برچسب: کیومرث مرادی

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی پردیس تئاتر شهرزاد، تیر ماه امسال پردیس تئاتر شهرزاد میزبان گونه های مختلف نمایشی است. در این دوره آثاری از کیومرث مرادی، محمد رحمانیان، بهرام افشاری، شهرام گیل آبادی، علی اصغری، احسان گودرزی، شهاب مهربان و … در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه می روند.

کیومرث مرادی تیرماه ۱۴۰۱ با نمایش «مانش» بار دیگر در این مجموعه میزبان مخاطبان می شود. این نمایش با ترکیبی متشکل از مهدی حسینی‌نیا، نازنین کریمی و سام درخشانی روی صحنه می‌رود. نمایش «مانش»به تهیه کنندگی محمد قدس براساس نمایشنامه «اهالی کاله» نوشته پیام لاریان برای اجرا آماده شده و از ۱۷ تیرماه در پردیس تئاترشهرزاد روی صحنه می رود.

نمایش «عاشقانه‌ها» با نویسندگی مشترک محمد چرمشیر و بهمن عباسپور و طراحی و کارگردانی شهرام گیل آبادی، اجراهای خود را از آخرین روز بهار در سالن شماره یک پردیس تئاتر شهرزاد آغاز کرده است. در این نمایش امیر عظیمی، حمیدرضا ترکاشوند، سیما تیرانداز، شقایق فراهانی و ژاله صامتی ایفای نقش می‌کنند و در بخش‌هایی از این اجرا، امیر عظیمی و حمیدرضا ترکاشوند خوانندگی و اجرای زنده دارند.

نمایش «چه کسی جوجه تیغی را کشت؟» هر شب ساعت ۱۸ در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه می رود. این نمایش بازی بهرام افشاری و همراهی تینو صالحی و تهیه‌کنندگی محمد قدس تا پایان تیر ماه میزبان علاقه مندان است.

کنسرت تئاتر «لکانطه» با کارگردانی مشترک ساقی عطایی و علی اصغری که پیرو شکایت مدیر یک رستوران با نام مشابه از «کافه لقانطه» به «کافه لکانطه» تغییر نام داد، هرشب ساعت ۲۱:۳۰ در سالن شماره ۲ تئاتر شهرزاد روی صحنه می رود. ‌در این نمایش که تهیه‌کننده آن حمیدرضا علی‌نژاد و مجری طرح آن را نورالدین حیدری ماهر بر عهده دارد، امیر غفارمنش، مهدی یغمایی، فرزاد حسنی، حسین پورکریمی، فرنوش نیک‌اندیش و آذین رئوف ایفای نقش می‌کنند. همچنین مهدی یغمایی در این نمایش در نقش خواننده ایفای نقش می‌کند و به صورت زنده برای مخاطبان اجرا دارد.

محمد رحمانیان سال ۸۲ نمایشی را با نام «مرغ دریایی یا چخوف ساد» اجرا کرد. او در این ۱۹ سال نمایش‌های متعدد دیگری را روی صحنه برد ولی همچنان گوشه‌ای از ذهنش درگیر «چخوف ساد» دیگری بود. این هنرمند تئاتر حالا قصد دارد به دغدغه سالیان خود پاسخ گوید، گرچه مترجمان متعددی به ترجمه آثار چخوف پرداخته‌اند ولی رحمانیان برای اجرای نمایش «چخوف ساد» از ترجمه‌های سروژ استپانیان استفاده می‌کند.

این کارگردان برای اجرای این نمایش نیازمند فضای یک بیمارستان است و از آنجاکه به تازگی فضای بیمارستان امید در مجاورت پردیس تئاتر شهرزاد با عنوان «بوتیک تئاتر ایران» برای اجرای نمایش‌های خاص مورد بهره‌برداری قرار گرفته است رحمانیان از ۲۰ تیرماه تازه‌ترین نمایش خود را در همین مکان اجرا می کند. او همچون اغلب نمایش‌های خود، طراحی صحنه را به محسن شاه‌ابراهیمی سپرده و این طراح صحنه این روزها مشغول طراحی فضای این بیمارستان است تا در این اجرا به عنوان یک بیمارستان بیماران روانی مورد استفاده قرار بگیرد. فردین خلعتبری نیز برای این نمایش در حال ساخت موسیقی است.
نمایش تازه رحمانیان در قالب کاری آف‌استیج در کل فضا و تمام طبقات این این بیمارستان اجرا خواهد شد.

نمایش «دَرهَم‌تَنیدگی» داستان آدم‌هایی است که درباره‌ رازهای وحشتناک زندگی خودشان حرف می‌زنند، این نمایش به کارگردانی احسان گودرزی هرشب ساعت ۱۹:۳۰ در سالن شماره ۲ پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه می‌رود. احسان گودرزی، نمایش‌هایی همچون «مثل شلوار جین آبی»، «آهواره» و «اسلحه ناموس منه» را در کارنامه کارگردانی خود دارد.

بازیگران نمایش ۷۰ دقیقه‌ای «دَرهَم‌تَنیدگی»، خاطره حکیمی و احسان ‌گودرزی هستند.

«بک تو بلک» به کارگردانی سجاد افشاریان که پر مخاطب ترین تئاتر سال ایران لقب می گیرد با حضور بیش از شصت هزار مخاطب در ۶ ماه، ۲۳۳ اجرا و فروش نزدیک به هفت میلیارد تومان در تئاتر شهرزاد به پایان رسید.

نمایش «برگشتن افتخار آمیز مردان جنگی» به نویسندگی شهرام احمدزاده و کارگردانی حسین شهبازی از روز یکشنبه ۵ تیر ماه در سالن شماره ۲ پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه رفته است. ابوالفضل ‌جمشیدی، محسن ‌جلالی ‌راد، امیر ‌عباسی، آیدا ‌سرمست، ناصر ‌عزتی، اشکان ‌دلاوری، عارف ‌عباسی، فرشته ‌آلوسی، نصیر ساکی، علی ‌یعقوبی، نیلوفرحسنی، حامد ‌پورمحمد، محمود صفری تعدادی از بازیگرانی هستند که در این نمایش به ایفای نقش می‌پردازند.

نمایش «بوکسور» به نویسندگی و کارگردانی شهاب مهربان از ۵ تیر در سالن شماره ۳ پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه است و داستان ابراهیم دولابی معروف به ابی کلی را روایت می کند که طی تصادفی مشکوک در تیر ماه ۱۳۵۶ به قتل می‌رسد تا با مرگ او رازی مگو برای همیشه در خانواده وی پنهان بماند.

وحید ‌خوش ‌اقبال، جواد ‌پولادی، وحید ‌منتظری، فاطیما ‌بهارمست، میثم ‌نوروزی و علی ‌حسین ‌زاده در این نمایش ایفای نقش می کنند.

