برچسب: آرش دادگر

به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش «فریز مکبث فریز» به نویسندگی شهرام احمدزاده بر اساس اقتباسی از نمایشنامه «مکبث» اثر ویلیام شکسپیر و طراحی و کارگردانی آرش دادگر از امروز دوشنبه ۲۳ مرداد در سالن سمندریان اجراهای خود را آغاز می‌کند. در آستانه اجرای این اثر نمایشی، پوستر نمایش با طراحی امیر رجبی منتشر شده است.

نمایش «فریز مکبث فریز» با بازی حسام منظور، صدف اسپهبدی، فرید قبادی، یعقوب صباحی، عبدالرضا نصاری، امیر رجبی، ندا حبیبی، الهه زحمتی، سعید راستی، رامین یحیی زاده، سیدشهاب‌الدین خازع‌حق، بردیا رحمتی، یونس افسری، حورا پاکیزه‌دل، هانیه مهری، میثم منصوری هر شب ساعت ۱۹ در سالن سمندریان این تماشاخانه به صحنه می‌رود.

سایر عوامل این نمایش عبارتند از شرکت مارلیک تصویر مجری طرح، آرش دادگر طراح صحنه، علی‌رضا زندیه طراح نور، تارا (مرضیه) برزی طراح لباس، شایان صفوی آهنگساز و مهندس صدا، امیر رجبی طراح پوستر و بروشور، علی اکباتانی دستیار تهیه کننده، نگین لاجوردی دستیار اول کارگردان و برنامه ریز، کسری عبداللهی دستیار دوم کارگردان و مدیر اجرایی، پارسا گلدار مشاور فنی کارگردان، امیر قالیچی روابط عمومی، اردلان آشناگر عکاس، صدرا صباحی و نشاط باقری روابط بین‌الملل، مرسلا قلیپور دستیار دوخت لباس، سعید رنجبر تدارکات و پشتیبانی. ‎

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی تماشاخانه‌ ایرانشهر، نمایش «فریز مکبث فریز» نوشته‌ شهرام احمدزاده و با دراماتورژی، طراحی و کارگردانی آرش دادگر از دوشنبه ۲۳ مرداد ماه در سالن سمندریان اجراهای خود را آغاز می‌کند.

نمایش «فریز مکبث فریز» که اقتباسی از نمایشنامه «مکبث» اثر ویلیام شکسپیر است با بازی حسام منظور، صدف اسپهبدی، فرید قبادی، یعقوب صباحی، عبدالرضا نصاری، امیر رجبی، ندا حبیبی، الهه زحمتی، سعید راستی، رامین یحیی زاده، شهاب خازع‌حق، بردیا رحمتی، یونس افسری، حورا پاکیزه، هانیه مهری هر شب ساعت ۱۹ در سالن سمندریان این تماشاخانه به صحنه می‌رود.

سایر عوامل این نمایش عبارتند از شرکت مارلیک تصویر مجری طرح، آرش دادگر طراح صحنه، علی زندیه طراح نور، تارا (مرضیه) برزی طراح لباس، شایان صفوی آهنگساز و مهندس صدا، امیر رجبی طراح پوستر و بروشور، علی اکباتانی دستیار تهیه کننده، نگین لاجوردی دستیار اول کارگردان و برنامه ریز، کسری عبداللهی دستیار دوم کارگردان، پارسا گلدار مسئول فنی اجرا، امیر قالیچی روابط عمومی، اردلان آشناگر عکاس، صدرا صباحی و نشاط باقری تبلیغات بین‌الملل، سعید رنجبر تدارکات و پشتیبانی.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی گروه، نمایش «مکبث» تازه‌ترین اثر نمایشی در حال تمرین آرش دادگر در مقام کارگردان است و این کارگردان صدف اسپهبدی برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن در سال هزار و چهارصد را برای ایفای نقش «لیدی مکبث» برگزیده است.

