بلاگ

حاشیه‌های حذف یکی از کاراکترهای مجموعه “کلاه قرمزی” همچنان ادامه دارد و هرچند هنوز مرجع خبر و حتی صحت و سقم آن مشخص نیست، تحلیل و رویکرد رسانه‌های مختلف به این خبر جالب توجه است.

درست دو روز است “جیگر”؛ الاغی که به‌عنوان یکی از شخصیت‌های این مجموعه تلویزیونی “کلاه قرمزی” در نوروز 91 رونمایی شد، خودش را در سرفصل اخبار داخلی و حتی بعضاً خارجی جای داده‌است.

موضوع از جایی آغاز شد که شبکه‌های نمایش و جام جم به بازپخش این برنامه پرداختند و نکته‌ای که در این بازپخش جلب توجه می‌کرد، عدم حضور این الاغ محبوب با تکه کلام “گفتم یا نگفتم” بود. همین موضوع باعث شد خبر ممنوع‌التصویر شدن این شخصیت عروسکی مورد توجه رسانه‌ها قرار بگیرد.

البته بیشتر به نظر می‌رسد این موضوع یک حرکت رسانه‌ای برای حساسیت‌سنجی مخاطبان نسبت به این مجموعه باشد چراکه با وجود صحت خبر عدم نمایش این شخصیت در بازپخش‌ها، حمید مدرسی تهیه‌کننده مجموعه نسبت به این موضوع اظهار بی‌اطلاعی و علی زارعان مدیر گروه کودک شبکه دو سیما هم موضوع را از اساس تکذیب کرده است.

در این مورد البته مسئولان شبکه جام‌جم اعم از مدیر گروه کودک، مدیر شبکه و مدیر روابط عمومی آن حاضر به ارائه توضیح درباره چرایی نبود این کاراکتر در قسمت‌های پخش شده از این شبکه نشدند.

نبود جیگر چه تأثیری در “کلاه قرمزی” دارد؟

با این حال همواره این موضوعات را می‌توان از دیدگاه منتقدان نیز مورد بررسی قرار دارد. در این زمینه جبار آذین مدرس و منتقد سینما و تلویزیون به خبرنگار مهر گفت: به نظر من در وهله اول باید سنجید بودن یا نبودن این شخصیت تأثیری در سرنوشت “کلاه قرمزی” در سینمای ایران و میزان موفقیت اکران فیلم و نمایش تلویزیونی آن دارد یا نه؟ در واقع آیا حضور این کاراکتر باعث رشد “کلاه قرمزی” می‌شود و اگر نباشد به آن لطمه می‌زند یا خیر؟

وی افزود: همواره در هر زمینه و موضوعی مسائل حاشیه‌ای وجود دارد و پرداخت و مکث زیاد روی این مسائل حاشیه‌زا است و نه تنها باعث نمی‌شود رقم فروش “کلاه قرمزی” افزایشی داشته باشد، بلکه صرفا چند روزی چاشنی رسانه‌های زرد است.

این منتقد تمرکز بر روی این قضایا را به منزله هدر دادن سرمایه و وقت معرفی کرد و گفت: مسئولان سیما و سینما باید به سلیقه‌ها و عقاید مردم احترام بگذارند و تولیداتشان تأمین‌کننده این سلیقه‌ها باشد.

وی با رد تحلیل برخی رسانه‌ها مبنی‌بر راه انداختن این جریان رسانه‌ای از سوی خود صداوسیمایی‌ها، یادآور شد: مدیران و برنامه‌سازان سیما نیازی به این ترفندها ندارند و بارها ثابت کرده‌اند طبق سلیقه خود عمل می‌کنند. همانطور که اکنون در تلویزیون شاهد پخش سریال “افسانه دونگ‌یی” هستیم که به قدری در داستان آن تغییر داده شده که با مجموعه اصلی مشابهت و نزدیکی ندارد! از طرفی برخی مجریان صدا و سیما نیز به راحتی و بدون هیچ توجیهی کنار گذاشته می‌شوند.

آذین تصریح کرد: به همین دلیل تنها نکته، احترام به مخاطب و مدنظر قرار دادن سلایق آنها است و رسانه‌ها باید از تمرکز بر این حاشیه‌پردازی‌ها اجتناب کنند.

استاد را همه می شناسند، من او را بیشتر در جشنواره های استانی و کشوری خیرین مدرسه ساز دیده ام و یک بار هم در موزه سفره خانه سنتی هزار دستان مشهد، در حالی که تار او مردم را به دنیایی از خلسه و عرفان می برد.

