برچسب: اسپانیا

  • جایزه برتر فستیوال سویا برای «آزادی بزرگ»/ «بگریز» باز هم دیده شد

    جایزه برتر فستیوال سویا برای «آزادی بزرگ»/ «بگریز» باز هم دیده شد

    فیلم «آزادی بزرگ» ساخته سباستین مِیزه جایزه بزرگ فستیوال فیلم اروپایی سِویا را از آن خود کرد.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، فیلم «آزادی بزرگ» ساخته سباستین مِیزه به موفقیت خود در جشنواره‌های مهم اروپایی ادامه داده و حالا جایزه بزرگ فستیوال فیلم اروپایی سِویا را کسب کرده است. علاوه بر «آزادی بزرگ» فیلم مستند «بگریز» هم یک جایزه جدید گرفت و مسیر خود به سمت اسکار بین‌المللی را هموارتر کرد.

    این فستیوال هجدهمین دوره خود را به پایان برد و علاوه بر اهدای جایزه بهترین فیلم به این پروژه که داستانش در آلمان بعد از جنگ اتفاق می‌افتد، جایزه بهترین بازیگر مرد را هم به نقش اول آن یعنی فرانز روگوفسکی داد.

    این فیلم از اول فصل جوایز امسال تا به حال عملکرد خوبی داشته که با دریافت جایزه هیات داوران بخش «نوعی نگاه» فستیوال فیلم کن آغاز شد. «آزادی بزرگ» در ادامه توانست جوایز برتر فستیوال‌های آتن و سارایوو را هم به خود اختصاص دهد.

    در پایان فستیوال سویا، یوناس کارپینیانو توانست با فیلم «کیارا» جایزه بهترین کارگردان را از آن خود کند. این فیلم هم مانند دو پروژه قبلی او یعنی «کیامبرا» و «مدیترانه» به دنیای زیرزمینی شهری در کالابری ایتالیا می‌پردازد که مافیا در آن نقش پررنگی ایفا می‌کند.

    «ماه، ۶۶ سوال» که نخستین ساخته ژکلین لنتزو است توانست در بخش «امواج نو» این جشنواره برنده جایزه بهترین فیلم و همچنین برنده جایزه «تمرکز روی زنان» شود. این فیلم درام خانوادگی نخستین بار در برلیناله به نمایش درآمده بود و داستان یک زن جوان را تعریف می‌کند که به خانه‌اش در آتن بازمی‌گردد تا از پدرش مراقبت کند.

    لوسی وانگ برای نقش‌آفرینی در «پاریس، منطقه سیزدهم» ساخته ژک اودیار که فیلم افتتاحیه فستیوال هم بود برنده جایزه بهترین بازیگر زن شد. اودیار یکی از قدیمی‌های فستیوال است و در سال ۲۰۰۵ با «تپشی که قلبم جا انداخت» برنده جایزه «جیرالدیلو طلایی» شد.

    جایزه «پاناروما آندالوز» که بهترین فیلم در بخش مستند را به رسمیت می‌شناسد، به حسوس پاسکوال و فیلم «دولورس، زیبا!» رسید. فیلم مستند انیمیشن «بگریز» درباره داستان زندگی یک پناهجوی افغان که یکی از شانس‌های بخش بین‌المللی اسکار امسال است و جوایز متعددی را از آن خود کرده، جایزه «آزادی اوکانیا» را دریافت کرد.

  • بهترین‌های ژانر وحشت انتخاب شدند/ «بره» برنده شد

    بهترین‌های ژانر وحشت انتخاب شدند/ «بره» برنده شد

    فیلم ژانر وحشت «بره» برنده فستیوال فانتزی سیتخس ۲۰۲۱ در اسپانیا شد.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از هالیوود ریپورتر، فیلم ژانر وحشت ایسلندی «بره» با نقش‌آفرینی نومی راپاس برنده جایزه اصلی بهترین فیلم سینمایی فستیوال فیلم فانتزی و وحشت سیتخس شده است.

    این فیلم که نخستین ساخته والدیمار یوهانسون از ایسلند بود، امسال نخستین نمایش خود را در بخش نوعی نگاه فستیوال فیلم کن تجربه کرد. این فیلم افسانه‌های فولک اسکاندیناوی را با عناصر کلاسیک ژانر وحشت ترکیب می‌کند و داستان دامداران ایسلندی را تعریف می‌کند که کشفی حیرت‌انگیز دارند.

    راپاس در جوایز سیتخس توانست جایزه بهترین بازیگر زن را هم از آن خود کند و آن را به صورت اشتراکی با سوزان ینسن به خاطر ایفای نقش در فیلم ژانر وحشت اتریشی «شیطان» ساخته پیتر برونر دریافت کرد.

    یوستین کورزل کارگردان اتریشی برنده جایزه بهترین کارگردان برای فیلم ژانر وحشت «نیترام» شد که درباره رخدادهای منجر به کشتار پورت آرتور در جزیره تاسمانی در سال ۱۹۹۶ است.

    جایزه بهترین بازیگر مرد به صورت مشترک به کیلب لاندری جونز در فیلم «نیترام» و فرانز روگوسکی در فیلم «شیطان» رسید.

    جایزه ویژه هیات داوران سیتخس به فیلم «بعد از آبی» ساخته برترند ماندیکو رسید. این فیلم علمی‌تخیلی فرانسوی درباره سیاره‌ای دیگر است که در آن فقط زنان می‌توانند زنده بمانند. فیلم «معصومان» اسکیل ووگت هم که در کن نمایش داده شده بود، تقدیر ویژه هیات داوران را دریافت کرد. این فیلم بودجه پایین درباره گروهی از کودکان نروژی است که امکان ابرقدرت بودن را به دست می‌آورند و این اتفاق عواقب نابودکننده‌ای دارد.

    کامیل گریفین هم به خاطر «شب ساکت» که فیلمی در ژانر وحشت با نقش‌آفرینی لیلی-رز دپ و کایرا نایتلی است برنده جایزه بهترین فیلمنامه شد.

    جشنواره فیلم سیتخس که از ۷ اکتبر شروع به کار کرده بود ۱۷ اکتبر به کار خود خاتمه داد. این جشنواره اسپانیایی که از سال ۱۹۶۷ شروع به کار کرده از مشهورترین جشنواره های جهان در زمینه فیلم‌های فانتزی و وحشت است.

  • مدیر فستیوال سن سباستین از کووید، فیلم‌های آنلاین و جانی دپ گفت

    مدیر فستیوال سن سباستین از کووید، فیلم‌های آنلاین و جانی دپ گفت

    در حالی که جشنواره فیلم سن‌سباستین ۲۰۲۱ از روز جمعه کارش را شروع کرده است، مدیر این فستیوال درباره ویژگی‌های فستیوال امسال سخن گفت.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از اسکرین دیلی، خوزه لوییز ربوردینوس مدیر فستیوال بین‌المللی فیلم سن سباستین که از روز هفدهم سپتامبر کار خود را آغاز کرد و تا بیست‌وپنجم همین ماه (شنبه آینده) ادامه خواهد داشت، در مصاحبه‌ای به ویژگی‌های جشنواره امسال پرداخت. وی در حالی که در کنار پوستر امسال که با تصویر سیگورنی ویور بازیگر طراحی شده نشسته بود، درباره این صحبت کرد که چرا وضعیت مالی در دومین سال فستیوال طی پاندمی بدتر است، چطور می‌خواهد به برابری جنسیتی بیشتر برسد و چرا انتقادهای جایزه دادن به جانی دپ برای وی تعجب‌آور بود.

