پیش آمده برای ما را درک کنند و عذر ما را بپذیرند.

امید که در جشنواره های آتی حضور داشته باشیم.

ارادتمند

جوزفین گری همکار مدیر هنری «ایراک بادی»