برچسب: تبلیغات

شهاب الدین حسین پور کارگردان تئاتر و از فعالان حوزه تبلیغات در سال های اخیر در گفتگو با تئاتر آنلاین درباره نقش تبلیغات در جذب مخاطبان تئاتر گفت: معتقدم برای اینکه یک اثر نمایشی با کیفیت بتواند مخاطبان را جذب کند و آنها از دیدن اثر لذت ببرند، لازم است جنبشی برای آن کار شکل بگیرد به شکلی که همه از آن نمایش صحبت کنند. برای این کار باید تمام ابعاد رسانه ای که می توانند این محصول هنری را پوشش دهند در معرفی اثر در نظر گرفته شود به عنوان نمونه تبلیغات باید در سطحی وسیع علاوه بر نشریات و خبرگزاری های رسمی به صورت محیطی و شهری و همچنین مجازی و شبکه های اجتماعی صورت گیرد.

وی ادامه داد: در حال حاضر تبلیغات محیطی که شامل نصب پوستر و تراکت می شود خیلی کم رنگ شده و با قیمت هایی که برای نصب بنرهای شهری و عرشه پل ها در نظر گرفته شده است همه گروه ها نمی توانند برای تبلیغات شهری هزینه کنند و اگر هم بتوانند هزینه تبلیغات شهری را بپردازند باید وارد پروسه ای طولانی اعم از گرفتن نوبت و بازبینی مجدد و خواندن دوباره متن شوند که بسیار وقت گیر است. همین مسایل باعث می شود که تبلیغات در فضای مجازی به صرفه تر و کم هزینه تر باشد البته اینکه صرفا در فضای مجازی تبلیغ کنیم، نمی تواند عامل پرفروش شدن یک نمایش شود. گرچه تبلیغات در فضای مجازی می تواند گزینه تاثیرگذاری باشد اما به شرطی که همه جوانبش رعایت شود چون دیده ایم که نمایش هایی در فضای مجازی تبلیغات گسترده ای کرده و فروخته اند و نمایش هایی که به همان اندازه تبلیغات کرده اند و نفروخته اند.

حسین پور درباره راه های جذب مخاطب در فضای مجازی یادآور شد: مهمترین مساله در فروش اثر، کیفیت است. دومین نکته نیز این است که نمایشی که در فضای مجازی تبلیغ می شود دارای ویژگی هایی باشد مانند حضور بازیگران شناخته شده و یا عوامل دیگر. یک تبلیغ وقتی در فضای مجازی موفق است که وایرال شود و دست به دست بچرخد و زمانی این اتفاق می افتد که یا افراد معتبر و شناخته شده ای در آن پروژه حضور داشته باشند که دلیل انگیزه مردم برای مراجعه به سامانه فروش باشند یا اینکه از گرافیست ها و ویدیوسازهای باهوش و حرفه ای استفاده شود تا با متریالی جذاب این تبلیغات را ارایه کنند.

این کارگردان تئاتر بیان کرد: خیلی وقت ها هم متریال به لحاظ بصری جذابیت دارد ولی خیلی مهم است که در فضای مجازی کسی باشد که بتواند تولید محتوا و خبر کند. این کار یک تخصص است چون خیلی از وقت ها گروه ها به دلیل ضعیف بودن و تکراری بودن کپشن هایی که زیر پست ها می گذارند باعث می شوند که در مخاطبان دافعه به وجود بیاید بنابراین خلاقیت در تصاویر و نوشتار تاثیر مهمی در جذب مخاطب دارد. همچنین تعدد پست اهمیت ندارد بلکه گستردگی پست مهم است به این معنی که اگر همان تعداد پست را در پیج های مختلفی تبلیغ کنند، می توانند به افراد بیشتری اطلاع رسانی کنند.

وی درباره تخصصی بودن حرفه تبلیغات و روابط عمومی گفت: فعالیت در حوزه روابط عمومی و تبلیغات یک کار تیمی است. مارکتینگ یک پروژه یک کار تیمی است که با برنامه ریزی کوتاه مدت و بلندمدت باعث موفق شدن یک محصول می شود که متاسفانه به هیچ عنوان چنین مفهومی در ایران وجود ندارد. ما افراد زبده ای داریم که صرفا روابط عمومی هستند اما نمی‌توانند عامل موفقیت یک تئاتر شوند. یک روابط عمومی درجه یک باید در کنار یک مدیر مارکتینگ، عکاس، گرافیست و خبرنگار حرفه ای و کاربلد قرار بگیرد.

