برچسب: آزاده صمدی

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از مدیر رسانه نمایش، ایمان اسکندری پس از پنج سال دوری از مدیوم تئاتر، سومین نمایش خود را با عنوان «رئالیسم مصنوعی» از ۱۴ شهریور در سالن سمندریان تماشاخانه‌ ایرانشهر به صحنه می‌برد. پیش‌فروش بلیت‌های این اثر نمایشی نیز همزمان با رونمایی از پوستر آغاز شده است.

آزاده صمدی، محمد برهمنی، امیراحمد قزوینی، اسماعیل گرجی، سمانه زارعی و شبنم دادخواه بازیگران نمایش «رئالیسم مصنوعی» هستند. طراحی پوستر نیز برعهده‌ سعید رضوانی بوده است.

ایمان اسکندری کارگردانی نمایش‌های با عنوان «بیرون پشت در» و «ماراساد» را در کارنامه‌ هنری خود دارد.

عوامل نمایش «رئالیسم مصنوعی» عبارتند از نویسنده: سمانه زارعی، کارگردان: ایمان اسکندری، مجری طرح: میثم احمدی، آهنگساز و طراح صدا: سعید دهقان، طراح صحنه: امیرحسین دوانی، طراح نور: مرتضی نجفی، طراح لباس: ماهرخ سلیمانی‌پور، طراح گریم: فائزه سلطانی، طراح پوستر و بروشور: سعید رضوانی، طراح آکسسوار: سامان دلشاد، مهندس صدا: علی پیروزی، مدیرتولید: محمد گودرزیانی، مدیر رسانه و مشاور تبلیغات: مهسا همتی، دستیار کارگردان و برنامه‌ریز: ایمان یزدی، دستیاران کارگردان: رضا اسکندری، مهسا زال، منشی صحنه: غزال فرخندی، مدیر صحنه: امیرعلی بنابی، دستیار آهنگساز: امیررضا دلجو، اجرای گریم: فائزه سلطانی، پریا الهی، امیر عباس حاتمی، دستیار گریم: هدی لطیفی، فاطمه سلطانی.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی مجموعه تئاتر شهر، نمایش «آلنده نازنین» به کارگردانی محمد برهمنی از روز دوم تا هشتم شهریور طی ۲ نوبت و در ساعت‌های ۱۶:۳۰ و ۱۹:۳۰ پذیرای مخاطبان در تالار چهارسو مجموعه تئاتر شهر خواهد بود.

«آلنده نازنین» به نویسندگی محمدصادق گلچین عارفی و کارگردانی محمد برهمنی یکی از آثار نمایشی پرمخاطب مجموعه تئاتر شهر است که از روز جمعه هفدهم تیر در تالار چهارسو به صحنه رفته است.

در این اثر نمایشی که از تاریخ یادشده با مدت‌زمان ۱۱۰ دقیقه و قیمت بلیت ۸۰ هزار تومان روی صحنه رفته، اسماعیل گرجی، آزاده صمدی، علیرضا ثانی فر، علی محمودی، سهیل سهیلی سرشت، دنیا نصر و سیامک اخوان به‌عنوان بازیگر حضور دارند.

در خلاصه داستان نمایش آمده است: کارگردان تئاتری در آرزوی اجرا کردن اثری باشکوه و جاه‌طلبانه است؛ آن‌هم نه اجرایی معمولی. اجرایی با روشی منحصر به‌ فرد و با رعایت هفت قانونی که خود آنها را نوشته و اصرار دارد موبه‌مو اجرا شود.

به گزارش روابط عمومی مجموعه تئاتر شهر، نمایش «آلنده نازنین» به کارگردانی محمد برهمنی روز جمعه هفتم مرداد ماه در ۲ نوبت و در ساعت‌های ۱۶:۳۰ و ۱۹:۳۰ پیش روی مخاطبان قرار خواهد گرفت.

این اثر نمایشی روز پنجشنبه ششم مرداد ماه استثنائا به جای ساعت ۱۹:۳۰ در ساعت ۱۶:۳۰ پذیرای تماشاگران تئاتر خواهد بود. این در حالی است که پیش فروش بلیت روزهای پنجم، ششم و هفتم مرداد ماه آغاز شده و مرحله پیش فروش بلیت روزهای نهم، دهم و یازدهم نمایش نیز از ساعت ۱۲ روز دوشنبه سوم مرداد امکان پذیر خواهد بود.

نمایش «آلنده نازنین» به نویسندگی محمدصادق گلچین عارفی و کارگردانی محمد برهمنی از روز جمعه هفدهم تیرماه در تالار چهارسو به صحنه رفته است.

در این اثر نمایشی که از تاریخ یاد شده ساعت ۱۹:۳۰ با مدت زمان ۱۱۰ دقیقه و قیمت بلیت ۸۰ هزار تومان روی صحنه رفته است، اسماعیل گرجی، آزاده صمدی، علیرضا ثانی فر، علی محمودی، سهیل سهیلی سرشت، دنیا نصر و سیامک اخوان به عنوان بازیگر حضور دارند.

در خلاصه داستان نمایش آمده است: کارگردانِ تئاتری در آرزوی اجرا کردنِ اثری باشکوه و جاه‌طلبانه است؛ آن هم نه اجرایی معمولی. اجرایی با روشی منحصر به فرد و با رعایتِ هفت قانونی که خود آنها را نوشته و اصرار دارد مو به مو اجرا شود.

هم اکنون نمایش «شکوفه های گیلاس» به نویسندگی و کارگردانی سید محمد مساوات ساعت ۲۰ در تالار اصلی، نمایش «تب» به کارگردانی رویا کاکاخانی ساعت ۲۰:۳۰ در تالار قشقایی، نمایش «یه روز دیگه» به نویسندگی و کارگردانی نادیا فرجی ساعت ۱۹:۳۰ در تالار سایه و نمایش «مجلس شبیه خوانی نسوان» به کارگردانی نسیم مقدم و ارغوان راستی ساعت ۲۰ در کارگاه نمایش میزبان علاقه مندان تئاتر هستند.

این نمایش با مدت زمان ۱۲۰ دقیقه جزو تولیدات تازه تئاتر ایران به حساب می آید که پیش از این اجرای عمومی نداشته است و در بخش مهمان رقابتی چهلمین جشنواره تئاتر فجر حضور دارد. داوران دومین اجرای این نمایش را به عنوان اجرای داوری جشنواره دیدند.

به گفته برهمنی، «آلنده نازنین» یک بار ۲ سال قبل تمرین شده است اما به دلیل همه گیری کرونا اجرای کار به تعویق افتاد و گروه ترجیح داد اولین اجرای خود را در جشنواره تئاتر فجر داشته باشد. برهمنی که مخاطبان غیر تئاتری او را با بازی در فیلم سینمایی «ماهی و گربه» شهرام مکری به یاد می آورند پیش از این نمایش های «زندگی در تئاتر» و «سیزیف» را به صحنه برده که هر ۲ نمایش جزو آثار مورد توجه در زمان اجرای عمومی شان بودند.