نمایش «مکبث» با اقتباسی از شهرام احمدزاده از متن کلاسیک این اثر، تازه‌ترین اثر نمایشی گروه تئاتر «کوانتوم» است. آرش دادگر و گروه تئاتر کوانتوم در سال‌های گذشته با تمرکز بر خوانش‌های مدرن از آثار کلاسیک و به ویژه آثار شکسپیر، اجراهای را روی صحنه برده است.

پس از حضور حسام منظور برای ایفای نقش «مکبث»، صدف اسپهبدی که پیش از این در نمایش‌های «چیزی شبیه زندگی» به کارگردانی علیرضا مهران و «جنون محض» به کارگردانی علیرضا کوشک جلالی به روی صحنه رفته بود، به گروه بازیگران این نمایش پیوست.

نمایش «مکبث» اثر جدید گروه تئاتر کوانتوم مرداد ماه ۱۴۰۲ بعد از اخذ مجوزهای لازم در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه خواهد رفت.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی گروه، آرش دادگر مدرس دانشگاه، نویسنده و کارگردان تئاتر، تجربه کارگردانی آثار متعددی از نمایشنامه‌های شکسپیر را در کارنامه هنری خود دارد و در تازه‌ترین فعالیت کارگردانی خود، نمایشنامه «مکبث» را با بازنویسی شهرام احمدزاده به صحنه خواهد برد.

نمایش «مکبث» دومین همکاری آرش دادگر و حسام منظور در اجرای اثری از ویلیام شکسپیر، درام نویس شهیر انگلیسی، پس از اجرای موفق نمایش «هملت» خواهد بود.

آرش دادگر و گروه تئاتر کوانتوم در سال‌های گذشته با تمرکز بر خوانش‌های مدرن از آثار کلاسیک و به ویژه آثار شکسپیر، اجراهای قابل قبولی را بر روی صحنه برده است.

حسام منظور در این نمایش نقش «مکبث» را ایفا خواهد کرد و دیگر نقش آفرینان گروه بازیگری این نمایش نیز به زودی اعلام خواهد شد، همچین شرکت «مارلیک تصویر» به عنوان مجری طرح این نمایش با گروه تئاتر کوانتوم همکاری خواهد.

نمایش «مکبث» اثر جدید گروه تئاتر کوانتوم است که مرداد ماه ۱۴۰۲ بعد از اخذ مجوز، پیش‌فروش اجرای خود را آغاز خواهد کرد و در تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه خواهد رفت.

تئاتر آنلاین-گروه هنر-فریبرز دارایی؛ ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی و با سپری کردن بیش از ۴ دهه پا به قرنی تازه گذاشت؛ در این عمر سپری شده ۴۴ ساله، آثار مختلفی با موضوعاتی متنوع از دفاع مقدسی، دینی، کمدی، اجتماعی و … تولید و در سالن‌های تئاتر به صحنه رفتند. برخی از این آثار بسیار جریان ساز بودند و برخی آثار خاطره‌انگیز و پرمخاطب.

شاید خالی از لطف نباشد مروری داشته باشیم بر آثاری که طی دهه‌های ۶۰، ۷۰، ۸۰ و ۹۰ تولید و اجرا شدند، روندی که این آثار برای تمرین و تولید طی کردند، گروهی که در تولید و اجرای اثر حضور داشتند و دیدن تصاویر این اجراها اعم از عکس یا فیلم.

از این رو در گروه هنر تصمیم بر این شد که از آغاز سال ۱۴۰۰ با جمع‌آوری اطلاعات مختلف اجراهای ۴ دهه گذشته، مروری‌بر تولیدات تئاتر ایران در این بازه زمانی داشته باشیم که این گزارش‌ها تا نیمه سال ۱۴۰۱ ادامه یافت و بعد از وقفه‌ای چند ماهه قرار بر این است که از ابتدای سال ۱۴۰۲ این روند مجدداً ادامه پیدا کند.

از این رو در پنجاه و پنجمین گام از مرور «چهار دهه خاطرات صحنه» سراغ نمایش «کالون و قیام کاستلیون» نوشته حمیدرضا نعیمی و کارگردانی آرش دادگر رفته‌ایم.

