برچسب: رضا آشفته

به گزارش تئاتر آنلاین، رضا آشفته نویسنده، منتقد، مترجم و پژوهشگر عرصه تئاتر و سینما در پی تشدید بیماری اش که به دلیل عوارض ناشی از جراحی قبلی، بیماری دیابت و کلیه بوده بار دیگر راهی بیمارستان لقمان شده است.

روابط عمومی خانه تئاتر با انتشار اطلاعیه‌ای نسبت به سلامتی رضا آشفته در بیمارستان اظهار نگرانی کرده و خواستار توجه وزارت بهداشت و درمان و مدیران بیمارستان به شرایط جسمی این هنرمند شده است.

متن اطلاعیه روابط عمومی خانه تئاتر به شرح زیر است:

«به نام پروردگار مهربان

رضا آشفته هنرمند نجیب و مهربانمان مدتی است در بخش عفونی بیمارستان لقمان حکیم بستری است و روزهای پررنج و شب های پر از دردی را سپری می کند. علی رغم وجود پزشکان حاذق در این مرکز اما عدم آموزش کافی پرسنل بالینی اعم از پرستاری، بهیاری، کمک بهیاران و آنانی که به هر شکلی با بیماران در ارتباط اند همگی دست به دست هم داده تا شرایط نابسامانی را در بخش عفونی بیمارستان رقم بزنند. بهداشت ناکافی اتاق ها، دیوارها، سرویس‌های بهداشتی با وضعیت عفونی بیماران درهم آمیخته، امکان بهبودی سریع را از آنان سلب می کند.

پرسنل درمانی به فراخور درک خویش با بیمار رفتار می نماید و این گونه است که نه یک رفتار حرفه ای بلکه هر شیفت باید انتظار یک رخداد جدید را داشت و بیشتر غمی به مبارک بادتان می آید تا شادمانی را تجربه کنید.

در یک وضعیت بلاتکلیف نمی دانیم دقیقاً چه اتفاقی افتاده که کاتتردیالیز عفونی گریده و این سطح عفونت منجر به تاول های عفونی با ظاهر استافیلوکوکی شده است و رنج مدامی را به رضا آشفته تحمیل می کند. از آنجا که رضا آشفته با بیماری دیابت دست و پنجه نرم می کند و دیالیز رهاورد همین بیماری اوست شرایط درمانی دشواری را می گذراند با این حال برای درمان و خارج کردن پرمیکت دیالیز و شالدون گذاری او به یک رزیدنت و نه جراح ارجاع داده شده و ما تنها خرسندی مان از این است که وجدان بیدار خود رزیدنت سبب گردد تا با تماسی شبانه از طریق تلفن همراه یکی از آشنایان بیمار به ما این آگاهی را برساند که تجربه کافی برای انجام این جراحی را آن هم در ساعت ۳ بامداد ندارد و بخواهد که رضایت عمل را منوط به این نماییم که حتماً جراحی را یک جراح عروق، در اتاق عمل و تحت گاید حداقل سونوگرافی انجام دهد. چون در غیر این صورت ظاهراً بنا را بر این گذاشته بودند تا در بخش عفونی و بر روی تخت بیمار در حالی که تخت کناری نیز فردی با عفونت مزمن یکساله حضور دارد، جراحی را انجام دهند.

و خدا می‌داند این شرایط غیربهداشتی و استریل چه مخاطراتی را به همراه داشت و همین طور شرایط ناپایدار رضا آشفته چگونه می‌توانست مسیر سلامت او را از سوی عده ای از پرستاران که تا امروز چیزی جز موجبات کدورت خاطر را به همراه نداشته است، به خطر بیندازد.

تنش های حاصل از آن روی اعصاب و روان نیز ترومای خویش را باقی می گذارد. از همین روی تقاضای عاجزانه داریم تا نسبت به تغییر وضیت رسیدگی به رضا آشفته و بررسی همه جانبه شرایط بیماران بستری در بخش اقدام عاجل صورت پذیرد و چنانچه شرایط انتقال به بخش های دیگری مهیا نیست دستور جا به جایی و انتقال به مرکز درمانی مجهزتری صادر گردد.»