محمدصادق گلچین عارفی نویسنده «آلنده نازنین» است و ۷ بازیگر آن اسماعیل گرجی، آزاده صمدی، علیرضا ثانی فر، سجاد حمیدیان، سهیل سهیلی، دنیا نصر، علی محمودی ترکیبی از اعضای گروه تئاتر «بالن» و هنرمندان شناخته شده هستند. آزاده صمدی و علیرضا ثانی فر بازیگران چهره نمایش «آلنده نازنین» هستند که البته هر ۲ کاملا در خدمت نقش و نمایش بودند. آزاده صمدی علاوه بر حضور پررنگ در آثار سینمایی و سریال های نمایش خانگی، ارتباطش را با تئاتر قطع نکرده و تلاش دارد حداقل سالی یک نمایش روی صحنه داشته باشد اما علیرضا ثانی فر را پیش از این تنها در آثار تصویری دیده بودیم و همین چند وقت اخیر نیز نقش متفاوتش در سریال «حرفه ای» که به تازگی به پایان رسیده است بسیار دیده شد. باوجودی که وی دانش آموخته تئاتر است اما در سال های اخیر بیشتر جذب سریال ها و آثار سینمایی شده و حضوری در تئاتر نداشته است اما اولین حضور این هنرمند بعد از سال ها در تئاتر تاثیرگذار از کار درآمده است. ثانی فر در این نمایش نقش تهیه ای کننده را بازی می کند که بیشتر از اینکه به فکر عملی کردن تفکرات کارگردان باشد، به فکر راهی برای فروش بیشتر نمایش است.

از ویژگی های این اثر نمایشی می توان به یکدستی بازی ها و تسلط بازیگران بر نقش هایشان اشاره کرد. مشخص است که گروه برای آماده سازی نمایش مدت زمان زیادی را تمرین کرده است. با وجودی که شب گذشته اولین اجرای نمایش «سالوادور آلنده» بود و معمولا اجراهای جشنواره ای با کم و کاستی هایی در دکور، نورپردازی و حتی آماده نبودن بازیگران همراه هستند اما نمایش «آلنده نازنین» اثری آماده در اکثر جزئیات بود و شاید اگر برهمنی برای اجرای عمومی نمایش کار را کمی کوتاه تر کند مخاطبان با رضایت خاطر بیشتری از سالن نمایش خارج شوند.

نمایش «آلنده نازنین» درباره کارگردان تئاتری است که بعد از چندین پروژه شکست خورده در آرزوی اجرا کردن اثری باشکوه و جاه طلبانه درباره کودتا علیه سالوادور آلنده به دست پینوشه و نیروهای آمریکایی است. آن هم نه اجرایی معمولی، اجرایی با روشی منحصر به فرد و با رعایت هفت قانونی که خود آنها را نوشته و اصرار دارد مو به مو اجرا شوند. اما در ادامه روند داستان آنطور که باید پیش نمی رود و کارگردان نمی تواند آنچه را که مد نظر دارد، عملی سازد چون هر کدام از بازیگران، عوامل و تهیه کننده نمایش ساز خود را می زنند و کسی به نظرات کارگردان توجهی ندارد. کم کم کودتایی در پشت صحنه و علیه کارگردان شکل می گیرد و در پرده پایانی مخاطبان شاهد اتفاقات غیرمنتظره ای هستند …

مشخص نیست نمایش در چه جغرافیا و کشوری رخ می دهد و حتی کاراکترها هم بدون نام هستند و با اسم سمت هایشان در نمایش مثل کارگردان، تهیه کننده، دستیار کارگردان، طراح لباس و … خوانده می شوند اما اهالی تئاتر حتما با دیدن این نمایش احساس همذات پندازی زیادی با شخصیت های اثر می کنند چون هر کارگردان تئاتر حداقل یک بار اتفاقاتی را که برای کارگردان در طول نمایش رخ می‌دهد، تجربه کرده است؛ اتفاقاتی که در تئاتر ایران دور از انتظار نیست.

وی درباره مشروط بودن نمایش برای اجرا در جشنواره توضیح داد: چون این نمایش جزو تولیدات تازه تئاتر ایران است از این رو نیاز بود که بازبین‌ها به صورت حضوری نمایش را ببینند البته از همان بازبینی نیز فیلم تهیه و در سایت بارگذاری شد.

برهمنی درباره داستان نمایش بیان کرد: این اثر نمایشی نوشته محمدصادق گلچین عارفی است و درباره کارگردان تئاتری است که بعد از چندین پروژه شکست خورده در آرزوی اجرا کردن اثری باشکوه و جاه طلبانه درباره کودتا علیه سالوادور آلنده به دست پینوشه و نیروهای آمریکایی است. آن هم نه اجرایی معمولی، اجرایی با روشی منحصر به فرد و با رعایت هفت قانونی که خود آنها را نوشته و اصرار دارد مو به مو اجرا شوند…

کارگردان نمایش «زندگی در تئاتر» ادامه داد: منظور از آلنده نازنین در این نمایش سالوادور آلنده است و می‌توان نمایش را اجرایی درباره خود تئاتر دانست. نمایش در فضایی بین رئال و سوررئال روایت می‌شود و ۷ پرسوناژ دارد.

وی درباره انتخاب بازیگران نمایش گفت: اسماعیل گرجی، آزاده صمدی، علیرضا ثانی فر، سجاد حمیدیان، سهیل سهیلی، دنیا نصر، علی محمودی بازیگران «آلنده نازنین» هستند. با بازیگران نمایش نیز یا از قبل آشنایی داشتم یا از آنها بازی دیده بودم و تلاش کردم انتخاب‌هایم به شکلی انجام شود که هر بازیگر مناسب و نزدیک به کاراکتر مورد نظرم باشد.

برهمنی در پایان صحبت‌هایش درباره زمان اجرای عمومی نمایش بیان گفت: من از ۲ سال قبل یک نوبت اجرا برای تماشاخانه ایرانشهر داشته‌ام اما به دلیل شرایط گسترده شدن دوباره کرونا و شیوع سویه اُمیکرون وضعیت اجرایمان مشخص نیست. این سومین بار است که برای حضور در جشنواره اقدام کرده‌ام. متاسفانه نه «سیزیف» و نه «زندگی در تئاتر» در دوره‌های گذشته اتفاق‌های خوبی برایشان در جشنواره نیفتاده بود اما برای سومین بار تصمیم گرفتم مجدداً در جشنواره حضور داشته باشم که خوشبختانه کار مورد تائید قرار گرفت.

نمایش «آلنده نازنین» شنبه ۲۳ بهمن ماه در ۲ نوبت ۱۷:۳۰ و ۲۰:۳۰ در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر به صحنه می‌رود.

به گزارش تئاتر آنلاین، با توجه به تعطیلی تماشاخانه ها و مراکز هنری به دلیل جلوگیری از شیوع بیماری کرونا در ایام تعطیلات نوروزی و لزوم در منزل ماندن اکثر مردم به علاقه مندان تئاتر و هنرهای نمایشی برای پر کردن اوقات فراغتشان دیدن فیلم-تئاترهای مختلف پیشنهاد می شود که در همین راستا دیدن ۲ فیلم-تئاتر «نامه های عاشقانه از خاورمیانه ۱ و ۲» می تواند تجربه جالب توجهی باشد.