    یک سال پس از میزبانی فستیوال در دوران پاندمی کووید -۱۹، برای مراسم امسال چطور آماده شدید؟

    کووید هنوز دارد مسائل را پیچیده می‌کند. بیشتر تدابیر هنوز سر جای خود هستند: هیچ مهمانی برگزار نخواهد شد، فرش قرمز فقط برای عکاسان و دوربین‌های تلویزیونی است، ماسک زدن در فضاهای بسته اجباری میزان مشارکت و حضور محدود است. چیزی که امسال را متفاوت کرده درصد جمعیت کاملاً واکسینه شده است. این به طور چشمگیری نگرانی‌ها را درباره خطرهای حیاتی نسبت به سلامت حضار کم می‌کند. این امر علاوه بر همان استراتژی ایمنی که سال گذشته استفاده کردیم، یعنی استفاده از ماسک و تعیین نحوه نشستن در صندلی‌ها از قبل، باعث می‌شود فستیوال محیط امنی داشته باشد.

    از نظر نمایش فیلم‌ها، برای استفاده ۵۰ تا ۶۰ درصد از ظرفیت سالن‌ها برنامه‌ریزی کرده بودیم. اما در مقایسه با سال قبل، شاهد حضور درصد بیشتری از حرفه‌ها و مهمانان هستیم. امسال ۷۵ درصد هستند در حالیکه پارسال ۴۰ درصد بودند. بنابراین تعداد بلیت‌های قابل دسترس برای مخاطبان معمولی کمتر خواهد بود.

    اثر مالی پاندمی بر فستیوال چقدر بوده؟

    سال گذشته، اثر محدودیت‌های کووید روی باکس آفیس فستیوال ۶۰۰ هزار یورو به خاطر محدودیت‌های حضور و ۷۰۰ هزار یورو به خاطر کاهش اسپانسرها بود. اما همچنین مخارج از نظر تعداد سالن‌ها و دعوت‌ها که شامل هزینه‌های پرواز و هتل می‌شود کمتر بود. امسال وضعیت سخت‌تر خواهد بود چون تعداد استعدادها و حرفه‌ای‌هایی که شرکت می‌کنند بیشتر است.

    در لیست رقابتی چه چیزی برای‌تان متمایز است؟

    به نظرم فیلم‌های انتخابی امسال مثال خوبی از هدف‌گذاری‌های ما هستند: توازنی بین نویسنده‌های جاافتاده مانند ژانگ ییمو، ترنس دیویز، لوسیل هادزیهالیوویچ یا لوران کانته و نام‌های جدید با فیلم‌هایی مانند «ماه آبی» ساخته آلینا گریگور، «مانند بهشت» ساخته تی لیندبرگ و «آتش روی دشت» ساخته ژانگ جی که در بخش رقابتی هستند. ما همچنین یک لیست قوی از فیلم‌های اسپانیایی داریم و خیلی خوشحالم که می‌بینم عناوین رقابتی تقریباً به برابری ۵۰ درصدی رسیده‌اند و هفت عنوان توسط زنان و هشت عنوان توسط مردان کارگردانی شده‌اند. سال گذشته، نخستین فیلم توسط یک زن یعنی «آغاز» به کارگردان دئا کولومبگاشویلی برنده جایزه صدف طلایی بهترین فیلم شد. او امسال رییس هیات داوران است.

    نقش فستیوال‌های فیلم در رسیدن به توازن جنسیتی در صنعت چیست؟

    مشخص است که دسترسی زنان به صنعت هنوز کاری است که نیاز به پیشرفت دارد و ما باید هر کاری می‌توانیم را برای تغییر انجام دهیم. اینکه خیلی از زنان در فستیوال‌های امسال جایزه برده‌اند نشان خوبی است اما هنوز کارهای زیادی باید انجام شود. بعضی جنبه‌های اصلی شامل برابری در کمیته‌های انتخابی و کمک به استفاده از استعدادهای جدید مورد توجه است. یک مثال این امر در سن سباستین به فروم تهیه مشترک فیلم، بخش دانشجویان و بخش کارگردانان جدید مربوط می‌شود که آنجا ما مخصوصاً نسبت به دستیابی به برابری حساس هستیم و می‌خواهیم برای فیلم‌های فعلی و آینده تغییر ایجاد کنیم.

    اعلام اینکه جانی دپ جایزه افتخاری دونوستیا را دریافت می‌کند بحث‌برانگیز شده. چرا شما تصمیم گرفتید جایزه را به او بدهید و تا چه حد انتظار این واکنش را داشتید؟

    انتظار یک بحث و واکنش را داشتیم اما شاید نه در این حد. اما بیایید به یاد داشته باشیم که جانی دپ به خاطر هیچ نوع حمله یا خشونتی علیه زنان دستگیر، متهم یا محکوم نشده. من چیزی برای اضافه کردن ندارم. جای من نیست که قضاوت کنم او در زندگی چطور است، همانطور که نمی‌دانم در گذشته هم این جایزه به افرادی داده شده که در زندگی شخصی‌شان معصوم بوده‌اند. این جایزه برای به رسمیت شناختن مسیر حرفه‌ای کاری اهدا می‌شود.

    تنها چیزی که می‌توانم درباره جانی دپ بگویم این است که برخورد با او به عنوان یک فرد حرفه‌ای لذت‌بخش بوده، مانند زمانی که او سال گذشته به عنوان تهیه‌کننده «تکه طلا» جولین تمپل آمد. و اینکه او یک بازیگر به شدت با استعداد است، چیزی که او با کارهایش با تیم برتون گرفته تا مجموعه «دزدان دریایی کارائیب» و همکاری با مارلون براندو و نام‌های بزرگ دیگر صنعت تا انتخاب‌های جالبش در تهیه فیلم ثابت کرده است. ما چند سال پیش به اهدای جایزه دونوستیا به او فکر کردیم و وقتی توانستیم سال گذشته او را ببینیم، شروع به صحبت درباره آن با جزییات بیشتر کردیم.

    سن سباستین فستیوالی است که از انتخاب فیلم‌های ساخت پلتفرم‌های استریمینگ عقب نکشیده. درباره این چه چیزی می‌توانید بگویید؟

    ما بر اساس چیزی که خوشمان می‌آید انتخاب می‌کنیم، نه اینکه چه کسی آن را تهیه کرده و فرمت آن چیست. می‌تواند فیلم سینمایی یا سریال باشد، مانند «La Fortuna» ساخته آلخاندرو آمنابار (که در بخش انتخاب رسمی خارج از رقابت نمایش داده می‌شود). همین مسئله در مورد تهیه‌کنندگان هم صدق می‌کند چون آن‌ها می‌توانند شرکت‌های مستقل یا پلتفرم‌های استریمینگ باشند.