کارگردان «بیوه های غمگین سالار جنگ» ادامه داد: حتی ادمینی فضای مجازی هم در حال حاضر به یک تخصص تبدیل شده است و به عنوان نمونه برای گذاشتن هر پست در فضای مجازی زمان بخصوصی مورد توجه است و یا تبلیغ هر کار با توجه به ژانری که دارد، متفاوت خواهد بود. متاسفانه برخی دوستانی که در حال حاضر در این حوزه فعالیت می کنند تک تخصص هستند و به دلیل برخی حسادت ها و کوته بینی ها بعضی از افراد حاضر نیستند در کنار هم کار کنند و به یک محصول هنری ارتقا دهند و باعث درآمدزایی برای خودشان شوند. بسیاری از فعالان این حوزه دچار مَنم شده اند که این مسایل باعث ضربه زدن به تئاتر شده است.

حسین پور درباره تاثیر انتشار اخبار در رسانه های رسمی و اعتباری که به فعالیت یک پروژه می دهد، عنوان کرد: انتشار اخبار در رسانه های رسمی از اهمیت زیادی برخوردار است چون منتشر شدن خبر یک پروژه در نشریات و خبرگزاری ها باعث می شود که از آن اثر جاپای تاریخی برجا بماند و این وظیفه روابط عمومی یک نمایش است که کاری کند آن اثر در تاریخ باقی بماند و در آینده بتوان به عنوان یک مرجع از آن استفاده کرد. تبلیغات در فضای مجازی و محیطی تاثیرگذار هستند اما هیچ کدام به اعتبار آن پروژه کمک نمی کند.

وی در پایان صحبت هایش متذکر شد: اگر ۱۰۰ پست هم در یک پیج بگذارید به اندازه یک خبر یا مصاحبه در یک روزنامه معتبر اهمیت ندارد. همان قدر که افرادی به رسانه های مجازی توجه دارند بسیاری از افراد هم هستند که همچنان رسانه های رسمی را چک می کنند و روزنامه می خوانند پس نباید از رسانه های رسمی غافل ماند.

روح الله زندی فرد مجری طرح و مدیر تولید تئاتر درباره نقش تبلیغات در تئاتر و باب شدن تبلیغات مجازی در سال های اخیر به تئاتر آنلاین گفت: آنالیز درستی از وضعیت تبلیغات نمایش های روی صحنه و میزان جذب مخاطب وجود ندارد مثلا یک متخصص نداریم که اتفاقات را به درستی رصد کند تا ببینیم به عنوان نمونه وقتی پستی در فضای مجازی گذاشته می شود تا چه اندازه در ترغیب مخاطبان موثر است و آنها را به خرید بلیت سوق می دهد. باید این موضوع بررسی شود که مثلا از هر ۱۰۰ نفر مخاطبی که تبلیغ یک نمایش را دیده اند چند نفر به سامانه فروش مراجعه کرده و بلیت خریده اند.

وی ادامه داد: معتقدم که فضای تبلیغات در تئاتر ما خیلی تجربی و غریزی جلو می رود و فیلترینگ تلگرام هم باعث شد حجم سنگینی از تبلیغات روی دوش اینستاگرام قرار بگیرد زیرا در چند سال گذشته نیز با آمدن اینترنت گوشی های همراه از تاثیر روزنامه ها و خبرگزاری ها کمتر شده است. از طرفی حجم زیاد پیامک های تبلیغاتی با وجودی که در دوره ای این پیامک ها تاثیر زیادی داشت، باعث شده خیلی از کاربران پیامک های تبلیغاتی گوشی هایشان را ببندند و به همین دلیل در حال حاضر اینستاگرام صفر تا صد تبلیغات مجازی تئاتر را در بر گرفته است.

زندی فرد درباره تاثیر تبلغات محیطی و کم رنگ شدن این نوع از تبلیغ بیان کرد: تبلیغات محیطی در تئاتر منحصر به پوستر و تراکت می شود که به نظرم تاثیرگذاری خودش را از دست داده است مگر اینکه خلاقیت ویژه ای برایش در نظر گرفته شود چون به عنوان مثال همان پوستری را که قرار است مخاطبان در یک کافه به صورت تصادفی با آن برخورد کنند و جذبش شوند قبل از آن در فضای اینستاگرام دیده است.