نمایش «نامه های عاشقانه از خاورمیانه» اولین بار در کشور آمریکا به زبان انگلیسی و بازیگران غیر ایرانی به صحنه رفت و سال ۹۵ با بازی هانیه توسلی، پانته آ پناهی ها و طناز طباطبایی در تماشاخانه پالیز اجرا شد و مورد استقبال قرار گرفت. کیومرث مرادی با همراهی پوریا آذربایجانی متن این اثر نمایشی را به نگارش درآوردند که قصه سه زن از خاورمیانه را به تصویر می کشد که هرکدام به نوعی قربانی شرایط اجتماعی و جامعه مردسالار کشورشان هستند.

تاثیر جنگ، تبعیض های نژادی و تعصبات کورکورانه سرنوشت ناخوشایندی را برای این زنان رقم می زند؛ سرنوشتی که خودشان در وقوعش دخالتی نداشتند. در واقع «نامه‌های عاشقانه از خاورمیانه» داستان سه زن در جستجوی صلح و بازمانده از خاکسترهای جنگ‌های تراژیک معاصر است.

کیومرث مرادی بعد از موفقیت این اثر نمایشی تصمیم گرفت مجددا این نمایش را در سال ۹۶ با تغییراتی در داستان و گروه بازیگران در تئاتر مستقل تهران به صحنه ببرد که در این اجرا محمد مساوات نیز به جمع نویسندگان نمایش اضافه شد و کار با حضور هانا کامکار، آزاده صمدی و پانته آ پناهی ها به صحنه رفت.

فیلم-تئاترها این روزها در اکثر شهر کتاب‌ها، فروشگاه‌های فروش فیلم‌های شبکه نمایش خانگی و بعضی کتاب‌فروشی‌های معتبر قابل خرید هستند همچنین علاقه‌مندان می‌توانند با خرید اینترنتی و تماشا در وی او دی های مختلف این محصولات را با هزینه مناسب‌تری تماشا کنند.

تئاتر آنلاین-گروه هنر: نمایش «آن دیگری» به کارگردانی سمانه زندی‌نژاد این روزها در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه است. این اثر نمایشی اقتباس از رمان «آئورا» کارلوس فوئنتس محسوب می‌شود که با ایده‌هایی متفاوت و نو از جانب کارگردان و گروه بازیگران نمایش روی صحنه رفته است.

«آن دیگری» داستان مواجه یک مرد با یک پیرزن و دختری جوان در اتاقی در یک بیمارستان است که در این بین اتفاقات رقم خورده میان این سه، نشان می‌دهد که زن از طریق جادو، گذشته خود و مرد را احضار کرده است.

به بهانه اجرای این اثر نمایشی سمانه زندی‌نژاد کارگردان و محمدرضا علی‌اکبری، آزاده صمدی و طاهره هزاوه بازیگران این اثر نمایشی مهمان تئاتر آنلاین شدند و علی شمس نویسنده و کارگردان تئاتر درباره ویژگی‌های نمایش با آنها به بحث و تبادل نظر پرداخت.

در بخش ابتدایی این نشست مساله مورد بحث بیشتر درباره چگونگی اقتباس از یک رمان برای تبدیل شدن به نمایشنامه بود و اینکه نویسنده و کارگردان نمایش در برگردانی که از رمان داشتند چه عناصری را حذف و چه ویژگی‌هایی را حفظ کرده اند. در بخش دوم و پایانی این نشست درباره چگونگی رسیدن بازیگران به نقش و طراحی حرکت و ژست در بازیگری بحث شد. همچنین این نکته مورد توجه قرار گرفت که در تئاتر ایران کمتر بازیگران روی بدن و ویزگی‌های فیزیکی شان تمرکز دارند و بازی‌های تبدیل به بازی‌های سهل الوصول و فست فودی شده است.

بخش دوم و پایانی این نشست را در ادامه می‌خوانید؛

* علی شمس:‌ از نکات موردتوجه در اجرای «آن دیگری» دوئالیته‌ای است که در رمان و نمایش شاهدش هستیم؛ یعنی تقابل منِ جوان و منِ پیر یا منِ کلفت و منِ ارباب. همچنین ژستی که طاهره هزاوه در نقش زن جوان پیدا کرده نیز جذاب است؛ ایده فروتنانه بودن و رسیدن به این فرم از بدن چگونه شکل گرفت؟

طاهره هزاوه: من متن «آئورا» را خیلی دوست داشتم و چندسال قبل به واسطه دوستی که خودش یک ورژن از این رمان را نوشته بود، آن را خواندم. جدا از این متن، شخصیت زن اثیری در «بوف کور» را هم بسیار دوست داشتم که به نظرم این زن سیاه‌پوش اثیری که مرد را شیفته خودش می‌کند، با آئورا نقاط مشترک زیادی دارد.

از همین رو زمانی که سمانه بازی در این نقش را به من پیشنهاد داد در پوست خودم نمی‌گنجیدم و خوشحال بودم که بالاخره می‌توانم این نقش را بازی کنم اما تصویری که از آئورا در ذهن داشتم با ذهنیت سمانه متفاوت بود.

من آئورا را مثل زن اثیری می‌دیدم که خیره به نقطه‌ای است و حضور و اتمسفر خاصی دارد اما در تمرین‌ها با این چالش روبرو شدم که اصلا قرار نیست ما آئورایی زیبا و اثیری ببینیم. در طول تمرین‌ها حتی به این رسیدیم که شاید آئورا اصلا زیبا هم نیست و چشمان سبزی ندارد و بیشتری ظاهری خمیده و نازیبا دارد. به نظرم در این دختر یک جنون و عشق و نیروی جوانی وجود دارد که می‌تواند در طول ماجرا ظاهر و ژستی شبیه خرگوش در داستان پیدا کند.

* منظور من از این سوال توصیف ویژگی‌های شخصیت نیست بلکه منظور من مصادیق ژستی در فرم است و می‌خواهم بدانم مثلا در طول تمرین‌ها چطور به این این ژست در فرم بدن رسیدید و اصلا چه تمرینی انجام دادید که حرکات یک خرگوش را تداعی کنید.

زندی‌نژاد: من در تمرین‌ها به طاهره گفتم وقتی نقش دختر اثیری را بازی می‌کنی طوری اتود بزن که انگار کور هستی و نمی‌بینی. یعنی همه چیز را با لمس کردن پیدا می‌کنی. این دختر روی صحنه کور نیست اما با لمس کردن به شناخت می‌رسد.

در مورد ژست خرگوش هم قرار شد طاهره‌ای باشد که می‌خواهد بدنش زبر و زرنگی و جنب و جوش خرگوش را داشته باشد. در طول تمرین‌ها هم مدام بین خرگوش بودن و زن اثیری در حرکت بودیم. مساله‌ای که برایمان خیلی مهم بود و طاهره هم به آن اشاره کرد این بود که اصلا نمی‌خواستم آئورا یک زن زیبای چشم سبز باشد، بلکه می‌خواستم همه این زیبایی در بدنش اتفاق بیفتد چه وقتی که خرگوش است و چه زمانی که دختر است.