“نوایی، نوایی” او را همه به یاد دارند، حتی خودش هم خوانده و زیر و بم های آن نوای شور انگیز و آن آواز آشنا از دل خراسان رضوی چنان شیدایت می کند که دست مریزاد می گویی به خدایی که چنین استعدادهایی را خلق کرده است.

استاد عثمان محمد پرست اهل سرزمین هنرپرور خواف در خراسان رضوی است و در طی سال های دراز همگام با فعالیت هنری خود توانسته است بیش از 600 مدرسه را در مناطق محروم کشور بنا نهد.

او  با مهربانی حرف می زند و می گوید: 8 تا بچه دارم و 4 کلاس بیشتر درس نخواندم، راستش پدرم توان مالی نداشت مرا برای درس بفرستد تربت حیدریه خیلی غصه دار بودم و دلم نمی خواست بچه ها، عین من کم سواد شوند، دوست نداشتم مردم وطنم مثل من بی سواد شوند، انگار از همان زمان خیر بودن آمد توی خونم.

وی می افزاید: من علاقه مند بودم به آموزش و پرورش خدمت کنم، آن موقع راننده اتوبوس بودم و در سفری به تهران با دانشجویی که بعد وارد شرکت بوتان شد؛ آشنا شدم، مجتبی کاشانی هم عین من به مدرسه سازی عشق داشت، او توی تهران و من از خواف شروع کردم.

او می گوید: دوتارم را به مجالس معتبر می بردم و می دیدم مردم چه عشقی به این ساز دارند، با مجتبی مشورت کردم که جامعه ای تشکیل بدهیم با نام” جامعه یاوری فرهنگی جنوب خراسان”، که تا به حال 637 مدرسه ساختند.

او دوست و همراه مرحوم حاج قربان سلیمانی، خواننده موسیقی محلی و نوازنده دو تار اهل قوچان بوده است.

می پرسم استاد از کی تار می زنید و تار نوازی را از که آموختید؟ می خندد و می گوید: از 8 سالگی از خدا یادگرفتم.

و زمانی که تعجب مرا می بیند؛ می گوید: مگر مخترعان جهان از کس آموخته اند، من ابدا استادی نداشتم.

بعد ادامه می دهد: دو تار را در ایران رواج دادم، البته این ساز در خانه های تربت جامی ها و خوافی ها بود ولی من رسمی اش کردم، یادم می آید، سال 38 در تهران نمایشگاه بزرگ خراسان بود که دعوت شدم،  دوتارم را بردم و زدم، همه حیران و عاشق شدند.

وی می گوید: دستگاه دو تار آهنگهای محلی، چهار بیتی، سرحدی، الله مدد و مبارک داشت، از رادیو می شنیدم که برای خواننده ها جوابگو نیست، بعد کاری کردم که هیچ کس انجام نداده، 18 پرده، اضافه کردم، حالا دیگر با این پرده های اضافی، این ساز عزیز، همپای خواننده ها کم نمی آورد.

وی می افزاید: راستش را بخواهی 6 تار و سه تار 25 پرده دارند که می توانست با موسیقی ایرانی نظیر شور، همایون و سه گاه برابری کند اما دو تار نمی توانست.

استاد محمد پرست که برای خوانندگان بزرگی چون شجریان و شهرام ناظری نوازندگی کرده است می افزاید: از طریق ایران به دانشگاهها و مراکز معتبر ژاپن، مسکو، آفریقا، قطر و تاجیکستان رفتم، برای ایرانی ها و اهالی آن مملکتها نواختم و ایران را به آنها شناساندم.

وی که دارای فعالیتهای خیرخواهانه در حوزه مدرسه سازی است تاکید می کند: من هیچ وقت از راه موسیقی استفاده مالی نکردم، موسیقی خیلی بزرگ است،  من نه مجلس عروسی رفتم و نه تولد و نه ختنه سوران، من فقط از راه موسیقی به مدرسه سازی کمک کردم.