    دوره امسال فستیوال نمایانگر نخستین باری است که یک فیلم ساخت نت‌فلیکس در بخش رقابتی نمایش داده می‌شود. این فیلم «کابوس» کلادیا یوسا است. در بخش‌های موازی هم دو فیلم دیگر نت‌فلیکس یعنی «قدرت سگ» جین کمپیون و «دست خدا» پائولو سورنتینو و همچنین مستند «ولوت آندرگراند» ساخته تاد هینز برای اپل تی‌وی را داریم.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از اسکرین دیلی، خوزه لوییز ربوردینوس مدیر فستیوال بین‌المللی فیلم سن سباستین که از روز هفدهم سپتامبر کار خود را آغاز کرد و تا بیست‌وپنجم همین ماه (شنبه آینده) ادامه خواهد داشت، در مصاحبه‌ای به ویژگی‌های جشنواره امسال پرداخت. وی در حالی که در کنار پوستر امسال که با تصویر سیگورنی ویور بازیگر طراحی شده نشسته بود، درباره این صحبت کرد که چرا وضعیت مالی در دومین سال فستیوال طی پاندمی بدتر است، چطور می‌خواهد به برابری جنسیتی بیشتر برسد و چرا انتقادهای جایزه دادن به جانی دپ برای وی تعجب‌آور بود.

    یک سال پس از میزبانی فستیوال در دوران پاندمی کووید -۱۹، برای مراسم امسال چطور آماده شدید؟

    کووید هنوز دارد مسائل را پیچیده می‌کند. بیشتر تدابیر هنوز سر جای خود هستند: هیچ مهمانی برگزار نخواهد شد، فرش قرمز فقط برای عکاسان و دوربین‌های تلویزیونی است، ماسک زدن در فضاهای بسته اجباری میزان مشارکت و حضور محدود است. چیزی که امسال را متفاوت کرده درصد جمعیت کاملاً واکسینه شده است. این به طور چشمگیری نگرانی‌ها را درباره خطرهای حیاتی نسبت به سلامت حضار کم می‌کند. این امر علاوه بر همان استراتژی ایمنی که سال گذشته استفاده کردیم، یعنی استفاده از ماسک و تعیین نحوه نشستن در صندلی‌ها از قبل، باعث می‌شود فستیوال محیط امنی داشته باشد.

    از نظر نمایش فیلم‌ها، برای استفاده ۵۰ تا ۶۰ درصد از ظرفیت سالن‌ها برنامه‌ریزی کرده بودیم. اما در مقایسه با سال قبل، شاهد حضور درصد بیشتری از حرفه‌ها و مهمانان هستیم. امسال ۷۵ درصد هستند در حالیکه پارسال ۴۰ درصد بودند. بنابراین تعداد بلیت‌های قابل دسترس برای مخاطبان معمولی کمتر خواهد بود.

    اثر مالی پاندمی بر فستیوال چقدر بوده؟

    سال گذشته، اثر محدودیت‌های کووید روی باکس آفیس فستیوال ۶۰۰ هزار یورو به خاطر محدودیت‌های حضور و ۷۰۰ هزار یورو به خاطر کاهش اسپانسرها بود. اما همچنین مخارج از نظر تعداد سالن‌ها و دعوت‌ها که شامل هزینه‌های پرواز و هتل می‌شود کمتر بود. امسال وضعیت سخت‌تر خواهد بود چون تعداد استعدادها و حرفه‌ای‌هایی که شرکت می‌کنند بیشتر است.

    در لیست رقابتی چه چیزی برای‌تان متمایز است؟

    به نظرم فیلم‌های انتخابی امسال مثال خوبی از هدف‌گذاری‌های ما هستند: توازنی بین نویسنده‌های جاافتاده مانند ژانگ ییمو، ترنس دیویز، لوسیل هادزیهالیوویچ یا لوران کانته و نام‌های جدید با فیلم‌هایی مانند «ماه آبی» ساخته آلینا گریگور، «مانند بهشت» ساخته تی لیندبرگ و «آتش روی دشت» ساخته ژانگ جی که در بخش رقابتی هستند. ما همچنین یک لیست قوی از فیلم‌های اسپانیایی داریم و خیلی خوشحالم که می‌بینم عناوین رقابتی تقریباً به برابری ۵۰ درصدی رسیده‌اند و هفت عنوان توسط زنان و هشت عنوان توسط مردان کارگردانی شده‌اند. سال گذشته، نخستین فیلم توسط یک زن یعنی «آغاز» به کارگردان دئا کولومبگاشویلی برنده جایزه صدف طلایی بهترین فیلم شد. او امسال رییس هیات داوران است.

    نقش فستیوال‌های فیلم در رسیدن به توازن جنسیتی در صنعت چیست؟

    مشخص است که دسترسی زنان به صنعت هنوز کاری است که نیاز به پیشرفت دارد و ما باید هر کاری می‌توانیم را برای تغییر انجام دهیم. اینکه خیلی از زنان در فستیوال‌های امسال جایزه برده‌اند نشان خوبی است اما هنوز کارهای زیادی باید انجام شود. بعضی جنبه‌های اصلی شامل برابری در کمیته‌های انتخابی و کمک به استفاده از استعدادهای جدید مورد توجه است. یک مثال این امر در سن سباستین به فروم تهیه مشترک فیلم، بخش دانشجویان و بخش کارگردانان جدید مربوط می‌شود که آنجا ما مخصوصاً نسبت به دستیابی به برابری حساس هستیم و می‌خواهیم برای فیلم‌های فعلی و آینده تغییر ایجاد کنیم.

    اعلام اینکه جانی دپ جایزه افتخاری دونوستیا را دریافت می‌کند بحث‌برانگیز شده. چرا شما تصمیم گرفتید جایزه را به او بدهید و تا چه حد انتظار این واکنش را داشتید؟

    انتظار یک بحث و واکنش را داشتیم اما شاید نه در این حد. اما بیایید به یاد داشته باشیم که جانی دپ به خاطر هیچ نوع حمله یا خشونتی علیه زنان دستگیر، متهم یا محکوم نشده. من چیزی برای اضافه کردن ندارم. جای من نیست که قضاوت کنم او در زندگی چطور است، همانطور که نمی‌دانم در گذشته هم این جایزه به افرادی داده شده که در زندگی شخصی‌شان معصوم بوده‌اند. این جایزه برای به رسمیت شناختن مسیر حرفه‌ای کاری اهدا می‌شود.

    تنها چیزی که می‌توانم درباره جانی دپ بگویم این است که برخورد با او به عنوان یک فرد حرفه‌ای لذت‌بخش بوده، مانند زمانی که او سال گذشته به عنوان تهیه‌کننده «تکه طلا» جولین تمپل آمد. و اینکه او یک بازیگر به شدت با استعداد است، چیزی که او با کارهایش با تیم برتون گرفته تا مجموعه «دزدان دریایی کارائیب» و همکاری با مارلون براندو و نام‌های بزرگ دیگر صنعت تا انتخاب‌های جالبش در تهیه فیلم ثابت کرده است. ما چند سال پیش به اهدای جایزه دونوستیا به او فکر کردیم و وقتی توانستیم سال گذشته او را ببینیم، شروع به صحبت درباره آن با جزییات بیشتر کردیم.

    سن سباستین فستیوالی است که از انتخاب فیلم‌های ساخت پلتفرم‌های استریمینگ عقب نکشیده. درباره این چه چیزی می‌توانید بگویید؟

    ما بر اساس چیزی که خوشمان می‌آید انتخاب می‌کنیم، نه اینکه چه کسی آن را تهیه کرده و فرمت آن چیست. می‌تواند فیلم سینمایی یا سریال باشد، مانند «La Fortuna» ساخته آلخاندرو آمنابار (که در بخش انتخاب رسمی خارج از رقابت نمایش داده می‌شود). همین مسئله در مورد تهیه‌کنندگان هم صدق می‌کند چون آن‌ها می‌توانند شرکت‌های مستقل یا پلتفرم‌های استریمینگ باشند.