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از دفتر رسانه‌ اداره‌کل هنرهای نمایشی، با پیگیری‌های صورت گرفته، رضا آشفته صبح امروز چهارشنبه ۱۸ مهر به بخش وی‌آی‌پی بیمارستان (ساختمان پنجم طبقه سوم) لقمان منتقل شد تا در این بخش ادامه درمان وی انجام شود.

پس از بستری‌شدن در این بخش، بررسی‌ روند درمان وی توسط کادر پزشکی انجام و در صورت نظر مساعد خانواده این منتقد، مقدمات انتقال او به بیمارستان دیگری هم فراهم می‌شود.

رضا آشفته از شنبه گذشته برای پس از مدت کوتاهی که از ترخیص‌اش گذشته بود، دوباره به دلیل عوارض ناشی از جراحی قبلی، بیماری دیابت و کلیه در بیمارستان بستری شد که طی ۲ روز گذشته عوارض پوستی هم به مشکلات قبلی‌اش اضافه شده بود.

اجرای ویژه «قضیه تفنگ چخوف» برای همراهی با رضا آشفته

نمایش «قضیه تفنگ چخوف» برای کمک به هزینه‌های درمان رضا آشفته، شنبه ۲۱ مهر روی صحنه می‌رود.

نمایش «قضیه تفنگ چخوف» نوشته احسان بدخشان و کارگردانی اشکان پیردل‌زنده و تهیه‌کنندگی ریحانه راد و امیر موسی کاظمی که دور دوم اجرای خود را از ۵ مهر در تئاتر هامون آغاز کرده است، روز شنبه ۲۱ مهر در ساعت ۱۸ برای همراهی با رضا آشفته روی صحنه می‌رود.

کلیه عواید این اجرا به درمان رضا آشفته نویسنده و منتقد نام آشنای تئاتر کشور که این روزها به دلیل بیماری در بیمارستان بستری است اختصاص پیدا می‌کند.

بازیگران این نمایش به ترتیب ورود به صحنه محمدعلی الحمد، مهران اکبری، نیکو پشوتن، عماد جاویدپور، محمد معتضدی، پرستو الماس، یگانه منصوری، سیاوش کریما، سارا عزیزی، نیلان نکویی و درسا مهری هستند.

علاقه‌مندان برای تهیه بلیت و مشارکت در این امر خیر، می‌توانند به سامانه تیوال مراجعه کنند.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از مشاور رسانه ای نمایش، نشست نقد و بررسی نمایش «۶۵۷» به کارگردانی شهرام گیل‌آبادی با حضور رضا آشفته، فریال آذری، سپیده اسکندرزاده و محسن خیمه‌دوز اعضای انجمن منتقدان و نویسندگان خانه تئاتر در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر برگزار شد.

محسن خیمه‌دوز منتقد و پژوهشگر تئاتر در ابتدای این نشست که با مدیریت رضا آشفته برگزار شد، گفت: بازیگری، موضوع نمایش، متن و اجرا از مهم‌ترین مباحثی هستند که در نمایش «۶۵۷» مورد توجه قرار می‌گیرد. موضوع نمایش «۶۵۷» پیش از این کمتر مورد توجه قرار گرفته است. در نتیجه نویسنده، کارگردان و بازیگر باید اطلاعات خوبی در این زمینه داشته باشند. نویسنده با تمرکز بر زیست جهان کولبر، متن را روایت کرده است و به جای اینکه از اسطوره‌ها و شخصیت های طنز بگوید به موضوعی بسیار ساده و در عین حال جذاب و دراماتیک پرداخته که جزو ویژگی‌های نویسنده است.