این مدیر تولید تئاتر اضافه کرد: اما قضیه تبلیغات شهری متفاوت است چون سازمان زیباسازی شهرداری تهران وظیفه اختصاص بنر به تئاتر را برعهده دارد اما این روزها این تبلیغات بسیار اندک شده و اصولا برای گرفتن تبلیغات شهری همه چیز مبتنی بر روابط است و اگر کسی دوست و آشنایی در این سازمان داشته باشد یا بتواند تعدادی از بلیت های کارش را در اختیار آنها قرار دهد، می‌تواند تعدادی بنر هم دریافت کند.

وی درباره لزوم شناسایی فضاهایی که از لحاظ فرهنگی پذیرای تئاتر هستند، گفت: مساله دیگر این است که مثلا شهرداری ۱۰ استرابورد شهری هم در اختیار یک نمایش قرار داد حالا باید دید این بنرها قرار است در چه مکان هایی نصب شوند و مردم منطقه ای که قرار است این بنرها در آنجا قرار بگیرد تا چه اندازه نگرش فرهنگی دارند و تئاتر چقدر برایشان مهم است. اگر قرار است شهرداری در این حوزه کمک کند باید فضاهای فرهنگی را رصد کند و بر این اساس استرابوردها را نصب کند نه اینکه در مکانی مثل خیابان شهریار که محل رفت و آمد اهالی و علاقه مندان تئاتر است این کار را انجام دهد.

اصولا برای گرفتن تبلیغات شهری همه چیز مبتنی بر روابط است و اگر کسی دوست و آشنایی در این سازمان داشته باشد یا بتواند تعدادی از بلیت های کارش را در اختیار آنها قرار دهد، می‌تواند تعدادی بنر هم دریافت کندزندی فرد یادآور شد: معتقدم تبلیغات تئاتر نیاز به ورود افراد متخصص دارد؛ کسانی که ارتباطشان منحصرا به چند خبرگزاری و دو سه پیج اینستاگرام نباشد. ما در فضای مجازی خلاقیتی در ارایه و ساخت تبلیغات نمی بینیم البته درست است که تبلیغ خلاقانه نیازمند هزینه است اما با درایت می توان راه کار مناسبی برای متفاوت بودن پیدا کرد.

وی درباره تاثیر تبلیغات مجازی نسبت به تبلیغات قدیمی گفت: تبلیغات مجازی کم هزینه تر از تبلیغات شهری است و خروجی بهتری هم می دهد چون زمانی که تبلیغات شهری را مورد استفاده قرار می دهیم، نمی توانیم از آن خروجی بگیریم و معلوم هم نیست که چقدر تاثیر می گذارد اما فکر می کنم مهمترین مساله ای که هنوز در تبلیغات تئاتر تاثیر دارد و تغییر نکرده است تبلیغات دهان به دهان توسط خود تماشاگران است که این موضوع به کیفیت یک تئاتر بازمی گردد بنابراین شاید در تبلیغات تئاتر ضعف داشته باشیم اما در صورت با کیفیت بودن یک نمایش حتی بدون تبلیغاتی ویژه، یک اثر نمایشی می تواند مخاطب خودش را پیدا کند.

وی متذکر شد: با افزایش سالن های تئاتر و تماشاخانه های خصوصی، اجراهای تئاتر هم بیشتر شده و این به آن معنی است که آدم های بیشتری می توانند فارغ از کیفیتِ کارشان، راحت تر کار کنند و این مساله باعث شده که در ازای بالا رفتن تعداد اجراهای تئاتر، مخاطبان با نمایش های مختلفی مواجه شوند که از آنها رضایت ندارند اما در عین حال آثاری را که دوست دارند به دوستان و اطرافیانشان معرفی می کنند.

این مجری طرح تئاتر در پایان صحبت هایش بیان کرد: معتقدم ما در دوران گذار به سر می بریم و اتفاقات خوبی دارد در حوزه سالن داری، تولید تئاتر و بلوغ تماشاگران شکل می گیرد و به تبع تبلیغات تئاتر نمی تواند راکد بماند و باید در کنار آنها حرکت کند. تماشاگر تئاتر دارد روز به روز فهیم تر می شود و می بینیم که در چندسال گذشته با تعدد تماشاخانه های خصوصی و حضور چهره های شناخته شده، سالن دارها می توانستند با یک استفاده از چهره ها به راحتی سالن هایشان را پر کنند، اما در حال حاضر این اتفاق نمی افتد و می بینیم خیلی هم از نمایش های اینچنینی استقبال نمی شود و تماشاگر کیفیت برایش مهم است و انتخاب می کند که چه مدل کاری را در چه سالنی ببیند.

