برچسب: تبلیغات

به گزارش تئاتر آنلاین، در نیمه دوم سال جاری موضوعی در میان خانواده تئاتر مطرح شد حاکی از اینکه سازمان زیباسازی شهرداری تهران دیگر به گروه‌های تئاتری برای تبلیغ آثارشان بیلبورد شهری رایگان ارائه نمی‌کند. این بحث باعث واکنش و ابراز نگرانی هنرمندان تئاتر شد زیرا با توجه به هزینه‌های تولید و فروش غیرقابل مقایسه تئاتر نسبت به سینما، امکان تأمین هزینه‌های بیلبوردهای شهری برای گروه‌های تئاتری غیرممکن است.

مهرماه سال جاری بود که سازمان زیباسازی شهرداری تهران به برخی گروه‌های تئاتری از جمله گروه نمایش «آواز قو» به کارگردانی پریزاد سیف که با حضور سعید پورصمیمی به صحنه رفت، اعلام کرد که دیگر بیلبورد رایگان به تئاترها اختصاص پیدا نمی‌کند، زیرا تئاتر دارای بلیت فروشی است و مقوله‌ای تجاری محسوب می‌شود. این موضوع که کاملا دور از منطق و شناخت درست از تئاتر بود، واکنش‌هایی را به همراه داشت.

وعده مدیرعامل زیباسازی: تعرفه‌ای از تئاترهای تأییدشده نمی‌گیریم

در تاریخ ۸ مهرماه سال جاری برزین ضرغامی مدیرعامل سازمان زیباسازی شهرداری تهران در گفتگو با تئاتر آنلاین در پاسخ به پرسشی در خصوص اینکه برخی از گروه‌های تئاتری برای تبلیغات محیطی در شهر دچار مشکل شده و به آن‌ها اعلام شده باید تعرفه تجاری برای تبلیغات بپردازند، گفت: سیاست‌های کلی ما حمایت از آثار هنری است اما برخی از فیلم‌ها و تئاترها تجاری محسوب می‌شوند و ما از آثار تجاری و گیشه‌ای حمایت نمی‌کنیم. اما تئاترهایی که مورد تأیید اداره کل هنرهای نمایشی باشند، طبق روال گذشته مورد حمایت هستند.

ضرغامی تأکید کرده بود: در مکاتبه‌ای که با شهرام کرمی مدیرکل هنرهای نمایشی داشته‌ایم نیز اعلام کرده‌ایم آثار هنری که مورد تأیید باشند، طبق روال گذشته برای تبلیغات هیچ تعرفه‌ای پرداخت نخواهند کرد.

مدیرعامل سازمان زیباسازی با رد این موضوع که اعلام شده تمامی تئاترها باید برای تبلیغات تعرفه بپردازند، گفت: اینکه تئاتری بلیت‌های خود را در سایت به فروش برساند، دلیلی بر تجاری بودن آن تئاتر نیست و اگر چنین برداشتی شده، غلط است و تأکید می‌کنم روال تبلیغات تئاترهای هنری همانند گذشته است.

محمدجواد حق شناس رئیس کمیسیون فرهنگی شورای شهر تهران نیز در سوم آذر سال جاری در گفتگویی رسانه‌ای اعلام کرد که باید شرایط استفاده گروه‌های تئاتری از تبلیغات شهری فراهم باشد.

وی در آن گفتگو بیان کرد: می‌توانیم با کمک خود صنف تئاتر، سازمان زیباسازی شهرداری تهران و سایر ذی‌نفعان به طرحی مشترک برسیم که هم ضابطه‌مند بوده و تبعیض‌آمیز نباشد و هم اینکه قابلیت نظارت دقیقی داشته باشد تا جای گلایه برای کسی باقی نماند.

«فرانکنشتاین» هم محروم شد!

اما گویا سازمان زیباسازی شهرداری تهران بر خلاف گفته‌های مدیرعامل خود، در را بر همان پاشنه قدیمی می‌چرخاند و با بی توجهی به هنرهای نمایشی که همواره نیازمند حمایت در زمینه تبلیغات شهری است (غیر از اندک تئاترهای لاکچری که در جریان اصلی تولید و اجرای آثار نمایش موارد استثنا محسوب می‌شوند) به گروه‌ها اعلام می‌کند؛ تئاتر چون بلیت فروشی دارد و مقوله‌ای تجاری است بیلبورد رایگان به آن تعلق نمی‌گیرد!

این سازمان در جدیدترین واکنش خود نسبت به تبلیغات شهری تهران به گروه نمایش «فرانکنشتاین» که این روزها در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه است اعلام کرده؛ «تئاتر بلیت‌فروشی دارد، پس تجاری است و بیلبورد رایگان به آن تعلق نمی‌گیرد.»

نورالدین حیدری ماهر مجری طرح نمایش «فرانکنشتاین» به کارگردانی ایمان افشاریان درباره وضعیت پیش آمده، به تئاتر آنلاین گفت: یک هفته پیگیر موضوع دریافت بیلبورد از سازمان زیباسازی برای نمایش «فرانکنشتاین» هستم، پرونده تشکیل شده و دبیرخانه از من پرونده را گرفته و قرار است یک نفر تأیید و امضا کند تا پرونده برسد به دست مدیرعامل سازمان زیباسازی شهرداری تهران، ولی آن یک نفر چند روز است که سر کار نمی‌آید.

وی ادامه داد: به دفتر آقای ضرغامی مراجعه کردم و مسئول دفتر ایشان با آقای مطهری مدیر دفتر معاون آقای ضرغامی تماس گرفت و پیگیر ماجرا و انجام کار شد.

حیدری ماهر تصریح کرد: جدا از پیگیری این ماجرا، هم مدیر دفتر مدیرعامل سازمان زیبازسازی و هم مدیر دفتر معاون مدیرعامل به من گفتند که چون تئاتر بلیت فروشی دارد، تجاری است و ما از فعالیت‌های تجاری حمایت برای بیلبورد رایگان نداریم. به ایشان گفتم که پیش از این نیز این موضوع مطرح شده بود ولی آقای ضرغامی در گفتگوی رسانه‌ای اعلام کرد که اینگونه نیست ولی در نهایت پاسخی که به من داده شد این بود که «نه، اینچنین نیست و تئاتر تجاری است.»!

مجری طرح نمایش «فرانکنشتاین» در پایان سخنان خود گفت: قصد داشتم که حضوری آقای ضرغامی مدیرعامل سازمان زیباسازی شهرداری تهران را ببینم و موضوع را با ایشان مطرح کنم که گفته شد ایشان جلسه دارند.

هنوز مشخص نیست که سازمان زیباسازی شهرداری تهران خود را موظف به حمایت از فعالیت‌های هنری به ویژه تئاتر که گروه‌ها به سختی و از طریق گیشه باید هزینه‌های خود را تأمین کنند، می‌داند یا نه. اینکه تئاتر به دلیل بلیت فروشی تجاری است اظهارنظری غیرکارشناسانه و کاملا سطحی است و مشخص نیست شورای شهر تهران و کمیسیون فرهنگی شورا و همچنین شهرداری تهران چرا به چنین تفکر نادرست در سازمان زیباسازی شهر تهران پایان نمی‌دهند.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از کانون روابط عمومی و تبلیغات خانه تئاتر، نخستین جلسه رسمی هیأت مدیره کانون روابط عمومی و تبلیغات خانه تئاتر با شهرام گیل آبادی مدیرعامل خانه تئاتر به منظور دیدار و گفتگو پیرامون نقشه ارتباطاتی تئاتر ایران در محل دفتر مدیرعامل خانه تئاتر برگزار شد.

شهرام گیل آبادی مدیرعامل خانه تئاتر با بیان این مسأله که ما باید الگوهای فرهنگی مان را در برنامه ریزی ارتباطاتی تغییر دهیم عنوان کرد: عناصر زیر شاخه ارتباطات با وجود فضاهای سایبری به قدری گسترده شده اند که هر کدام به شکلی مستقل تخصصی شده اند و دیگر زیر مجموعه روابط عمومی قرار نمی گیرند و پر واضح در حال حاضر ما باید پارادایم هایمان را نسبت به روابط عمومی تغییر بدهیم.

وی ادامه داد: در این تغییر یک جابه جایی ماهوی به وجود خواهد آمد که این جابه جایی ماهوی، برنامه ریزی ارتباطی تئاتری ما را به این مسیر می برد که از زاویه ارتباطاتی موضوع را ببینیم و حتما در تغییر تعاریف مان نسبت به خودمان موثر خواهد بود.

گیل آبادی با تاکید بر اینکه در تئاتر باید به یک شبکه ارتباطاتی گسترده تبدیل شویم بیان کرد: در شغل روابط عمومی و ارتباطات اگر با نگاه ایجاد یک شبکه ارتباطی زنجیره ای (کارگردان، بازیگر ، مخاطب و …) پیشرو نباشید با چالش مواجه خواهید شد. طراحی شبکه ارتباطاتی اگر از همان ابتدا قبل از حتی تشکیل گروهی برای اجرای تئاتر با دقت و به درستی برنامه ریزی بشود مطمئنا در حوزه برندینگ و مارکتینگ اثر تئاتری موفق خواهید شد و با یک آمارگیری ابتدایی از وضعیت اجراهای اخیر روی صحنه به خوبی می توان تشخیص داد چه کارگردانی نقشه ارتباطاتی دقیقی داشته و چه کارگردانی از این مسأله غافل بوده است.

این کارگردان تئاتر با اشاره به اینکه کانون روابط عمومی خانه تئاتر باید دستاوردی بزرگ برای تئاتر ایران داشته باشد اذعان کرد: کانون روابط عمومی خانه تئاتر باید نقطه استراتژیک دقیقی را برای ادامه مسیر تئاتر کشف کند و در این راه حتما به تفکیک موضوع روی مارکتینگ تئاتر، بازاریابی تئاتر و ارتباط با تماشاگر پژوهش ها و مقالاتی علمی و کاربردی مطابق با علم روز دنیا تولید کند که در نهایت به فهم نقشه ارتباطاتی تئاتر کمک خواهد کرد.

این مدیر و استاد علوم ارتباطات در پایان به مسأله رسیدن به گفتمان مشترک تئاتر با مخاطبانش اشاره کرد و گفت: وظیفه روابط عمومی رسیدن به افکار عمومی هم راستا و گفتمان مشترک با مخاطبان تئاتر است، متاسفانه ما با گروه های گفتمانی و یا خرده گفتمان ها در جامعه هدف که مخاطبان تئاتر هستند مواجه هستیم و برای حضور آنها در سالنهای تئاتر، یک گروه تئاتری باید مخاطبی هم راستا با گفتمان خود را بیابد و مطمئنا در این مسیر با پلان ارتباطاتی دقیق محقق خواهد شد.

در انتها اعضای هیأت مدیره کانون روابط عمومی و تبلیغات خانه تئاتر، برنامه ریزی های راهبردی آموزشی و پژوهشی کانون را شرح دادند.

هیأت مدیره این کانون (به ترتیب الفبا) عبارتند از امیر پارساییان مهر، سارا حدادی، ایلیا شمس، زینب لک، محمد وفایی و امیر قالیچی (علی البدل) و بازرس اصلی: مریم رودبارانی که پنجشنبه ۲۳ آبان ماه ۱۳۹۸ در خانه تئاتر انتخاب شدند، مجمع عمومی این کانون به زودی برگزار می شود.

به گزارش تئاتر آنلاین، پس از معرفی کانون روابط عمومی و تبلیغات تئاتر خانه تئاتر به‌عنوان کانونی مستقل، انتخابات هیات‌مدیره این کانون، پنجشنبه ۲۳ آبان در سالن مهین اسکویی خانه تئاتر برگزار شد.

بعد از اعلام کاندیداتوری تعدادی از اعضا، انتخاب هیأت رئیسه و معرفی کاندیداها، رای گیری صورت گرفت و نتیجه به شرح ذیل اعلام گردید:

از ۹ نفر کاندیدای هییت مدیره و ۴ نفر کاندیدای بازرسی برای این کانون؛ هیأت مدیره این کانون (به ترتیب الفبا) عبارتند از امیر پارساییان مهر، سارا حدادی، ایلیا شمس، زینب لک، محمد وفایی و امیر قالیچی (علی البدل) و بازرس اصلی: مریم رودبارانی.