نمایش «سبکی» به نویسندگی و کارگردانی داریوش علیزاده و بازی محمدرضا محمدپور، کیوان احمدی، مرتضی مرادی، الناز فرجی، الهام احمدی و علی غفاری درباره رابطه پسری با پدر و پدربزرگ‌اش است و چالش میان آنها، داستان این اثر را پیش می‌برد.

«مونوپلژی» به نویسندگی و کارگردانی علی ‌حاجی ‌ملاعلی از ۵ تیر در سالن شماره ۳ پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه رفته است. نسیم ‌بهادری، یگانه کلانتر، ابوالفضل گرجی نژاد، ستاره ‌دهقانی، علی ‌خورشیدی، سارا ‌قاسمی در این نمایش ایفای نقش می کنند.

نمایش «پاهای خانم هزارپا» با این پیام که «گاهی حیات و در امان ماندن از بلایا وابسته به آن چیزی است که نقص خود یا گروهی از موجودات می‌دانیم» در تئاتر شهرزاد روی صحنه است. «پاهای خانوم هزارپا» تئاتری شاد، موزیکال و آموزشی در گروه سنی کودک ۴ تا ۱۲ سال است که این شب‌ها در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه می‌رود.

نمایشی با اجرای هنرمندان ناشنوا و توان‌یابان جسمی-حرکتی توانسته طی ۲ هفته اجرا رضایت مخاطبان کودک ونوجوان را به دست آورد و اجراهای خود را هر روز ساعت ۵ عصر تمدید کند.

به گزارش تئاتر آنلاین، کیومرث مرادی تئاتر جدید خود با نام «مانش» را با ترکیبی متفاوت متشکل از مهدی حسینی‌نیا، نازنین کریمی و سام درخشانی روی صحنه می‌برد.

مرادی برای نخستین بار با این بازیگران همکاری می‌کند تا با ترکیبی متفاوت تازه‌ترین اثر خود را برای اجرا آماده کند.

تئاتر«مانش» بر اساس نمایشنامه «اهالی کاله» نوشته پیام لاریان برای اجرا آماده شده و قرار است از نیمه تیر در پردیس تئاتر«شهرزاد» روی صحنه برود.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از مشاور رسانه‌ای پروژه، کیومرث مرادی که آخرین حضورش در تئاتر به کارگردانی نمایش «مرغ دریایی من» به سال ۱۳۹۸ برمی‌گردد بعد از سه سال دوری از صحنه، قرار است نمایش «مانش» را روی صحنه ببرد.

مرادی نمایش «مانش» را براساس نمایشنامه‌ «اهالی کاله» نوشته پیام لاریان کارگردانی می‌کند و قصد دارد اجرای آن را از نیمه تیرماه در پردیس تئاتر «شهرزاد» شروع کند.

وی تاکنون نمایش‌هایی چون «شکلک»، «افسون معبد سوخته»، «خواب در فنجان خالی»، «نامه‌هایی از خاور میانه»، «مرغ دریایی من» و … را کارگردانی کرده است.

تئاتر آنلاین -گروه هنر-آروین موذن‌زاده؛ ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی و با سپری کردن بیش از ۴ دهه پا به قرنی تازه گذاشت؛ در این عمر سپری شده ۴۳ ساله، آثار مختلفی با موضوعاتی متنوع از دفاع مقدسی، دینی، کمدی، اجتماعی و … تولید و در سالن‌های تئاتر به صحنه رفتند. برخی از این آثار بسیار جریان ساز بودند و برخی آثار خاطره‌انگیز و پرمخاطب.

شاید خالی از لطف نباشد مروری داشته باشیم بر آثاری که طی دهه‌های ۶۰، ۷۰، ۸۰ و ۹۰ تولید و اجرا شدند، روندی که این آثار برای تمرین و تولید طی کردند، گروهی که در تولید و اجرای اثر حضور داشتند و دیدن تصاویر این اجراها اعم از عکس یا فیلم.

از این رو در گروه هنر تئاتر آنلاین تصمیم بر این شد که از آغاز سال ۱۴۰۰ با جمع‌آوری اطلاعات مختلف اجراهای ۴ دهه گذشته، مروری بر تولیدات تئاتر ایران در این بازه زمانی داشته باشیم.

در شانزدهمین گام از مرور «چهار دهه خاطرات صحنه» سراغ نمایش «خواب در فنجان خالی» نوشته نغمه ثمینی و کارگردانی کیومرث مرادی رفته‌ایم.

نمایش «خواب در فنجان خالی» بهمن ماه ۸۱ در قالب بیستمین جشنواره تئاتر فجر به صحنه رفت و در خرداد و تیر ۸۲ اجرای عمومی خود را در تالار قشقایی مجموعه تئاتر شهر آغاز کرد. خوش درخشیدن نمایش در جشنواره تئاتر فجر باعث شد «خواب در فنجان خالی» در اجرای عمومی نیز مورد استقبال زیادی از جانب مخاطبان قرار گیرد.

نغمه ثمینی و کیومرث مرادی در سال‌های گذشته تجربیات موفقی در مقام نویسنده و کارگردان با یکدیگر داشته‌اند که می‌توان به «ژولیوس سزار به روایت کابوس»، «مرگ و شاعر»، «خانه»، «رازها و دروغ‌ها»، «افسون معبد سوخته»، «شکلک» و «خواب در فنجان خالی» اشاره کرد.

داستان نمایشنامه «خواب در فنجان خالی» در هشت تابلو روایت می‌شود. فرامرز و مهتاب زوجی عکاس و پرستار که بازمانده از تبار قاجار هستند و تنها وارث این خاندان به شمار می‌آیند در انتظار مرگ عمه پدربزرگ شان (آقاعمه / ماه لیلی) که زنی ۱۲۰ ساله است، هستند تا بعد از مرگِ او به تقسیم ارث که شامل خانه اجدادی است، بپردازند و طبق قراری که سال‌ها قبل در هنگام ازدواجِ صوری شان گذاشته‌اند از یکدیگر جدا شوند، اما بر اثر یک اتفاق نادر پزشکی (سارماکوپندی) آقاعمه بعد از مرگ دوباره جان می‌گیرد و از آن به بعد در هر پرده جوان‌تر از پرده پیش ظاهر می‌شود و گذشته خویش را از طریق قرینه سازیِ موقعیت زوجِ امروزی و گذشتگان خانواده باز می‌گوید.

نمایشنامه از نظر ساختاری و شیوه روایت داستان بر تکرار تاریخ و بازی با زمان بنا شده است اما به جای استفاده از تکنیک فلاش بک به رئالیسم جادویی روی آورده و به شیوه جریان سیال ذهن گذشته در زمان حال حاضر می‌شود و در واقع به همپوشانی گذشته و حال می‌پردازد.