استاد محمد پرست معتقد است دروغ و ریا و کارهای خلاف است که حرام است. بعد استناد می کند به بیان رهبری که فرموده اند موسیقی مبتذل حرام است و اظهار می دارد: موسیقی درست انسان را به خدا می رساند موسیقی در راه اسلام حلال است، به قول حضرت مولانا:خوش سیم و خوش چوب و خوش پوست/از کجا می آید این آوای دوست

از استاد که۸۵ سال سن دارد و از ۱۰ سالگی با دوتار مأنوس بوده است می خواهم مردم را توصیه ای هنرمندانه میهمان سازد و او می گوید: موفقیت همه را از خداوند خواهانم، فقط عزیزان فراموش نکنند که موسیقی بزرگ است، هنر آوایی خود را در راه خدا، حقیقت و فرهنگ مردم استفاده کنند، من خواهش می کنم فرهنگ غنی این ملت را پاس داشته و هنرهای بومی – محلی را زنده نگه دارند.

گزارش: عزت خیابانی – مهر

فرزاد حسنی گوینده با سابقه رادیو، صبح جمعه همزمان با برگزاری شانزدهمین اجلاس جنبش غیر متعهدها در برنامه متنوع، جذاب، دیدنی و شنیدنی رادیو تابستانه اجرا دارد.

برنامه‌های شاد و مفرح این شبکه رادیویی در صبح جمعه 10 شهریور  با اجرای متفاوت فرزاد حسنی از ساعت 8 صبح تا 12 روی آنتن می‌رود.

در این رادیوی فصلی حسنی به مهم‌ترین رویداد سیاسی شانزدهمین اجلاس جنبش غیر متعهد اشاره دارد همچنین پخش نمایش‌های کوتاه و جذاب به صورت زنده، ارتباط با کارشناسان گردشگری در کنار معرفی مناطق جذاب گردشگری استان‌ها با اجرای دیدنی فرزاد حسنی در رادیو تصویری تابستانه درفرکانس FM ردیف 105.5 به صورت تصویری در آدرس radiotabestaneh.ir دیدن و شنیدن است.

Ne m ‘ appelle plus , maman

نویسنده : محمد رحمانیان
اجرایی به زبان فرانسه

با حضور :
رویا دارا — نسترن حرسلاک
کارگردان : نسترن حرسلاک
مجری طرح : ناصر آویژه
افکتور : بهنام افشار
گروه کارگردانی : الهه جنوی — مهدی رجبی
ارکیده هاشمی
و همکاری :
یاسمین کریمی

مکان و زمان:
سیزدهم تا پانزدهم ، هجدهم تا بیستم شهریور ۱۳۹۱
ساعت ۶ بعد از ظهر
خانه ی تئاتر ; تهران – چهار راه ولیعصر – خیابان شهید برادران مظفر (صبای جنوبی ) – پایین تر از بیمارستان مدائن – نبش کوچه ماه – ساختمان آفتاب – طبقه اول

ویژه ی اعضای خانه ی تئاتر

روز گذشته مطلبي با عنوان «آشپزي، بهانه‌اي براي نمايش ثروت و تجمل» در نقد سري جديد «شام ايراني» به نقل از سايت شبكه ايران در صفحه 10 «باني‌فيلم» به چاپ رسيد كه متأسفانه موجبات آزردگي خاطر لادن طباطبايي از بازيگران هنرمند سينما و تلويزيون كشورمان را فراهم كرد. حال آنكه بخش‌هاي زيادي از نوشته مذكور به جهت رويكرد غيرمحترمانه و بعضاً توهين‌آميز آن در چاپ حذف شد و حتي تيتر آن را نيز تغيير داديم. علت اصلي درج مطالب يادشده، صرفاً عنايت به بحث تكثر آرا بود و نه تأييد كامل آن. با اين وصف، همين نسخه چاپ‌شده نيز موجب دلخوري شديد لادن طباطبايي، به عنوان يكي از چهره‌هاي اصلي حاضر در برنامه شام ايراني شد و او طي يادداشتي كه ديروز براي «باني‌فيلم» فرستاد، اعلام كرد از بازيگري خداحافظي خواهد كرد. با ابراز اميدواري نسبت به اينكه تصميم مزبور تنها واكنشي مقطعي و برآمده از عواطف حساس يك هنرمند به مطلب چاپ‌شده باشد و دلگيري اين بازيگر از روزنامه به درازا نكشد، نوشته او در ادامه از نظرتان مي‌گذرد.