کانون روابط عمومی و تبلیغات تئاتر خانه تئاتر پس از رای‌گیری تیم هیأت مدیره پنجشنبه ۲۳ آبان، به‌عنوان کانونی جدید معرفی شدند.

در این مراسم از میان ۴۵ نفر رای دهنده، فعالان اصناف‌های مختلف تئاتر (مدیران روابط عمومی، مشاورین رسانه ای، مدیران تبلیغات مجازی و محیطی، مدیران کمپین های تبلیغات ، بازاریابان تئاتر و …) حضور داشتند.

زمان برگزاری مجمع عمومی این کانون متعاقبا اعلام می شود.

ایمان افشاریان نویسنده و کارگردان نمایش «فرانکنشتاین» که قرار است از ۶ آذرماه اجرای خود را در سالن اصلی مجموعه تئاترشهر آغاز کند درباره مشکلاتی که اختلال در اینترنت برای این نمایش به وجود آورده است به تئاتر آنلاین گفت: این نماش قرار بود اجرای خود را از سوم آذرماه آغاز کند اما به علت مشکلاتی که هفته اخیر رخ داد و منجر به اختلال در اینترنت شد ما عملا فرصت تبلیغات مجازی نمایش را از دست دادیم و چون با تئاتر شهر برای ۴۵ اجرا قرارداد داریم و بعد از ما هم یک گروه دیگر قرار است به صحنه برود به همین دلیل امکان عقب انداختن نمایش را نداشتیم.

وی ادامه داد: با حمایت آقای سعید اسدی مدیر تئاتر شهر قرار شد اجرای نمایش به جای ۳ آذر، ۶ آذر ماه باشد اما با این وجود کار باز هم با ریزش شدید مخاطب روبرو شده است چون این روزها تئاتر وابستگی زیادی به فضای مجازی پیدا کرده و با این وضعیت امکان تبلیغات مجازی از ما سلب شد.

کارگردان «جنایت و مکافات» با انتقاد از کسر ۹ درصد مالیات بر ارزش افزوده از نمایش‌ها عنوان کرد: متاسفانه اداره کل هنرهای نمایشی به بهانه خصوصی شدن تئاتر، حمایت خود را از بچه‌های تئاتری قطع کرده است در حالی که بهتر است بدون در نظر گرفتن روابط و رفاقت‌ها حداقل از نمایش‌هایی که در سالن‌های بزرگ اجرا می‌روند، حمایت شود.

افشاریان یادآور شد: نمایش «فرانکنشتاین» با تلاش تهیه‌کننده و مجری طرح اجرا می‌شود و تاکنون نه از طرف اداره کل هنرهای نمایشی و نه سازمان زیباسازی شهرداری تهران برای دریافت بنر و بیلبورد حمایتی دریافت نکرده است.

وی درباره رویکردی که به رمان مری شلی داشته است، توضیح داد: در اقتباسی که از رمان «فرانکنشتاین» مرلی شلی داشته‌ام فضای مالیخولیایی که بر داستان حاکم است در اجرا حفظ شده و همین وضعیت به سبک و شیوه اجرایی من کمک کرده است. این نمایش سرشار از فرم، حرکت، موسیقی و همخوانی است که امیدوارم تلاشی که در جهت انتقال مفاهیم به روز در کار داشته‌ام به درستی منتقل شود.

وی در پایان صحبت‌هایش متذکر شد: در اقتباس از این رمان به لحاظ مفهومی دغدغه‌های به روزی را از متن برداشت کرده‌ام و اصلا همین مساله دلیل اقتباسم از این رمان بوده است که در نهایت امیدوارم این دغدغه‌ها به لحاظ محتوایی به درد مخاطبان بخورد.

در خلاصه داستان این نمایش آمده است: نمایش فرانکنشتاین روایت دانشمند جاه‌طلبی است که با استفاده از کنار هم قرار دادن تکه‌های بدن مردگان و اعمال نیروی الکتریکی، جانوری زنده به شکل یک انسان و با ابعادی اندکی بزرگ‌تر از یک انسان معمولی می‌سازد. موجودی با صورتی مخوف و ترسناک که بر همه جای بدنش رد بخیه‌های ناشی از دوختن به چشم می‌خورد. این موجود تا بدان حد وحشتناک است که همگان، حتی خالقش از دست شرارت‌های او فرار می‌کنند. هیولایی که خالقش نیز نمی‌تواند آن را کنترل کند و خود مقهور آن می‌شود.

پژمان جمشیدی، بانیپال شومون، آناهیتا افشار، محمد پویا، سوده شرحی، سیاوش میری، حامدابریشمی، امید رضایی، فرید کیامرثی، محمد حقیقی‌پور، مهدی روحانی، مجتبی نصرت، سعید زینلی، حسین آیرمی، مبین تقوی، توحید لواسانی، امین رجایی و پویا نجفی بازیگران نمایش «فرانکنشتاین» هستند که از ۶ آذرماه اجرای عمومی خود را در سالن اصلی مجموعه تئاترشهر آغاز می‌کند.

برزین ضرغامی در گفتگو با تئاتر آنلاین در پاسخ به پرسشی در خصوص اینکه برخی از گروه های تئاتری برای تبلیغات محیطی در شهر دچار مشکل شده و به آنها اعلام شده باید تعرفه تجاری برای تبلیغات بپردازند، گفت: سیاست های کلی ما حمایت از آثار هنری است اما برخی از فیلم ها و تئاترها تجاری محسوب می شوند و ما از آثار تجاری و گیشه ای حمایت نمی کنیم.

وی تأکید کرد: اما تئاترهایی که مورد تأیید اداره کل هنرهای نمایشی باشند، طبق روال گذشته مورد حمایت هستند.

ضرغامی افزود: در مکاتبه ای که با شهرام کرمی مدیرکل هنرهای نمایشی داشته ایم نیز اعلام کرده ایم آثار هنری که مورد تأیید باشند، طبق روال گذشته برای تبلیغات هیچ تعرفه ای پرداخت نخواهند کرد.

مدیرعامل سازمان زیباسازی با رد این موضوع که اعلام شده تمامی تئاترها باید برای تبلیغات تعرفه بپردازند، گفت: اینکه تئاتری بلیت های خود را در سایت به فروش برساند، دلیلی بر تجاری بودن آن تئاتر نیست و اگر چنین برداشتی شده، غلط است و تأکید می کنم روال تبلیغات تئاترهای هنری همانند گذشته است.

ضرغامی با تأکید بر اینکه سازمان زیباسازی از محصولات حوزه فرهنگ و هنر حمایت می کند، گفت: ممکن است در برخی از ایام خاص تمامی سازه های فرهنگی در اختیار تبلیغات موضوعی باشند و ما با محدودیت هایی روبرو باشیم اما رویه مرسوم ما آن است که این سازه ها در اختیار آثار هنری قرار گیرند.

تئاتر آنلاین-گروه هنر-آروین موذن‌زاده: در دنیای معاصر نمی‌توان نقش تاثیرگذار تبلیغات را در معرفی و فروش کالاها کتمان کرد. تبلیغات یک محصول به اندازه‌ای مهم است که می‌تواند فارغ از کیفیت کالا موجب فروش و مورد توجه قرار گرفتن دور از انتظار یک محصول شود از همین رو توجه به مقوله مارکتینگ و چگونگی معرفی یک محصول در دنیا به یک حرفه تاثیرگذار و تخصصی بدل شده است.

تولید آثار هنری نیز از این قاعده مستثنی نیستند و برای معرفی و جذب مخاطب نیاز به تبلیغات دارند. در این میان چند سالی است که تبلیغات تئاتر شکل پررنگ‌تری به خود گرفته است و حرفه‌ای به عنوان «مدیر روابط عمومی و تبلیغات» به وجود آمده که وظیفه‌اش اطلاع رسانی و تبلیغ برای یک اثر نمایشی و در نهایت تلاش برای جذب مخاطب بیشتر است.

از گذشته تبلیغات دهان به دهان تاثیرگذارترین نوع تبلیغ برای آثار نمایشی بوده و این تماشاگران بوده‌اند که با اطلاع‌رسانی به دوستان و آشنایان خود، نقش موثری در جذب مخاطب داشتند البته همچنان نیز این شیوه کاربرد دارد و با گسترش فضای مجازی علاقه‌مندان یک اثر نمایشی با کامنت‌ها و پست‌های مثبت و منفی که در این فضاها می‌گذارند بقیه را به دیدن تئاتری که دوست داشتند، دعوت و یا از دیدن آن نهی می‌کنند.

به جز این، تبلیغات محیطی مثل نصب تراکت و پوستر در سطح شهر راه دیگری بود که برای تبلیغ و معرفی یک اثر نمایشی به کار می‌رفت. از آنجا که معمولا تئاتر از تبلیغ در رسانه ملی محروم بوده است و به دلیل سازوکار پیچیده و هزینه بالای گرفتن بیلبوردهای شهری، گروه‌های نمایشی در گذشته‌ای نه چندان دور مجبور بودند برای معرفی اثرشان به همان تبلیغات دهان به دهان و پخش تراکت، پوستر و بروشور در سطح شهر اکتفا کنند و در صورت داشتن تمکن مالی ویا پیدا کردن یک آشنا و یا رابطه، امید داشته باشند که موفق به گرفتن چند استرابورد شهری برای کارشان شوند. البته پروسه گرفتن عرشه پل و بیلبورد برای نمایش هایی که از بازیگران سلبریتی برخوردارند و یا اسپانسر و سرمایه گذاران قدری دارند، مساله پیچیده‌ای نیست و این گروه‌ها به راحتی می‌توانند از این امکان بهره مند شوند.

به همان اندازه که فضای مجازی محلی جذاب و دارای نقاط مثبت برای تبلیغ یک اثر نمایشی محسوب می‌شود، می‌تواند به محیطی برای ضدتبلیغ نیز بدل شوداما در چند سال اخیر با گسترش فضاهای مجازی، پرسرعت شدن اینترنت و ورود سلبریتی‌ها به تئاتر، هنرمندان تئاتری راه تازه و کم‌هزینه‌تری را برای تبلیغ اثر خود پیدا کردند. فضای مجازی این امکان را به گروه‌های تئاتری می‌دهد که با دغدغه کمتری به معرفی اثرشان بپردازند و بدون واسطه با مخاطبانشان در ارتباط و پذیرای نظرات آنها باشند.

نکته مورد توجه این است که به همان اندازه که فضای مجازی محلی جذاب و دارای نقاط مثبت برای تبلیغ یک اثر نمایشی محسوب می‌شود، می‌تواند به محیطی برای ضدتبلیغ نیز بدل شود. در ابتدای همه گیر شدن فضای مجازی، بسیاری از گروه‌های روابط عمومی و تبلیغات با آزمون و خطا و بدون داشتن دانش و تخصص لازم، دست به تبلیغ آثار نمایشی در این فضا زدند و مخاطبان و کاربران نیز چون تازه با این محیط آشنا شده بودند جذب این نوع از تبلیغات شدند اما این موفقیت تا مقطعی ادامه داشت و کم کم مخاطبان از دیدن این حجم از تبلیغات یک شکل و بدون خلاقیت در اینستاگرام و راه اندازی گروه‌ها و پیج هایی برای نمایش‌های مختلف در فضای تلگرام اشباع شدند.

برای آسیب شناسی وضعیت تبلیغات در تئاتر و تاثیری که فضای مجازی در سال‌های اخیر در معرفی و جذب مخاطبان نمایش‌ها داشته است و همچنین بررسی آسیب هایی که فضای مجازی به دلیل گسترده بودن ممکن است به آثار نمایشی و هنرمندان وارد کند با مدیران تبلیغات و روابط عمومی، تعدادی از مدیران تولید و مجریان طرح آثار نمایشی و همچنین چند منتقد تئاتر و کارشناس رسانه گفتگوهایی انجام دادیم که در ادامه می‌خوانید.