به اعتقاد نغمه ثمینی شخصیت‌های این نمایش در دوره‌ای با یک تقدیر تاریخی روبرو می‌شوند و چون نسبت به آن آگاه نیستند، به گونه‌ای در برابر آن تسلیم می‌شوند اما زنده شدن پیرزن ثابت می‌کند که می‌شود بر این تقدیر تاریخی هم فائق آمد یعنی ادامه داستان، تکرار دوباره شرایط نیست…

در این نمایشنامه نغمه ثمینی علاوه بر پرداختن به مفاهیم مختلف با زیرکی به رگه‌هایی از مردسالاری در جامعه ایران نیز کنایه زده است؛ عمارت اشرافی این نمایشنامه را می‌توان نمادی از جامعه ایران دانست که مردانش اگر چه در ظاهر به‌دنبال آزادی در جامعه هستند اما در پس ذهن خود و در خلوت خانه همچنان علاقه مند به برقراری نظامی مردسالار هستند که در آن کسی جز خودشان تصمیم گیرنده نباشد.

علاوه بر جذابیت‌های نمایشنامه، شیوه کارگردانی، هدایت بازیگران، میزانسن و فضاسازی‌های کیومرث مرادی در مقام کارگردان که می‌توان آن را یکی از بهترین کارهایش در همکاری با ثمینی به حساب آورد، طراح صحنه پیام فروتن که به درستی در خدمت فضای رئال / رئالیسم جادوئی اثر بود و بازی‌های تاثیرگذار و در خدمت متن پانته‌آ بهرام در نقش آقاعمه، احمد ساعتچیان در نقش فرامرز / فرامرزخان، مریم کاظمی در نقش مهتاب / ماهرخ باعث شده با وجود گذشت سال‌ها از اجرای نمایش همچنان شیوه اجرایی و فضاسازی جذاب اثر در ذهن مخاطبان باقی بماند.

در همین راستا احمد ساعتچیان بازیگر این اثر نمایشی در گفتگو با تئاتر آنلاین درباره حضورش در این نمایش و همکاری با کیومرث مرادی و نغمه ثمینی عنوان کرد: برای پرداختن به چگونگی حضورم در نمایش «خواب در فنجان خالی» باید به عقب تر و زمستان سال ۷۸ برگردم؛ زمانی که کیومرث مرادی مشغول کار روی «هشتمین سفر سندباد» بهرام بیضایی به عنوان پایان نامه فوق لیسانسش بود که من در آن نمایش بازی کردم و این اولین همکاری ما بود. این نمایش سال ۷۹ نیز اجرای عموم داشت. از آنجا به بعد ما که همگی هم‌دوره‌ای‌های دانشکده بودیم گروه تئاتر «تجربه» را شکل دادیم و شروع به کار کردیم.

وی ادامه داد: نغمه ثمینی تحت تاثیر سفری که همان سال‌ها به ژاپن داشت نمایشنامه «افسون معبد سوخته» را نوشت که اجرا شد و بعد از آن نمایش «رازها و دروغ‌ها» به صحنه رفت و در ادامه این ۲ اثر، «خواب در فنجان خالی» را نوشت که اجرای بسیار موفقی بود و از طراحی صحنه پیام فروتن گرفته تا طراحی لباس آوا عربشاهی و بازی بازیگران و کارگردانی و متن اثر درخشانی از کار درآمد که دلیل این موفقیت را می‌توان در عقبه، تجربیات و شناختی جستجو کرد که گروه پیش از این با هم داشتند و یکی از مهمترین عناصر پیوند دهنده این گروه حضور نغمه ثمینی به عنوان یک درام‌نویس متعهد بود چون در تمام تمرین‌ها حضور می‌یافت و نظرات خودش را با ما در میان می‌گذاشت و پذیرای ایده بقیه اعضای گروه نیز بود. تا جایی که به یاد دارم متن نمایشنامه نیز قبل از تمرین تا حدود زیادی شکل گرفته بود و شاید در تمرین‌ها تغییراتی داشت که با همفکری که ثمینی و مرادی با هم داشتند کامل شد.

وی درباره تداوم فعالیت گروه‌های تئاتری که این روزها دیگر کمتر نشانی از آن در تئاتر یافت می‌شود، بیان کرد: در آن دوران خیلی چیزها می‌توانست تداوم داشته باشد که حالا دیگر ندارد. مسایل مالی از اهمیت زیادی برخوردار است از طرف دیگر گروه‌هایی که به صورت منسجم کار می‌کنند، نیاز به حمایت دارند. همچنین مسایل و اختلافات درون گروهی هم یکی از مواردی است که باعث از هم پاشیدن گروه‌ها می‌شود چون می‌بینیم که خیلی وقت‌ها در گروه منیت به وجود می‌آید در حالی که به عنوان نمونه قرار نیست منِ بازیگر حتماً در همه کارها نقش اصلی را بازی کنم بلکه می‌توانم در کنار گروه باشم، پیشنهاداتم را مطرح کنم و یا هر کار دیگری که از دستم برمی‌آید انجام دهم. هر نمایشی حتی ۱۰۰ شب هم که بخواهد اجرا برود بالاخره یک روز به پایان می‌رسد اما درنهایت این رفاقت‌ها است که ماندگار می‌شود. ما در گروه تئاتر «تجربه» دوستی‌های خوبی داشتیم که تا الان هم ادامه دارد اما شرایط کاری هرکداممان باعث شد که در سال‌های اخیر نتوانیم کار مشترکی با هم داشته باشیم.

این بازیگر تئاتر افزود: بخش عمده‌ای از این نمایش در زیرزمین معروف منزل پانته‌آ بهرام شکل گرفت که نمایش‌هایی زیادی در آنجا تمرین شد. آن زمان هرکدام از ما سر کارهای مختلفی بودیم و فقط شب‌ها وقت آزاد داشتیم که در زیرزمین جمع می‌شدیم و تمرین می‌کردیم.

بازیگر نمایش «هیولاخوانی» درباره شیوه نگارش نغمه ثمینی یادآور شد: نغمه ثمینی اشراف بسیار خوبی نسبت به کاراکترهای زن دارد و من این نکته را همیشه به خودش نیز گفته‌ام چون شخصیت‌های زن را بسیار کامل و درست می‌نویسد اما در این میان کاراکترهای مردش نسبت به زنان فشرده می‌شوند. ثمینی فردی بسیار احساسی است از این رو معتقدم نسخه اول متن‌هایش درست ترین و کامل‌ترین آثارش هستند. من رکوردار بازی در نمایشنامه‌های نغمه ثمینی هستم و غیر از آثاری که از او به کارگردانی کیومرث مرادی بازی کرده‌ام می‌توانم به «سه جلسه تراپی» افسانه ماهیان، «دوشس ملفی» محمد رضایی راد، «هیولا خوانی» محمد یعقوبی و … اشاره کنم. همیشه پیشنهاد بازی در متن‌های ثمینی را به اصطلاح «روی هوا می‌زنم» چون قلمش را به خوبی می‌شناسم. از طرف دیگر او یکی از باظرفیت ترین نمایشنامه نویسان ماست و با گروه تعامل بسیاری دارد و کار گروهی را خیلی خوب بلد است.