نمایش «کالون و قیام کاستلیون» یکی از آثار موفق ۴ دهه اخیر تئاتر ایران است که سال ۸۵ در تالار مولوی روی صحنه رفت و با استقبال قابل توجهی از سوی مخاطبان و منتقدان تئاتری مواجه شد.

«کالون و قیام کاستلیون» اثر اشتفان تسوایک در مورد ژان کالون رهبر مذهبی فرقه پروتستان در ژنو است که میشل سروه را به دلیل اختلاف نظر مذهبی با او دستگیر و محاکمه می‌کند و قتل میشل سروه سرآغاز قیام سباستین کاستلیون علیه نظام خشک و استبدادی او است.

در اجرای این اثر نمایشی در تالار مولوی، کامبیز امینی، فرید قبادی، مهران امام‌بخش، حمیدرضا نعیمی، خسرو شهراز، یعقوب صباحی، بهناز نازی، مسعود رحیم‌پور، آرش دادگر، افشین ارجمند، بهروز کاظمی، عمار عاشوری و مهراب رستمی به ایفای نقش پرداختند.

آرش دادگر و حمیدرضا نعیمی از چهره‌های شناخته شده تئاتر ایران هستند که طی چندین تجربه همکاری مشترک خود در عرصه تئاتر، آثار قابل توجهی و تأملی را روی صحنه بردند. نمایش «کالون و قیام کاستلیون» از جمله این آثار موفق هستند.

دادگر درباره روند تولید نمایش «کالون و قیام کاستلیون» در سال ۸۵، به تئاتر آنلاین گفت: از سال ۸۱ و با نمایش «آژاکس» تصمیم گرفتیم پروژه بازخوانی متون کلاسیک را برای رسیدن به راهکارهای جدید اجرایی در متن و اجرای اثر انجام دهیم تا مخاطب امروز رابطه راحت‌تری با ادبیات داستانی و کلاسیک به دست بیاورد. از این رو تصمیم گرفتیم به پیشنهاد حمیدرضا نعیمی سراغ «کالون و قیام کاستلیون» نوشته اشتفان تسوایک برویم. در آن زمان اثر چاپ نشده بود و نعیمی کتاب را در یک کهنه‌فروشی با ترجمه قدیمی خریده بود.

وی ادامه داد: متن سختی بود. رمان تسوایک از بعد از محاکمه میشل سروه شروع می‌شود ولی ما بر خلاف رمان حرکت کردیم و به اتفاقات پیش از آن را مدنظر قرار دادیم. هر روز با حمیدرضا نعیمی وقت می‌گذاشتیم و روی نمایشنامه و دیالوگ‌ها کار می‌کردیم. در آن زمان اجرای عمومی منوط به حضور در جشنواره تئاتر فجر بود. سال ۸۵ یکی از دوستان اتاقی از هنرستان سوره را در اختیار ما گذاشت که فضایش شبیه پلاتوهای ساختمان استیجاری اداره تئاتر بود. اتاق بسیار گرمی بود که کولری بسیار ضعیف داشت. ما طی ماه‌های مرداد، شهریور و مهر از ساعت ۱۴ تا ۱۹ یعنی روزی ۵ ساعت تمرین می‌کردیم.

دادگر یکی از لذت‌بخش‌ترین و در عین حال سخت‌ترین بخش‌های تمرین نمایش «کالون و قیام کاستلیون» در سال ۸۵ را تبدیل شدن تیم بازیگران مرد نمایش به کشیش‌هایی که مدام در حال مراقبه هستند، ذکر کرد. وی در این باره اظهار کرد: در ابتدا خیلی مقاومت از سوی بازیگران وجود داشت ولی همه این روند را طی کردیم و اتفاق قابل تأملی شکل گرفت. متأسفانه ما در گذشته در تئاتر روند تمرین‌ها را مکتوب نمی‌کردیم از این رو نسل جدید گمان می‌کنند که پیش از آن‌ها تجربیات ویژه و خاصی در تئاتر وجود نداشته است. در عین حال شرایط تئاتر ایران هم اجازه نمی‌دهد هنرمند و گروه روند خود را به درستی طی کنند.