مخاطبان دهه ۸۰ تماشاگر واقعی تئاتر بودند

ایلیا شمس مدیر تبلیغات و روابط عمومی تئاتر درباره تفاوت تبلیغ آثار نمایشی از دهه گذشته تا امروز به تئاتر آنلاین می‌گوید: در سال‌های قبل نقش تبلیغات محیطی و مطالب در مطبوعات بسیار زیاد بود و اصلا فضای مجازی به این صورت وجود نداشت که تبلیغات وابسته به آن باشد. در سال‌های قبل مردم بیشتر روزنامه می‌خواندند و اخبار و اطلاعات آثار روی صحنه رفته را از این طریق دنبال می‌کردند بر همین اساس معتقدم در اواخر دهه ۸۰ و اوایل ۹۰ فضا کمی تخصصی‌تر بود و تماشاگران بالقوه‌ای داشتیم که از سالنی به سالن دیگر می‌رفتند و تماشاگر واقعی تئاتر بودند. با ظهور فضای مجازی با وجودی که تئاتر تماشاگر بیشتری پیدا کرد در عوض نسبت به قبل، ذوق و سلیقه و شعور مخاطب پایین آمد. ما از افرادی که تئاتربین حرفه‌ای بودند و نقطه نظراتشان را انتشار می‌دادند، رسیده ایم به گزاره‌های تک جمله‌ای و تلگرافی و این فضا باعث شده تماشاگر بالقوه و تخصصی تئاتر از بین برود.

توجه به چگونه و کجا تبلیغ کردن و برنامه ریزی طولانی مدت برای تبلیغ یک پروژه نمایشی از اهمیت بسیاری برخوردار است نکته‌ای که بسیاری از گروه‌های نمایشی از کنار آن می‌گذرند و ترجیح می‌دهند چند روز مانده به اجرای نمایششان تازه به دنبال پیدا کردن یک روابط عمومی برای کار باشند که بتواند با هر ترفندی سالن نمایش را پر کند.

شمس به عنوان یکی از مدیران صفحات شناخته شده تبلیغات تئاتر درباره نوع بسته تبلیغاتی که به متقاضیان ارایه می‌کند، توضیح می‌دهد: کاری که من در حوزه فضای مجازی انجام می‌دهم به این صورت است که کار را از صفر شروع می‌کنم البته اگر این امکان وجود داشته باشد به این معنی که من از زمان آغاز تمرین ها، اجرا را می‌بینم، یادداشت برمی دارم و درباره کار با کارگردان صحبت می‌کنم و ایده هایمان را با هم با اشتراک می‌گذاریم. اگر این امکان وجود داشته باشد که از ابتدا برای نمایش لوگویی طراحی کنیم در کارمان خیلی جلو می‌افتیم.

وی ادامه داد: براساس این لوگو یک طراحی خاص برای تبلیغات نمایش شکل می‌گیرد که ساخت تیزر، عکاسی، نوع معرفی کار و … را در یک پکیج شامل می‌شود. متاسفانه در حال حاضر در فضای مجازی برای تبلیغات یک نمایش چنین رویکردی را نمی بینیم و برخی از همکاران ما برای تبلیغ یک کار دست به هر ترفندی می‌زنند. برای تبلیغ یک کار باید با گرافیست و عکاس نمایش صحبت کرد و اگر پروژه‌ای این نفرات را ندارد این وظیفه مدیر تبلیغات و روابط عمومی است که در تیم خودش این افراد را بگنجاند تا کار یک ساختار منسجم پیدا کند.

مخاطبانی که اشباع می‌شوند!

محمدرضا ایمانیان مدیر روابط عمومی و تبلیغات تئاتر معتقد است مشکل تبلیغات تئاتر این است که از بسترهایی که در اختیارش قرار دارد استفاده نمی‌کند و آنقدر از یک رویکرد تبلیغاتی بهره می‌برد که مخاطب از دیدن آن اشباع شود.

اهالی تئاتر هیچگاه برنامه تبلیغاتی قدرتمندی نداشتند و خودشان را هم دست کم می‌گیرند بنابراین مسئولان هم تئاتر را دست کم می‌گیرندوی می‌افزاید: چند صفحه تبلیغاتی برای تبلیغ نمایش‌ها وجود دارند که مخاطبان فضای مجازی بعد از مدتی متوجه رویکردشان می‌شوند و اگر خلاقیتی در ارایه تیزرها و تبلیغ نمایش‌ها وجود نداشته باشد، مخاطبان از دیدن این همه تبلیغ تکراری و یک‌ شکل اشباع می‌شوند؛ مگر اینکه گروهی نوآوارنه از این فرصتی که در اختیار دارد، استفاده کند.

این مدیر تبلیغات با اشاره به اینکه تئاتر در کشور ما توسط مسئولان دست کم گرفته می‌شود، می‌گوید: متاسفانه اهالی تئاتر هیچگاه برنامه تبلیغاتی قدرتمندی نداشتند و خودشان را هم دست کم می‌گیرند بنابراین مسئولان هم تئاتر را دست کم می‌گیرند. نکته دیگر اینکه هنرمندان ما از یکدیگر حمایت نمی کنند. چه ایرادی دارد هنرمندان ما در رِوِرانس نمایش هایشان چند ثانیه تبلیغ کار یکی از همکارانشان را بکنند در حالی که هزینه‌ای هم برایشان ندارد.

ایده‌های غیرمتعارف برای تبلیغ

مصطفی کوشکی کارگردان، تهیه کننده و مدیر تئاتر مستقل تهران نیز درباره لزوم تخصص داشتن روابط عمومی‌ها برای تبلیغ درست یک نمایش می‌گوید: در مواقعی که با روابط عمومی و مدیران تبلیغات تئاترها برای معرفی کارشان صحبت می‌کنیم، می‌بینیم ایده‌های غیرمتعارفی برای تبلیغ یک نمایش پیشنهاد می‌دهند مثلا می‌گویند تیزرشان را به پیج یکی از به اصطلاح شاخ‌های اینستاگرام بدهند تا برایشان تبلیغ کند. این شناخت نداشتن از چگونگی تبلیغ یک نمایش دارد خیلی ترسناک می‌شود.

کوشکی ادامه داد: سطح پایین فکر کردن و تخصص نداشتن روابط عمومی‌ها در حوزه خودشان باعث بی اعتماد شدن مخاطبان می‌شود چون حتی اگر کاری با کیفیت هم باشد وقتی در چنین پیج هایی تبلیغ می‌شود به مخاطب می‌گوید که این نمایش اثری با کیفیت و جدی نیست. تبلیغات و فروش خیلی به هم وابسته هستند اما این شکل از تبلیغات که روز به روز هم دارد بیشتر می‌شود دیگر برای مخاطب جذاب نیست چون از آن اشباع شده است مگر اینکه محتوای جذابی را به آنها ارایه کنیم و ببینیم چه محتوایی آنقدر جذاب و گیرا و دغدغه مند است که وقتی آن را در فضاهای تبلیغاتی قرار می‌دهیم، بتواند مخاطب را جذب کند.

پوستر و تراکت دیگر تأثیرگذار نیست

از طرف دیگر روح الله زندی فرد مجری طرح و مدیر تولید تئاتر درباره تاثیر تبلیغات محیطی و کم رنگ شدن این نوع از تبلیغ و روی آوردن اهالی تئاتر به فضای مجازی می‌گوید: تبلیغات محیطی در تئاتر منحصر به پوستر و تراکت می‌شود که به نظرم تاثیرگذاری خودش را از دست داده است مگر اینکه خلاقیت ویژه‌ای برایش در نظر گرفته شود چون به عنوان مثال همان پوستری را که قرار است مخاطبان در یک کافه به صورت تصادفی با آن برخورد کنند و جذبش شوند قبل از آن در فضای اینستاگرام دیده‌اند اما قضیه تبلیغات شهری متفاوت است چون سازمان زیباسازی شهرداری تهران وظیفه اختصاص بنر به تئاتر را برعهده دارد اما این روزها این تبلیغات بسیار اندک شده و اصولا برای گرفتن تبلیغات شهری همه چیز مبتنی بر روابط است و اگر کسی دوست و آشنایی در این سازمان داشته باشد یا بتواند تعدادی از بلیت‌های کارش را در اختیار آنها قرار دهد، می‌تواند تعدادی بنر هم دریافت کند.

پروسه طولانی مدتی که گروه‌های نمایشی مجبور هستند برای گرفتن استرابورد و عرشه پل از سازمان زیباسازی شهرداری تهران طی کنند و هزینه بالای این نوع تبلیغات یکی از دلایلی است که اهالی تئاتر ترجیح می‌دهند در فضای مجازی کارشان را تبلیغ کنند.

اگر ۱۰۰ پست هم در یک پیج بگذارید به اندازه یک خبر یا مصاحبه در یک روزنامه معتبر اهمیت ندارد. همان قدر که افرادی به رسانه‌های مجازی توجه دارند بسیاری از افراد هم هستند که همچنان رسانه‌های رسمی را چک می‌کنند و روزنامه می‌خوانند پس نباید از رسانه‌های رسمی غافل ماندزندی فرد در این زمینه به مساله دیگری هم اشاره می‌کند و آن هم لزوم شناسایی فضاهای شهری است که از لحاظ فرهنگی پذیرای تئاتر هستند. وی در این زمینه توضیح می‌دهد: مساله دیگر این است که مثلا شهرداری ۱۰ استرابورد شهری هم در اختیار یک نمایش قرار داد حالا باید دید این بنرها قرار است در چه مکان هایی نصب شوند و مردم منطقه‌ای که قرار است این بنرها در آنجا قرار بگیرد تا چه اندازه نگرش فرهنگی دارند و تئاتر چقدر برایشان مهم است. اگر قرار است شهرداری در این حوزه کمک کند باید فضاهای فرهنگی را رصد کند و بر این اساس استرابوردها را نصب کند نه اینکه در مکانی مثل خیابان شهریار که محل رفت و آمد اهالی و علاقه مندان تئاتر است این کار را انجام دهد.

اما مصطفی کوشکی معتقد است که همیشه تبلیغات شهری جای مناسبی برای تبلیغات تئاتر نیست. وی در این زمینه می‌گوید: معتقدم تبلیغات شهری برای برندسازی مناسب است و بیلبوردهایی که در سطح شهر زده می‌شوند برای به وجود آمدن یک برند و ثبات آن در طولانی مدت مناسب هستند. اگر در سطح شهر دقت کنید تبلیغات شهری غیر از رویدادهایی که یک برند یا ستاره و فرد شناخته شده‌ای را معرفی می‌کنند، هدف دیگری ندارند مثلا من هیچگاه به این مساله فکر نمی کنم که یک بیلبورد در اختیار داشته باشم و در آن تئاتر مستقل تهران را تبلیغ کنم اما اگر بخواهم این تماشاخانه را برندسازی کنم، می‌توانم با نصب بیلبوردهای مختلف طی چندین ماه در سطح شهر این کار را انجام دهم.

این کارگردان تئاتر ادامه می‌دهد: وقتی بحث یک تئاتر یا رویداد تئاتری مطرح می‌شود باید عکس و یا محتوای روی بیلبورد یا استرابورد خیلی سریع مردم را به خود جذب کند و آنها را از اتفاقی که قصد تبلیغش را دارد، مطلع سازد به عنوان نمونه اگر نمایش تجربه گرایی برای اجرا داشته باشیم تبلیغات شهری اصلا پیشنهاد نمی شود چون مردم به واسطه حضور یک چهره شناخته شده است که توجهشان به بیلبورد و دیگر تبلیغات شهری جلب می‌شود و در غیر این صورت مخاطب برایش اهمیتی ندارد که به تبلیغ شما نگاه کند.