به طاهره گفتم با خطوطی که در فضا رسم می‌کنی آن زیبایی را برای مخاطب بساز. ما عکس‌هایی از دختری داشتیم که مدل‌های مختلف نشستن و ایستادن داشت که معمولی نبودند مثلا وقتی روی صندلی نشسته، ژست خاصی دارد و نحوه ایستادنش هم متفاوت است. آن عکس‌ها را به طاهره نشان دادم و شروع کردیم با طاهره آن ژست‌ها را اتود زدن.

* طراحی ژست‌های پیرزن چطور شکل گرفت؟

زندی‌نژاد: بعد از اینکه آزاده بازی در نمایش را پذیرفت، من به خانه او رفتم و آزاده به من گفت که دارد روی صدایش اتودهای مختلف می‌زند و در جلسات اول بود که شروع کرد به اتودهای مختلف درباره بدنش و بعد عصا به بازی اش اضافه شد که خیلی کمک‌کننده بود. در طول تمرین‌ها مدام ژست‌ها و نوع فرم فیزیک و بیانش را اصلاح می‌کردیم تا به شکل نهایی رسیدیم.

* تفاوتی بین بازی طاهره هزاوه و آزاده صمدی وجود دارد. بازی هزاوه ویژه است، از این نظر که یک بازی فراروزمره فرمالیستی دارد و صمدی دارد وارد یک تقلید رئالیستی از یک فیزیک سنی (پیرزن) می‌شود.

صمدی: من براساس رمان «آئورا» و گپ‌هایی که اول با هم زده بودیم، تصور می‌کردم که این شخصیت پیرزنی است که اصلا سنش مشخص نیست و ممکن است صد سال یا هزارسال زندگی کرده باشد و یک خرگوشی دارد که براساس همان جنون فردی جادویش می‌کند و تبدیلش می‌کند به جوانی خودش. شاید همه اینها تخیل پیرزن و بازی باشد که او در بیمارستان با خودش می‌کند. به هر حال این خرگوش تبدیل به جوانی زن شده و عینیت پیدا می‌کند.

آزاه صمدی: با من برای بازی در یک نمایش تماس می‌گیرند و می‌گویند خانم صمدی ما فقط ۱۵ جلسه تمرین داریم که البته من قبول نمی‌کنم و می‌گویم من اصلا آدم ۱۵ جلسه تمرین نیستم. کلا کار آسان، بی‌کیفیت و بدون سختی بیشتر مورد توجه است و در چنین شرایطی بازیگر لزومی نمی‌بیند که به خودش سختی بدهدمن براساس پیشنهادی که متن به من می‌داد، شروع کردم به اتود زدن پیرزن و طاهره هم اتود خرگوش را تمرین می‌کرد چون حتما زمانی هم که خرگوش به جوانی پیرزن تبدیل می‌شود، هنوز شبیه خرگوش است و بعد کم کم به آن موجود اثیری تبدیل می‌شود. در نهایت وقتی ماسک به بازی‌ام اضافه شد این جذابیت را برایم داشت که وقتی یک چیزی را از دست می‌دهم در عوض چیزهای دیگری را به بازی‌ام اضافه کنم و آن موقع بود که این قطعیت برایم به وجود آمد که باید با فیزیک و صدایم کار بیشتری بکنم. این تغییر فیزیک و صدا در سه قصه مختلف نمایش نمود می‌یابد.

زندی‌نژاد: مساله مهم دیگر در این نمایش برایم این بود که می‌خواستم طاهره و محمدرضا ژست و بدنی فراروزمره داشته باشند و آزاده برعکس یک پیرزن معمولی و واقعی باشد چون حتی مرد هم می‌تواند در تخیل پیرزن شکل گرفته باشد.

* اتفاقاً معتقدم ما در حوزه دیکشن، لحن، فرم فراروزمره و ژست بدن در تئاتر ایران خیلی فقیر هستیم. ما عموما نمی‌توانیم با کلمات جامد و صریح راجع به رسیدن به یک فرایند بدنی حرف بزنیم؛ کاری که غرب سال‌ها است دارد، انجام می‌دهد. بازیگران ما فقط می‌توانند مفهومی و بنا بر هوش خودشان و تلپاتی که با کارگردان دارند، یک چیزهایی را اتود کنند. ما در طول سال چند کار می‌بینیم که در آن بدن بازیگر فهم و سواد دارد؟ در تئاتر ما بدن‌های بازیگر بدن‌های فست فودی است که حاضر و آماده می‌آید، روی صحنه و دیالوگ می‌گوید اما در نمایش «آن دیگری» در بدن بازیگران این فهم و دیکشن را شاهد هستیم که همین فرم اتمسفر کار را به درستی خلق می‌کند. کار کردن با بدن از این نظر کار بازیگر را ارزشمند می‌کند که او چیزی می‌آفریند، مختص فرایندی که در حال هست شدن است و بعد از اجرا از بین می‌رود. در واقع بازیگر با این کار یک جهان منحصر به فرد خلق می‌کند که ممکن است ما در طول سال تنها در ۶-۷ نمایش آن را ببینیم.

صمدی: بخشی از این اتفاق به دلیل شرایط تولید در تئاتر ماست. ما محصولاتی را روی صحنه می‌بینیم که به دلیل مسائل مختلف تن به تمرین کم و پول درآوردن زیاد می‌دهند. به نظرم تا حدی مفاهیم در تئاتر ما عوض شده است. مثلا با من برای بازی در یک نمایش تماس می‌گیرند و می‌گویند خانم صمدی ما فقط ۱۵ جلسه تمرین داریم که البته من قبول نمی‌کنم و می‌گویم من اصلا آدم ۱۵ جلسه تمرین نیستم. کلا کار آسان، بی‌کیفیت و بدون سختی بیشتر مورد توجه است و در چنین شرایطی بازیگر لزومی نمی‌بیند که به خودش سختی بدهد مگر اینکه دغدغه‌اش باشد و با خودش چلنج شخصی داشته باشد.

محمدرضا علی‌اکبری: باید دید چقدر واقعاً توجه به این ویژگی‌ها از طرف تولیدکننده اصلی نمایش یعنی کارگردان به گروه منتقل می‌شود. به این معنی که اصلا چقدر این خواست از جانب کارگردان‌ها وجود دارد که در آن دیدگاه تئاتری خودشان، چنین بازیگرهایی را بخواهند.

صمدی: زمانی که کارهای دکتر علی رفیعی اجرا می‌رفت ما چند بازیگر داشتیم که به لحاظ بدنی آماده و سرحال بودند که خود آن‌ها در حال حاضر دارند به صورت فردی بازیگران خودشان را تربیت می‌کنند. این بازیگران به واسطه تمرین‌هایی که برای دکتر رفیعی انجام می‌دادند نیاز بدن را در بازیگری دریافت کرده بودند.