این هنرمند با سابقه تئاتر درباره شرایط بازبینی نمایش «کالون و قیام کاستلیون» در سال ۸۵، یادآور شد: وقتی بازبینی انجام شد گروه بازبین حدود نیم ساعت در دفتر مدیر وقت تالار مولوی حضور داشتند. وقتی دیدم جلسه شورای بازبینی طول کشیده به حمیدرضا نعیمی گفتم فکر می‌کنم تمام نمایشنامه گرفتار ممیزی شود. به نعیمی پیشنهاد دادم اگر این اتفاق بیفتد نمایش را اجرا نکنیم و نعیمی هم با این پیشنهاد موافق بود.

وی ادامه داد: بعد از نیم ساعت از من و نعیمی خواستند به داخل دفتر مدیریت وقت تالار مولوی برویم و در کمال تعجب اعضای شورای بازبینی از ما خواستند تنها یک کلمه را در متن حذف کنیم. وقتی از آن‌ها پرسیدیم پس به چه دلیل جلسه گروهی‌شان طولانی شده بود به ما گفتند دلیل‌اش این بوده که درگیر نمایش شده بودند و با هم درباره نمایش بحث و گفتگو می‌کردند. آنجا بود که متوجه شدم خیلی کارها می‌شود کرد؛ می‌توان شو اجرا کرد و خود را سر زبان‌ها انداخت و یا کاری کرد که مخاطب و موافق همه درگیرش شوند و درباره آن بحث و گفتگو کنند.

دادگر معتقد است نمایش «کالون و قیام کاستلیون» بهترین کار گروه‌شان در گذشته بود که در زمان و مکان درستی اجرا شد.

کارگردان «کالون و قیام کاستلیون» اعلام کرد که این اثر نمایشی با بیش از ۱۰۰ اجرا بیشترین اجرای دوره‌ای را در بین آثار گروه به خود اختصاص داده است.

وی در ادامه سخنان خود درباره اجرای مجدد این اثر نمایشی در سال ۹۳ و در تماشاخانه ایرانشهر و شرایط آن اجرا، توضیح داد: بزرگترین لطمه‌ای که اجرای مجدد «کالون و قیام کاستلیون» در تماشاخانه ایرانشهر خورد یک سویه بودن سالن اجرا بود. من صحنه نمایش در اجرای تالار مولوی را از عکس‌ها و نقاشی‌های دادگاه‌های تفتیش عقاید طراحی کردم و مخاطب در دل اتفاقات نمایش قرار گرفته بود. ما در اجرای تالار مولوی پشت صحنه نداشتیم و بازیگران که نقش کشیش را ایفا می‌کردند، اگر در میان صحنه بازی نداشتند در پشت جایگاه مخاطب راه می‌رفتند و مراقبه یا ذکر می‌کنند و نقش‌شان و فضای ایجاد شده در همه لحظات تداوم داشت. در اجرای این اثر نمایشی از شیوه بازیگری بسکتبال و تنیس استفاده کردم تا بازیگران مدام در فضا در حرکت باشند.

دادگر یادآور شد: در تماشاخانه ایرانشهر همزمان با نمایش «خانواده» محمد مساوات اجرا داشتیم که ۲ اجرایی بودن هم به اجرای ما و هم به اجرای مساوات آسیب زد.

این هنرمند عرصه تئاتر درباره اینکه آیا گروه در سال ۸۵ انتظار بازخورد قابل توجهی را که اجرای نمایش داشت متصور می‌شد، اظهار کرد: بازخورد اجرای نمایش «کالون و قیام کاستلیون» در تالار مولوی خاطره‌انگیز بود. این نمایش اولین اثر ما بود که نقدهای خیلی زیادی از آن داریم. روزی که متن را به همراه نعیمی به دوستانی دادیم تا نظرشان را به ما بگویند، ما را ترساندند که موفق نخواهیم شد. اول ترسیدیم ولی شب با خودم فکر کردم که باید این نمایش را اجرا کنیم حمیدرضا نعیمی نیز همین تصمیم را گرفته بود. نمایش را اجرا کردیم و استقبال مخاطبان و منتقدان از اثر چشمگیر بود.