    دوره امسال فستیوال نمایانگر نخستین باری است که یک فیلم ساخت نت‌فلیکس در بخش رقابتی نمایش داده می‌شود. این فیلم «کابوس» کلادیا یوسا است. در بخش‌های موازی هم دو فیلم دیگر نت‌فلیکس یعنی «قدرت سگ» جین کمپیون و «دست خدا» پائولو سورنتینو و همچنین مستند «ولوت آندرگراند» ساخته تاد هینز برای اپل تی‌وی را داریم.

  • نشان فستیوال «مونوپرفورمنس» رونمایی شد/ برگزاری از ابتدای ۱۴۰۰

    نشان فستیوال «مونوپرفورمنس» رونمایی شد/ برگزاری از ابتدای ۱۴۰۰


    لوگوی فستیوال «مونوپرفورمنس» بر اساس یکی از تندیس‌های هنرمند اسپانیایی جسوس کوریا پرز به صورت مجازی رونمایی شد.

    هیوا امینی دبیر فستیوال «مونوپرفورمنس» با اشاره به برداشتی که برای طراحی لوگوی این فستیوال از یکی از تندیس‌های جسوس کوریا پرز هنرمند مجسمه ساز اسپانیایی داشته‌اند به تئاتر آنلاین گفت: در فضای مجازی با تندیسی روبرو شدیم که از لحاظ ظاهری و مفهومی شباهت زیادی به ایده مد نظر ما و محتوای فستیوال داشت چون در این اثر هم شاهد ایستایی و هم حرکت نمایشی هستیم که با فضای این رویداد کاملاً منطبق بود.

    وی ادامه داد: از این رو با این هنرمند ارتباط برقرار کردیم و طی ایمیل‌هایی که بین ما رد و بدل شد پیشنهاد استفاده از این تندیس را برای طراحی لوگوی فستیوال مطرح کردم که این هنرمند نیز از این طرح استقبال کرد و اجازه برداشت از اثرش را به ما داد. پس از آن تندیس مذکور را به مصطفی مرادیان مشاور هنری فستیوال سپردم و وی با تغییراتی اندک، آن را به عنوان لوگوی این فستیوال طراحی نهایی کرد که مورد تایید جسوس کوریا پرز نیز قرار گرفت.

    امینی با اشاره به رونمایی این لوگو عنوان کرد: امروز جمعه ۵ دی ماه این لوگو به صورت مجازی رونمایی می‌شود. علاقه مندان به حضور در این فستیوال نیز تا ۳۰ بهمن ماه فرصت دارند آثار خود را به جشنواره ارسال کنند و تا ۲۵ اسفند ماه نیز بازبینی نهایی آثار انجام خواهد شد. از اول تا ۷ فروردین ماه ۱۴۰۰ نیز شاهد برگزاری جشنواره و اجرای آثار به صورت مجازی خواهیم بود.

    کوریا پرز در ۲۴ دسامبر ۱۹۶۹ در مادرید متولد شد. در سال ۱۹۹۲ از دانشگاه UCM فارغ‌التحصیل و دوره دکترا را در سال ۱۹۹۵ به پایان رساند. آثار او در کشورهای مختلفی از جمله تالار هنر Sungsan (کره جنوبی)، موزه Typhlological ONCE، صندوق‌های میراث هنری CAM، صندوق‌های میراث هنریUCM ۱۴ نوامبر ۲۰۱۳ به نمایش درآمده است.

    فستیوال «مونوپرفورمنس» دارای سه بخش «مونولوگ یا تک گفتار نمایشی»، «سولوپرفورمنس یا اجرای تک نفره» و «لکچرپروفورمنس یا گفتار اجرا» است. آرش دادگر، محمودرضا رحیمی، الهام کردا، آزاده گنجه و اصغر دشتی داوران اولین دوره فستیوال «مونوپرفورمنس» هستند.

  • آنتونیو باندراس روی صحنه می‌رود/ نمایش برنده پولیتزر در مالاگا

    آنتونیو باندراس روی صحنه می‌رود/ نمایش برنده پولیتزر در مالاگا


    آنتونیو باندراس کارگردانی و بازیگری یک نسخه موزیکال اسپانیایی زبان را برعهده گرفته است.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ددلاین، آنتونیو باندراس فراخوانی برای بازیگران در اسپانیا داده تا یک نمایش با عنوان «خط اصلی شعر» را در شهر زادگاهش مالاگا در اسپانیا به صحنه ببرد.

    باندراس کارگردان و یکی از بازیگران این نمایش است که نخستین تولید اسپانیایی زبان از نمایشی موزیکال است که در «تئاتر دل سوهو» به روی صحنه می‌رود.

    این نمایش اکتبر اجرای خود را آغاز می‌کند.

    در حالی که جزئیاتی از نقشی که وی بازی خواهد کرد ارائه نشده، پیش‌بینی می‌شود باندراس در نقش «زاک» ظاهر شود.

    «خط اصلی شعر» نخستین بار سال ۱۹۷۵ روی صحنه رفت و بایروک لی یکی از بازیگران شاخص آن بود. نسخه اصلی این نمایش جایزه تونی را دریافت کرده و برمبنای نمایشنامه‌ای به همین نام ساخته شده که جایزه پولیتزر را دریافت کرده است.

    گفته شده باندراس قصد دارد این نمایش را سه ماه در مالاگا روی صحنه ببرد و بعد تور مادرید و بارسلونای آن را برگزار کند. ایالت‌های مختلف آمریکا نیز پس از آن میزبان این نمایش خواهند بود که می‌تواند برای اسپانیایی زبان‌ها جذابیت زیادی داشته باشد. به این ترتیب فلوریدا، تگزاس و کالیفرنیا که بیشترین اسپانیایی زبان در آمریکا را دارند شاهد اجرای این نمایش می‌شوند.

    باندراس فراخوان برای انتخاب بازیگر را روی توئیتر و ایسنتاگرام خود اعلام کرد و تا ۱۰ مارس برای ثبت نام بازیگران وقت داد. آدیشن برای انتخاب بازیگر از ۲۲ مارس تا ۱۰ آوریل در مادرید، مالاگا و بارسلونا برگزار می‌شود.

    تئاتر در حال ساخت دل سوهو در مالاگا با ۹۰۰ صندلی به زودی کار خود را شروع می‌کند و لوئیس پاسکوآل یکی از چهره‌های قدیمی تئاتر اسپانیا مدیر آن خواهد بود.

    «خط اصلی ترانه» با ۶۱۳۷ اجرا در برادوی هفتمین نمایش طولانی مدت برادوی در طول تاریخ لقب گرفته است.

    باندراس ۵۸ ساله که برای ایفای نقش در فیلم «ماسک زورو» شهرت جهانی دارد، سال پیش دچار یک حمله قلبی شد که از عوارض آن بهبود یافت.