رسانه‌های رسمی؛ ظرفیت فراموش‌شده

مساله دیگری که این روزها برای برخی از گروه‌های نمایشی اهمیت خودش را از دست داده است، رسانه‌های رسمی هستند. این گروه‌ها بر این تصور هستند که دیگر رسانه‌های رسمی جذابیت خودشان را برای مخاطبان از دست داده‌اند و مردم تنها از طریق فضای مجازی اخبار و رویدادها را پیگیری می‌کنند از همین رو تمایلی به انتشار اخبارشان از رسانه‌های رسمی احساس نمی کنند و یا اینکه بر خلاف روال مرسوم و حرفه‌ای اخبار کارشان را ابتدا در فضای مجازی منتشر می‌کنند بعد در اختیار رسانه‌های رسمی قرار می‌دهند در حالی که خبررسانی و مصاحبه با کارگردان، بازیگران و دیگر عوامل یک نمایش در خبرگزاری‌ها و روزنامه‌های معتبر به یک نمایش وجاهت و اعتبار می‌دهند و می‌تواند در آینده به عنوان یک منبع معتبر مورد استفاده خود گروه و یا افراد دیگر قرار گیرد در صورتی که فضای مجازی هیچگاه به عنوان منبع معتبر شناخته نمی شود و اصلا آرشیوی برای ذخیره اطلاعات ندارد.

در همین راستا شهاب الدین حسین پور کارگردان تئاتر و از فعالان حوزه تبلیغات در سال‌های اخیر درباره تاثیر انتشار اخبار در رسانه‌های رسمی و اعتباری که به فعالیت یک پروژه می‌دهد، عنوان می‌کند: انتشار اخبار در رسانه‌های رسمی از اهمیت زیادی برخوردار است چون منتشر شدن خبر یک پروژه در نشریات و خبرگزاری‌ها باعث می‌شود که از آن اثر جاپای تاریخی برجا بماند و این وظیفه روابط عمومی یک نمایش است که کاری کند آن اثر در تاریخ باقی بماند و در آینده بتوان به عنوان یک مرجع از آن استفاده کرد. تبلیغات در فضای مجازی و محیطی تاثیرگذار هستند اما هیچ کدام به اعتبار آن پروژه کمک نمی کند.

وی متذکر می‌شود: اگر ۱۰۰ پست هم در یک پیج بگذارید به اندازه یک خبر یا مصاحبه در یک روزنامه معتبر اهمیت ندارد. همان قدر که افرادی به رسانه‌های مجازی توجه دارند بسیاری از افراد هم هستند که همچنان رسانه‌های رسمی را چک می‌کنند و روزنامه می‌خوانند پس نباید از رسانه‌های رسمی غافل ماند.

یکی دیگر از نکاتی که در تبلیغات یک اثر نمایشی باید مورد توجه قرار گیرد شناسایی مخاطب هدف است به این شکل که مدیران روابط عمومی آثار باید با توجه به اینکه نمایش مورد نظرشان چه ویژگی هایی دارد و در کدام ژانر قرار می‌گیرد، دست به تبلیغات بزنند و بدانند کدام نوع از تبلیغات مجازی، شهری یا محیطی مناسب کارشان است و اصلا چه مناطقی از شهر برای تبلیغات شهری و محیطی و چه پیج هایی برای تبلیغات مجازی آن نمایش مناسب هستند البته این مشکل نیز وجود دارد که تاکنون پژوهشی برای مخاطب شناسی در تئاتر انجام نشده است و گروه‌های تئاتری نیز نمی دانند که کدام نوع از تبلیغات مناسب کارشان است و مخاطبانی که اقدام به تهیه بلیت کرده‌اند از چه راهی جذب اثر شده اند.

مهمترین اصل تبلیغات مخاطب‌شناسی است

عباس غفاری فعال رسانه ای، کارگردان و منتقد تئاتر معتقد است یکی از مهمترین اصول تبلیغات مخاطب شناسی است و فرد باید بداند محصولی را که تولید می‌کند برای کدام مخاطب خواهد بود.

وی در پاسخ به این پرسش که عده‌ای معتقدند تبلیغات شهری تنها به درد برندسازی می‌خورد و نمی تواند مخاطب تئاتری را که سلبریتی ندارد و یا اثری تجربی است به خود جلب کند، توضیح می‌دهد: مساله این است که ما چقدر تماشاگرمان را تربیت کرده ایم که بتواند تشخیص دهد کدام کار تجربی، کمدی یا موزیکال است. متاسفانه در زمینه آموزش مخاطب و حتی شناسایی آنها ضعف داریم. زمانی بی تاثیر بودن تبلیغات شهری درست است که ما درباره مخاطبان آمارسنجی و آنها را شناسایی کرده باشیم بعد بگوییم تبلیغات شهری اثری ندارد چون در حال حاضر نمی دانیم کدام یک از مخاطبانمان از تبلیغات شهری و کدام از تبلیغات مجازی جذب کار شده اند.

در همین راستا ساسان پیروز عضو هیات مدیره انجمن منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر درباره مشخص نبودن اینکه کدام مخاطبان از طریق چه رسانه‌ای جذب یک اثر نمایشی شده اند، بیان می‌کند: شناسایی مخاطبان و اینکه از چه طریقی جذب یک نمایش می‌شوند نیازمند تحقیقات و داشتن پشتوانه مالی و پژوهشی است. به نظر می‌رسد اداره کل هنرهای نمایشی باید این پژوهش را برعهده بگیرد و سپس نتایجش را در اختیار اهالی تئاتر قرار دهد. گروه‌های خصوصی در زمینه جمع آوری این آمار کاری از دستشان بر نمی‌آید.

در مقابل سهل الوصول و رایگان بودن فضای مجازی، کاربران با ایمن نبودن و غیر قابل اعتناد بودن این فضا نیز روبرو هستند به شکلی که امکان کلاه برداری، نشر اکاذیب و یا سوءاستفاده در این محیط از دیگر رسانه‌های موجود بسیار بیشتر است. از طرف دیگر ممکن است برخی از گروه‌های کم تجربه هم تصور کنند با حاشیه سازی و پخش اخبار غیرمعمول می‌توانند مخاطب بیشتری جذب کنند در حالی که این روش نامناسب نهایتا به ضررشان تمام خواهد شد.

در مقابل سهل‌الوصول و رایگان بودن فضای مجازی، کاربران با ایمن نبودن و غیر قابل اعتناد بودن این فضا نیز روبرو هستند به شکلی که امکان کلاه برداری، نشر اکاذیب و یا سوءاستفاده در این محیط از دیگر رسانه‌های موجود بسیار بیشتر استغفاری با اشاره به اتفاقی که مدتی قبل به دلیل پخش غیرمجاز یک تیزر برای مدیر تئاتر شهر و کارگردان آن اثر نمایشی رخ داد و منجر به بازداشت موقت آنها شد بر غیرقابل اعتماد و غیرایمن بودن فضای مجازی تاکید می‌کند و می‌گوید: فضای مجازی در مقابل خدماتی که ارایه می‌دهد نکات منفی هم دارد و مهمترین نکته منفی اش هم غیرقابل کنترل بودن آن است. ما تعداد زیادی شوالیه در سایه داریم که اسم و رسم و هویت درست و حسابی ندارند و به خودشان اجازه می‌دهند به هر پدیده‌ای توهین کنند. اگر مسئولان ما فکری اساسی برای ارایه تبلیغات اهالی تئاتر، موسیقی و حتی کتاب بکنند مطمئن باشید خیلی از آنها از تبلیغ آثارشان در فضای مجازی فاصله می‌گیرند چون نداشتن امنیت در چنین فضاهایی تبعات بسیاری برایشان دارد.

در همین زمینه امیر عبدالرضا سپنجی استادیار دانشگاه و متخصص حوزه رسانه معتقد است که این وظیفه مخاطبان است که در مورد اطلاعاتی که فضای مجازی در اختیارشان قرار می‌دهد، راستی آزمایی کنند. وی در این باره توضیح می‌دهد: این فضا طبعا باعث صرفه جویی‌های فراوانی در مصرف کاغذ، جوهر، نیروی انسانی و دیگر مسایل اقتصادی می‌شود و از جمله نکات مثبتی است که فضای سایبری دارد و می‌توان از آن علاوه بر تبلیغ کالاهای مختلف، آثار هنری مثل سینما و تئاتر را هم تبلیغ کرد، البته کاربران باید در مورد تبلیغاتی که در یک سایت یا پیج اینستاگرامی و یا یک پیام‌رسان صورت می‌گیرد راستی آزمایی کنند که بر چه معیاری آن کالا یا محصول هنری را تبلیغ می‌کند و مواظب باشند که دچار گمراهی نشوند. در تبلیغ کالاهای مختلف این اتفاق زیاد رخ می‌دهد و از اعتماد کاربران سوءاستفاده‌های زیادی می‌شود و یا اینکه در مورد تبلیغ آثار هنری هم مخاطبان ابتدا باید از ویژگی‌های اجرا، عوامل، محل اجرا و … مطلع شوند بعد تبادل مالی صورت بگیرد.

وی تصریح کرد: این راستی آزمایی بر عهده فردی است که می‌خواهد خدماتی را از این فضا دریافت کند چون کسی نمی تواند درست یا غلط بودن یک تبلیغ یا فروش محصول را تضمین کند. در این فضا مثل فضای واقعی زندگی می‌تواند جرم و جنایت هم اتفاق بیفتد پس این فاعل مختار که خریدار کالا یا خدماتی است باید این ارزیابی‌ها را قبل از خریدش انجام دهد. در فضای سایبری مساله سهل الوصول بودن هم مطرح می‌شود چون در این فضا ممیزی و ملاحضات کمتر است و مثلا تبلیغی را که شما نمی توانید در اختیار تلویزیون بگذارید به راحتی در فضای سایبری پخش می‌کنید اگرچه که این فضا هم در همه جای دنیا رصد می‌شود و در جمهوری اسلامی هم پلیس فتا حواسش به این فضا است.

فضای مجازی؛ یک مکمل موثر

با در نظر گرفتن همه مواردی که در این گزارش ذکر شد به نظر می‌رسد فضای مجازی با وجود همه مزیت هایی که دارد می‌تواند به عنوان مکمل در کنار روش‌های دیگر تبلیغات برای جذب مخاطب مثمرثمر عمل کند پس نباید انتظار داشت که تنها از طریق فضای مجازی بتوانیم دست به تبلیغات کاملی زده و سالن نمایشمان را پر کنیم.

پیروز در این زمینه یادآور می‌شود: برای تبلیغ یک پدیده، رسانه‌های دیجیتال باید به عنوان مکمل در کنار رسانه‌های دیگر عمل کنند اما در وضعیتی که رسانه‌های دیگر یا در انحصار هستند و یا از دسترس خارج، عملا همه بار مسئولیت برعهده فضای مجازی قرار می‌گیرد. به دلیل مشکلاتی که ذکر کردم اهالی تئاتر مجبور شدند که به سمت فضای مجازی کوچ کنند در حالی که تمام کمپین‌های موفق تبلیغاتی در رسانه‌های مختلف تکثیر می‌شوند که در اصطلاح ما به این نوع تبلیغات، تبلیغات ۳۶۰ درجه می‌گوییم به شکلی که از تمام قابلیت‌ها مانند تلویزیون، تبلیغات شهری و مجازی برای تبلیغ یک اثر استفاده می‌شود. البته این مساله را هم باید در نظر داشت که برخی از ابزارها اصلا مناسب یک کالا نیستند به عنوان نمونه در برخی مواقع تبلیغ یک نمایش توسط بیلبوردهای شهری اصلا گزینه مناسبی به حساب نمی آید و باید به دنبال رسانه‌های دیگر برای تبلیغ بود.

با توجه به گفتگوهای انجام شده با اهالی تئاتر، منتقدان و متخصصان حوزه تبلیغات به نظر می‌رسد در حال حاضر فضای مجازی بهترین، قابل دسترس ترین و ارزان ترین راه ممکن برای تبلیغ تئاتر در کشور ما به حساب می‌آید اما در کنار این مساله، تربیت نیروی متخصص و آموزش روابط عمومی و مدیران تبلیغات، شناخت درست مخاطب هدف، مورد توجه قرار دادن روش‌های دیگر تبلیغات در کنار تبلیغ در فضای مجازی، داشتن خلاقیت در تولید محتوای تبلیغاتی، توجه به خطرات دنیای مجازی و سوءاستفاده‌های برخی از افراد باید مورد توجه قرار گیرد.