وی تأکید کرد: یوجنیو باربا اصطلاحی دارد مبنی بر اینکه در لابیرنتی که دیوار ندارد باد را محصور کرد. من قصدم این بود که با اجرای نمایش «کالون و قیام کاستلیون» چنین کاری را انجام دهم و تماشاگر در اجرای اثر اسیر شود. هدفم این بود وقتی مخاطب از سالن خارج می‌شود نسبت به زمانی که وارد سالن شده بود تغییر کرده باشد.

این کارگردان تئاتر درباره هزینه‌های تولید نمایش «کالون و قیام کاستلیون» در سال ۸۵، یادآور شد: آن زمان سالی یک بار قیمت‌ها بالا می‌رفت و درصدش هم مشخص بود و در عین حال هم قیمت همه چیز بالا نمی‌رفت ولی الان هر روز قیمت همه چیز بالا می‌رود. الان برآورد ۳ ماه گذشته برای تولید یک اثر نمایشی قدیمی است زیرا قیمت‌ها به روز بالا می‌رود. در گذشته چند سال طول می‌کشید تا به عنوان مثال قیمت چوب بالا برود. در آن دوران همه منصف بودند و دستمزدها مشخص بود. الان سالن خصوصی پول می‌گیرد و با توجه به ظرفیت سالن باید قیمت بلیت‌ها را بالا برد ولی باز هم پاسخگوی هزینه‌های تولید و اجرای نمایش نیست. آن زمان دانشگاه آزاد هر ترم ۲ هزار دانشجوی تئاتر نداشت و پلاتوهای تمرین رایگان بود.

دادگر ادامه داد: سالن‌های حرفه‌ای تئاتر در آن دوران کم بود و گروه باید با تلاش و کوشش خود را ثابت می‌کرد تا در لیست هنرمندان و گروه‌های فعال قرار گیرد. الان تولید یک اثر نمایشی بسیار سخت شده و به راحتی نمی‌توان کار کرد.

وی متذکر شد: در شرایط سخت فعلی باید این واقعیت را مدنظر قرار دهیم که درست است تئاتر هیچوقت از بین نمی‌رود ولی خانواده تئاتر از بین می‌رود و برای دوباره تشکیل شدن این خانواده زمان زیادی صرف خواهد شد.

کارگردان «کالون و قیام کاستلیون» درباره اینکه آیا به فکر بازتولید مجدد این اثر نمایشی هست یا نه، تأکید کرد: بعد از اجرا در تالار مولوی، در سال ۸۶ و به پیشنهاد اداره‌کل هنرهای نمایشی، اثر را که از تولیدات موافق سال گذشته‌اش بود بعد از بازسازی مجموعه تئاتر شهر در سالن چهارسو روی صحنه بردیم که تجربه خوبی بود ولی در اجرای تماشاخانه ایرانشهر اتفاق مدنظرم رخ نداد. سال ۸۵ حرف نمایش بکر بود ولی در دهه ۹۰ دیگر آن بکری را نداشت. اصلاً به فکر بازتولید این نمایش در ایران نیستم چون به نظرم مخاطب از موضوع نمایش گذر کرده است.

دادگر در پایان سخنان خود تصریح کرد: دلم برای موقعی که همه بی چشمداشت بودیم که البته نظر فقط بخش مالی نیست، تنگ شده است. در آن دوران با هم حرف می‌زدیم و با هم درست‌تر بودیم ولی حالا آنگونه نیستیم. در عین حال نمی‌خواهم دوباره آن دوران را تجربه کنم چون به نوعی بیگاری بود زیرا در ازای زمان و انرژی زیادی که یک گروه صرف می‌کرد چندرغاز به گروه تعلق می‌گرفت. تیمی که نمایش «کالون و قیام کاستلیون» را کار کرد همه به مانند یک سرباز با جان و دل عمل کردند و استقبال تماشاگر از نمایش به ما آرامش و لذت زیادی می‌داد. من از تک تک آن بچه‌ها تشکر می‌کنم و معتقدم هر کدام به هر نقطه‌ای که رسیدیم مدیون هم هستیم و آن اتحاد باعث رشد هر کدام از ما شد.

