برچسب: چهل سالگی انقلاب

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی فرهنگسرای نیاوران، اختتامیه چهارمین جشنواره دانشگاهی نمایشنامه خوانی دفاع مقدس پنجشنبه سوم مهر ماه به علت شیوع ویروس کرونا تنها با حضور عوامل و دست اندرکاران سیزده گروه نمایشی که از روز شنبه ۲۹ شهریور تا پنجشنبه ۳ مهر در ۲ نوبت در فرهنگسرای نیاوران به اجرای برنامه پرداختند، برگزار خواهد شد.

روایت خاطرات طنز جبهه به همراه تصویرسازی جمعی از بازیگران، اجرای گروه آرایه (سایه بازی و اجرای فرم)، اجرای نقالی و شاهنامه خوانی توسط حلما شکری و نیز اجرای قسمتی از تعزیه «امان نامه» از برنامه هایی است که در آیین اختتامیه این برنامه برگزار می شود.

چهارمین جشنواره‌ نمایشنامه‌خوانی دانشگاهی دفاع مقدس در فرهنگسرای نیاوران با تعامل انجمن صنفی هنرمندان تئاتر شهر تهران، اداره ‌کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان تهران، موسسه فرهنگی‌هنری خانه‌ هنر باروک، بنیاد رودکی، فرهنگسرای نیاوران، اداره‌کل هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، انجمن مرکزی نمایش تهران، سازمان بسیج هنرمندان تهران بزرگ، سپاه محمد رسول‌الله (ص) تهران بزرگ، بسیج اساتید دانشکده هنر دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، موسسه فرهنگی‌هنری پویا و اتحادیه صنف پوشاک تهران با توجه به دستورالعمل ستاد ملی مدیریت بیماری کرونا برگزار خواهد می شود.

بر اساس جدول جشنواره چهارشنبه دوم مهرماه نمایش های«زندگی دیگران» به کارگردانی مسعود ملکوتی نیا و «تکه های سنگین سرب» به کارگردانی سارا مقدم و پنجشنبه سوم مهر نیز نمایش «مونس» به کارگردانی میرعلیرضا دریابیگی (در فضای باز فرهنگسرای نیاوران)، «در میان پوستی که در آن نمی گنجیم» به کارگردانی ایرج افشاری اصل و «شهر سوخته» به کارگردانی فردوس حاجیان روی صحنه اجراخوانی خواهند شد.

حضور در این جشنواره برای تمامی علاقه مندان به هنرهای نمایشی با رعایت دستورالعمل های بهداشتی آزاد است.

محمد لارتی کارگردان تئاتر که با نمایش «آخرین باران بهاری» در بخش چهل سالگی انقلاب سی‌وهفتمین جشنواره تئاتر فجر حضور دارد، درباره ویژگی‌های این بخش به تئاتر آنلاین گفت: بخش چهل سالگی انقلاب فی‌نفسه در شکل و فرم ارایه شده روی کاغذ، بسیار عالی و جذاب به نظر می‌رسد حتی ما شاهد برگزاری سمینارها و نمایشگاه‌های بسیار جالب و تاثیرگذاری هم در این بخش هستیم اما جشنواره تئاتر بدون اجرای تئاتر در آن بی‌معنی می‌شود پس در بخش چهل سالگی انقلاب نیز باید شاهد اجراهای صحنه‌ای باشیم که متاسفانه مشکلات این بخش نیز از همین جا آغاز می‌شود چون آثار صحنه‌ای این بخش با مشکل بودجه و کمبود هزینه روبرو هستند.

وی ادامه داد: البته دبیر جشنواره علت اصلی این مشکلات را کمبود بودجه عنوان می‌کند که بیراه هم نمی‌گوید اما این موضوع از جانب منِ هنرمند قابل قبول نیست چرا که اگر امسال جشن چهل سالگی انقلاب است و بخشی به همین نام به‌عنوان بخشی اصلی و مهم در جشنواره سی و هفتم در نظر گرفته شده است باید بودجه آن هم به اندازه مورد نیاز تامین می‌شده است تا این بخش در شکل و اندازه‌ای در خور نام چهلمین سالگرد پیروزی انقلاب دیده می‌شد.