تشکیل صنف روابط عمومی و تبلیغات تئاتر در خانه تئاتر نیز از حمله ضرورت‌های این حوزه به حساب می‌آید که باید مورد توجه مسئولان قرار گیرد.

امیر عبدالرضا سپنجی استادیار دانشگاه و متخصص حوزه رسانه در گفتگو با تئاتر آنلاین درباره نقش تبلیغات مجازی در معرفی آثار نمایشی گفت: ابتدا عنوان کنم که من این فضا را مجازی نمی دانم و مبسوط دلایلم را هم در این زمینه عنوان کرده ام. به کار بردن واژه فضای مجازی یک غلط مصطلح است که باب شده است. این فضا یک فضای واقعی است اما موازی با واقعیت روزمره زندگی ما قرار دارد و من به آن فضای سایبری می گویم.

وی ادامه داد: در چند سال اخیر یک «پارادایم شیفت» از فضای واقعی به این فضای سایبری اتفاق افتاده است. زمانی که شما امکانات گسترده و جذابی در فضای موازی با زندگی واقعی تان دارید طبعا اگر از آن استفاده نکنید دچار اشتباه شده اید چون این فضا هم دسترسی بالایی دارد و هم سهل الوصول است و هم اینکه کاربران فراوانی دارد که می توانند از این فضا به نحو احسن استفاده کنند بنابراین فضای سایبری امکان بسیار خوبی است که باید بیشتر مورد استفاده قرار گیرد و اگر برای تبلیغات از آن استفاده نمی شد باید به فکر فرو می رفتیم.

مخاطبان راستی‌آزمایی کنند

این کارشناس رسانه یادآور شد: این فضا طبعا باعث صرفه جویی های فراوانی در مصرف کاغذ، جوهر، نیروی انسانی و دیگر مسایل اقتصادی می شود و از جمله نکات مثبتی است که فضای سایبری دارد و می توان از آن علاوه بر تبلیغ کالاهای مختلف، آثار هنری مثل سینما و تئاتر را هم تبلیغ کرد، البته کاربران باید در مورد تبلیغاتی که در یک سایت یا پیج اینستاگرامی و یا یک پیام‌رسان صورت می گیرد راستی آزمایی کنند که بر چه معیاری آن کالا یا محصول هنری را تبلیغ می کند و مواظب باشند که دچار گمراهی نشوند. در تبلیغ کالاهای مختلف این اتفاق زیاد رخ می دهد و از اعتماد کاربران سوءاستفاده های زیادی می شود و یا اینکه در مورد تبلیغ آثار هنری هم مخاطبان ابتدا باید از ویژگی های اجرا، عوامل، محل اجرا و … مطلع شوند بعد تبادل مالی صورت بگیرد.

وی تصریح کرد: این راستی آزمایی بر عهده فردی است که می خواهد خدماتی را از این فضا دریافت کند چون کسی نمی تواند درست یا غلط بودن یک تبلیغ یا فروش محصول را تضمین کند. در این فضا مثل فضای واقعی زندگی می تواند جرم و جنایت هم اتفاق بیفتد پس این فاعل مختار که خریدار کالا یا خدماتی است باید این ارزیابی ها را قبل از خریدش انجام دهد اما در نهایت خرید آن لاین مزایای بسیاری دارد و از لحاظ اقتصادی نیز به صرفه تر است پس مورد استقبال زیادی قرار گرفته است.

فضای سایبری سهل الوصول و رایگان است

سپنجی درباره کم رنگ شدن تبلیغات شهری نسبت به تبلیغات مجازی به دلیل مشکلاتی که برای هنرمندان تئاتر در زمینه گرفتن تبلیغ در حوزه های دیگر وجود دارد، بیان کرد: من معتقد نیستم که رسانه های دیگر تاثیر خودشان را از دست داده اند اما مساله امکانات بیشتری است که فضای سایبری در اختیار مخاطبان قرار می دهد. ممکن است در مواردی تبلیغات شهری یا تلویزیونی بیشتر دیده شود اما زمانی که هنرمندان به دلیل هزینه های بالا نمی توانند از این خدمات استفاده کنند مجبور هستند به فضایی کوچ کنند که حداقل هزینه را برایشان دارد و حتی در مواقعی رایگان است. در فضای سایبری مساله سهل الوصول بودن هم مطرح می شود چون در این فضا ممیزی و ملاحضات کمتر است و مثلا تبلیغی را که شما نمی توانید در اختیار تلویزیون بگذارید به راحتی در فضای سایبری پخش می کنید اگرچه که این فضا هم در همه جای دنیا رصد می شود و در جمهوری اسلامی هم پلیس فتا حواسش به این فضا است.

این مدرس دانشگاه در پایان درباره اتفاقی که مدتی قبل به دلیل پخش تیزر یک اثر نمایشی در فضای مجازی رخ داد و منجر به بروز مشکلاتی برای کارگردان نمایش و مدیر تئاتر شهر شد، اظهار کرد: نکته ای که وجود دارد این است که در فضای واقعی این نمایش مجوز اجرا گرفته است اما برای تبلیغش در فضای سایبری کار را متوقف و کارگردان و مدیر سالن را بازداشت می کنند. اگر قرار نیست در یک نمایش حرکات موزون وجود داشته باشد نباید به آن مجوز داد اما وقتی که مجوز دریافت کرد و تایید شد دیگر قرار نیست در فضای سایبری جلوی تبلیغ آن گرفته شود. در هر حال این نوع ممیزی ها به جای بازدارنده بودن باعث دیده شدن بیشتر محصول می شود؛ اتفاقی که در ایران جزو تخصص ما است و با آدم ها و محتواهای به اصطلاح مورددار به شکلی برخورد می کنیم که بیشتر دیده شوند و مخاطبشان بالاتر برود!

ساسان پیروز عضو هیات مدیره انجمن منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر و مدیر اجرایی گروه تئاتر «لیو» درباره نقش رسانه های مجازی در تبلیغات تئاتر به تئاتر آنلاین گفت: اصولا رسانه های دیجیتال در یک دهه گذشته در حال گسترش بوده اند و در کنار رسانه های دیگر به عنوان یک بازوی تبلیغاتی به حساب می آیند.

وی ادامه داد: با گسترش تلفن های هوشمند و اینترنت پرسرعت فضای تبلیغات در دنیای مجازی فراهم شده است و از آنجایی که این فضا، تعاملی در لحظه‌تر و دوسویه با مخاطبان برقرار می کند، مورد استقبال قرار گرفته است. تبلیغات شهری مثل نصب بیلبوردها یکی سویه هستند و از طرف دیگر تبلیغات تئاتر در رسانه ملی جایی ندارد به همین دلیل اقبال نسبت به فضای مجازی بیشتر شده است.

به گفته وی، درست است که فضای مجازی باعث می شود که مخاطبانش ارتباط نزدیک تری با یکدیگر برقرار کنند اما طبیعتا مثل هر پدیده دیگری نقاط مثبت و منفی دارد.

پیروز یادآور شد: برای تبلیغ یک پدیده، رسانه های دیجیتال باید به عنوان مکمل در کنار رسانه های دیگر عمل کنند اما در وضعیتی که رسانه های دیگر یا در انحصار هستند و یا از دسترس خارج، عملا همه بار مسئولیت برعهده فضای مجازی قرار می گیرد. با تمام درخواست هایی که برای پخش تبلیغات تئاترها از صدا و سیما وجود دارد اما امکان تبلیغات در این رسانه میسر نشده و به نظر می رسد که رسانه ملی به عنوان یک رسانه رسمی تمایل زیادی برای حمایت و گسترش تئاتر ندارد و متاسفانه برنامه هایی هم که در حوزه تئاتر تولید شده است بعد از مدتی به تعطیلی انجامیده است. فضای دیگری که مناسب تبلیغات یک اثر نمایشی است مطبوعات و روزنامه ها هستند اما از زمانی که مطبوعات در دهه ۷۰ با توقیف های گسترده به دلیل مسایل سیاسی روبرو شدند بخش زیادی از جامعه مطبوعات دچار ضعف تاثیرگذاری در معنای عام و خاص شدند.در طول چند سال گذشته نبودن رسانه های تاثیرگذار که جامعه به عنوان یک نهاد مرجع به آن مراجعه کند باعث شده که عوارضش را این روزها به عنوان ناهنجاری در فضای غیر رسمی نشان دهد

وی درباره دلایل کاسته شدن از اهمیت مطبوعات در سال های اخیر توضیح داد: در طول چند سال گذشته نبودن رسانه های تاثیرگذار که جامعه به عنوان یک نهاد مرجع به آن مراجعه کند باعث شده که عوارضش را این روزها به عنوان ناهنجاری در فضای غیررسمی نشان دهد. در حال حاضر به جز چند خبرگزاری که به صورت حرفه ای به نقد و اطلاع رسانی درباره تئاتر می پردازند، بسیاری از روزنامه ها و مجلات از گردونه خارج شده اند. کم رمق شدن فعالیت مطبوعات باعث کم کار شدن نیروهای حرفه ای و متخصصی شده است که دانش پرداختن به مسایل تئاتری را دارند و این افراد جایشان را به کسانی داده اند که نه دانش رسانه ای دارند و نه درباره روابط عمومی و تبلیغات چیزی می دانند بنابراین همه چیز با آزمون و خطا و براساس دیده ها و شنیده ها جلو می رود درحالی که این افراد نمی‌دانند گاهی به جای کمک کردن باعث ضرر رساندن به نمایش ها می شوند.

این منتقد تئاتر تصریح کرد: بخشی از این اتفاق حاصل از دست رفتن نیروهای متخصص ما در دورانی است که مطبوعات توقیف می شدند و دیگر اینکه اگر به نسبت افزایش تئاترها، تعداد مطبوعات، خبرنگاران و منتقدان حرفه ای و افراد تاثیرگذار روی عامه مردم هم رشد می کردند و در تئاتر به همان نسبت، آموزش هایی در زمینه تهیه کنندگی و روابط عمومی به افراد داده می شد شاهد فقدان توسعه یافتگی در این حوزه ها نبودیم. متاسفانه هیچ انرژی و سرمایه گذاری در زمینه آموزش افراد متخصص وجود ندارد و من مقصر این کمبود را هم بخش دولتی و نهادهای صنفی و هم جامعه تئاتری می دانم. دلیل دیگر این معضل نیز این است که بسیاری از افراد نگاه پروژه ای به این مساله دارند و به جای تلاش برای سرمایه گذاری طولانی مدت که عوارض کمتری هم دارد با نگاه کوتاه مدت و اینکه چطور به سرعت می توان جذب مخاطب کرد به این حوزه می اندیشند تا جایی که برخی از هنرمندان در حد یک فروشنده تنزل پیدا کرده اند.

وی متذکر شد: بخش زیادی از انرژی که برای تبلیغات تئاتر در فضای مجازی صرف می شود، هدر می رود و تاثیرگذاری ندارد و هیاهوی زیاد، بدون نتیجه است. این ایراد به فضای مجازی ارتباطی ندارد بلکه به افرادی که در این فضا فعالیت می کنند و گروه های تئاتری که دانش تبلیغات ندارند، باز می گردد چون این افراد به جای کار کردن روی مارکتینگ و بازاریابی فقط به دنبال جلب توجه روی کارشان هستند.

پیروز درباره تبلیغات چند جانبه برای یک اثر بیان کرد: به دلیل مشکلاتی که ذکر کردم اهالی تئاتر مجبور شدند که به سمت فضای مجازی کوچ کنند در حالی که تمام کمپین های موفق تبلیغاتی در رسانه های مختلف تکثیر می شوند که در اصطلاح ما به این نوع تبلیغات، تبلیغات ۳۶۰ درجه می گوییم به شکلی که از تمام قابلیت ها مانند تلویزیون، تبلیغات شهری و مجازی برای تبلیغ یک اثر استفاده می شود. البته این مساله را هم باید در نظر داشت که برخی از ابزارها اصلا مناسب یک کالا نیستند به عنوان نمونه در برخی مواقع تبلیغ یک نمایش توسط بیلبوردهای شهری اصلا گزینه مناسبی به حساب نمی آید و باید به دنبال رسانه های دیگر برای تبلیغ بود.