ساعتچیان درباره مفاهیم مستتر در نمایش و نقشی که ایفا می‌کرد، نیز گفت: نقش فرامرز در این نمایش کنایه‌ای بر شرایط اجتماعی، سیاسی زمانه خودش است. در اوایل دهه ۸۰ در زمان تحولات دوران اصلاحات قرار داشتیم، روزهای خوب تئاتر که می‌شد درباره خیلی چیزها نوشت و اجرایشان کرد. نمایش علاوه بر اینکه نقدی بر شرایط روز داشت دوران قاجار را هم به نقد می‌کشید.

بازیگر نمایش «خانه» یادآور شد: نقش فرامرز / فرامرخان یکی از سخت‌ترین نقش‌هایی بود که تا امروز بازی کرده‌ام و چون برای اولین بار بود که روی صحنه جان می‌گرفتند این سختی برای من در عین لذت بخش بودن، بیشتر نیز شده بود. در کلاس‌های بازیگری‌ام به جز مونولوگ های شناخته شده دنیای نمایش یکی از مونولوگ های که همیشه در کلاس با هنرجوها رو آن کار می‌کنم مونولوگ فرامرز در تابلو هفتم نمایش است که در حال تلفنی حرف زدن با سردبیر روزنامه‌اش است. در این مونولوگ چندین حس مختلف به صورت همزمان وجود دارد که تجربه بسیار جذابی برای یک بازیگر به حساب می‌آید.

این هنرمند با اشاره به خاطره‌ای که از این اجرا داشته است، گفت: یکی از خاطراتی که همچنان در ذهنم باقی مانده مربوط به صحنه پایانی نمایش است که مسموم شدن فرامرز دیزالو می‌شود به مسمومیت فرامرزخان کاشف میرزایی در گذشته. من یک سال قبل از این نمایش در نمایش «کرگدن» وحید رهبانی بازی کرده بودم و در آنجا شکل تبدیل شدنم از یک انسان به کرگدن شبیه همین صحنه پایانی «خواب در فنجان خالی» بود و احساسم این بود که در این صحنه نیز در حال یک استحاله هستم.

وی ادامه داد: در طول سال‌ها فعالیتم به عنوان بازیگر تنها چند نمایش است که همچنان دیالوگ‌ها و مونولوگ هایش را از حفظ هستم که «خواب در فنجان خالی» یکی از آنهاست. یکی از دیالوگ‌هایی که همچنان حفظ هستم دیالوگ فرامرزخان بود که می‌گفت: «کدام مشروطه طلبی؟ به عقده پا به پا دویدن با شما اگر نبود، من شازده قجری کی می‌دانستم ملت با ت است یا ط؟! حالا هم که شکرخدا تقش درآمده و عدالت خانه را به توپ بستند و ما هم شده‌ایم تنبان عثمان، تبعیدی و سرگردان. تاوانش را که می‌دهد. شما؟»

وی در پایان صحبت‌هایش اظهار کرد: آن زمان آقای بیضایی برای نمایش «شب هزارو یکم» به دنبال بازیگر بود و من هم برای تست دادم نزد ایشان رفتم و همین مونولوگ را اجرا کردم. آقای بیضایی وقتی فهمید این مونولوگ نمایشی است که در حال اجراست تعجب کرد و چند روز بعد هم به تئاتر شهر آمد و نمایش ما را دید. من نتوانستم در نمایشی با آقای بیضایی همکاری داشته باشم اما ایشان همیشه در مقام تماشاگر و منتقد، پیشنهادات خیلی خوبی نسبت به بازی ام داشت که من را خوشنود می‌ساخت.

تئاتر آنلاین -گروه هنر- آروین موذن‌زاده: با اعلام تعطیلی یک هفته‌ای همه فعالیت‌های فرهنگی و هنری در اسفند ماه ۹۸، شاید کمتر کسی تصورش را می‌کرد که این وضعیت تا نزدیک به دو سال ادامه دار شود و تا امروز که خرداد ۱۴۰۰ هم رو به پایان است ۱۵ ماه از آن زمان گذشته، همچنان همه چیز بلاتکلیف باقی مانده باشد.

در طول یک سال و سه ماه گذشته در مقاطعی فعالیت‌های تئاتری به طور موقت از سر گرفته شدند اما این فعالیت‌ها مدت زیادی به طول نینجامیده است و با بحرانی شدن وضعیت گسترش بیماری کرونا مجدد سالن‌های تئاتری تعطیل شده‌اند.

حالا و در روزهایی که همه تریبون‌ها در اختیار شعارهای غالباً اقتصادی نامزدهای تکیه بر مسند هدایت دولت سیزدهم قرار دارد و کمتر رد و نشانی از برنامه، دغدغه و حتی شعاری از جنس فرهنگ و هنر است، بازخوانی یکی از مهمترین غفلت‌ها در حوزه تئاتر شاید بتواند نگاه دولتمردان آینده را به وضعیت بحرانی این حوزه جلب کند.

بلاتکلیفی هنرمندان تئاتر به دلیل نبود مدیریت بحران

شروع پاندمی کرونا نه تنها فعالیت‌های تئاتری در ایران بلکه در همه کشورهایی دیگر جهان را هم با بحران مواجه کرده و باعث تعطیلی سالن‌های تئاتری و فعالیت گسترده هنرمندان و همچنین به تعویق افتادن و یا تعطیلی جشنواره‌های مختلف تئاتری در همه جای دنیا شده است اما شاید این تعطیلی در ایران تاثیرگذارتر و بحرانی‌تر از سایر کشورهای جهان باشد چون در تئاتر ایران بی برنامگی و نداشتن مدیریت بحران هنرمندان تئاتر را در بلاتکلیفی نگه داشته است.

بسیاری از اهالی تئاتر در طول این مدت از شغل اصلی‌شان که تولید تئاتر بوده است و البته جزو مشاغلی هم است که از طرف دولت به رسمیت شناخته نمی‌شود، دور افتاده‌اند و جدا از مشکلات روحی و روانی از لحاظ وضعیت ارتزاق و معیشت هم با مشکلات عمده‌ای روبرو شده‌اند.