این منتقد تئاتر افزود: متن ظاهرا ساده است ولی ابعاد پیچیده و جذابی دارد. سوژه پر است و نویسنده روی سوژه‌ای سهل و ممتنع کار کرده است. همچنین ۲ خوانش در متن هست؛ خوانش برونگرایانه و دیگری خوانش درونگرایانه.

خیمه‌دوز با بیان اینکه خوانش درونگرایانه با تاملات روانشناسی همراه است و خوانش برونگرایانه با عملکرد اجرایی، بیان کرد: کارگردان در این اجرا تابع خوانش دوم است. در اجرا کمتر سکوت و تامل می‌بینیم و بیشتر از عنصر حرکت استفاده می‌شود. این خوانش کارگردان باعث می‌شود تماشاگر تا انتها با کار همراه شود اما متاسفانه کاراکترها در سطح می‌ماند و ما در هیچ بخشی شاهد ورود به لایه‌های عمیق شخصیتی آنها نیستیم. در واقع هر بار که می‌خواهیم به سمت عمق برویم بازیگر ما را به سطح دیگری از کاراکتر می‌برد. اگر این ویژگی تعمدی باشد، مثبت است اما اگر بر اجرا تحمیل شده باشد یک معضل خواهد بود.«نمایش «۶۵۷» یکی از ترس‌های اگزیستانسیال ما یعنی مرگ را از ناخودآگاه به خودآگاه می‌آورد و درباره‌اش حرف می‌زند. مرگ به معنای ایستادن ضربان قلب است اما در اینجا مفاهیمی مثل خانواده، ارتباط و … دچار مرگ شده‌اند

این منتقد با بیان اینکه این شیوه اجرایی مخاطب را وارد داستان نمایش می‌کند، گفت: تئاتر کاربردی با فاصله‌گذاری برشت تفاوت دارد. فاصله‌گذاری برشتی یک نوع گسست بین فضای تئاتر و مخاطب ایجاد می‌کند و او را نسبت به موضوع هشیار می‌کند اما در تئاتر کاربردی در عین حال که مخاطب هشیار است با کار ارتباط می‌گیرد. یعنی در عین حال که بخشی از مسئله نمایش می‌شود؛ حتی انتهای نمایش را هم تعیین می‌کند. در واقع مخاطب به گونه‌ای در این اجرا تاثیر دارد که هر شب شاهد یک پایان‌بندی متفاوت خواهیم بود.

وی درباره بازیگری در «۶۵۷» توضیح داد: این اجرا بازیگر محور است و از این منظر باید برای انتخاب سیما تیرانداز و دیگر بازیگران به کارگردان تبریک گفت چرا که افراد دیگری را برای بازی در این اثر نمی‌توان متصور شد. این خوب بازی کردن صرفا مبتنی بر تکنیک بازیگری نیست. خانم تیرانداز ۲ ویژگی دارد که ناخواسته و بی‌آنکه به رخ بکشد مخاطب را میخکوب می‌کند؛ یکی موسیقی گفتار است که یک پدیده کاملا فراموش شده در بازیگری تئاتر ایران به شمار می‌آید. موسیقی گفتار به این معنا که می‌توان خوانش‌های متفاوتی از متن داشت اما تنها یکی از آن‌ها را که بهترین است برای بیان استفاده کرد. دیگر ویژگی این بازیگر موسیقی رفتار است. این موسیقی غیر از آمادگی بدن به شمار می‌آید و به عبارت دیگر در بسیاری از موارد مخاطب را از وابستگی به کلام و زبان بی‌نیاز می‌کند.

این منتقد گفت: متاسفانه نمایش بیشتر از نزدیک شدن به تئاتر کاربردی در مرحله فاصله‌گذاری باقی می‌‎ماند و پایان بندی‌ها روی دوش بازیگر و کارگردان است تا مخاطب. در مورد موضوع نیز مسأله کولبر در حد آسیب‌شناسی باقی می‌ماند و به سمت نقد زیستی و تعاملاتی که جامعه بر این افراد تحمیل کرده است، وارد نمی‌شود. این موضوع شاید به دلیل سانسور و شاید به واسطه عدم خواست کارگردان باشد.