  • اسپانیا با 2 نمایش در جشنواره تئاتر فجر حضور دارد

    اسپانیا با 2 نمایش در جشنواره تئاتر فجر حضور دارد

    کشور اسپانیا با دو نمایش «رویا1» و« پرنده » در سی و پنجمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر حضور دارد.
    به گزارش تئاتر آنلاین، دو نمایش «رویا 1» و«پرنده» آثاری هستند که از اسپانیا در بخش بین‌الملل این دوره از جشنواره تئاتر فجر به صحنه می‌روند.
    نمایش «رویا 1» کاری از کمپانی «روبرتو وایت» به کارگردانی و طراحی روبرتو وایت است.
    در خلاصه داستان این نمایش آمده است: «رویا 1» براساس شیوه‌های تئاتر فیزیکال طراحی شده است. دلقک این نمایش با دستکاری اشیا، داستان قطعات کوچکی را روایت می‌کند که در یک خانه بسیار ویژه قرار دارند.
    عوامل اجرایی این نمایش به شرح زیر هستند:
    طراح، کارگردان و بازیگر: روبرتو وایت، دستیاران کارگردان: پابلو تندلا، رائول بروسچینی، طراح آکسسوار: روبرتو وایت، کارمل کروز، سگوندو کروز، آرانا برادرز، آلدو ویلاگرا، طراح لباس: کریستینا هایالا، تدوین موسیقی: کلودیو لُ گیودیس، طراح نور: الکس آریزتی مونو، مدیر فنی: خیلیان رامیرو گرائو ، مدت نمایش: 50 دقیقه،
    روبرتووایت متولد 1975آرژانتین، کارگردان تئاتر، عروسک گردان و دانش‌آموخته مدرسه دلقک و بداهه‌پردازی پاتاکلان در شهر لیمایپرو است.
    او عضو موسس کمپانی لاسانتارو دیلا و کمپانی تئاتر موندوس است. همچنین نمایش «پرنده» دیگر اثری است که از اسپانیا در این دوره از جشنواره تئاتر فجر اجرا می‌شود.
    این نمایش کاری از گروه «سنور سرانو» و دیگر نمایشی است که در بخش بین‌الملل سی و پنجمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر روی صحنه می‌رود.
    در خلاصه داستان آمده است:
    دو تصویر از دنیای امروز. از یک طرف، جنگ، خشکسالی، جنگل‌های نابودشده، سواحل آلوده، استثمار نیروی کار، بی‌ثباتی سیاسی، شرایط نامناسب بهداشتی، آزار و اذیت، اخراج، سوء استفاده از منابع و سفره‌های آب طبیعی و کمبود مواد غذایی. در طرف دیگر، سوپر مارکت‌های انباشته از اجناس، خیابان‌های امن، ثبات خانواده، خدمات بهداشتی مناسب، آزادی، کار با حقوق، احترام به حقوق بشر، رفاه، بازیافت و انرژی‌های تجدیدپذیر، تحرک طبقاتی و …
    عوامل اجرایی این نمایش به شرح زیر هستند:
    کارگردان: الکساندر سرانو، نویسندگان: الکساندر سرانو، فران دوردال، پاو پالاسیوس
    بازیگران: آلبرتو باربرا، الکساندر سرانو، پاو پالاسیوس، صدا: سیمون میلسداچر، مدیر پروژه: باربارا بلوین
    طراح نور و ویدئو: آلبرتو باربرا ، طراح صدا: راجر کستا وندرل، تولید ویدئو: ویسنک ویاپلانا، ماکت: سارای لدسما، نوریا مانزانو
    طراح لباس: نوریا مانزانو، دستیار تهیه: مارتا باران ، مشاور علمی: ایرن لاپونته، مشاور پروژه: ویکتور مولینا
    مشاور حقوقی: کریستینا سولر، مدیرگروه: ایوا هوروات ، مدت نمایش: 60 دقیقه
    الکساندر سرانو تارانگوکارگردان و بازیگر اسپانیایی، متولد 1974 در بارسلونا است.
    او دانش‌آموخته کارشناسی‌ارشد ارتباطات، طراحی صنعتی و ام بی ای و کارگردانی صحنه، موسس گروه تئاتر سِنور سِرانو در سال 2006 و کارگردان نمایش‌های: «خانه‌ای در آسیا»(جایزه منتقدان بارسلونا، 2014)، «بریکمن، براندو، جنبش حباب»(جایزه بهترین نمایش خلاق در نمایشگاه بین‌المللی تئاتر، 2013)، «فاجعه» (جایزه ویژه هیات داوران جشنواره PIHT لهستان و جایزه ویژه هیات داوران از جشنواره بانیالوکا لهستان، 2012)، «یادداشت» (جایزه بهترین کارگردانی از موسسه تئاتر اسپانیا، 2010)، «تغییرناپذیر»(جایزه بهترین پروژه هنرهای نمایشی لیدا اسپانیا، 2007)، «در برابر طبیعت»، «اروپا»، «هزار ببر غمگین»(جایزه بهترین نمایش خلاق در نمایشگاه بین‌المللی تئاتر، 2007) است.
    سی و پنجمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر به دبیری سعید اسدی از اول تا دوازدهم بهمن ماه برگزار می‌شود.

  • کارگاه آموزشی استاد اسپانیایی در جشنواره تئاتر فجر

    کارگاه آموزشی استاد اسپانیایی در جشنواره تئاتر فجر

    در ادامه کارگاه‌های آموزشی سی‌وپنجمین جشنواره تئاتر فجر کارگاه «مدیریت پروژه و بازاریابی بین‌المللی تولیدات تئاتری» با حضور ایوا هوروات از اسپانیا به مدت سه روز برگزار می‌شود.

    به گزارش تئاتر آنلاین، این کارگاه یکی دیگر از کارگاه‌های آموزشی این دوره از جشنواره است که از بیستم تا ۲۲ آذر، از ساعت ۱۵ تا ۲۱ در تالار مشاهیر مجموعه تئاتر شهر برگزار می‌شود.

    ایوا هوروات (Iva Horvat ) استاد حرکت شناسی در دانشگاه، طراح، کارگردان و بنیانگذار دفتر ترویج و توسعه هنرهای نمایشی (Agente۱۲۹) در بارسلونا است. او در چهار سال گذشته با هنرمندان گوناگونی در عرصه بین‌المللی کردن پروژه‌های تئاتری همکاری داشته و به همراه الیزا گاریگا (Elisa Gariga)، استاد راهنما و مدیر توسعه فعالیت‌های نمایشی به ایجاد فرصت‌های جدید و تعیین راهبردهای تولید و مدیریت پروژه‌های سیار بین‌المللی تئاتر مشغول است.

    وی به عنوان عضوی از گروه مربیان تهیه کنندگی در گراند تئاتر گرونینگن، کلاس‌ها و کارگاه‌های بسیاری را در کشورهای آمریکایی، اروپایی و آسیایی برگزار کرده است.

    دبیرخانه سی و پنجمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر امسال نیز همانند دوره پیش، کارگاه‌های آموزشی خود را با حضور استادان داخلی و خارجی با رویکرد تخصصی و با هدف دانش افزایی و توانمندسازی هنرمندان تئاتری ایران برگزار می‌کند.

    نخستین کارگاه این دوره از جشنواره در زمینه «مدیریت فرهنگی و برنامه ریزی پروژه‌های هنری» با هدایت آنتونیو پینتو ریبیرو António Pinto Ribeiro از کشور پرتغال هفته گذشته برگزار شد.

    کارگاه «مدیریت پروژه و بازاریابی بین‌المللی تولیدات تئاتری» نیز در تاریخ یاد شده برگزار می‌شود.

    از آنجا که تعداد محدودی امکان استفاده از این کارگاه را دارند، علاقه‌مندان برای آگاهی از شرایط شرکت در این کارگاه و آگاهی از نحوه ثبت نام، می‌توانند به سایت جشنواره تئاتر فجر، بخش مربوط به فراخوان کارگاه‌ها مراجعه کنند.