محمدرضا علی اکبری: اگر تحولی در طول تاریخ تئاتر در بازیگری اتفاق افتاده، نقطه شروعش اتفاقا خواست کارگردان بوده است. اگر کارگردانی دلش می‌خواسته ایده‌ای خاص را روی صحنه عینیت ببخشد به این نتیجه می‌رسیده که باید برای رسیدن به آن، تربیت خاصی را برای بازیگرش در نظر بگیردعلی‌اکبری: اگر تحولی در طول تاریخ تئاتر در بازیگری اتفاق افتاده، نقطه شروعش اتفاقا خواست کارگردان بوده است. اگر کارگردانی دلش می‌خواسته ایده‌ای خاص را روی صحنه عینیت ببخشد، به این نتیجه می‌رسیده که باید برای رسیدن به آن، تربیت خاصی را برای بازیگرش در نظر بگیرد.

نکته دیگر اینکه اگر بازیگر قدر و اندازه خودش را نداند تباه می‌شود. اینکه بدانیم منِ بازیگر در چه فضایی می‌توانم کارآمدتر باشم بسیار مهم است. من خودم را می‌شناسم و می‌دانم که بازیگر خیلی انعطاف‌پذیری نیستم و می‌دانم کارگردان‌هایی را که با آنها کار کرده‌ام از جایی به بعد اذیت کرده‌ام از این جهت که پیش خودم فکر می‌کنم شاید بایستی طرف من جهان من را بشناسد و بداند که من نمی‌توانم هرجوری که یک کارگردان بخواند برایش بازی کنم. در واقع اعتراف من، اعتراف به ضعف در خودم است.

من فکر می‌کنم که سمانه می‌خواست از یک سری توانایی‌های من استفاده کند و برای همین است که بعد از ۷ سال این اجرا، اجرای عمومی مشترک ماست. او یک شکل از بازیگری را از من می‌خواست که شکل مورد علاقه بازیگری خود من است؛ بازی به شیوه کاملا تکنیکال که بازیگر بتواند آن نقاط اصلی اش را به صورت تکنیکی هر شب تکرار کند و سازوکاری که این بدن در فضا پیدا می‌کند، مورد توجه قرار می‌گیرد.

این شکل از بازیگری مورد علاقه خود من است؛ شیوه‌ای که از علاقه مند بودن من به طبقه بندی کردن و ریاضی دیدن پدیده‌ها می‌آید و به بازیگری ام هم ورود می‌کند که دوست دارم با بدنم در فضا کاری انجام دهم یا صدایم فیزیکالیته‌ای دارم که باید با آن هم کاری انجام دهم. البته طبیعتا همیشه هم اینطوری نیست که بتوان در هر کاری با این رویکرد جلو رفت.

«زآمی» یک جمله طلایی دارد که می‌گوید کاراکتر از ارتباط بین بدن و صدا در آمبیانسی که آن کاراکتر ظاهر می‌شود، شکل می‌گیرد. من به عنوان بازیگر یک صوت، امکانات صدا و بدنی دارم که در آمبیانسی قرار است این‌ها را مثل یک شیمی‌دان با هم ترکیب کنم و طبیعتا این کار در جهانی نسبت به بدن‌های دیگر هم قرار می‌گیرد.

* مصطفی شب‌خوان مشاور حرکت نمایش نیز به طراحی حرکات خیلی کمک کرده است.

علی‌اکبری: به نظر یک اتفاق و شانس است که کسی دوستی مثل مصطفی داشته باشد از این جهت که اغلب این اتفاق می‌افتد که ما معمولا می‌خواهیم آنچه را که خودمان دوست داریم به دوستی که سر تمریناتش دعوت می‌شویم، انتقال دهیم و خیلی وقت‌ها قضاوت‌های ما در مورد کارهای دوستان و غیر دوستانمان همینطور شکل می‌گیرد چون الزاما کاری که روی صحنه رفته نباید سلیقه من باشد بلکه من باید راه ورود به جهان آن متن و تحلیل آن را پیدا کنم. مصطفی در طراحی حرکت تخصص دارد و سال‌ها برای این کار عمرش را گذاشته است.

اتفاق خوبی که در کار افتاد این بود که ما ابتدا یک طراحی برای کار داشتیم و زمانی که مصطفی به گروه اضافه شد براساس همان طراحی اولیه ما ایده پردازی کرد نه اینکه نظر خودش را به گروه تحمیل کند. وقتی مصطفی به طراحی ما سروشکل داد شاهد بودیم که همان ایده کلی ما اجرا شده و همه این ویژگی‌ها را هم از خود بازیگران گرفته است.

تئاتر آنلاین- گروه هنر: نمایش «آن دیگری» نوشته آرمین جوان که بر اساس رمان «آئورا» اثر کارلوس فوئنتس نوشته شده، جدیدترین تجربه کارگردانی سمانه زندی‌نژاد است. کارگردانی که پیش از این نمایش‌هایی چون «به مراسم مرگ داداش خوش آمدید»، «عروسک‌های سکوت»، «کلاغ»، «اگه بمیری» و… را به صحنه برده است.

«آن دیگری» داستان مواجه یک مرد با یک پیرزن و دختر جوان در اتاقی در یک بیمارستان است که در این بین اتفاقات رقم خورده میان این سه، نشان می‌دهد که زن از طریق جادو، گذشته خود و مرد را احضار کرده است.

آزاده صمدی، محمدرضا علی اکبری و طاهره هزاوه بازیگران این اثر نمایشی هستند. صمدی در ایفای نقشی متفاوت و با استفاده از یک ماسک طراحی شده روی صورت، بخش عمده‌ای از نمایش را با ایفای نقش پیرزن سپری می‌کند.

به بهانه اجرای این اثر نمایشی در پردیس تئاتر شهرزاد، نشست نقد و بررسی این اثر نمایشی با حضور علی شمس نمایشنامه‌نویس و کارگردان تئاتر، در تئاتر آنلاین برگزار شد.

علی شمس برنده جایزه نمایشنامه‌نویسی سی و هفتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر، علاوه‌بر کارگردانی و بازیگری تئاتر، یکی از منتقدان جوان تئاتر ایران است که در این نشست گفتگو با سمانه زندی‌نژاد و بازیگران نمایش «آن دیگری» را عهده دار شد.

در ادامه بخش اول این نشست را می‌خوانید؛

* علی شمس: نمایش «آن دیگری» وامدار رمان «آئورا» است و در عین اینکه عناصری از رمان را در خود دارد، این شباهت را نقض هم می‌کند؛ به این شکل که مدام وفاداری خودش را به رمان گوشزد می‌کند و توأمان دارد آن را انکار می‌کند. نکته دیگری که هم در رمان وجود دارد و هم در نمایش بر آن تاکید می‌شود، پرداختن به دوسویه از وجه یک فرد است؛ اولی وجود یک پیرزن و دومی بخش جوان و آرزومند اوست، اما از منظری دیگر روایت رمان با روایت نمایشنامه متفاوت است. پس بهتر است در ابتدای بحث درباره این وفاداری و در عین حال عدم وفاداری به رمان و اصلا چگونگی سیر اقتباس از یک رمان و اینکه چطور می‌توان عناصری از یک رمان را اکتساب و به نمایشنامه تبدیل کرد که البته کار بسیار سختی است، صحبت کنیم. فکر می‌کنم این نمایش یکی از موفق‌ترین اقتباس‌هایی است که ما از یک رمان دیده‌ایم و همانطور که می‌دانیم هوشنگ گلشیری نیز در «شازده احتجاب» به شدت وامدار «آئورا» است و رمانش را با نگاه فوئنتسی نوشته است. پس در ابتدای کلام درباره ویژگی‌های اقتباس از این اثر و عناصری که برای تبدیل رمان به نمایشنامه حذف یا حفظ می‌شود، توضیح دهید.