عکس از بابک حقی است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی کانون روابط عمومی خانه تئاتر، همزمان با نامگذاری روز «روابط‌عمومی؛ آینده نگری و مدیریت بحران ها» در هفته گرامیداشت «ارتباطات و روابط عمومی» مراسم قدردانی از فعالان حوزه روابط عمومی تئاتر توسط کانون روابط عمومی خانه تئاتر برگزار شد. این مراسم روز گذشته دوم خرداد ماه با حضور تعدادی از کارگردانان شناخته شده تئاتر و مدیران روابط عمومی در خانه هنرمندان برگزار شد.

در این مراسم که اجرای آن را علیرضا سعیدی برعهده داشت محمد رحمانیان، آرش دادگر، شهرام گیل آبادی، احسان حاجی پور، مونا رحمانی، قربانعلی تنگشیر و محمد عمرآبادی حضور داشتند.

در ابتدا قربانعلی تنگشیر مدرس دانشگاه، نایب رئیس انجمن متخصصان روابط عمومی ضمن انتقاد از ناآگاهی نسبت به جایگاه واقعی روابط عمومی گفت: متاسفانه روابط عمومی در همه جای ایران مظلوم است و در عرصه هنر این بی اهمیتی نسبت به جایگاه ارتباطات کمتر است. در عرصه تئاتر و سینما روابط عمومی به جایگاه درستی دست پیدا نکرده و در حوزه گرافیک و چاپ اقلام تبلیغاتی قدرت دخالت ندارد. باید مقدمات و زیرساخت‌هایی ایجاد شود که روابط ‌عمومی به عنوان یک واحد یا کمپانی و شرکت تئاتری در ساختارها تعریف شود.

زیباترین بخش یک کار اجرایی در تئاتر روابط عمومی است

در ادامه محمد رحمانیان نویسنده و کارگردان تئاتر درباره جایگاه روابط‌عمومی تئاتر و ویژگی‌های یک روابط‌عمومی موفق گفت: زیباترین بخش یک کار اجرایی در تئاتر روابط عمومی است. روابط عمومی در مراحل مختلف به داد کارگردان می رسد. من از دهه۶۰ تئاتر کار می کنم و خیلی دیر به اهمیت نقش روابط عمومی در تئاتر پی بردم. اولین بار سال ۸۴ در نمایش «فنز» متوجه شدم که چقدر نسبت به این حوزه آگاهی ندارم و نگار اسکندرفر که تهیه کننده نمایش بود گروهی را به عنوان روابط عمومی و تبلیغات به گروه اجرایی اضافه کرد و ما یاد گرفتیم که در حوزه تبلیغات و رسانه چقدر می توان در جذب مخاطب موفق بود.

رحمانیان اضافه کرد: خانواده تئاتر یک روابط عمومی بزرگ است و وقتی کسی روابط‌ عمومی یک اجرا یا شخص خاصی است درواقع او روابط‌ عمومی مجموعه تئاتر است. با مسیری که گروه روابط عمومی و تبلیغات نمایش «فنز» به من آموختند در اجراهای خودم برای ارتباط با مخاطب موفق بودم و این را مرهون شما هستیم که در این مسیر به درستی گام برمی‌دارید و نشان می‌دهید که یک دست هیچ وقت صدا ندارد.

کانون روابط عمومی ارتباطات راهبردی درون خودش را به درستی تعریف کند

شهرام گیل آبادی کارگردان تئاتر و مدرس حوزه ارتباطات، در پاسخ به انتقادات تنگشیر از روابط عمومی سینما و تئاتر گفت: من به عنوان یک فرد پیشکسوت در حوزه‌ روابط عمومی و رسانه می‌خواهم بگویم این بچه‌های جوانی که می‌بینید جزو باهوش‌ترین نیروهای ارتباطی ایران هستند و با کمترین‌ها کارهای بزرگی انجام می دهند.