مي‌خواستم مثل خانم جميله شيخي باشم

با سلام خدمت سردبير محترم تنها روزنامه تخصصی سينمای ايران، «بانی‌فيلم»

سردبير محترم بخش تلويزيون و خوانندگان عزيزی که توقع خواندن مسائل تخصصی را دارند، عادت کرده‌ايم که به مطالبی که در اين روزنامه چاپ می‌شود اطمينان کنيم. اينجانب به‌شخصه، هميشه با فراغ‌بال و اعتماد به کادر تخصصی اين روزنامه، در هر بخشی که درخواست شد، همکاری کرده‌ام. برای من بسيار عجيب و شوکه‌کننده بود که در بخش نگاه ديگران با نقدی در مورد (بفرمایید شام ایرانی) مواجه شدم که جمله به جمله از روی يک سايت خبری برداشته شده بود، اين نقد توسط شخصی که مطلقاً بی‌اطلاع از کوچک‌ترين و بديهی‌ترين مسائل جاری در تلويزيون و سينماست، نوشته شده است. البته دوستان گرامی در «بانی‌فيلم» لطف کرده‌اند و فحاشی‌ها و توهين‌های اين شخص نسبت به من را حذف کرده‌اند.
اجازه می‌خواهم که برای اولين و آخرين بار در طی دوران حرفه‌اي‌ام به مطلبی که بخشی از آن در مورد شخص من نوشته و چاپ شده است اعتراض کنم و در مورد اين قضاوت نادرست و مغرضانه درددل کنم.
دفاع و يا توضيح در باب ساختار برنامه، وظيفه من نيست. کارگردان و تهيه‌کننده بايد پاسخگو باشند. ولی چيزی که می‌دانم اين است که اگر اين شخص منتقد فقط کمی تحقيق می‌کرد، متوجه می‌شد که اين برنامه در انحصار هيچ شخص و شبکه و گروهی نيست و اولين بار در دهه 1970 در اروپا تولید و پخش آن شروع شد و پس از آن تا به امروز اکثر کشورها به سبک و سياق خود آن را ساخته‌اند و در اغلب آنها هم يک نفر روی تصوير حرف می‌زند. اسم اين برنامه هم معمولاً ترجمه همين جمله استCome and dine with me و در آخر اين جمله اسم کشور می‌آيد. اين است که حرص و جوش و جوسازی در مورد تقليد از چه و چه، به نظر بی‌مورد می‌رسد.
در عين حال عاملی که باعث شد من در منزلم را برای اولين بار روی ديگران باز کنم، همين بود. اين فکر را که ما هم «بفرماييد شام» خودمان را داشته باشيم پسنديدم. سال‌های دراز فکر جدا کردن زندگی خصوصی‌ام از حرفه را کنار گذاشتم و دل به دريا زدم. فکر کردم چه اشکالی دارد؟ بهتر است که بينندگان ببينند که ما هم زندگی عادی خودمان را داريم. خانواده، بچه، دغدغه والدين و…. ببينند که ما هم با هم شوخی می‌کنيم و برخلاف توقع منتقد سختگير کذايی (که انتظار بحث‌های وزين و سنگين را داشت) نه فيلسوف هستيم و نه اديب و نه سخنران…. می‌خواستم جوابی باشد برای خيلی از عزيزان که در صف نانوايی می‌پرسند: ا، شما هم تو صف نونوايی وامیستین؟
و با لبخند جواب می‌‌دهی: بله، آخه بچه‌ها سنگک دوست دارن!!
بله، ما هم گاهی خاله‌زنک می‌شويم… بله، غمگين می‌شويم، شاد می‌شويم، گريه مي‌کنيم، زار می‌زنيم، قهقهه می‌زنيم. بله ما هم برای همسران و فرزندانمان آشپزی می‌کنيم، لباس می‌شوريم، مريض می‌شويم، بيمارستان می‌رويم و… يادم هست يکبار زمانی که دخترم را باردار بودم، خانمی باتعجب از من پرسيد: ا… شما بارداريد؟ حميد فرخ‌نژاد وقتی شنيد با طنز خاص خودش گفت: آخه بعضی‌ها فکر می‌کنن بازيگرها مثل آميب از وسط نصف می‌شن!!!!
يک چيز ديگر که همه اين سال‌ها برای من آزاردهنده بود، اين است که: حتی اطرافيان ما اغلب بروز احساساتمان را نوعی نقش بازی کردن می‌دانند!! با ديالوگ: بازيگره ديگه، داره بازی می‌کنه… و اين جمله بشدت گروتسک است، متناقض است، ايهام دارد، طنزيست تلخ، من را ياد کافکا می‌اندازد. هيچوقت نفهميدم تعريف است يا توهين (البته فقط همين يک مورد را. درمورد حرف‌های منتقد کذايی مطمئنم توهين است!)… بله، خلاصه، ما 4 زن بازيگر، با جسارت تمام پيشقدم شديم. هر چهار نفر فکر کرديم که چيزی برای پنهان کردن نداريم… صاف و صادق و شاد جلوی دوربين رفتيم. چه می‌دانستيم صداقتمان دروغ، صافی‌مان، ادا و شاديمان، کودکانه تعبير می‌شود!!
بسيار جالب بود که اين شخص، منزل مرا مجلل و مرا ثروتمند معرفی کرده است. دوستانی که مرا می‌شناسند، می‌دانند که من بعد از سال‌ها دوندگی آپارتمانی 80 متری را با مصالح پيش ساخته، بر بام منزل پدري‌ام ساخته‌ام و تراسی که آنقدر چشم ايشان را گرفته است، در واقع پشت بام منزل پدرم است!!