    با توجه به رویکرد جشنواره در تأثیرگذاری فرآیند و محتوای کارگاه‌های آموزشی بر مخاطبان هدف، ظرفیت معینی از هر کدام از این کارگاه‌ها به سرپرستان گروه‌های نمایشی، تهیه کنندگان، کارگردانان، مدیران تماشاخانه‌های دولتی و خصوصی و دانشجویان کارشناسی و کارشناسی ارشد رشته کارگردانی نمایش اختصاص خواهد داشت. ظرفیت محدودی از متقاضیان آزاد نیز پس از ثبت نام اولیه و بررسی سوابق علمی و هنری توسط مدیریت کارگاه های آموزشی برای حضور در این کارگاه ها دعوت خواهند شد.

    سی و پنجمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر از اول تا دوازدهم بهمن ماه ۱۳۹۵ به دبیری سعید اسدی برگزار خواهد شد.

  • چگونگی استحکام روابط مستمر تئاتر ایران و اسپانیا بررسی شد

    چگونگی استحکام روابط مستمر تئاتر ایران و اسپانیا بررسی شد

    مسئولان تئاتر کشورهای ایران و اسپانیا در گفت و گوهای اولیه، نحوه شکل دادن ارتباط دوجانبه تئاتر و هنرمندان ۲ کشور را مورد بررسی قرار دادند.

    به گزارش تئاتر آنلاین، مهدی شفیعی مدیرکل هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و مهرداد رایانی مخصوص مدیر امور بین الملل اداره‌کل هنرهای نمایشی به دعوت ایودا اوتی گویا دبیرکل یونیمای جهان و نیز مدیر مرکز بین‌المللی تاپیک با حضور در کشور اسپانیا، مجموعه ای از دیدارهای فرهنگی و تئاتری را برای ارتقای سطح روابط به مدت ۳ روز انجام دادند.

    در این دیدارها که با همراهی علیرضا اسماعیلی رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در اسپانیا انجام گرفت، مباحث گوناگون همچون تبادل آثار نمایشی، برگزاری نشست ها و کارگاه های آموزشی و نیز هفته های تئاتر «ایران در اسپانیا» و «اسپانیا در ایران» مورد بررسی قرار گرفت.

    دیدار با استاندار ایالت باسک و شمال اسپانیا، معاون فرهنگی ایالت باسک و شهردار شهر فرهنگی هنری تولوسا از جمله دیدارهای فرهنگی و کلان این سفر بود. همچنین گفت و گو با مدیر مرکز ملی تئاتر اسپانیا ، مدیر مرکز فرهنگی دونوستی در شهر سن سباستین ، مدیر تئاتر شهر سن سباستین ، مدیران مدرسه تئاتر و حرکات نمایشی استان باسک، چند کارگردان معاصر تئاتر اسپانیا، مدیران چند کمپانی تئاتر و … از دیگر دیدارهای این سفر به شمار می آید.

    در کنار این نشست ها و مباحث انجام گرفته ، نمایشگاه عروسک های نمایشی زهرا صبری در شهر تولوسا و مرکز بین المللی نمایش عروسکی تاپیک که برای مدت ۶ ماه به نمایش گذاشته شده با حضور مهدی شفیعی مدیر کل هنرهای نمایشی افتتاح شد.

    بازدید از تالار های نمایشی شهرهای سن سباستین و تولوسا، موزه نمایش عروسکی مرکز بین المللی تاپیک، موزه هنرهای معاصر شهر تولوسا، موزه سن گل مو در شهر سن سباستین، مرکز فرهنگی دونوستی و … از دیگر رویدادهای رخ داده در این سفر بود.

  • افتتاح نمایشگاه عروسک‌های تئاتری زهرا صبری در اسپانیا

    افتتاح نمایشگاه عروسک‌های تئاتری زهرا صبری در اسپانیا

    مجموعه عروسک های ۶ نمایش زهرا صبری با عنوان «یک رویاپرداز از ایران» فردا ۱۵ آبان در شهر تولوسا اسپانیا به نمایش درمی‌آید.

    به گزارش تئاتر آنلاین، مجموعه عروسک های ۶ نمایش زهرا صبری فردا ۱۵ آبان (۵ نوامبر) در شهر تولوسا اسپانیا با حضور این هنرمند تئاتر و علیرضا اسماعیلی رایزن فرهنگی ایران در اسپانیا، مهدی شفیعی مدیر کل هنرهای نمایشی، اولاتز پیون شهردار شهر تولوسا، مهرداد رایانی مخصوص مدیر امور بین الملل اداره کل هنرهای نمایشی به نمایش در می آیند.

    در این نمایشگاه که قرار است به مدت ۶ ماه در معرض دید عموم قرار داشته باشد عروسک های هشت لحظه، طوطی پر، زمین و چرخ، خانه برنارد آلبا، تا یک بشمار و ننه دلاور به کارگردانی زهرا صبری کارگردان تئاتر کشورمان قرار می گیرند.

    روز گذشته هنرمندان و مسئولان تئاتر کشور که به اسپانیا سفر کرده اند با شهردار شهر تولوسا ملاقات کردند.

    در این ملاقات ایلیا اورتیز مدیر یونیمای جهانی، علیرضا اسماعیلی رایزن فرهنگی ایران در اسپانیا، زهرا صبری، مهرداد رایانی مخصوص و تعدادی از اعضای گروه تئاتر «یاس تمام» نیز حضور داشتند.

    شهردار این شهر از برپایی نمایشگاه عروسک های ایرانی استقبال و ابراز تمایل کرد که این برنامه در آینده ادامه پیدا کند.

    مهدی شفیعی مدیر کل هنرهای نمایشی نیز ضمن قدردانی از این افراد و که این ارتباط فرهنگی را بوجود آوردند برای گروه آرزوی توفیق کرد.

    وی با اشاره به پیشینه فرهنگی شهر تولوسا برخی از ویژگی های مشترک فرهنگی اسپانیا و ایران را برشمرده و آرزو کرد که از این پس ارتباطات فرهنگی و هنری دو کشور گسترده تر شود.

    رایزن فرهنگی ایران در اسپانیا نیز آمادگی خود را برای گسترش ارتباطات فرهنگی اعلام کرد.

    نمایشگاه عروسک های زهرا صبری با عنوان «یک رویاپرداز از ایران» در ساعت ۹ روز ۱۵ آبان به وقت ایران و با حضور مدیر کل هنرهای نمایشی و شهردار شهر تولوسا افتتاح خواهد شد. زهرا صبری این نمایشگاه را به مادرش کبری عباسی تقدیم کرده است.

    در مجموعه برنامه های هیات ایرانی بالغ بر ۱۵ دیدار دیده شده که طی روزهای آینده انجام خواهد شد.

  • حضورموثر ایران در مجامع جهانی تئاتر

    حضورموثر ایران در مجامع جهانی تئاتر

    مجمع جهانی تئاتر(ITI)، اتحادیه جهانی نمایشگران عروسکی (یونیما) و کانون بین المللی منتقدان تئاتر سه مرکز بین المللی و تخصصی تئاتر و از زیر مجموعه های یونسکو هستند که تئاترایران در آن عضویت دارد.