وی ادامه داد: می خواهم خوشحالی خودم را ابراز کنم از اینکه شما همکاران جدی تئاتر هستید و نفس تئاتر به نفس شما بسته است و شما دارید راهگشایی می‌کنید. اما چه کار می‌شود کرد که درصد تاثیر این راهگشایی بالاتر باشد؟

گیل آبادی یادآور شد: امروز در حوزه‌ روابط عمومی و ارتباطات کشف نقطه استراتژیک و تعریف چشم انداز برایمان اولویت جدی پیدا کرده است و تمام امکاناتش تقریبا در حوزه‌ روابط عمومی و ارتباطات امکانات ابداعی است. هوش مصنوعی هم درواقع تابع فلسفه شبکه‌ای است. در کشور ما هنوز بحث این است که فلان اپلیکیشن یا صفحه بسته شود یا جلوی شبکه های اجتماعی گرفته شود در صورتی که اساسا دنیا از این گذشته و فصل فلسفه ارتباطی است. کسانی که به این فکر هستند که تئاتر می‌میرد یادشان باشد روی چیزی دست گذاشتند که اصلا مرگ ندارد.

وی متذکر شد: اصلا اهمیتی ندارد که محمد رحمانیان کاری روی صحنه داشته باشد یا نداشته باشد الان محمد رحمانیان آنقدر موثر است که حُرم نفس او اجرای تئاتر می‌کند. امیدوارم این صنف بتواند ارتباطات راهبردی درون خودش را به درستی تعریف کند و کارگردانان به عنوان جدی‌ترین موضوعی که باید دنبال کنند از صفر تا صد در کنارشان یک روابط عمومی را بپذیرند.

روابط عمومی خود تئاتر است

آرش دادگر کارگردان تئاتر نیز ضمن تاکید بر جایگاه مهم روابط عمومی در تئاتر گفت: در دهه ۷۰ به واسطه قرارداد تیپ و حمایت اداره کل از آثار نمایشی، روابط عمومی و تبلیغات جایگاه پررنگی نداشت و از دهه ۹۰ بود که همه چیز عوض شد.

این کارگردان متذکر شد: از اواخر دهه ۸۰ با حذف قرارداد تیپ و اینکه مقرر شد گروه های اجرایی از گیشه درآمد داشته باشند نقش ارتباطات و تبلیغات در تئاتر پررنگ تر شد. روابط عمومی بر خلاف عقیده بسیاری جدا از خود تئاتر نیست بلکه خود تئاتر است و باید همه چیز را پیش بینی کند.

وی در پایان ابراز امیدواری کرد که همبستگی خانواده تئاتر بیشتر شود و ادامه داد: کانون روابط ‌عمومی و تبلیغات تئاتر باید فضا و موقعیتی را با کمک همه ایجاد کند تا تضارب آرا و گفتگو شکل بگیرد و مهارت‌های لازم برای ارتباط وسیع، همدلی و مشارکت ایجاد شود. ایمان داشته باشیم که نتیجه گفتگو برد – برد است.

محمدعمرآبادی مدیر سامانه تیوال نیز ضمن تاکید بر ارتباط تنگاتنگ سامانه های فروش بلیت با مدیران روابط عمومی عنوان کرد: یکی از مهمترین ویژگی‌های فرهنگ و زندگی اجتماعی در دوران معاصر ‌روابط ‌ عمومی است که از آن به عنوان هنر هشتم یاد می‌شود. وی ابراز امیدواری کرد که نشست هایی مستمر با حضور اعضای کانون شکل بگیرد تا از ایده های آنها بتوان در سامانه فروش و کمک به دیده شدن آثار اجرایی بهره گرفت.

در بخش پایانی مراسم هیات مدیره کانون روابط‌ عمومی خانه تئاتر با اهدای لوح تقدیر و هدایایی از فعالان و متخصصان حوزه روابط عمومی قدردانی کرد.

مراسم گرامیداشت هفته روابط عمومی به مناسبت بزرگداشت روز جهانی روابط عمومی، توسط هیات مدیره کانون روابط عمومی و تبلیغات خانه تئاتر با حمایت خانه تئاتر و خانه هنرمندان برگزار شد.