محمدرضا ایمانیان مدیر روابط عمومی و تبلیغات تئاتر در گفتگو با تئاتر آنلاین درباره تغییر شکل تبلیغ برای نمایش هایی که روی صحنه می روند و جایگزین شدن تبلیغات مجازی به جای تبلیغات شهری و کاغذی در چند سال اخیر گفت: طبیعی است که با تغییر مناسبات رسانه ها، مکانیزم تبلیغات و اطلاع رسانی در تئاتر نیز عوض شود و شبکه های اجتماعی و فضای سایبری و اینترنتی وارد حوزه شوند.

وی درباره عوامل موثر در جذب مخاطب تئاتر و نقش تبلیغات در این زمینه بیان کرد: این مساله که یک نمایش باید حتما اثری باکیفیت باشد تا بتواند مخاطب را به خود جذب کند جزو بدیهیات است، اما در زمینه تبلیغات تئاتر و نقش آن در فروش و جذب تماشاگران تئاتر جزییاتی وجود دارد که باید مورد توجه قرار گیرد. در گذشته ما ۴ – ۵ سالن تئاتر دولتی داشتیم و تماشاگران هم در همین سالن های تقسیم می شدند و گروه های نمایشی هم یارانه دولتی دریافت می کردند به همین دلیل جذب مخاطب خیلی دغدغه اصلی شان نبود اما از بزنگاهی به بعد مساله جذب مخاطب تبدیل به اولویت اصلی گروه های نمایشی شد.

ایمانیان ادامه داد: در سال های اخیر با افزایش سالن های تئاتر به ویژه در بخش خصوصی و فعال شدن گروه های نمایشی مختلف، به همان اندازه تماشاگران این حوزه افزایش پیدا نکردند و همین مساله باعث شد یک رقابت ناخواسته بین گروه ها شکل بگیرد و حوزه تبلیغات به سمت شبکه های اجتماعی و پیام رسان های مختلف کشیده شویم. قبل از فیلتر شدن تلگرام بیشترین فشار تبلیغاتی روی دوش این پیام‌رسان بود و البته هنوز هم تلگرام و اینستاگرام بیشترین حجم تبلیغات تئاتر را برعهده دارند اما نکته ای که وجود دارد این است که در این فضای رقابتی خلاقیت و نوآوری مغفول واقع شده است.

وی متذکر شد: اگر پای صحبت اکثر فعالان حوزه تبلیغات تئاتر بنشینید، متوجه می شوید که بسته های تبلیغاتی واحدی برای تبلیغات یک اثر نمایشی پیشنهاد می کنند مثلا تبلیغات یک نمایش شامل تبلیغات مجازی و محیطی به صورت پخش تیزر و تراکت و تخفیف های مختلف روی سایت فروش بلیت می‌شود و تنها تفاوتی که در نحوه عرضه شان وجود دارد نوع گرافیک اقلام تبلیغاتی چه در تیزر و چه تراکت و تعداد آنها با توجه به نوع سالنی است که هر نمایش در آن اجرا می شود.مشکل تبلیغات تئاتر این است که از بسترهایی که در اختیارش قرار دارد استفاده نمی کند و انقدر از یک رویکرد تبلیغاتی استفاده می کند که مخاطب از دیدن آن اشباع شود

این بازیگر تئاتر درباره تبلیغات روتینی که برای نمایش ها در شبکه های اجتماعی می شود، توضیح داد: به عنوان نمونه مدتی این مدل تبلیغات باب شده بود که فلان هنرمند قرار است به دیدن یک نمایش بنشیند و بعد از دیدن نمایش، نظرش را درباره اجرا منتشر می کردند و یا جشن امضای پوستر می گرفتند.

وی اضافه کرد: مشکل تبلیغات تئاتر این است که از بسترهایی که در اختیارش قرار دارد استفاده نمی کند و انقدر از یک رویکرد تبلیغاتی استفاده می کند که مخاطب از دیدن آن اشباع شود. چند صفحه تبلیغاتی برای تبلیغ نمایش ها وجود دارند که مخاطبان فضای مجازی بعد از مدتی متوجه رویکردشان می شوند و اگر خلاقیتی در ارایه تیزرها و تبلیغ نمایش ها وجود نداشته باشد، مخاطبان از دیدن این همه تبلیغ تکراری و یک‌شکل اشباع می شوند؛ مگر اینکه گروهی نوآوارنه از این فرصتی که در اختیار دارد، استفاده کند مانند اتفاقی که برای نمایش «یرماغ» رخ داد و تیزر خلاقانه نمایش به دفعات زیاد وایرال شد و هنرمندان زیادی آن را به اختیار در صفحاتشان تبلیغ کردند.