سمانه زندی‌نژاد: همانطور که گفتید اقتباس از رمان‌های معروف و تأثیرگذار حتی در سینما هم کار سختی است و وقتی فیلم‌هایی از رمان‌های خیلی معروف اقتباس می‌شود معمولا یک درجه ضعیف‌تر از اثر اصلی هستند. اقتباس از رمان «آئورا» هم کار بسیار سختی بود چون این رمان کاری می‌کند که با ادبیات هم فضاسازی می‌کند و هم فرم و مفهومش را می‌سازد پس وقتی قرار است از این رمان اقتباس شود و رمان شکل دراماتیک به خود بگیرد، اصولا همه جذابیت‌هایش را از دست می‌دهد. من چندین سال است که درگیر «آئوا» و اقتباس از این رمان هستم و هر وقت می‌خواستم به خود رمان و جذابیت‌های آن وفادار بمانم، می‌دیدم که این جذابیت‌ها در نمایشنامه از دست می‌رود و اتفاقی که باید نمی‌افتد.

بنابراین به این نتیجه رسیدم که اگر قرار است اقتباسی از رمان شود خیلی مهم است که این رمان در برخورد با شخص من و آرمین جوان که نویسنده است، اتفاق بیفتد. بنابراین ما برای ویژگی‌های منحصر به فرد رمان در تبدیل به نمایشنامه مابه‌ازا پیدا کردیم. به این شکل که مثلا متوجه شدیم یکی از نکاتی که رمان روی آن تاکید دارد، مذهب است و مذهب در آن فضا و سرزمین مورد توجه است. پس ما هم برای این نمونه جایگزینی پیدا کردیم که با ما هم پیوندی داشته باشد که در ایران می‌تواند تاریخ باشد. در هر حال تلاش کردیم کل رمان را در برخورد با خودمان، با فضا و دغدغه‌های امروزی منطبق کنیم.

نکته‌ای که برای خود من جذاب بود این بود که از خود رمان عناصر و نشانه‌هایی را به شکل خام و مجزا وارد اجرا کنیم. مثلا شخصیت‌های نمایش اسم ندارند و پیرزن، دختر و مرد نام دارند اما ناگهان در جایی از نمایش اسم فیلیپه مونترو و کونسوئلو (شخصیت مرد و پیرزن در رمان) به میان می‌آمد. البته هیچگاه نام آئورا گفته نمی‌شود. مورد دیگر اینکه ما در نمایش دیالوگ‌هایی را از رمان به شکلی خام وارد نمایشنامه کردیم که این مساله برای من خیلی جالب بود که وقتی که قرار است وفاداری‌ام را به رمان نشان دهم به این شکل آن را انجام دهم. اما در عوض در جاهای دیگر کاملاً عدم وفاداری‌ام را به رمان نشان دادم. مثل این مورد که مرد نمایش ما برعکس رمان اصلا یک تاریخ‌دان جوان نیست و یک پزشک است.

* مهمترین تغییری که در این وفادار نبودن دارید، تغییر جغرافیای داستان از خانه پیرزن به یک بیمارستان است. ایده بیمارستان از کجا شکل گرفت.

زندی‌نژاد: ایده بیمارستان فکر می‌کنم از جانب آرمین جوان نویسنده متن مطرح شد، چون ما یک ورژن دیگر از داستان داشتیم که همه اتفاقات در خانه رخ می‌داد. ولی بعد طی صحبت‌هایی که با هم داشتیم به این نتیجه رسیدیم که هرچه نشانه در رمان وجود دارد، نقض کنیم و اینجا بود که فرض را بر این گذاشتم که مکان وقوع اتفاقات خانه نیست. چون در ابتدای نمایش ما وفاداری کمتری به رمان داریم و هرچه به پایان نزدیک می‌شویم عناصر رمان بیشتر وارد نمایش می‌شوند. پس ما در اواخر داستان است که به مکان اصلی رمان می‌رسیم.

* نکته‌ای هم که در کارگردانی شما دوست داشتم و اصلا مورد علاقه خود من هم به‌عنوان کارگردان است، این است که به آکسسوار و وسائل صحنه به‌عنوان یک ابژه اجرایی نگاه شده است که همه این‌ها به مثابه یک میزانسن به کمک بازیگر می‌آید و بازیگر پیش از اینکه بازی کند وقتی در حال تغییر دکور و وسائل صحنه است، توأمان تبدیل به یک یاری‌گر صحنه هم می‌شود. میزانسن‌ها ایده‌هایی هستند که از درون متن می‌آیند یا در پروسه تمرین‌ها به آن رسیدید؟

زندی‌نژاد: بخشی از آن‌ها از متن می‌آیند و برخی در پروسه تمرین شکل گرفت.

* مثلا شما از قبل می‌دانستید که در نمایش یک ویترین خواهید داشت که سرشار از نشانه‌های رمان است، یا این ویترین به مثابه همان صندوقچه‌ای است که در رمان وجود دارد و چیزهای ارزشمند کونسوئلو در آن است.

زندی‌نژاد: آرمین جوان در نمایشنامه از چمدانی نوشته بود که پر از وسائلی است که کونسوئلو دارد، که در میان آن‌ها سر گربه هم وجود داشت و در رمان هم حضور پررنگی دارد. من در اجرا ایده چمدان را حذف کردم و به طراح صحنه، شیما میرحمیدی گفتم که این چمدان به شکل دیگری در کار باشد که میرحمیدی ایده ویترین را مطرح کرد بنابراین از همان ابتدا می‌دانستم که دست نوشته‌ها، سر گربه و یک کت سرهنگ در این ویترین است و قرار است نمایش داده شود.

زندی‌نژاد: ما برای ویژگی‌های منحصر به فرد رمان در تبدیل به نمایشنامه مابه‌ازا پیدا کردیم. به این شکل که مثلا متوجه شدیم یکی از نکاتی که رمان روی آن تاکید دارد مذهب است و مذهب در آن فضا و سرزمین مورد توجه است پس ما هم برای این نمونه جایگزینی پیدا کردیم که با ما هم پیوندی داشته باشد که در ایران می‌تواند تاریخ باشددر پروسه تبدیل رمان به نمایشنامه با آرمین جوان به این نتیجه رسیدیم که باید روی برخی نشانه‌ها بایستیم و برخی را فراموش کنیم و این مساله به انتخاب ما برمی‌گشت. همانطور که گفتم چون در رمان مذهب نکته مهم و پررنگی است، ما تصمیم گرفتیم تاریخ را جایگزین آن کنیم و به جای همه آن شمایلی که کونسوئلو پای آن‌ها دعا می‌کند و نماز می‌خواند و شروع به جادوگری می‌کند یک المان تاریخی را جایگزین کردیم. آرمین جوان ونوس را پیشنهاد کرد که همه آن نشانه‌هایی را که ما می‌خواهیم مثل عشق و زنانگی و باروری را در خود دارد.