سپیده اسکندرزاده دیگر منتقد حاضر در این نشست گفت: در این نمایش هم بازی می‌بینیم، هم بازی می‌خوریم و هم بازی می‌گیریم. فرم این بازی به دلیل نداشتن یک روایت تک خطی باعث می‌شود مخاطب وارد بازی نمایشنامه و بازیگر شود. در واقع این فرم نشان دهنده دنیای پست مدرن ماست چراکه یکی از نشانه‌های ادبیات پست مدرن بازی دادن و شناور بودن است.

وی با بیان اینکه بحث دوم بازی در این نمایش ورود به مرزهای جدید است؛ ادامه داد: شخصیت حاضر در این نمایش به خاطر پول، نقش‌های جدیدی ایفا می‌کند. نقش‌هایی از کولبری، مرده‌شوری، کافه‌من و … در این بازه شرایط اجتماعی هویت و حرمت‌ها را تغییر می‌دهد.

این منتقد با بیان اینکه پسااستعمار و تغییر هویت بنا به شرایط اجتماعی یکی دیگر از موارد قابل توجه در «۶۵۷» است، گفت: پول در این اثر اصل ماجرا و سازنده روابط ماست. شخصیت به خاطر پول حاضر است در هر نقشی و جایگاه شغلی از کولبری تا کافه‌منی قرار بگیرد.

اسکندرزاده در پایان سخنانش با اشاره به اینکه نکته مهم نمایش تک‌افتادگی است، مطرح کرد: ما در نمایش «۶۵۷» شاهد ۲ مهاجرت هستیم. ابتدا مهاجرت شغلی از کولبری به نقش‌های دیگر و دیگری مهاجرت از خاک و سنت‌ها. تاثیر گسست بین دهه‌های اخیر با نسل دهه شصت در این اثر به خوبی روایت می‌شود. ما به سمت تنهاشدگی و اجتماع تک افتاده‌ها می‌رویم. ما همیشه به جامعه نیاز داریم اما با آن ارتباط نمی‌گیریم. امروزه بیشتر با اپلیکیشن‌های مجازی ارتباط داریم چون چشم‌ها دروغ می‌گویند و زبان نیز باعث سوتفاهم می‌شود. در اصل نکته مهم نمایش تک‌افتادگی است.شخصیت نمایش مجموعه‌ای از همذات پنداری و رنج‌های یک جامعه و ملت را نشان می‌دهد نه اینکه یک شخص که تنها از کولبری تا ماشین‌خوابی را سپری کرده باشد

فریال آذری دیگر منتقد حاضر در این نشست، گفت: «نمایش «۶۵۷» یکی از ترس‌های اگزیستانسیال ما یعنی مرگ را از ناخودآگاه به خودآگاه می‌آورد و درباره‌اش حرف می‌زند. مرگ به معنای ایستادن ضربان قلب است اما در اینجا مفاهیمی مثل خانواده، ارتباط و … دچار مرگ شده‌اند. شخصیت نمایش در جاهایی دچار فرافکنی است. او ماشین خوابی را که به مثابه بی‌خانمانی است، بهترین اتفاق می‌داند و در اصل تمام رنج‌هایش را فرافکنی می‌کند.

این منتقد تئاتر با بیان اینکه بخشی از مرگ مفاهیم به دلیل پویایی جامعه اتفاق می‌افتد، اظهار کرد: تحولات اجتماعی در بسیاری از مواقع سخت اما لازم است. اگر ما اکنون از اتوبوس‌خوابی و … حرف می‌زنیم در واقع این تحول حتی برای افراد بی‌خانمان هم شکل دیگری از خود را نشان می‌دهد و با توجه به شرایط اجتماع رنج‌ها هم تغییر کرده است.