ایمانیان اضافه کرد: یکی از فاکتورهای جذب مخاطب تمکن مالی گروه نمایشی است و اینکه بتوانند انواع و اقسام تبلیغات مجازی و محیطی را برای کارشان داشته باشند مخاطب را کنجکاو می کند که به دیدن نمایش بنشیند. فاکتور دیگر حضور چهره شناخته شده در یک نمایش است اما معتقدم مهمترین عامل برای جذب مخاطب، برنامه ریزی مشخص و درست در عرضه تبلیغات نمایش است چون جذب مخاطب از همان مرحله انتخاب متن برای اجرا آغاز می شود و گروه تبلیغات یک نمایش در اولین گام باید در تبلیغات اثر، هدفمندی داشته و جامعه هدف نمایش را بشناسد.

این فعال تئاتری تصریح کرد: چندین ماه برنامه ریزی برای نحوه عرضه یک اثر نمایشی شاید مفیدتر از حضور چهره و یا صرف هزینه های گزاف باشد. وقتی می خواهیم نمایشی را به صحنه ببریم باید بتوانیم به چند سوال پاسخ دهیم؛ اینکه نمایش کی، کجا، با چه چیدمان بازیگری و در چه بازه زمانی و همزمان با چه نمایش های دیگری قرار است به صحنه برود. وظیفه فردی که کار تبلیغات تئاتر می کند این است که بسته فرهنگی را به بهترین نحو ممکن به بالفعل ترین جامعه مخاطبش عرضه کند.

ایمانیان درباره میزان موفقیت این نوع از تبلیغات نسبت به تبلیغات کلاسیک چندسال قبل عنوان کرد: تبلیغات در حوزه تئاتر یکی از فاکتورهایی است که می توان برای جذب مخاطب روی آن حساب کرد و با توجه به شرایط امروز و همکاری نکردن نهادهای فرهنگی، تبلیغات مجازی نقش پررنگ تری در جذب مخاطب دارند.

این مدیر تبلیغات درباره نقش نهادها و ارگان های فرهنگی در تبلیغات تئاتر گفت: در حال حاضر هر بنر شهری ۵۰۰ هزار تومان است در حالی که در دوره شهردار قبلی ما با یک میلیون تومان می توانستیم ۵۰ بنر بگیریم. کدام گروه تئاتری می تواند چند ده میلیون تومان هزینه تبلیغات شهری کند پس عملا این نوع تبلیغات شهری دارد به فراموشی سپرده می شود. شهرداری تهران مدت هاست که هیچ کمکی به گروه های تئاتری نمی کند، در زمان آقای قالیباف تقسیم وظایفی در این زمینه وجود داشت و بخشی از هزینه هایی که برای امور فرهنگی می شد در اختیار سازمان زیباسازی، بخشی در اختیار سازمان فرهنگی هنری شهرداری و … قرار داشت اما در حال حاضر این بودجه ها همگی در اختیار سازمان زیباسازی شهرداری تهران قرار دارد و این سازمان هم هزینه ای برای تئاتر نمی کند.

بازیگر «خنکای ختم خاطره» در پایان یادآور شد: مساله دیگر این است که تئاتر هیچ وقت اولویت تلویزیون نبوده است و اهالی تئاتر هم پیگیر این قضیه نمی شوند و مثلا زمانی که ۲ برنامه تئاتری از تلویزیون حذف می شود هیچ کس پیگیرش نمی شود در حالی که برنامه «هفت» همچنان بر صدر اخبار قرار دارد. متاسفانه اهالی تئاتر هیچگاه برنامه تبلیغاتی قدرتمندی نداشتند و خودشان را هم دست کم می گیرند بنابراین مسئولان هم تئاتر را دست کم می گیرند. نکته دیگر اینکه هنرمندان ما از یکدیگر حمایت نمی کنند. چه ایرادی دارد هنرمندان ما در رِوِرانس نمایش هایشان چند ثانیه تبلیغ کار یکی از همکارانشان را بکنند در حالی که هزینه ای هم برایشان ندارد.