از اینجا بود که ما شروع کردیم به قصه‌پردازی؛ به این مفهوم که چون تاریخ جای مذهب را در نمایش گرفته است، پس این زن سفری تاریخی در طول زمان می‌کند و ابتدا شروع می‌کند قصه گیلگمش و ایشتار را تعریف کردن، که راجع به عشق و نطفه است. بعد در قصه دوم به زندگی مدرن و زنی که شوهرش را ترک می‌کند، می‌پردازیم و در نهایت قصه سوم که قصه خود آئورا است؛ زنی که می‌خواهد جوانی‌اش را نگه دارد. در همه اینها نشانه‌هایی که پیدا کردیم شامل باروری، زن و عشق بود.

در «آئورا» راجع به جادو حرف زده می‌شود و من همیشه دلم می‌خواست بدانم اگر قرار باشد این داستان را به شکل امروزی مطرح کنم این جادو را چطور نمایش خواهم داد. در اجرای ما برخلاف آئورا که در رمان جادوگری می‌کند تا جوانی‌اش را به دست بیاورد، زن فقط فعل خواستن را صرف می‌کند و جوانی‌اش بازمی گردد اما نمی‌تواند این جوانی را نگه دارد چون بدنش به او اجازه نمی‌دهد. به نظرم جادوی مدرن این است؛ زنی که دلش می‌خواهد جوانی‌اش را به دست آورد، می‌تواند این کار بکند اما بدن پیر و ناتوانش اجازه این کار را در طولانی مدت به او نمی‌دهد.

در رمان المان خرگوش خیلی پررنگ‌تر است، چون هم نشانه آگاهی است و هم نشان باروری و زایش و از طرف دیگر در همه شعبده‌بازی‌ها خرگوش را می‌گیرند و تبدیل به چیز دیگری می‌کنند پس نماد جادو هم هست، به همین دلیل من همه این نشانه‌ها را در خرگوش نمایش آوردم و در نسبتی که با دختر دارد نمایش دادم.

محمدرضا علی‌اکبری: نکته دیگری که در این میان اهمیت دارد مساله قصه‌گویی است و تفاوت اساسی که زن نمایشنامه ما با زن رمان دارد، مساله قصه‌گویی است. چون در رمان زن دست‌نوشته‌هایی را به فیلیپه مونترو می‌دهد تا او قصه زندگی‌اش را بخواند اما در نمایش او دارد زندگی‌اش را تعریف می‌کند و اصلا بخشی از این جادوی امروزی در این است که عنصر خیال پدید آورنده جادو است. اما اینجا به صورت مشخص زن می‌خواهد قصه‌اش را تعریف کند و می‌دانیم که بزرگترین تروماها برای بشر با همین تعریف کردن التیام می‌یابند و یا از شدتشان کاسته شده است.

در اینجا مرد از خلال مقایسه روایت شفاهی زن با دست‌نوشته‌ها و یا یادآوری در ناخودآگاهش، وقتی دارد تبدیل به سرهنگ می‌شود، می‌فهمد که قبلا صحنه دیگری دیده یا برایش تعریف شده است و اختلال بین این روایت‌ها و چیزی که در روایت گم یا مخدوش می‌شود باعث به وجود آمدن جادو به مثابه سردرگمی می‌شود. چون فرد متوجه می‌شود که جایی از واقعیت دچار اختلال شده است و چیزی که در ذهینت خود ساخته با چیزی که در عینیت وجود دارد، تطبیق ندارد.

* به نظرم جادویی که از آن حرف می‌زنیم در اتمسفر کار متجلی شده است و این فضاسازی درست برمی‌گردد به بازی خوب بازیگران نمایش. نکته مورد بحث درباره کاراکتر دکتر که محمدرضا علی اکبری نقشش را ایفا می‌کند این است که او شخصیتی کاملا واکنش‌گرا و سردرگم است و در اجرا به دلیل دیوارهایی که وجود دارد، اینطور به نظر می‌رسد که او اصلا راه فراری ندارد، می‌خواهد بیرون برود اما امکانش را ندارد اما در رمان کنجکاوی برای جوان وجود دارد که می‌خواهد در آن خانه بماند. این تفاوت روایت در کارگردانی و رمان وجود دارد که در اجرا مرد هیچ راه فراری ندارد و باید بماند…

زندی‌نژاد: در واقع مساله‌ای که در مورد شخصیت دکتر در اجرا وجود دارد این است که او دائما بین کاراکتر نمایشنامه و رمان در رفت و آمد است. این شخصیت در رمان همیشه فیلیپه است تا اینکه عکس را می‌بیند و بعد به سرهنگ استحاله پیدا می‌کند، اما در نمایش برعکس رمان که آئورا پیر می‌شود و تبدیل به کونسوئلو می‌شود، شاهد این هستیم که کونسوئلو جوان می‌شود و بعد از ترک مرد است که پیر می‌شود.

بنابراین نقش محمدرضا علی‌اکبری در نمایش مدام بین سرهنگ و دکتر در حرکت است که این رفت و آمد بین ۲ شخصیت، اندازه دارد. در اوایل نمایش بیشتر پزشک است و اواخر کار بیشتر سرهنگ می‌شود.

* خانم صمدی من تاکنون سه چهار کار از شما دیده‌ام اما به نظرم این نمایش بهترین و پخته‌ترین بازی شما است و تسلط کاملی بر نقش‌تان دارید. نکته جالبی که در بازی شما در این نمایش می‌پسندم منها شدن صورت است؛ مساله‌ای که در تئاتر کابوکی و کیوگن به آن قائل هستند و با حذف چهره بازیگر، بدن شروع به حرف زدن می‌کند. در این نمایش نیز این اتفاق به دلیل گریم سنگینی که داشتید رخ داده و تمام وجوه زیستی صورت و احساس را منها می‌کرد و ژست، بدن و صدایی که ساخته بودید خیلی کارآمد بود و باعث شده بود که بدن و لحن شما به عنوان بازیگر بیشتر از ظرفیت خودش جلوه کند. در اینجا صورت، بخشی از یک پیکره واحد بدنی شده است و یک بازی تماما شرقی از لحاظ فرمولی ارائه دادید که می‌شد در زمره بازی‌های اپرای پکن و نمایش‌های کابوکی بررسی اش کرد. مواجهه شما با متن و نقشتان چطور بود؟

صمدی: من خیلی وقت است که دنبال کارهای متفاوت می‌گردم؛ کارهایی که برایم تجربه جذابی باشند. من سال‌هاست که این کسالت را در بازیگری احساس می‌کنم. در سینما که به خاطر شرایط تولید بیشتر یک سینمای اجتماعی داریم که کارهای خیلی متفاوتی در آن انجام نمی‌شود و شاید علت اینکه در سال‌های اخیر پذیرفتم در یک فیلم کمدی (پنجاه کیلو آلبالو) بازی کنم همین تجربه‌گرایی بود که اتفاق خوبی هم برایم افتاد. چون با یک نقش فانتزی شروع کردم. زمانی که بازی در این نمایش به من پیشنهاد شد چون سمانه را نمی‌شناختم با واسطه متن را دریافت کردم و شروع کردم به خواندن متن.