مدیر اجرایی گروه تئاتر «لیو» درباره مشخص نبودن اینکه کدام مخاطبان از طریق چه رسانه ای جذب یک اثر نمایشی شده اند، بیان کرد: شناسایی مخاطبان و اینکه از چه طریقی جذب یک نمایش می شوند نیازمند تحقیقات و داشتن پشتوانه مالی و پژوهشی است. به نظر می رسد اداره کل هنرهای نمایشی باید این پژوهش را برعهده بگیرد و سپس نتایجش را در اختیار اهالی تئاتر قرار دهد. گروه های خصوصی در زمینه جمع آوری این آمار کاری از دستشان بر نمی‌آید. ما در گروه تئاتر «لیو» این تجربه را داشتیم و در سال ۸۴ – ۸۵ پرسشنامه ای را تنظیم کردیم و از آن طریق اطلاعاتی را درباره مخاطبانمان به دست آوردیم اما طبیعتا آن نتایج در این زمان کاربرد ندارد چون آن سال ها فضای مجازی زیاد گسترش پیدا نکرده بود.هرچه با برخورد قهری فضای مجازی را تحت کنترل درآوریم و برای آن آیین نامه و قانون بنویسیم افراد به این فکر می افتند که اگر حریم ها را بشکنند معروف تر خواهند شد

وی با اشاره به اتفاقی که چند وقت قبل به دلیل پخش غیرمجاز تیزر یک اثر نمایشی برای یک مدیر تئاتری و کارگردان آن نمایش رخ داد، عنوان کرد: اتفاقی که مدتی قبل رخ داد بسیار مهم است نه از جهت اینکه یک جریان یا هنرمندی را محکوم کردند بلکه این اتفاق نشان دهنده اشتباهاتی است که در حوزه فرهنگ ما می افتد. برخی از مسایلی که در دنیا جرم تلقی نمی شود در ایران و برخی دیگر از کشورها جرم است و همین مساله انواعی از معضلات را به وجود آورده است. در بسیاری از موارد مسایلی جرم انگاری شده و باید مورد رسیدگی قرار گیرد در حالی که می شود از خیلی موارد جرم زدایی شود و آنها را به هیات های حل اختلاف و صنفی واگذار کرد تا تبدیل به مسایل قضایی نشوند. در مورد حوزه فرهنگ و هنر دیده ایم که چنین برخوردهای قضایی بی نتیجه بوده و مانع از تکرار آن اتفاق نمی شود.

این منتقد تئاتر در پایان درباره نامناسب بودن برخورد قضایی با مسایل فرهنگی گفت: تیزر نمایش «رویای شب تابستان» بر حسب یک کار سهوی یا کج سلیقگی منتشر و منجر به یک برخورد قضایی شد اما همین مساله باعث شد این تیزر چند ۱۰ هزار برابر از قبل دیده و تکثیر شود و همین مساله نشان می دهد که برخورد قضایی با مسایل فرهنگی چقدر اشتباه است و تاثیر معکوس دارد. هر مساله ای که خط قرمز می شود آدم های بیشتری را تحریک می کند و ارزش آن به لحاظ جایگاه اجتماعی و ارزی و ریالی بیشتر می شود مثل اجناس قاچاق. وقتی بین نیاز جامعه و نُرم قانونی اختلاف وجود دارد باعث ارزشمند شدن آن کار خلاف می شود بنابراین هرچه با برخورد قهری فضای مجازی را تحت کنترل درآوریم و برای آن آیین نامه و قانون بنویسیم افراد به این فکر می افتند که اگر حریم ها را بشکنند معروف تر خواهند شد. معتقدم که باید از طریق فرهنگسازی این مسایل را حل کرد نه با توبیخ و بگیر و ببند.

به گزارش تئاتر آنلاین، محسن امیری سرپرست اداره ارزشیابی و نظارت اداره کل هنرهای نمایشی درباره تبلیغات نمایش «بینوایان» به کارگردانی حسین پارسایی که مدتی است در سطح شهر آغاز شده است و اینکه آیا این اثر نمایشی برای تبلیغات مجوزی دریافت کرده است یا خیر به مهر گفت: بعد از مرحله بازخوانی و تایید متن نمایشنامه «بینوایان»، آقای پارسایی یک مجوز پیش‌تبلیغات از شورای ارزشیابی و نظارت دریافت کرد که طبق آن مجوز قرار بود فقط نام نمایش معرفی و اطلاع رسانی شود.

وی درباره اینکه در حال حاضر این نمایش تبلیغات گسترده ای با ذکر عوامل در سطح شهر دارد، بیان کرد: بدیهی است که تبلیغ یک نمایش با ذکر عوامل منوط به بازبینی کامل اثر و صدور پروانه نمایش است و این در حالی است که «بینوایان» امروز هفتم مهرماه بازبینی دارد.

امیری در پاسخ به این پرسش که با توجه به آغاز اجرای نمایش از ۲۰ آبان ماه هنوز این نمایش موزیکال برای بازبینی کامل همراه با لباس و دکور آماده نیست، گفت: به هر حال همه گروه های نمایشی به ویژه آقای پارسایی می دانند که شرایط بازبینی به چه صورت است. دوستان بازبین نیز با اطلاع از این شرایط، امروز کار را می بینند و در صورت برخورداری از شرایط، مجوز اجرا صادر می شود و در غیر این صورت طبیعی است که طبق مقررات با کار برخورد می شود.

سرپرست اداره ارزشیابی و نظارت اداره کل هنرهای نمایشی درباره تخلفی که در این زمینه صورت گرفته است و اینکه با توجه به انتقادهای صورت گرفته به این سرعت قرارِ بازبینی گذاشته شده است، توضیح داد: آقای پارسایی ۱۰ – ۱۵ روز قبل تقاضای بازبینی نمایش را مطرح کرده بود که در همان زمان به وی عنوان کردیم با توجه به شرایط جدیدی که کارها مورد بازبینی قرار می گیرد اگر کار آماده و کامل است بازبینی می شود که آقای پارسایی نیز فرصتی دو هفته ای از ما گرفت تا وقتی که کار آماه شد با ما تماس بگیرد که از روز پنجشنبه وی آمادگی خود را برای بازبینی نمایش اعلام کرده است.

دوستانی که متنشان در مرحله بازخوانی مورد تایید است با مسئولیت خودشان می توانند دست به تبلیغات محدود و در حد معرفی نام نمایش بدون ذکر عوامل و زمان و مکان بزنند چون ممکن است در مرحله بعد کارشان مجوز اجرا پیدا نکندوی درباره اینکه اگر تبلیغات بدون دریافت مجوز نهایی و با گرفتن همان مجوز پیش‌تبلیغات مجاز است پس چرا گروه های دیگر قادر به این کار نیستند، متذکر شد: در حال حاضر این قاعده برای اغلب گروه های متقاضی وجود دارد به این صورت که دوستانی که متنشان در مرحله بازخوانی مورد تایید است با مسئولیت خودشان می توانند دست به تبلیغات محدود و در حد معرفی نام نمایش بدون ذکر عوامل و زمان و مکان بزنند چون ممکن است در مرحله بعد کارشان مجوز اجرا پیدا نکند.

امیری ادامه داد: وظیفه شورای ارزشیابی و نظارت این است که ابتدا متن نمایشنامه را بخواند و مجوز صادر کند، بعد کار را می بیند و مجوز اجرا می دهد و همچنین اقلام تبلیغاتی را مطابق مقررارت و شرایط مورد بازبینی قرار می دهد و آن را تایید می کند. در حال حاضر این سوال مطرح شده که آیا برخورد با تخلف در زمینه تبلیغات نیز جزو وظایف شورای ارزشیابی و نظارت قرار دارد یا خیر. آقای پارسایی بعد از تایید متنشان یک مجوز پیش تبلیغات فقط برای عنوان کلی نمایش دریافت کردند و تخلفی را که انجام گرفته ما با شهرام کرمی مدیرکل هنرهای نمایشی در میان گذاشتیم تا درباره این موضوع تصمیمی اتخاذ شود.

وی در پایان اضافه کرد: باید این نکته را هم مدنظر قرار داد که چه کسی مجوز نصب بیلبوردهای شهری را به این نمایش داده است. شهرداری با نامه ای که ما به گروه ها می دهیم اجازه تبلیغات شهری را می دهد و حالا باید دید چطور با مجوزی که فقط برای تبلیغ عنوان نمایش بوده است، تبلیغاتی به این شکل اجازه نصب گرفته است. بنابراین باید از جایی که چنین مجوزی را صادر کرده است این مساله را پیگیری کرد و البته ما هم موضوع را به آقای کرمی منتقل کرده و پیگیر این قضیه خواهیم بود.

آغاز تبلیغات شهری نمایش «بینوایان» به کارگردانی حسین پارسایی به صورت عرشه پل مدتی است که در سطح شهر آغاز شده است در حالی که این نمایش قرار است ۲۰ آبان ماه اجرای عمومی خود را در سالن «رویال هال» هتل اسپیناس پالاس آغاز کند و هنوز بازبینی کامل برای شورای ارزشیابی و نظارت انجام نداده است. طبق مقررات تبلیغات یک اثر نمایشی بدون دریافت مجوز و قبل از بازبینی کامل، غیر قانونی است و چندی پیش نیز پخش بدون مجوز تیزر یک اثر نمایشی باعث مشکلاتی برای کارگردان و رییس تئاتر شهر شد.

به گزارش تئاتر آنلاین، عباس غفاری فعال رسانه ای، کارگردان و منتقد تئاتر در گفتگو با تئاتر آنلاین درباره تاثیر فضای مجازی و نقشی که در جذب مخاطبان تئاتر دارد به مهر گفت: معتقدم با تغییراتی که در سال های اخیر در رسانه های جمعی ایجاد شده این فضا دارد به فضای حقیقی و واقعی زندگی آدم های جامعه تبدیل می شود و بسیاری از افراد جامعه بیشتر از اینکه به اخبار رسانه های رسمی اعتماد کنند سریعا به رسانه های مجازی اعتماد می کنند.

وی درباره دلایل این رویکرد عنوان کرد: دلیل چنین رفتاری از سوی جامعه این است که اخبار رسانه های مجازی هم سریع تر و بی سانسورتر هستند و هم همه اتفاقات مختلف جهان را مثل اتفاقات سیاسی، اجتماعی و حتی بلایای طبیعی و حوادث را اعلام می کنند. این اخبار به سرعت از طریق توییتر و اینستاگرام مخابره می شود و به این ترتیب دیگر واژه ای به نام خبر محرمانه وجود ندارد پس قدرت شبکه های مجازی را نمی توان کتمان کرد.

غفاری درباره استقبال اهالی تئاتر از فضای مجازی برای تبلیغ آثار به جای محیط های دیگر تصریح کرد: دلایل عدیده ای باعث کوچ هنرمندان تئاتر برای تبلیغ آثارشان به فضای مجازی وجود دارد اما این به آن معنا نیست که رسانه های مجازی بهترین مکان برای تبلیغ آثار نمایشی است. نکته مهم این است که ما اصلا در فضای شهری جایی برای تبلیغ تئاتر نداریم. اجاره بیلبوردها بسیار سنگین است و اگر گروه ها بتوانند اسپانسری بگیرند که خودش بیلبورد شهری در اختیار دارد و در کنار آن برای آن نمایش هم تبلیغ کند، می توانند به تبلیغات شهری در شکل وسیعش دل خوش کنند اما واقعیت این است که ۹۵ درصد از هنرمندان ما توانایی گرفتن تبلیغات شهری را ندارند.مورد داشتیم که گروهی برای دریافت همین استرابورد مراجعه کرده و به آنها گفته اند تابلوی خالی نداریم و سه چهار ماه بعد با آنها تماس گرفته اند در حالی که اجرای آن نمایش ۲ ماه قبل به پایان رسیده است

وی ادامه داد: قبلا سازمان زیباسازی شهرداری تهران به تئاتری ها کمک می کرد و آنها می توانستند ۱۰ استرابورد بگیرند اما الان این حمایت هم بسیار کم شده است و متولیان امر در جریان چگونگی مناسبات تئاتر و اجرای نمایش ها نیستند، حتی مورد داشتیم که گروهی برای دریافت همین استرابورد مراجعه کرده و به آنها گفته اند تابلوی خالی نداریم و سه چهار ماه بعد با آنها تماس گرفته اند در حالی که اجرای آن نمایش ۲ ماه قبل به پایان رسیده بود. زمانی که شهرداری تهران و شورای شهر حمایتی از بچه‌های تئاتر نمی کنند آنها مجبورند سراغ جای دیگری مثل فضای مجازی بروند که برایشان کم دردسرتر باشد.