آن دسته از هنرمندانی هم که جسارت این را داشتند که در طول این ۱۵ ماه اثری را آماده اجرا کنند به دلیل اوج گرفتن مدام بیماری و توقف‌های پیایی نمایش‌هایشان با ضررهای مالی، از دست دادن بازیگران به دلیل حضورشان در پروژه‌های دیگر، نداشتن انگیزه برای اجرای دوباره و… روبرو شدند و آن تعدادی هم که موفق شدند نمایششان را در یک بازه زمانی به صورت کامل به صحنه ببرند در بیشترین استقبال ممکن از سوی مخاطبان هر شب تنها نیمی از ظرفیت سالن را در اختیار داشتند تا اجرایشان را با حداقل درآمد به پایان ببرند و تنها دلخوش به کمک هزینه اندکی بودند که برای اجرای نمایش به آنها وعده داده شده است.

در حالی که می‌دانیم در کشورهای دیگر دنیا تئاترها کاملاً تعطیل شده و دولت کمک‌هایی را به هنرمندانش برای جبران خسارتی که به آنها وارد آمده، پرداخت کرده است نه اینکه هنرمندان در بلاتکلیفی و شش و بش باز شدن یا نشدن سالن‌های تئاتری به سر ببرند و به جای حمایت برای از دست ندادن نوبت اجرا و یا اندکی درآمد که باعث نفس کشیدن موقتی شان شود مجبور به روی صحنه رفتن با تمامی مشکلاتی که می‌دانیم این بیماری واگیردار برای مردم به وجود می‌آورد، شوند.

تلاش‌های بخش دولتی برای استفاده از ظرفیت فضای مجازی تنها معطوف به برگزاری جشنواره‌های زیرمجموعه دولت و نمایش آفلاین این آثار شده است این تعطیلات اجباری می‌توانست مدیران فرهنگی کشور را به فکر جایگزین موقتی برای تئاترهای صحنه‌ای بیندازد و با توجه بیش از پیش مردم در سال‌های اخیر به فضای مجازی یکی از راه کارهای پیش رو حمایت از اجرای نمایش‌های آنلاین و تولید تله تئاترهایی بود که خود هنرمندان بارها در گفتگوهایشان بر علاقه و استقبال از آن تاکید داشتند. متاسفانه در طول ۱۵ ماه گذشته بخش دولتی تلاشی برای استفاده از این ظرفیت نکرد در حالی که این پاندمی می‌توانست برای مدیران ما تبدیل به فرصتی شود تا حداقل در سال پایانی دولت، توانایی، دغدغه‌مندی و تلاش برای ارتقای وضعیت معیشتی هنرمندان و توجه به رویکردهای نوین در هنر را به رخ مدیران بعدی خود بکشند اما به نظر می‌رسد این مدیران تصورشان این است که تنها بیلان کاری معتبری که می‌توانند رویش مانور دهند تعدد اجراهای صحنه‌ای در طول بحران کرونا و تاکید بر روشن نگاه داشتن چراغ تئاتر تنها از این طریق است.

تلاش‌های بخش دولتی برای استفاده از ظرفیت فضای مجازی تنها معطوف به برگزاری جشنواره‌های زیرمجموعه دولت و نمایش آفلاین این آثار شده است که در اولین گام جشنواره تئاتر «مقاومت» اقدام به نمایش آفلاین آثار شرکت کننده در جشنواره را کرد و در مرحله بعد با اعلام راه اندازی فاز نخست «تلویزیون تئاتر ایران» در زمستان سال ۹۹ این وعده داده شد که راه اندازی این پلتفورم مرجع کاملی برای ارائه مستندات تصویری تئاتر کشور خواهد بود و قرار است با هدف بهره‌مندی از ظرفیت‌های فضای مجازی برای ارائه آثار، «پروژه حمایت از تولید آثار برای عرضه در فضای مجازی» در دستور کار قرار گیرد.

استفاده از ظرفیت فضای مجازی؛ فرصتی که نادیده گرفته شد

در مراسم رونمایی از این سامانه قادر آشنا مدیرکل هنرهای نمایشی درباره دلایل راه اندازی این پروژه عنوان کرد: شیوع کرونا موجب شد تا در تدارک گسترش امکانات تئاتر باشیم و تلویزیون تئاتر ایران نیز در همین راستا راه اندازی شد. همچنین برای فازهای بعدی این پروژه از جمله سازوکارهای قانونی مربوط به عرضه آثار و استانداردهای ضبط با کیفیت فیلم نمایش‌ها با همکارانمان در سازمان سینمایی وارد تعامل و گفتگو شدیم و تا این لحظه از حمایت‌های همکارانمان در این سازمان بهره برده‌ایم.

با این وعده و وعیدها «تلویزیون تئاتر ایران» که بنا به گفته مجتبی حسینی معاون هنری وزارت ارشاد اسلامی به عنوان ارمغان ارزشمندی برای فرهنگ و هنر این مرز و بوم به شمار می‌رود، همزمان با برگزاری سی و نهمین جشنواره تئاتر فجر فعالیت خود را آغاز کرد که در گام نخست با کاستی‌ها و انتقاداتی در نمایش فیلم تئاترهای جشنواره تئاتر فجر هم همراه بود و مخاطبان برای دیدن آثار جشنواره با مشکلات نرم افزاری مختلفی روبرو شدند. اما در نهایت فعالیت «تلویزیون تئاتر ایران» با پایان جشنواره نمایش عروسکی تهران-مبارک نیز متوقف شد و اگر این روزها به این سامانه مراجعه کنید هیچ نشانی از فعالیت در آن یافت نمی‌شود. البته شنیده‌هایی مبنی بر مذاکره با گروه‌های نمایشی برای تبدیل آثارشان به صورت فیلم تئاتر و پخش این نمایش‌ها از طریق «تلویزیون تئاتر ایران» به گوش می‌رسد که هنوز به مرحله پخش نرسیده اما می‌تواند توجیه مناسبی برای پرداخت سقف کمک هزینه به گروه‌هایی باشد که در این شرایط روی صحنه می‌روند.

مدیران محافظه کاری که دست به عصا راه می‌روند

مدیران ما در طول ۱۵ ماه گذشته آنقدر محافظه کار بودند و ترجیح دادند که در این زمینه دست به عصا راه بروند که حتی خودشان نیز پرداختن به امکانات فضای مجازی را در اولویت برنامه‌هایشان به عنوان یک امکان قرار نمی‌دادند و با وجودی که به دلیل گستردگی شدید بیماری در حوزه‌های دیگر هنری اغلب نشست‌های رسانه‌ای به صورت مجازی و با حداقل تعداد عوامل برگزار می‌شود اما مدیران و دبیران جشنواره‌های مختلف تئاتری در طول یک سال اخیر ترجیح دادند نشست‌ها و افتتاحیه و اختتامیه جشنواره‌هایشان را به صورت فیزیکی و با دعوت از رسانه‌ها برگزار کنند و بعد از اعتراض خبرنگاران به این اقدام با حداقل اطلاع رسانی تعدادی از نشست‌ها و مراسم‌ها به صورت مجازی نیز پوشش داده شد که این مساله نشان دهنده نداشتن اعتماد به تاثیرگذاری فضای مجازی و علاقه مند به پر کرد سالن با حضور رسانه‌های تصویری و خبرنگاران با وجود خطر ابتلا به بیماری بود.