این که پشت بام تبديل به تراس شده است، فکر اينجانب بود، چرا که می‌خواستم دخترم به‌راحتی در آن بازی کند. گلدان‌های بزرگ پلاستيکی را لب ديوار چيدم که بچه از لبه آن پايين نيفتد. شمشادها را با عرض معذرت خريدم، باقی گل‌ها را يا از حياط دوستان قلمه زدم يا کادو گرفتم و بعد از يکسال حاصل آن شد چيزی که اين دوست محترم ما را عصبی کرده است!! تازه، يکی از گلدان‌ها را هم سبزی خوردن می‌کارم. نديدند که حرص بخورند!
کليه اثاثی که در منزل ديده می‌شود، همگی دست دوم هستند و تنها بازسازی و مرمت شده‌اند، باعث افتخار است که هنر و سليقه اينجانب و توانايی‌ام در استفاده مناسب از وسايلی که با صرف ساعت‌ها وقت از سمساري‌های مناطق جنوب تهران خريده‌ام و بازسازی کرده‌ام و کنار هم قرار داده‌ام به نظر ايشان نشانه ثروت و تجمل می‌آيد. يک باربيکيو ساده به چشمشان آمده و آنقدر بی‌ادب هستند که به خانم همراه من توهين مي‌کنند و او را کلفت خطاب می‌کنند. خانمی که زمان‌هايی که من سر کار هستم، برای خانواده‌ام غذا می‌پزند. منتقد کذايی نگران نباشند، چون بندرت سر کار می‌روم، شايد در سال جمعاً ايشان 60 روز برايمان غذا بپزند!! باقی وقت‌ها خودم غذا می‌پزم و آشپز خوبی هم هستم. ايشان تا اندازه‌ای مشکل دارند که تلفظ باربيکيوی مرا مسخره می‌کنند و لابد سکته می‌کنند اگر بفهمند من چهار زبان ديگر غير از فارسی بلدم!! خب چاره چيست؟ هميشه به ياد گرفتن زبان علاقه داشتم و وقتم را با غيبت کردن از ديگران و تهمت زدن تلف نمی‌کردم!!! بابت استعدادم در آموختن زبان و لهجه‌های مختلف، اين منتقد بسيار باسواد و مؤدب، بايد مرا ببخشند. اين شخص که اين مطالب را به‌عنوان نقد نوشته است چه چيزی از زندگی من می‌داند که با لحنی توهين‌آميز مرا متهم می‌کند؟ چطور می‌فرمايد که ما چهار نفر نه آشپزی بلديم نه خانه‌داری می‌دانيم؟ مگر خانه‌مان آمده؟ یا دستپخت ما را خورده؟ به نظر مي‌آيد که ايشان فقط فيلم‌های هيچکاک و برگمان و… می‌بينند که در يک برنامه مفرح مسابقه‌اي دنبال تعليق می‌گردند. البته که باز هم دست مسئول اين صفحه در بانی‌فيلم درد نکند که حداقل فحاشی‌های اين شخص را حذف کرده‌اند. درعين حال تعجب می‌کنم از مسئول اين صفحه… آيا اصولاً هر چيزي را چاپ می‌کند و با تيتر نگاه ديگران، مسئوليت را از سر خود باز می‌کند؟
ابراز ناراحتی من برای خودم نيست. دختر 18 ساله نيستم که منتظر تعريف و تمجيد ديگران باشم، همه می‌دانند که 20 سال است کار حرفه‌ای می‌کنم. هرگز نه شکايت کردم، نه وارد حاشيه‌ها شدم و نه رنجيدم. برای من در زندگی از هر چيزی مهم‌تر احترام و اعتماد است. دارم می‌بينم که لحن نقد سينمای ما روز به روز مبتذل‌تر می‌شود. هر مطلب خاله‌زنکی و توهين‌آميزی چاپ می‌شود چرا که به نظر جسورانه مي‌آيد. دوستان: بين جسارت و بی‌ادبی، تنها يک خط باريک است. و هر انسان بی‌ادبی، جسور محسوب نمی‌شود.
تا آنجايی که شنيده‌ايم و ديده‌ايم و خوانده‌ايم، خبرنگار، يعنی کسی که خبرها را گردآوری می‌کند و به همراه ملزومات آن (عکس، فيلم و…) تحويل می‌دهد تا چاپ شود. روزنامه‌نگار: عقايد شخصی و تحليل خود را برپايه دانشی که بايد بسيار عميق‌تر از موضوع مورد بحث باشد، می‌نگارد. آن هم چاپ می‌شود. و اما منتقد، آن هم از نوع سينمايی‌اش…. چه عرض کنم؟… مختصر اينکه شلوغ کردن و توهين کردن را به عنوان نقد به رسانه‌ها خوراندن هم، خودش هنر می‌خواهد!
قبل از بازی در سريال «راز پنهان» تصميم خودم را جهت خداحافظی با دنيای بازيگری گرفته بودم و راز پنهان آخرين بازيگری من در مقابل دوربين بود. بازيگری هميشه عشق من بوده و هست… کنکاشی بود برای به تعالی رسيدن…
سعی بر انسان بهتري بودن. از اساتيدم، از کارگردان‌ها و بازيگران همکارم و از تک به تک عوامل هر صحنه‌ای، بسيار آموختم. اميدوارم که بتوانم آموخته‌هايم را در جهتی ديگر، به سود ديگران به‌کار ببندم.
در اين مدت طولانی، دلخوشی من، توجه و حمايت هموطنانم بود و تمام سعی‌ام را کردم که در لحظات حضور بر پرده سينما يا صفحه تلويزيون، وقت گرانقدرشان را ارج بنهم.
زمانی که بازيگری را شروع کردم، تصميم داشتم مثل نازنينم، خانم جميله شيخی باشم. زمانی که ايشان فوت کردند، روحشان شاد، گفتم من هم مثل او تا آخرين روزهای زندگی بر صحنه می‌مانم. اما، زمان انسانی دايره‌وار نمی‌گذرد. وقتی حرفی برای گفتن نداری، بايد بروی … شاد و پيروز باشيد.