    به گزارش تئاتر آنلاین ، بیست و دومین کنگره یونیما –اتحادیه بین المللی نمایشگران عروسکی- در خرداد ماه ۹۵ با حضور بیش از ۱۰۰ کشور عضو از ۵ قاره، در تلوزا – اسپانیا برگزار شد که طی آن حمیدرضا اردلان، رئیس یونیماس ایران به عضویت در کمیته اجرایی (The Executive Committee) و ریاست کمیته حفاظت از میراث (Heritage Conservation) این اتحادیه در آمد.

    یونیما هر چهارسال طی برگزاری انتخاباتی با حضور نمایندگان کشورهای عضو، ۱۸ نفر را در قالب کمیته اجرایی و رؤسای ۱۶ کمیته تخصصی، برای مدیریت این اتحادیه به مدت ۴ سال انتخاب می کنند. در این دوره حمیدرضا اردلان تا سال ۲۰۲۰ به عنوان یکی از این ۱۸ نفر انتخاب شد.

    مجمع جهانی تئاتر نیز که آخرین اجلاس آن به دلیل استیضاح رئیس جمهور برزیل به تعویق افتاد طی یک سال گذشته با حضور نمایندگان ایران همچون شیرین بزرگمهر ، دکتر سعید اسدی و دکتر مسعود دلخواه در سمینار های مختلف این مجمع در کشور چین همراه بوده است.

    کانون ملی منتقدان تئاتر ایران نیز از سال ۹۰ در عضویت کانون بین المللی منتقدان تئاتر است که علاوه بر سمینار ها و نشست های بین المللی زمینه ارتباط منتقدان برجسته جهان را با یکدیگر فراهم آورده است. گرچه مهدی نصیری رئیس کانون ملی منتقدان سال گذشته علی رغم تهیه بلیط نتوانست در آخرین اجلاس این کانون بین المللی شرکت کند اما در سال ۹۵ حق عضویت کانون برای دو سال ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ از سوی اداره کل هنرهای نمایشی پرداخت شده است.

    کنگره آینده کانون جهانی منتقدان و انتخابات هیات رئیسه این کانون اوایل سپتامبر سال جاری در کشور صربستان برگزار خواهد شد و از ایران مقاله ای به قلم مهدی نصیری در این کنگره پذیرفته شده است.

    هرساله حق عضویت ایران در این سه مجمع جهانی از سوی اداره کل هنرهای نمایشی پرداخت می شود.

  • پرواز اسپانیایی‌ ها تاخیر داشت

    پرواز اسپانیایی‌ ها تاخیر داشت

    تاخیر در پرواز گروه نمایشی اسپانیا باعث شد در جدول اجرای برنامه های شانزدهمین جشنواره نمایش عروسکی تهران-مبارک تغییر به وجود بیاید.

    به گزارش تئاتر آنلاین، اجرای نمایش «دایناسورهای رنگی» که قرار بود امروز و فردا دوم و سوم شهریور ماه در محوطه باز تئاترشهر اجرای خود را در بخش فضای باز جشنواره داشته باشد، به دلیل تاخیر در پرواز، اجرای خود را از فردا (چهارم شهریور ماه( آغاز می‌کند و این کار قرار است روز پنجشنبه نیز اجرا داشته باشد.

    «دایناسورهای رنگی» به نویسندگی و کارگردانی مشترک میکل ستو و جوسف ماریا لای روز سوم و چهارم شهریور ساعت ۱۹ در محوطه باز فضای تئاترشهر اجرا می شود.

    این نمایش ویژه مخاطبان کودک و نوجوان اجرا می‌شود و داستان آن درباره سه دایناسور رنگی است که تلاش می‌کنند بچه‌ها را از دنیای کامپیوتر بیرون بیاورند. این نمایش با استفاده از عروسک‌های غول پیکر اجرا می‌شود.

  • اسپانیا «رویای امریکایی» زیر علامتِ سوال؟!

    اسپانیا «رویای امریکایی» زیر علامتِ سوال؟!

    توضیح:این نقد،محصول اعضای کانون ملی منتقدان ایران است و جشنواره تنها امکان انتشار آن را در پایگاه رسمی اطلاع رسانی خودفراهم کرده است و بازتاب دهنده دیدگاه سازمان جشنواره درباره آثار حاضر در جشنواره نیست.

    *مهرداد رایانی مخصوص (عضو کانون ملی منتقدان تئاتر ایران)

    توضیحات داده شده قبل از اجرای نمایش: “جِرونیمو در خانه‌ای واقع در پاکستان مخفی شده است. اشاره می‌شود که خانه‌های زیادی در سرتاسر منطقه‌ نظامی کارولینای شمالی مانند این خانه وجود دارند. همانندِ این خانه در اُردن وجود دارد. بزرگترین تعقیب برای یافتنِ جنایتکاران جهان آغاز می‌شود و… ”