وی یادآور شد: قبلا در سطح شهر تابلوهایی برای نصب پوستر و بروشور وجود داشت اما حالا آنها را هم از سطح شهر جمع کرده اند و از طرف دیگر کاغذ و چاپ هم گران شده است و یک گروه به این فکر می کند اگر قرار است مبلغی را هزینه کند ولی جایی برای ارایه اش وجود نداشته باشد پس بهتر است نصف آن مبلغ را در فضای مجازی هزینه کند. تبلیغات در رادیو و تلویزیون نیز راه دیگر تبلیغات است اما با وجودی که صدا و سیما عنوان ملی را یدک می کشد و باید برای تمام مردم ایران باشد شاهد هستیم که معرفی تئاتر و حتی سینما نقشی در رسانه ملی ندارد.

این فعال رسانه ای تصریح کرد: تئاتری ها اگر از سد سختگیری های صدا و سیما عبور کنند مبلغ پخش هر تیزر آنقدر سنگین است که هر گروهی توان پرداخت آن را ندارد پس وقتی امکان تبلیغات شهری و تلویزیونی را از گروه های تئاتری می گیرند آنها یا به فضای مجازی پناه می ببرند یا تبلیغ در شبکه های غیرمجاز خارج از کشور. نکته عجیب اینکه این شبکه های غیرمجاز بدون اجازه، تیزر یک نمایش را پخش کرده اند اما گروه مجبور به پرداخت جریمه شده است. اگر رسانه ملی به گروه های تئاتری برای تبلیغ اثرشان سوبسید بدهد دیگر هیچ گروهی حاضر نیست تبلیغ کارش را به شبکه های خارجی بدهد.

این منتقد تئاتر با تاکید بر اینکه فضای مجازی صرفا بهترین راه تبلیغ آثار نیست، گفت: می دانیم که آمریکا و ژاپن غول های رسانه ای هستند اما همچنان تبلیغات شهری برایشان اهمیت بسیار بیشتری نسبت به فضای مجازی دارد ولی در ایران چون این تبلیغات گران است به سمتش نمی رویم. نکته دیگر نیز این است که یکی از مهمترین اصول تبلیغات مخاطب شناسی است و فرد باید بداند محصولی را که تولید می کند برای کدام مخاطب خواهد بود.زمانی بی‌تاثیر بودن تبلیغات شهری درست است که ما درباره مخاطبان آمارسنجی و آنها را شناسایی کرده باشیم بعد بگوییم تبلیغات شهری اثری ندارد چون در حال حاضر نمی دانیم کدام یک از مخاطبانمان از تبلیغات شهری و کدام از تبلیغات مجازی جذب کار شده اند

وی در پاسخ به این پرسش که عده ای معتقدند تبلیغات شهری تنها به درد برندسازی می خورد و نمی تواند مخاطب تئاتری را که سلبریتی ندارد و یا اثری تجربی است به خود جلب کند، توضیح داد: مساله این است که ما چقدر تماشاگرمان را تربیت کرده ایم که بتواند تشخیص دهد کدام کار تجربی، کمدی یا موزیکال است. متاسفانه در زمینه آموزش مخاطب و حتی شناسایی آنها ضعف داریم. زمانی بی تاثیر بودن تبلیغات شهری درست است که ما درباره مخاطبان آمارسنجی و آنها را شناسایی کرده باشیم بعد بگوییم تبلیغات شهری اثری ندارد چون در حال حاضر نمی دانیم کدام یک از مخاطبانمان از تبلیغات شهری و کدام از تبلیغات مجازی جذب کار شده اند.

غفاری با اشاره به اتفاقی که مدتی قبل به دلیل پخش غیرمجاز یک تیزر برای مدیر تئاتر شهر و کارگردان آن اثر نمایشی رخ داد و منجر به بازداشت موقت آنها شد بر غیرقابل اعتماد و غیرایمن بودن فضای مجازی تاکید کرد و گفت: فضای مجازی در مقابل خدماتی که ارایه می دهد نکات منفی هم دارد و مهمترین نکته منفی اش هم غیرقابل کنترل بودن آن است. ما تعداد زیادی شوالیه در سایه داریم که اسم و رسم و هویت درست و حسابی ندارند و به خودشان اجازه می دهند به هر پدیده ای توهین کنند. چند روز قبل انتشار یک تیزر به مدت ۱۰ دقیقه باعث شد تا ۲ نفر از مدیران و هنرمندان خوشنام تئاتر ما ۴۸ ساعت در بازداشت باشند. این اتفاق به دلیل معضل غیرقابل کنترل بودن فضای مجازی رخ داد و هزینه بسیاری برای فرهنگ و هنر ایران برداشته است. اگر مسئولان ما فکری اساسی برای ارایه تبلیغات اهالی تئاتر، موسیقی و حتی کتاب بکنند مطمئن باشید خیلی از آنها از تبلیغ آثارشان در فضای مجازی فاصله می گیرند چون نداشتن امنیت در چنین فضاهایی تبعات بسیاری برایشان دارد.

وی درباره تخصص نداشتن بسیاری از روابط عمومی ها و مدیران تبلیغات تئاتر اضافه کرد: روابط عمومی های متخصص در این حوزه بسیار کم هستند و به بسیاری امر مشتبه شده که دارند فعالیت حرفه ای انجام می دهند در حالی که نه تخصصی دارند و نه مطالعه و اطلاعاتی. برای روابط عمومی یک نمایش چندین عنوان جداگانه درست کرده اند که غیراستاندارد است. در این حوزه هرکس به خودش اجازه می دهد با موبایلش چند عکس یا تصویر بگیرد و با در کنار هم قرار دادن آنها تیزر بسازد در حالی که ساخت تیزر یک علم است و در دانشگاه های دنیا تدریس می شود و کارگردان هایی مثل دیوید فینچر و اسپایک لی قبل از فیلمساز شدن تیزر و کلیپ ساز بودند.

وی در پایان صحبت هایش عنوان کرد: نباید هر کاری را به نازل ترین شکل ممکن آن انجام داد و انتظار جذب مخاطب زیاد هم داشت. بخش مهمی از این کار به تنبلی و نداشتن خلاقیت باز می گردد و نباید همه چیز را گردن مسایل اقتصادی و کمبود بودجه انداخت. بسیاری از همین دوستان روابط عمومی نه تنها خبرنویسی بلد نیستند بلکه در خبرشان غلط های فاحش انشایی مشاهده می شود. یک مدیر تبلیغات حرفه ای علاوه بر خبرنویسی که اصول اولیه کارش است باید عکاسی، فیلمسازی، گرافیک، رنگ شناسی، مخاطب شناسی، جامعه شناسی و تا اندازه ای هم روانشناسی بداند.

مصطفی کوشکی کارگردان، تهیه کننده و مدیر تئاتر مستقل تهران درباره نقش تبلیغات مجازی در جذب مخاطبان تئاتر به تئاتر آنلاین گفت: زمانی که یک مدیوم تازه برای تبلیغات مثل تلگرام و اینستاگرام و کمی دورتر فیسبوک به تئاتر ورود می کند فضای تازه ای را باز می کند و ویژگی این فضا این است که مخاطب بیشتری با آن در ارتباط است و حتی به نظر من تبلیغات شهری هیچ وقت حتی بازده کوتاه مدت نیز برای یک اثر نمایشی نداشته است.

وی درباره مزیت تبلیغات مجازی بر تبلیغات شهری توضیح داد: معتقدم تبلیغات شهری برای برندسازی مناسب است و بیلبوردهایی که در سطح شهر زده می شوند برای به وجود آمدن یک برند و ثبات آن در طولانی مدت مناسب هستند. اگر در سطح شهر دقت کنید تبلیغات شهری غیر از رویدادهایی که یک برند یا ستاره و فرد شناخته شده ای را معرفی می کنند، هدف دیگری ندارند مثلا من هیچگاه به این مساله فکر نمی کنم که یک بیلبورد در اختیار داشته باشم و در آن تئاتر مستقل تهران را تبلیغ کنم اما اگر بخواهم این تماشاخانه را برندسازی کنم، می توانم با نصب بیلبوردهای مختلف طی چندین ماه در سطح شهر این کار را انجام دهم.

این کارگردان تئاتر یادآور شد: وقتی بحث یک تئاتر یا رویداد تئاتری مطرح می شود باید عکس و یا محتوای روی بیلبورد یا استرابورد خیلی سریع مردم را به خود جذب کند و آنها را از اتفاقی که قصد تبلیغش را دارد، مطلع سازد به عنوان نمونه اگر نمایش تجربه گرایی برای اجرا داشته باشیم تبلیغات شهری اصلا پیشنهاد نمی شود چون مردم به واسطه حضور یک چهره شناخته شده است که توجهشان به بیلبورد و دیگر تبلیغات شهری جلب می شود و در غیر این صورت مخاطب برایش اهمیتی ندارد که به تبلیغ شما نگاه کند.در مواقعی که با روابط عمومی و مدیران تبلیغات تئاترها برای معرفی کارشان صحبت می کنیم، می بینیم ایده هایی غیرمتعارفی برای تبلیغ یک نمایش پیشنهاد می دهند مثلا می گویند تیزرشان را به پیج یکی از شاخ های اینستاگرام بدهند تا برایشان تبلیغ کند. این شناخت نداشتن از چگونگی تبلیغ یک نمایش دارد خیلی ترسناک می شود

کوشکی متذکر شد: همیشه تبلیغات شهری برای تئاتر وجود داشته است اما از گذشته معمولا تئاتر به دلیل محدود بودن مخاطب و کم بودن سالن هایش بیشتر از طریق اطلاع رسانی خودِ مخاطبان به یکدیگر تبلیغ می شده است به این ترتیب که یک نمایش در یک هفته یا ۱۰ روز اول اجرایش آرام آرام شکل می گرفت و بعد از آن مخاطبان تئاتر متوجه اجرای یک نمایش می شدند و به دیدن آن می نشستند، کم کم نمایش معرفی می شد و تماشاگران خودش را پیدا می کرد.

مدیر تئاتر مستقل با اشاره به اینکه با ورود فضاهای مجازی طیف مخاطبان تئاتر گسترده تر شد، اعلام کرد: این رسانه ها فضا را هیجان انگیزتر کرده و باعث شده اند مخاطبان به این تبلیغات اعتماد کنند. علاوه بر فضای مجازی، بالا رفتن تعداد سالن ها، گسترش سالن های تئاتر، ورود سرمایه به تئاتر و … باعث شد آمار مخاطبان تئاتر بالا برود که البته به نظرم دوران اوجش تمام شده و این استقبال رو به افول گذاشته که مساله خطرناکی است.

وی درباره لزوم تخصص داشتن روابط عمومی ها برای تبلیغ درست یک نمایش گفت: در مواقعی که با روابط عمومی و مدیران تبلیغات تئاترها برای معرفی کارشان صحبت می کنیم، می بینیم ایده های غیرمتعارفی برای تبلیغ یک نمایش پیشنهاد می دهند مثلا می گویند تیزرشان را به پیج یکی از به اصطلاح شاخ های اینستاگرام بدهند تا برایشان تبلیغ کند. این شناخت نداشتن از چگونگی تبلیغ یک نمایش دارد خیلی ترسناک می شود. سطح پایین فکر کردن و تخصص نداشتن روابط عمومی ها در حوزه خودشان باعث بی اعتماد شدن مخاطبان می شود چون حتی اگر کاری با کیفیت هم باشد وقتی در چنین پیج هایی تبلیغ می شود به مخاطب می گوید که این نمایش اثر ی با کیفیت و جدی نیست.