نمایش “آوازه‌خوان طاس” با کارگردانی بهمن معتمدیان و بازی سروش صحت، هومن برق‌نورد و فلامک جنیدی از 8 مهرماه در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه می‌رود.

بهمن معتمدیان گفت: قرار است از 8 مهرماه نمایش “آوازه‌خوان طاس” اثر اوژن یونسکو را در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر اجرا کنیم. به احتمال زیاد این نمایش را هر روز در دو نوبت به صحنه خواهیم برد.

وی درباره عوامل و بازیگران این نمایش افزود: تا به حال حضور سروش صحت، بهاره رهنما، هومن برق‌نورد و فلامک جنیدی در این نمایش قطعی شده و تا هفته آینده دو بازیگر دیگر نیز به گروه خواهند پیوست. لیلی رشیدی و نیما محبی دستیاران کارگردان، پوریا آریانپور طراح صحنه، لباس و گریم، رضا موسوی عکاس و علیرضا فانی طراح پوستر، بروشور و آفیش نمایش “آوازه‌خوان طاس” هستند.

معتمدیان درباره شیوه اجرای نمایش “آوازه‌خوان طاس” یادآور شد: در سال 76 این نمایش را به صورت اکسپرسیونیستی و کاریکاتوری به صحنه بردم ولی اجرای جدید به غیر از دکور واقع‌گرایانه خواهد بود.

بهمن معتمدیان پیش از این نمایش‌های “آوازه‌خوان طاس”، “ژاک یا تسلیم” و “دختر دم بخت” را به صحنه برده است. وی همچنین ساخت فیلم‌های مستند “آوازی برای مردن” و “موسیقی و فراموشی” و فیلم کوتاه “آکواریوم” را در کارنامه کاری خود دارد.