    کار گروهِ نمایش “خانه‌ای در آسیا” که توسط یکی از کمپانی‌های معتبر و بنامِ اسپانیا (سنور سِرانو) در ایران و در زمانِ جشنواره‌ تئاتر فجر حضور یافته، مبتنی بر یکی از شیوه‌های رایجِ معاصرِ تئاتر دنیا، مفهومی منطبق بر چالش‌ها و تفسیرهای سیاسی دنیای امروز را دستاویز قرار داده است. اجرای نمایش “خانه‌ای در آسیا” در سی و چهارمین جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر فجر چند نکته‌ مهم و چالش برانگیز را برایمان روشن می‌کند:
    عرضه‌ اثرِ مذکور بر شیوه‌های مرسوم تئاتر و حتی شیوه‌های متداول اجرایی Performance استوار نیست. همواره در هنر تئاتر و یا هنرهای اجرایی با پدیده‌ای مواجه‌ایم که بازیگران و یا اجراکنندگان در آن نقش مهم و حیاتی دارند. حقیقت این است که در نمایش “خانه‌ای در آسیا” نه اجراگر و نه بازیگر به آن مفهومِ رایج دیده نمی‌شوند و یا حداقل کاربری‌های اجرایی بازیگران و یا اجراکنندگان تحقق پیدا نمی‌کند. تو گویی با شماری از گردانندگان صحنه مواجه هستیم که حاصلِ کارشان دیدنی و نمایشی است. همواره در هنر تئاتر و اجرا با شماری بازیگر و اجراگر مواجه بوده‌ایم که در وهله‌ نخست خود را به نمایش می‌گذاشتند. اما در این اثر، تلاشِ شماری از تلاشگرانِ صحنه را شاهدیم که سعی در نمایشِ مجموعه‌ای از اتفاقات را دارند.
    مرزهای ویدیو آرت، تئاتر، نمایش، هنر اجرا و… در این اثر در هم ریخته می‌شود و این درهم ریختگی یک حُسن و خلاقیتِ صرف را نشان می‌دهد. این اثر که به سختی می‌توان آن را در طبقه‌بندی خاصی قرار داد، ثابت می‌کند که گستره‌ هنرِ اجرا بسیار وسیع‌تر از آن است که فقط به بازیگر برای شکل گرفتنش بیندیشیم. بازیگر در این اجرا با آن تعاریفِ کلاسیک، جایگاهی ندارد و حقیقت با اثری بدونِ بازیگر مواجه هستیم. گاه اثر به سمتِ یک فیلم مستند پیش می‌رود، گاه در حدِّ یک بیانیه‌ سیاسی و گاه در حد یک تفریح نمایشی و بازی‌های کامپیوتری! سیلان اجرایی و تطور در به کارگیری عناصر دیداری و اجرایی، باعث می‌شود تا مرزهای هنر تئاتر و اجرا در نوردیده شود و به یک تعریف جدید نایل می‌شویم که می‌توان آن را “میکرو تئاتر” نامید.
    رویکردِ “خانه‌ای در آسیا” کاملا سیاسی و منطبق بر اتفاقات و حوادثی است که جهان غرب و شرق را در مواجهه قرار داده است. شاید اثر از این منظر به یک بیانیه‌ سیاسی شباهت یابد. اما آنقدر وجهه خلاقیت‌زایش بالا و منحصر به فرد است که نمی‌توان آن را یک تفسیر و یا شعار سیاسی خواند. این اجرا مدام زمزمه‌ای را سر می‌دهد که: “آبراهام لینکلن” رییس جمهور اسبقِ امریکا، همان کاری را با سرخپوست‌ها کرد که پیشتر “جرج بوش” و امروز “باراک اوباما” با برخی از کشورهای آسیایی انجام می‌دهد. “آبراهام لینکلن” برای نابودی سرخپوستان و تصرفِ اموال و زمین‌های آنان چه کرد؟ چه نقشه و توجیهی Justification را خلق کرد؟ این اثر به ما می‌گوید که بازهم همان اهداف پی‌گیری می‌شوند؛ اما با زبان و ابزار دیگر و متناسب با شرایطِ مدرنِ امروزی! باری امروز “خانه‌ای در آسیا” بر پا می‌شود تا همان اهداف پی‌گیری شوند. خانه‌ای خود ساخته و هدایت شده. خانه‌ای که یک بار دیگر ماهیتِ تئوری و بحث‌های “اروین کافمن” را بازنمایی می‌کند. کافمن برای هر انسان، ماسک‌هایی را پیش بینی می‌کند که بنابر ضرورت و موقعیت‌های اجتماعیِ متفاوت، یکی از آن‌ها را در مواجهه با دیگران به کار می‌گیرد. همین تئوری، منشایی می‌شود تا بحث‌هایی درباره‌ واقعیت و حقیقتِ پدیده‌های اجتماعی و اتفاقات و “هست”‌های اجتماعی شکل یابد و همواره اصل و بَدَل مورد شک و تردید قرار گیرد و از همین منظر، رویکردِ نئوافلاطونی بازنمایی می‌شود. موضع‌گیری موجود در اجرای “خانه‌ای در آسیا” ما را به این شک می‌اندازد که واقعیت چیست؟ آیا “اسامه بن لادن” ساخته و پرداخته‌ آمریکاست؟ حقیقت چیست؟ آیا واقعیتی که آمریکا برای انجامش توجیه‌های بسیاری را انجام می‌دهد، مبتنی بر حقیقتِ دیگری است؟ اجرای “خانه‌ای در آسیا” به شدت و به صراحت اعلام می‌کند که موضوعِ “اسامه بن لادن” و “برج‌های دو قلو” و تمامِ هدایت‌های رسانه‌ایِ مرتبط با آن، مبتنی بر یک برنامه‌ از پیش ساخته است. این همان چیزی است که امروزه در مباحثِ تئوریک تئاتر به “تئاتر سوم” شُهره است: همه در حالِ نمایش دادن هستیم و برای پیشبردِ اهدافمان (اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و… و سیاسی) حقیقت‌هایی را پنهان و واقعیت‌هایی را متناسب با شرایطِ خودمان و اهدافمان می‌سازیم. بازنمایی خود متناسب با شرایط! طرح‌ریزی و نقشه‌کشی درباره‌ استراتژی خود در رسیدن به خواست‌هایمان! “تئاتر سوم” بر تمامی اجزای اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی و سیاسی سیطره دارد. دنیایی که فرد، کوچکترین عضو آن است که به خانواده، گروه‌های متعدد اجتماعی و… ختم می‌شود. نظریه و رویکردِ اجتماعیِ “اروین کافمن” بازگو کننده‌ یک واقعیت تلخ است: آدمی چهره و مقصودِ حقیقی خود را نشان نمی‌دهد، بلکه بر اساسِ خواست و منفعتش، سیمایی دگرگونه را بازسازی می‌کند. اجرای “خانه‌ای در آسیا” با همین منظر و با کُدی معطوف به “جرمینو” بر همین نکته تاکید دارد: جرومینو در سال ۱۸۸۶ پس از سال ها مبارزه دستگیر شد و پس از ۲۳ سال زندگی در اسارت در یک پایگاه نظامی در اوکلوهما در اثر ابتلا به سل درگذشت. آمریکا برای نابودی او و سایر سرخپوستان چه کرد؟ نقشه چه بود؟ آیا این داستان دوباره در حالِ تکرار است؟ آیا موضع‌گیری هنرمندانِ اجرای “خانه‌ای در آسیا” یک تفسیر است و یا یک حقیقت؟
    سومین نکته‌ قابل تامل در اجرای “خانه‌ای در آسیا” سیطره‌ کاملِ تکنولوژی بر اجراست. گردانندگان صحنه با ابزارهای مختلفت همچون نور، صدا، دوربین فیلمبرداری، بازپخش تصاویر، ترکیب تصاویر گذشته و حال، بهره‌برداری از وسایل جزیی، قطعاتِ کوچک، تعریفِ جدید از دکور و… تلاش می‌کنند تا حقیقتِ دنیای مجازی را تصویر کنند. گروهِ اجراکنندگان، ضمن آنکه به لحاظِ تکنیکی، قدرت وتوانایی این ابزار را به رخ می‌کشند، نشان می‌دهند که چگونه می‌توان از ابزارهای مختلف در راستای عینی کردنِ برخی از اتفاقاتِ نمایشی بهره برد و از این رهگذر است که یک ارتباطِ تماتیک و معنایی نیز در اثرِ مجاورت مدیا و تکنولوژی شکل می‌گیرد. دقیقا همین نکته نشان می‌دهد که چگونه فرم و محتوا با هم همراه و لازم و ملزوم یکدیگرند.
    اجرای “خانه‌ای در آسیا” نقطه عطفی برای معرفی و تبیینِ یکی از شیوه‌های اجرایی و نیز تعاملِ شکل و محتواست. همچنین این اثر نشان می‌دهد که اهمیتِ محتوا در دنیای مدرن و پست مدرن هنوز کم نشده است. شاید وضوح و چالش برانگیز بودنِ کشفِ حقیقت، مساله‌ اصلی باشد. مساله‌ای که همواره از ازل با انسان همراه بوده و امروزه رنگ دیگری به خود گرفته است. اما این اجرا نامعتبر بودن را جایگزین معتبر بودن نمی‌کند و بر هیجانات و کذب‌هایِ صحنه‌ای جذاب برای جذبِ مخاطب صحه نمی‌گذارد. این اجرا، یک تعریف دیگر از “رویای آمریکایی” ارایه می‌دهد. تعریفی که تصوراتِ ما را بر هم می‌ریزد و پرده از امکان‌های دیگر بر می‌دارد. امکان‌هایی که بنیان‌های دموکراتیک را به چالش می‌خواند. چالشی که ظاهر و پوسته‌ دموکراسی غرب و اروپا و آمریکا را زیر سوال می‌برد.
    * دکترای مطالعات تئاتر با گرایش کارگردانی از دانشگاه منچستر، استادیار دانشگاه آزاد اسلامی – واحد تهران مرکز و عضو کانون ملی منتقدان تئاتر جمهوری اسلامی ایران