مدیران ما در طول ۱۵ ماه گذشته آنقدر محافظه کار بودند و ترجیح دادند که در این زمینه دست به عصا راه بروند که حتی خودشان نیز پرداختن به امکانات فضای مجازی را در اولویت برنامه‌هایشان به عنوان یک امکان قرار نمی‌دادند در نهایت تمامی فعالیت‌های جسته و گریخته تئاتری اعم از برگزاری جشنواره یا اجرای نمایش‌های آنلاین و پخش فیلم تئاتر که در طول این مدت در فضای مجازی شکل گرفته به صورت خودجوش و از جانب خود هنرمندان بوده است و فعالیت منفعلانه سامانه‌هایی چون «تلویزیون تئاتر ایران» نشان داد که نباید انتظاری از بخش دولتی در توجه به رویکردهای نوین اجرای تئاتر داشت. شاید تنها نهادی که در طول این مدت به صورت مداوم و بدون وقفه در طرحی با عنوان «نمایش نما» اقدام به پخش فیلم تئاترهایی برای کودکان و نوجوان کرد، کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بود که محصولات سال‌های گذشته خود را به صورت رایگان به مخاطبان عرضه کرد.

البته از جانب برخی از هنرمندان تئاتر، مقاومت‌ها و انتقادهایی نیز به تولید تئاترآنلاین -نه نمایشِ آنلاین فیلم‌ها که کاملاً متفاوت با تولید اثری در چارچوب تئاترآنلاین است- به عنوان جایگزینی موقتی در این شرایط وجود داشت و اکثراً بر این مورد پافشاری داشتند که تئاترآنلاین را نمی‌توان به عنوان مُسکن و خوراک فرهنگی به جامعه تزریق کرد که یکی از دلایل مخالفتشان نیز این بود که تئاتر با تماشاگر زنده هویت می‌یابد و تقابل مخاطب و بازیگران روی صحنه است که می‌تواند به صحنه جان ببخشد این انتقادات در حالی مطرح می‌شود که قرار نیست همان انتظاراتی را که از یک اجرای صحنه‌ای داریم از یک نمایش آنلاین نیز داشته باشیم چون مناسبات اجرای این ۲ گونه با یکدیگر متفاوت است و علاوه بر انتخاب متفاوت متنی که برای یک نمایش آنلاین مورد توجه قرار می‌گیرد، نحوه کارگردانی، بازیگری، طراحی صحنه و لباس در کنار در اختیار داشتن امکانات مناسب فنی ضبط و پخش صدا و تصویر از اهمیت زیادی برخوردار است.

برخی دیگر از هنرمندان نیز معتقد بودند به هر حال اجرای تئاتر آنلاین و یا تله تئاتر نیز در شرایط امروز گستردگی بیماری کرونا خطرناک است و در وضعیتی که هنرمندان در اولویت دریافت واکسن قرار ندارند انجام چنین فعالیت‌هایی آسیب‌هایی بیشتر از نفعش دارد و دولت موظف است که در این شرایط بحرانی از هنرمندانش حمایت کند.

قطب‌الدین صادقی: لزوم تقویت زیرساخت‌ها برای اجرای تئاتر آنلاین

در همین زمینه قطب‌الدین صادقی نیز در گفتگویی درباره اجرای تئاتر به صورت آنلاین و لزوم تقویت زیرساخت‌ها به تئاتر آنلاین گفته بود: نباید در این زمینه شتابزده عمل کرد. در این شرایط نیز گروه‌هایی دست به تولید تئاتر آنلاین زده‌اند که اغلبشان خیلی حرفه‌ای نیستند از همین رو اعتقادم بر این است که اگر قرار باشد تئاتر آنلاین داشته باشیم باید توسط گروه‌های بسیار حرفه‌ای انجام گیرد تا قدرت تاثیر و جذابیت چنین اجراهایی پایین نیاید.

صادقی یادآور شده بود: نکته دیگر این است که باید امکانات فنی بسیار پیشرفته‌ای در اختیارشان قرار گیرد تا بتواند ضرر و زیان این ارتباط را جبران کند چون من اعتقاد راسخ دارم که هنر تئاتر یک هنر بی واسطه است و وابسته به ارتباط تنگاتنگ و نفس به نفس تماشاگران است به عنوان نمونه من برخی از نمایش‌های خودم را که به صورت ضبط شده دیدم باورم نمی‌شد که این کارها را من به صحنه برده‌ام. حتی شاهد چند اجرای پیتر بروک از نزدیک بوده‌ام و زمانی که اجرای ضبط شده‌شان را دیدم واقعاً متعجب شدم چون این فیلم تئاترها یک دهم جذابیت اجرای زنده آثار او را نداشت. این اتفاق امری طبیعی است چون تئاتر یک مدیوم و وسیله بیان فرهنگی مجزاست و زمانی که در یک مدیوم دیگر برای عرضه قرار می‌گیرد باید دچار تغییر و تحولات اساسی شود.

از طرف دیگر هنرمندانی هم هستند که به اجرای تئاتر به صورت آنلاین به عنوان یک فرصت و کسب تجربیات جدید نگاه می‌کنند، هنرمندانی چون کیومرث مرادی و آریان رضایی از جمله اولین افرادی بودند که با شروع پاندمی کرونا و تعطیلی سالن‌های تئاتری دست به تولید نمایش‌های آنلاین زدند که تجربیات موفقی هم بودند.

کیومرث مرادی: تئاترآنلاین به مثابه یک کنش اجتماعی

در همین زمینه کیومرث مرادی در گفتگو با تئاتر آنلاین عنوان کرده بود: در جهت تحقق بخشیدن به این شعار که «تئاتر همواره زنده است» تصمیم گرفتم نمایشنامه مشهور «آنتیگونه» اثر سوفوکل را به صورت پرفورمنس و به شکل زنده پنجشنبه و جمعه اول و دوم آبان ماه در صفحه اینستاگرام خودم و تئاتر مستقل تهران اجرا کنم. اجراگر این پرفورمنس نیز خودم خواهم بود. بزرگترین هدف من از این کنش اجتماعی این است که اعلام کنم تئاتر همچنان زنده است و امید را برای جوانان تئاتری و مخاطبان این هنر حفظ کنم از همین رو این پرفورمنس به صورت رایگان به مخاطبان عرضه خواهد شد.