کارگردان نمایش «رومئو و ژولیت» تصریح کرد: تبلیغات و فروش خیلی به هم وابسته هستند اما این شکل از تبلیغات که روز به روز هم دارد بیشتر می شود دیگر برای مخاطب جذاب نیست چون از آن اشباع شده است مگر اینکه محتوای جذابی را به آنها ارایه کنیم و ببینیم چه محتوایی آنقدر جذاب و گیرا و دغدغه مند است که وقتی آن را در فضاهای تبلیغاتی قرار می دهیم بتواند مخاطب را جذب کند. چیزی که معمولا خیلی کم مورد دقت و توجه قرار می گیرد بحث مخاطبِ هدف تئاتر است به عنوان نمونه باید بدانیم که بازار فروشمان برای نمایشی کمدی یا اجتماعی کجاست و در چه منطقه و یا فضایی باید برایشان تبلیغ کنیم. باید خوراک تبلیغاتی مان را به افرادی بدهیم که مخاطب آن اثر هستند چون احتمال خرید آنها بیشتر است.

کوشکی در پایان صحبت هایش بیان کرد: در کنار این موارد بحث نمودارهای فروش هم مهم است و اینکه ببینیم مثلا چرا نمودار خرید بلیت یک نمایش در روزهای مختلف نوسان دارد و بررسی کنیم که چه خوراکی را به رسانه ها داده ایم که آمار فروش با نوسان روبرو شده است. البته برخی از روابط عمومی ها هم حواسشان جمع است و مثلا می دانند از امروز چطور برای فروش آخر هفته شان برنامه ریزی کنند.

وی ادامه داد: در دوره ای سالن های تئاتر تماشاگران تخصصی خود را داشتند که به عنوان نمونه تالار حافظ با این تصمیم تاسیس شد که نمایش های تجربه گرایی که در سالن های دیگر قادر به ارایه تجربه مدنظرشان نیستند در تالار حافظ اجرا داشته باشند و مخاطبان هم می دانستند که در این سالن قرار است چه مدل تئاتری ببینند اما با ظهور فضای مجازی با وجودی که تئاتر تماشاگر بیشتری پیدا کرد در عوض نسبت به قبل، ذوق و سلیقه و شعور مخاطب پایین آمد. ما از افرادی که تئاتربین حرفه ای بودند و نقطه نظراتشان را انتشار می دادند، رسیده ایم به گزاره های تک جمله ای و تلگرافی و این فضا باعث شده تماشاگر بالقوه و تخصصی تئاتر از بین برود.

شمس با اعلام اینکه در گذشته می توانستیم یک نمودار از میزان استقبال مخاطبان از اجراها که وابسته به کیفیت نمایش ها بود به دست بیاوریم اما امروزه شاهد هستیم نمایشی بی کیفیت روی این نمودار در نقطه اوج قرار گرفته و نمایشی که از کیفیت خوبی برخوردار است مورد توجه قرار نگرفته است، توضیح داد: در این وضعیت مولفه های دیگری غیر از کیفیت اثر مورد توجه مخاطبان قرار گرفته است البته با توجه به شرایط اقتصادی کشور داریم از این وضعیت هم عبور می کنیم چون تماشاگران با توجه به هزینه ای که می کنند، دوست دارند کار خوبی هم ببینند. ظهور سالن های خصوصی کمبودهای سخت افزاری ما در تئاتر را جبران نکرده است ولی متاسفانه مخاطب در هر سالنی هر اجرایی را می بیند. اگر سالن های ما هویت داشتند مخاطبان می توانستند انتخاب درست تری داشته باشند.من به عنوان یک مدیر تبلیغات به عرضی و حجمی بودن تبلیغات اعتقاد ندارم بلکه معتقدم تبلیغات باید طولی باشد و به آن شاخ و برگ داد که وقتی از بیرون دیده می شود هم گستردگی و جنبه بیزینسی داشته باشد و هم جذاب و آرتیستیک باشد

شمس به عنوان یکی از مدیران صفحات شناخته شده تبلیغات تئاتر درباره نوع بسته تبلیغاتی که به متقاضیان ارایه می کند، توضیح داد: کاری که من در حوزه فضای مجازی انجام می دهم به این صورت است که کار را از صفر شروع می کنم البته اگر این امکان وجود داشته باشد به این معنی که من از زمان آغاز تمرین ها، اجرا را می بینم، یادداشت برمی دارم و درباره کار با کارگردان صحبت می کنم و ایده هایمان را به هم با اشتراک می گذاریم. اگر این امکان وجود داشته باشد که از ابتدا برای نمایش لوگویی طراحی کنیم در کارمان خیلی جلو می افتیم.

وی افزود: براساس این لوگو یک طراحی خاص برای تبلیغات نمایش شکل می گیرد که ساخت تیزر، عکاسی، نوع معرفی کار و … را در یک پکیج شامل می شود. متاسفانه در حال حاضر در فضای مجازی برای تبلیغات یک نمایش چنین رویکردی را نمی بینیم و برخی از همکاران ما برای تبلیغ یک کار دست به هر ترفندی می زنند. برای تبلیغ یک کار باید با گرافیست و عکاس نمایش صحبت کرد و اگر پروژه ای این نفرات را ندارد این وظیفه مدیر تبلیغات و روابط عمومی است که در تیم خودش این افراد را بگنجاند تا کار یک ساختار منسجم پیدا کند. اینطور است که در صورت اینکه نمایش دارای پتانسل های کیفی اجرا باشد، مورد استقبال قرار می گیرد. تبلیغات نیاز به یک مدت زمان بلندمدت دارد تا ذهن مخاطب آماده شود.

این مدیر تبلیغات درباره شیوه های مختلف تبلیغات گفت: من به عنوان یک مدیر تبلیغات به عرضی و حجمی بودن تبلیغات اعتقاد ندارم بلکه معتقدم تبلیغات باید طولی باشد و به آن شاخ و برگ داد که وقتی از بیرون دیده می شود هم گستردگی و جنبه بیزینسی داشته باشد و هم جذاب و آرتیستیک باشد. تبلیغات هر نمایش باید سروشکل خودش را داشته باشد، برای برخی از آثار باید تمرکز روی المان ها و یا بازیگران باشد و برای برخی از کارها روی تبلیغات غیرمستقیم مانور داد.

وی درباره هزینه هایی که گروه ها باید برای یک پست در صفحه ای تبلیغاتی در اینستاگرام پرداخت کنند، توضیح داد: «تئاتربازها» صفحه ای خارج از تئاتر نیست بلکه صفحه های از خانواده تئاتر است و در آن بخشی از خانواداده تئاتر می خواهد به اعضایش کمک کند. ما حتی از خیلی از اجراها مثل اجراهایی که در سالن کوچک مولوی به صحنه می روند، هزینه ای دریافت نمی کنیم و به هنرمندان دیگری که توانایی مالی ندارند در حد یکی دو تا پست و استوری در اینستاگرام کمک می کنیم. مبلغ استوری های ما برای هر نمایش ۵۰ هزارتومان و مبلغ پست هایی که در اینستاگرام قرار می دهیم ۶۰ هزار تومان است. البته در پیج های دیگر مبلغی که گرفته می شود به صورت ساعتی است و با توجه به تعداد ساعتی که استوری در صفحه شان می ماند هزینه متفاوتی دریافت می کنند.

به گفته وی، درست است که هزینه ها بالا رفته است اما نباید از تبلیغات مجازی به این شکل که آنقدر هم تاثیرگذار است، گذر کرد.در تئاتر ما کسی نمی خواهد اشتباهش را قبول کند و همه می گویند ما فوق العاده هستیم پس باید خیلی خوب بفروشیم و اگر نفروختیم تقصیر عملکرد ضعیف روابط عمومی است اما اگر خوب فروختیم کارمان باکیفیت بوده است

شمس متذکر شد: متاسفانه برای تبلیغات و مارکتینگ، پارامتر و اندازه گیری وجود ندارد. درست است که نظرات مشتری ها را براساس کامنت های فضای مجازی می گیریم اما نمی دانیم تبلیغاتی که انجام می دهیم منجر به فروش یک کار شده است یا خیر. یک اجرا پتانسیل موفق شدن دارد ولی اجرایی دیگری این پتانسیل را ندارد. ما معجره گر نیستیم که بتوانیم اتوبوسی تماشاگر را به سالن بکشانیم. پس باید یک سری از مولفه ها رعایت بشود و ما هم همه تلاشمان را می کنیم تا کار موفق شود. در تئاتر ما کسی نمی خواهد اشتباهش را قبول کند و همه می گویند ما فوق العاده هستیم پس باید خیلی خوب بفروشیم و اگر نفروختیم تقصیر عملکرد ضعیف روابط عمومی است اما اگر خوب فروختیم کارمان باکیفیت بوده است.

وی درباره اهمیت ارایه اخبار آثار به رسانه های رسمی برای اعتبار بخشیدن و ثبت در تاریخ بیان کرد: از آنجایی که من خودم خبرنگار بودم برای انتشار اخبار قایل به اطلاع رسانی در فضای رسمی مطبوعات و خبرگزاری ها هستم. این مساله در کشور ما مهم است چون در کشورهای دیگر فیسبوک و توییتر نیز جزو فضای رسمی شان محسوب می شود. فضای مجازی تمام اقشار جامعه را پوشش نمی دهد پس ما برای تبلیغات به فضای رسمی نیز احتیاج داریم. برای هر اثر نمایشی ما نیاز به یک فضای آرشیوی داریم و برای ارایه رزومه نیز نیازمند سرچ در گوگل هستیم که این سرچ نیز از طریق اخباری که به رسانه های رسمی داده ایم قابل دیدن است و از طرف دیگر درج اخبار یک نمایش در رسانه های مجازی به کار اعتبار می دهد.

این مدیر تبلیغات تئاتر درباره تاثیر تبلیغات شهری در جذب مخاطب بیان کرد: تبلیغات مجازی بیشتر برای نمایش هایی کاربرد دارد که سلبریتی های خیلی شناخته شده برای عامه مردم دارند تا شمایل آن فرد را به شکلی بزرگ در بنرهای خود به کار ببرند. این تبلیغات باید آنقدر جذاب و بزرگ باشد تا مردم حین رانندگی یک لحظه توجهشان به آن بنر یا بیلبورد جلب شود و کنجکاو شوند، بدانند نمایشی با بازی آن سلبریتی کجا اجرا می‌رود. تمرکز تبلیغات شهری روی شوآف است نه فروش نمایش. نکته دیگر هم در گرفتن تبلیغات شهری مشکلاتی است که گروه ها با سازمان زیباسازی شهرداری تهران دارند و باید در یک صف نوبت طولانی بروند و در نهایت معلوم نیست به آنها استرابورد یا عرشه پلی بدهند یا خیر و تنها در صورتی که آشنا داشته باشند می توانند برای گرفتن تبلیغات شهری اقدام کنند. اگر هم بتوانند بالاخره این تبلیغات را بگیرند ممکن است از عهده هزینه اش برنیایند چون هر استرابورد ۵۰۰ هزار تومان و هر عرشه پل ۲ میلیون تومان هزینه دارد که باید یکجا از طریق بانک شهر پرداخت شود.

وی در پایان صحبت هایش بیان کرد: متاسفانه تالارهای نمایشی امکانات ضعیفی برای نمایش هایی که در سالن هایشان به صحنه می روند، ارایه می دهند و حتی توقعات تماشاگران را هم برآورده نمی کنند. احترام به شعور مخاطب باعث بالارفتن فروش می شود بنابراین باید غذای روحی مناسبی به مخاطبان بدهیم تا تئاتری رو به جلو داشته باشیم. همچنین ما هنوز در خانه تئاتر هیچ صنفی برای روابط عمومی و تبلیغات تئاتر نداریم که مساله دردآوری است.