وی با اشاره به دانش ابجد و عددشناسی گفت: در مورد اعداد فکر می‌کنم ابجد «۶۵۷» کلمه خنز را به ذهن متبادر می‌کند به معنای گوشت متعفن و لاشه حیوان مرده باشد که با شخصیت اصلی داستان به مثابه یک لاشه متعفن برخورد می‌شود. شخصیت نمایش مجموعه‌ای از همذات پنداری و رنج‌های یک جامعه و ملت را نشان می‌دهد نه اینکه یک شخص که تنها از کولبری تا ماشین‌خوابی را سپری کرده باشد. از نظر من او رنج‌ها را درک کرده و اکنون راوی آن‌ها است.

آذری با بیان اینکه هرچه جامعه مدرن‌تر می‌شود و مفاهیم زنانه پر رنگ‌تر می‌شود، مفهوم خانواده نیز دستخوش تغییرات و تحولاتی است که همیشه خوشایند نیست، تاکید کرد: به دلیل تغییرات جامعه نقش پدر در این داستان کم است و مادر نقش موثری دارد. مفهوم پدر با مفهوم پول یکی است و به همین دلیل ما ردپای مادر را در قصه ۳ برابر پررنگ تر از پدر می‌بینیم.

شهرام گیل آبادی کارگردان نمایش «۶۵۷» نیز با اشاره به اینکه نقد یک معرفی جامع از یک اثر خواهد بود، گفت: به نظر من اگر جامعه به سمت بیراهه‌های متنوع می‌رود به دلیل این است که نقدی وجود ندارد و بهتر است بگوییم، نقد در جامعه مرده است. جهان، جهان مدل است و در این روزها همه جای دنیا و هر نحله فکری مدلی را درون خودش نهفته دارد. جوامعی که به سمت شکل دادن مدل نمی‌روند، جوامع التقاطی هستند که به توسعه نمی‌رسند یا توسعه‌یافتگی آن‌ها به شدت به تاخیر می‌افتد.

وی توضیح داد: ما در حال تمرین یک مدل هستیم. این مدل ارتباط آیینی ملاک‌ها و معیارهایی دارد. در این مدل هر اتفاقی برای ما اصالت دارد چراکه چیز دیگری مدنظر ماست و در حال پژوهش و ثبت پژوهش‌های‌مان هستیم. در این نوع اجرا یازده ساحت از گفتگوی ظاهری تا دیالکتیک درونی وجود دارد.

این مدرس و کارگردان تئاتر در پایان سخنانش با بیان اینکه ای کاش گروه‌های هنری مستقل، فضای بیشتری برای اجرا در دسترس داشته باشند، گفت: سعی ما این است که در نمایش «۶۵۷» دائم به زبان مخاطب نزدیک شویم و قصه را سخت و پیچیده نکنیم. فضا را به سمت تفریح نبریم و درد عمومی جامعه را در اثر به سامان برسانیم. در هر حال مهم این است که در هر جایگاهی موثر عمل کنید.

وی ادامه داد: متاسفانه طی جشنواره تئاتر فجر ناخواسته با آب جوش پایم سوخت و از آنجا که مبتلا به دیابت هستم با وجودی که در طول این مدت آنتی بیوتیک مصرف می‌کردم اما این زخم مزمن شد و به دلیل مصرف چرک خشک‌کن، اکسیژن خونم پایین آمده است. در حال حاضر مراحل درمانم در حال انجام است و دارو دریافت می‌کنم. متاسفانه به دلیل دیابت مشکل تاری دید و نارسایی کلیه هم دارم و میزان کراتین خونم هم بالا است.

این منتقد در پایان درباره وضعیت بیمه درمانی‌اش نیز توضیح داد: به دنبال این هستم که بتوانم در بیمارستان فیروزگر بستری شوم اما متاسفانه تا امروز موفق نشده‌ام چون جایی خالی برای بستری ندارد. بیمه پایه‌ام دچار مشکلاتی شده است که باید برای به جریان افتادنش پیگیری کنم اما بیمه تکمیلی دارم که فعلاً از آن طریق هزینه‌ها را پرداخت می‌کنم.