آریان رضایی نیز از اوایل سال ۹۹ دست به تولید چند اثر نمایشی بر بستر یکی از سامانه‌های مجازی زد که به عنوان اولین گام‌های استفاده از این ظرفیت مود توجه مخاطبان نیز قرار گرفت. رضایی ابتدا نمایش «ارتباط تصویری» را به صورت آنلاین در فضای لایو اینستاگرام و در قالب فستیوال «ارتباط مجدد» اجرا و سپس به صورت مستقل نمایش‌های «آقای شادی»، «خانم آنلاین» و «مرجان» را طراحی و کارگردانی کرد. آریان رضایی: شفافیت مالی برنامه‌هایی که انجمن هنرهای نمایشی در همکاری با یک اپلیکیشن برگزار کرد، مشخص نیست و یا اینکه چه میزان بودجه صرف راه اندازی «تلویزیون تئاتر ایران» شده است که بدون مشورت با فعالان این حوزه فعالیت خود را آغاز کرد و در نهایت بازخورد مناسبی هم نداشت

این کارگردان تئاتر در گفتگویی درباره اجرای آنلاین نمایش‌ها به عنوان جایگزین موقت تئاتر صحنه‌ای در شرایط فعلی به تئاتر آنلاین گفته بود: متاسفانه در جامعه تئاتری ما همیشه نسبت به جریان‌های نو، مقاومت وجود دارد و همین مساله باعث می‌شود اتفاقات دیرتر عملی شوند. من از ابتدای سال مطمئن بودم که حداقل تا پایان سال تئاتر نخواهیم داشت از این رو اجرای نمایش‌ها به صورت آنلاین بهترین راهی است که می‌توانیم ارتباطمان را با مخاطبان حفظ کنیم.

وی متذکر شده بود: این روزها ناامیدی در گفتگوهای رسانه‌ای اهالی تئاتر و گله از بی پولی و حمایت نشدن موج می‌زند در حالی که می‌دانیم این حرف‌ها کمکی نمی‌کند و در این ماه‌های پایانی دولت اتفاقی برای تئاتر نخواهد افتاد و تنها در کنار معضل کرونا، ناامیدی هم به جامعه تزریق می‌شود. معتقدم اجراهای آنلاین هم به اصطلاح «دهن کجی» به کسانی است که می‌خواهند تئاتر را تعطیل کنند و هم بهترین راه برای ادامه فعالیت در شرایط موجود. امیدوارم گروه‌های دیگر تئاتری نیز از این طرح استقبال کنند و شاهد استمرار این نوع از اجراها باشیم.

البته این گفتگوی رضایی مربوط به آبان ۹۹ می‌شود اما اجرای نمایش «مرجان» آخرین تجربه این کارگردان در فضای مجازی بود و وی در آخرین گفتگویی که با تئاتر آنلاین داشت به دلیل حمایت نشدن و بی علاقگی مدیران نسبت به اجرای تئاتر آنلاین از فعالیت در این زمینه دلسرد شده و این روزها ترجیح می‌دهد در زمینه نگارش فیلمنامه فعالیت داشته باشد.

آریان رضایی: انگیزه و انرژی که ناکام ماند

وی در تازه‌ترین گفتگویش با تئاتر آنلاین درباره دلسردی‌اش از تئاتر و ضعف‌های «تلویزیون تئاتر ایران» گفته است: متاسفانه از ناکارآمدی مدیریت تئاتر دلسرد و ناامید شده‌ام و فعلاً انگیزه‌ای برای تئاتر کار کردن ندارم مگر نوشتن درباره‌اش. در مدیریت دولتی تئاتر ما نبود شفافیت وجود دارد به این ترتیب که مدیران ما به جای سرمایه‌گذاری و حمایت از هنرمندان پروژه‌هایی را تعریف می‌کنند که شفاف نیست. برای نمونه شفافیت مالی برنامه‌هایی که انجمن هنرهای نمایشی در همکاری با یک اپلیکیشن برگزار کرد، مشخص نیست و یا اینکه چه میزان بودجه صرف راه اندازی «تلویزیون تئاتر ایران» شده است که بدون مشورت با فعالان این حوزه فعالیت خود را آغاز کرد و در نهایت بازخورد مناسبی هم نداشت و با مشکلات عدیده‌ای در پخش آنلاین نمایش‌ها در جشنواره تئاتر فجر روبرو بودیم. چرا به جای حمایت از هنرمندان تئاتر در این شرایط، برنامه‌های غیرشفاف تعریف می‌کنند. این بی برنامگی و غیرشفاف بودن اعتماد را از هنرمندان ما گرفته است.

مونا فرجاد نیز از جمله هنرمندانی است که این روزها به صورت شخصی و خودخواسته مونولوگ‌های کوتاهی را بر اساس ادبیات عامیانه ضبط می‌کند که هر هفته از صفحه شخصی‌اش در فضای اینستاگرام برای مخاطبان به اشتراک گذاشته می‌شود و در این مدت کوتاه توانسته مخاطبان زیادی را به خود جذب کند. فرجاد بدون امکانات در منزل شخصی‌اش، با دوربین موبایل و گاهی همراهی یک نوازنده، دست به تولید «تک گویی‌های زنانه بر اساس حروف الفبا» زده است؛ اجرایی که تنها بر خلاقیت فردی و مونولوگ های متنوع و کوتاه که توسط یکی از دوستان نویسنده‌اش نوشته می‌شود، استوار است. این قطعات نمایشی را شاید از لحاظ اصولی نتوان جزو تئاتر آنلاین به حساب آورد چون این ویدئوها از قبل ضبط شده و بعد به صورت آفلاین منتشر می‌شوند و مخاطبان نمی‌توانند به صورت زنده کنش‌های بازیگر را جلوی دوربین دنبال کنند و از زیرساخت‌ها و تجهیزات حرفه‌ای که لازمه ضبط یک نمایش آنلاین یا حتی فیلم‌تئاتر است نیز برای ضبط این مونولوگ ها استفاده نمی‌شود اما همین تلاش در شرایط کرونا زده تئاتر می‌تواند به عنوان نقطه امیدی برای چنین فعالیت‌هایی در فضای مجازی از جانب هنرمندان تبدیل شود.

بخش دولتی پشت گروه‌های تئاتری بایستد

فرجاد در گفتگو با تئاتر آنلاین در پاسخ به اینکه آیا مدیریت دولتی باید به این فعالیت نوظهور در ایران ورود و از هنرمندان حمایت کند، عنوان کرد: چه بهتر که مدیریت دولتی به این فضا ورود و از لحاظ مالی از هنرمندان حمایت کند یا حداقل امکاناتی مثل استودیو و دوربین و تجهیزات فنی را در اختیارشان قرار دهد چون خود هنرمندان به تنهایی نمی‌توانند امکانات ضبط و تولید آثار را تامین و به تئاترآنلاین به عنوان فضایی برای کسب درآمد فکر کنند مگر اینکه به بخش بازرگانی و چگونگی جذب سرمایه اشراف داشته باشند که باز هم فکر می‌کنم در شرایط اقتصادی این روزها کار بسیار مشکلی است یا اینکه ارگان‌ها و نهادهایی باشند که دغدغه فرهنگی دارند و بخواند در این زمینه سرمایه گذاری کنند. به هرحال اتفاق خوبی می‌افتد که بخش دولتی پشت گروه‌های تئاتری بایستد و از آنها حمایت کند.