صمدی: چیزی که برای من در بازیگری مخصوصا در بازیگری تئاتر جذاب است این است که به عنوان بازیگر می‌توانید صدا و ایست و بدن و… خودتان را طراحی و مهندسی کنید. وقتی که من درگیر چنین نقش‌هایی می‌شوم تمام ساعت‌هایی را که به خانه می‌روم به آن فکر می‌کنم و درگیرش هستممساله‌ای که برایم در این نمایشنامه جذاب بود، مقوله بازیگری است چون به این فکر کردم با بازی در این نمایش می‌توانم به ذهنیت‌هایم عینیت ببخشم و اگر با کارگردانی طرف باشم که بتوانیم با هم گپ بزنیم و دست و بال من را نبندد، من آن کارهایی را که دلم می‌خواهد، می‌توانم تجربه کنم.

من و سمانه در تمرین‌ها به این سمت نرفتیم که مثلاً او به من تمرین‌هایی بدهد تا من در شرایط بدنی دلخواه قرار بگیرم. برای این کار من یک سری ایده داشتم و به این نتیجه رسیدیم که از این شخصیت چیزی بسازم که کسی روی صحنه آزاده صمدی را نبیند. به شکلی که بتوانم نقشم را طراحی و مهندسی کنم. چیزی که برای من در بازیگری مخصوصاً در بازیگری تئاتر جذاب است، این است که به عنوان بازیگر می‌توانید صدا و ایست و بدن و… خودتان را طراحی و مهندسی کنید.

وقتی که من درگیر چنین نقش‌هایی می‌شوم تمام ساعت‌هایی را که به خانه می‌روم به آن فکر می‌کنم و درگیرش هستم. چنین نقش‌هایی ضربان قلبم را بالا می‌برد و به همه جزئیات و ویژگی‌های فیزیکی نقشم فکر می‌کنم که درباره این نقش هم همین بود و تمام حرکات و طراحی‌هایی را که برای نقش و فیزیکم داشتم با سمانه در میان می‌گذاشتم و اتودهای مختلف می‌زدم که او جایی را موافق بود و مواقعی نیز مخالف. به هر حال تایید کارگردان برای من مهم است.

* از ابتدا می‌دانستید که صورت نخواهید داشت یا در طول تمرین‌ها به آن رسیدید.

صمدی: نه از ابتدا ما هیچ چیز نمی‌دانستیم و همانطور پیش می‌رفتیم تا ببینیم به چه نتیجه‌ای می‌رسیم. البته در همان تمرینات اول به این فکر کردیم که چقدر می‌توانیم صورت را با گریم پیر کنیم و چون سارا اسکندری طراح گریم نمایش هم خودش اهل تجربه است به ایده استفاده از ماسک رسیدیم. پس قرار شد قالب ماسک را از صورت بگیریم و بعد ببینیم چطور پیش می‌رود.

زندی‌نژاد: البته این را هم بگویم که کمتر بازیگری حاضر می‌شود که با ماسک بازی کند. اکثر بازیگرها قبول نمی‌کنند که صورتشان را بگیرید و تنها با بدنشان بازی کنند. در این نمایش نیز در دوسوم کار آزاده صورت ندارد و نمی‌تواند از میمیک صورتش استفاده کند.

* شاید بزرگ‌ترین چالش یک بازیگر این است که عواطفش را برای ایفای نقش به کار ببندد. ولی حالا که صورتش که مهمترین وجه انتقال احساسش است از بازی‌اش حذف می‌شود اندام‌های دیگر بدنش بیشتر نمود می‌یابند. مثلاً حالا که صورت از بازی شما حذف شده بازی با انگشتان، صدا و بدنتان جلوه‌گر می‌شود و به این شکل است ظرفیت‌های بازیگری در یک بازیگر کشف می‌شود. بعد از اینکه قرار شد ماسک به بازی‌تان اضافه شد تغییر در فیزیک‌تان شکل گرفت یا از قبل به آن رسیده بودید؟

صمدی: ما قبل از اضافه شدن ماسک، به فیزیک موردنظر برای این نقش رسیده بودیم و صدایی را برای نقش طراحی کرده بودم اما صدای نهایی‌ام را در سالن فیکس کردم چون قبل از اینکه بیاییم در سالن و با گریم و لباس تمرین کنم من هنوز راجع به ویژگی‌های صدایم مطمئن نبودم و نمی‌دانستم باید وُلومش را تا کجا تنظیم کنم.

ادامه دارد…

به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش «آن دیگری» به نویسندگی آرمین جوان و کارگردانی سمانه زندی نژاد که این روزها در پردیس تئاتر شهرزاد اجرا می شود، روز دوشنبه ۲۰ آبان با تخفیف ویژه دانشجویی به صحنه می رود.

دانشجویان علاقه مند برای تهیه بلیت تخفیف دار این اثر نمایشی می توانند از طریق سایت ایران نمایش یا گیشه فروش بلیت پردیس تئاتر شهرزاد اقدام کنند.

آزاده صمدی، محمدرضا علی اکبری و طاهره هزاوه بازیگران نمایش «آن دیگری» هستند.

این نمایش ساعت ۱۹ به صحنه می رود.

به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش «آن دیگری» به نویسندگی آرمین جوان و کارگردانی سمانه زندی نژاد از روز ۹ آبان ساعت ۱۹ اجرای عمومی خود را در پردیس تئاتر شهرزاد آغاز کرده است. در این اثر نمایشی که با حضور آزاده صمدی، محمدرضا علی اکبری و طاهره هزاوه اجرا می شود، آزاده صمدی با گریمی متفاوت روی صحنه می رود.

گریم متفاوت صمدی توسط سارا اسکندری طراحی و اجرا شده است.

عوامل اجرایی این اثر نمایشی نیز عبارتند از مجری طرح: محمدرضا حسین‌زاده، طراح صحنه و لباس: شیما میرحمیدی، طراحی صدا و موسیقی: آمین فیض آبادی، طراح ویدیو: فراز اسکندری، اسپیشیال گریم: سعید سام، بافت پروک و اجرای گریم: زهرا فردی پور، طراحی گرافیک: آرمان کوچکی، طراح نور: رضا خضرایی، مشاور حرکت: مصطفی شب‌خوان، مدیر تولید: رضا مصطفی پور، دستیارکارگردان و برنامه ریز: پریسا گودرزی، منشی صحنه: فرزانه زینتی، دستیار طراح لباس: سحر آشتیانی، دستیاران طراح صحنه: آلاله امیری، هانیه شجاع، تبلیغات: آرمان کوچکی، مشاور تبلیغات: پویان باقرزاده، دیبا خاتمی، مدیر صحنه: امیرحسین جلالیان، عکس: مهدی آشنا، سرپرست دکور: سید مصطفی طباطبایی نسب، امیرحسین بابائیان، دستیاران دکور: احمد بابائیان، مصطفی جمال لیوانی، فرزاد چوپانی، حمیدرضا صفوی برنا، محمدحسن درباغی فرد، طراحی و ساخت اکسسوار: استودیو زیرزمین، دوخت لباس: حسین پناهی.