به گفته فرجاد هیچگاه تئاتر آنلاین نمی‌تواند جایگزین تئاتر در صحنه باشد اما در شرایط این روزهای تئاتر، می‌توان به عنوان امکانی برای زنده نگاه داشتن و نفس کشیدن در فضای تئاتر از آن استفاده کرد. همچنین اتفاقی خوبی است اگر بخش خصوصی مانند حوزه سینما و برخی آثار تصویری بتواند به عنوان اسپانسر به این اتفاق ورود کند و به عنوان نمونه امکانی فراهم شود تا بتوان در پلتفورم های مختلف اقدام به نمایش تئاترهای آنلاین همراه با بلیت فروشی کرد.

به جز پرداختن به تئاتر آنلاین به عنوان یکی از گزینه‌های پیش رو در شرایط بحرانی کرونا، تولید تله تئاتر به عنوان یکی از دغدغه‌های هنرمندان تئاتر که در طول سال‌های گذشته و جدا از بحران کرونا همواره جزو مطالباتشان بوده است و اکثراً برای تولید چنین محصولاتی اعلام آمادگی کرده‌اند نیز مساله‌ای مورد توجه است. البته به نظر می‌رسد بحث تولید تله تئاتر به شیوه‌ای که در دهه ۷۰ و ۸۰ در تلویزیون باب بود از طرف مدیران رسانه ملی به کل منتفی است و در این زمینه باید به گزینه‌های دیگری فکر کرد که یکی از همین گزینه‌ها می‌توانست استفاده از قابلیت‌های «تلویزیون تئاتر ایران» باشد که تا امروز نادیده گرفته شده است.

ایرج راد: مذاکرات بی نتیجه با رسانه ملی برای تولید تله تئاتر

ایرج راد رییس هیات مدیره خانه تئاتر نیز در این زمینه به تئاتر آنلاین گفته بود: در شرایط امروز که امکان اجرای تئاتر صحنه‌ای تقریباً به صفر رسیده است بهترین موقعیت برای تولید تئاتر و پخش آن از طریق مدیوم‌های تصویری است تا تئاتر بتواند ارتباط خود را با تماشاگرش حفظ کند. اگر تلویزیون در این زمینه حمایت‌های لازم را انجام دهد می‌تواند بهترین موقعیت و فرصت را برای هنرمندان و علاقه مندان به تئاتر به وجود بیاورد.

این هنرمند تئاتر با اشاره به مذاکراتی که طی سالیان گذشته با مدیران سازمان صداوسیما برای تولید تله تئاتر شده است، توضیح داده بود: از سه دهه پیش و زمان ریاست علی لاریجانی بر صداوسیما پیگیر تولید تله تئاتر در سازمان بودیم و حتی با دکتر علی رفیعی هم ملاقاتی با آقای لاریجانی داشتیم و موافقت‌هایی هم در این زمینه صورت گرفت و قرار بر این شد که شبکه چهار سیما متولی تولید تله تئاترها باشد و بعد تئاترهایی را که ضبط می‌کند براساس اهداف هرکدام از شبکه‌ها در اختیارشان قرار گیرد. حتی در زمان عزت الله ضرغامی نیز این طرح پیشنهاد شد و در سال‌های اخیر هم با وجودی که نتوانستیم رودررو با مدیران سازمان صحبت کنیم در مصاحبه‌ها و بیانیه‌ها بر لزوم تولید تله تئاترها تاکید داشته‌ایم اما نمی‌دانم چرا این اتفاق که در مقطعی به جریان افتاده بود، میسر نشد و تلویزیون با اهالی تئاتر همراهی نمی‌کند.

داریوش مودبیان: پر کردن خلا نبود اجرای صحنه‌ای با تولید تله تئاتر

همچنین در زمینه اهمیت تولید تله تئاتر داریوش مودبیان مترجم و کارگردان تئاتر که از هنرمندان فعال در عرصه تولید تله تئاتر نیز بوده است به تئاتر آنلاین عنوان کرده بود: تولید تله تئاتر از چند جنبه اهمیت دارد و می‌تواند به تئاتر صحنه‌ای نیز کمک می‌کند. وقتی به تاریخ تئاتر رجوع می‌کنیم، می‌بینیم در زمان توقف تئاتر و به طور مثال در کودتای ۲۸ مرداد ۳۲ که تئاترها تعطیل شده و می‌سوزند و گروه‌های تئاتری از بین می‌روند ما با خلائی در تئاتر روبرو می‌شویم اما در سال ۱۳۳۸ شاهد هستیم که به پیشنهاد دکتر فروغ تئاتر تلویزیونی روی کار می‌آید.

وی افزود: آن زمان با امکانات محدودی این طرح شکل می‌گیرد و تئاترهای تلویزیونی به صورت زنده از تلویزیون پخش می‌شوند. شب‌های چهارشنبه ۵ گروه تئاتری در اداره هنرهای دراماتیک کنار هم جمع می‌شوند و تئاترهای تلویزیونی را ضبط می‌کردند. این افراد جریانی را به وجود آوردند که به راه اندازی و رونق تئاتر صحنه‌ای کمک زیادی کرد.

با توجه به بی علاقگی رسانه ملی در تولید تله تئاتر و همکاری نکردن با هنرمندان در این زمینه، مدیران تئاتری می‌توانستند به فکر گزینه‌های دیگری باشند اما با وجود وعده‌هایی که زمان تاسیس «تلویزیون تئاتر ایران» در این زمینه داده شد همچنان شاهد حرکت‌های خودجوش و گذرایی از جانب خود هنرمندان در تولید تله تئاتر و فروختن محصولاتشان به پلتفورم های خصوصی هستیم.

البته این روزها مردم با فاصله گرفتن از فضای انحصاری تولیدات تلویزیونی بیشتر از قبل جذب فضای مجازی و پلتفورم های پخش آثار تصویری شده‌اند از این رو به نظر می‌رسد مدیران تئاتری می‌توانند با تدبیر و برنامه‌ریزی وارد مذاکره با چنین سامانه‌هایی برای تولید تله تئاتر شوند و یا زیرساخت‌ها و امکانات تولید تئاترهای آنلاین را در اختیار هنرمندان علاقه مند قرار دهند تا حداقل در روزهایی که بحران بیماری و شرایط نابه‌سامان اقتصادی فشار روانی زیادی بر آنها وارد ساخته است، بتوانند تا اندازه‌ای سرگرم شده و اندکی از لحاظ اقتصادی نفس تازه کنند.