این کارگردان تئاتر یادآور شد: البته با رضا صمدپور دبیر این بخش و نادر برهانی مرند دبیر جشنواره در این باره صحبت کردم و خودم به شخصه شاهد پیگیری‌ها و تلاش شبانه روزی این عزیزان برای هر چه بهتر برگزار شدن جشن تئاتر فجر بودم و قدردان زحمات آنها هم هستم اما آنچه اهمیت دارد این است که با وجود اراده و خواست دبیر جشنواره نسبت به اجرای برنامه‌های متنوع و کاربردی در بخش چهل سالگی انقلاب، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز می‌بایست حمایت مادی بیشتری از این بخش انجام می‌داد و برای رشد و اعتلای هنر انقلابی و آثار ارزشی که برای روایت تاریخ و دستاوردهای چهل ساله انقلاب تهیه و تولید می‌شوند، توجه بیشتری مبذول می‌داشت که در عمل اینگونه نشده است. امیدوارم در آینده نزدیک شاهد حمایت و توجه بیشتری نسبت به آثار ارزشی و هنر متعهد و انقلابی باشیم.

لارتی درباره داستان نمایش خود هم توضیح داد: نمایش «آخرین باران بهاری» نمایشی است برآمده از تاریخ معاصر ایران. در این نمایش با تصویر وقایعی از دهه چهل و ارتباط مستقیم این وقایع با انقلاب اسلامی در سال ۵۷ و تاثیر عمیق اتفاقات آن دوران بر خانواده روبرو هستیم که من برای بیان مفاهیم مد نظرم ۲ عنصر اصلی را مورد توجه قرار دادم؛ اول جنس بازی بازیگران و دوم طراحی صحنه و نورپردازی.

وی افزود: در همین راستا از بازیگران خواستم تا علی‌رغم فاصله تاریخی و زمانی به شکل باورپذیری برای نسل جدید داستان و روایت ترسیم شود و در نهایت سادگی خود را به عمق احساسات تماشاگر نزدیک کنند. از طرفی در طراحی صحنه به زخمی که انسان در جریانات تاریخی و سیاسی بر می‌دارد اشاره داشتم؛ این زخم‌ها برای عده ایی که با اعتقاد و هدف راستین حق و حقیقت گام بر می‌دارند منجر به رشد و تعالی روح و جسم می‌شود و برای عده ای دیگر که در جهت مخالف گام بر می‌دارند منجر به تباهی و نابودی خواهد شد. این موضوع نسل به نسل تکرار می‌شود تا آنجایی که نسل جدید به سمت روشنگری و حقیقت گام بر می‌دارد و خود را در مسیر ایثار و از خودگذشتگی قرار می‌دهد و اینجاست که گوهر انسانی به رشد و تعالی رسیده و راه نجات را در فدای جان خود برای همنوعانش می‌بیند. در نمایش «آخرین باران بهاری» ایثار و از خود گذشتگی خصیصه ای است که انسان را به سمت تعالی هدایت می‌کند؛ از نسلی به نسل دیگر…

کارگردان «هفت روز از تیر شصت» در پایان صحبت‌هایش درباره اجرای عمومی این نمایش بیان کرد: این نمایش به سفارش حوزه هنری تهیه و تولید شده و در بخش چهل سالگی انقلاب در جشنواره بین المللی تئاتر فجر اجرا شد. البته برای اجرای عمومی اثر مذاکرات اولیه با حوزه هنری انجام شده است و قرار است کار سال آینده به صحنه برود. از تمام عوامل و گروه بازیگران نمایش تشکر و قدردانی می‌کنم چون این کار در شرایط بسیار دشوار و فشرده ای تولید شد و این عزیزان با همکاری و مشارکت خود همواره همراه من بودند. همچنین کامران شهلایی به عنوان مشاور و جلال حسنوند به عنوان دستیار کارگردان، سید مهرداد موسوی آهنگساز و پژمان احمدی به عنوان مدیر صحنه در تیم کارگردانی همراه من بودند که از آنها سپاسگزارم.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی اداره کل هنرهای نمایشی، همزمان با چهلمین سال پیروزی انقلاب اسلامی، آیین «چهل سال صحنه» شامل رونمایی از کتاب «چهل سال نمایش» و تجلیل از ۱۰ هنرمند انقلاب اسلامی عرصه نمایش، روز سه‌شنبه ۳۰ بهمن در تالار مشاهیر مجموعه تئاتر شهر برگزار می‌شود.

طی این مراسم که از ساعت ۱۶ آغاز خواهد شد علاوه بر رونمایی از کتاب «چهل سال نمایش» که توسط دفتر طرح و برنامه اداره کل هنرهای نمایشی منتشر شده است، از میان هنرمندان عرصه نمایش، از ۱۰ چهره فعال در حوزه انقلاب اسلامی نیز قدردانی می‌شود.

«چهل سال نمایش» حاوی کوشش‌های هنرمندان هنر نمایش در سطح کشور از سال ۵۷ تا ۹۷ است که توسط علی ایزدی و منوچهر اکبرلو گردآوری شده است.

آیین «چهل سال صحنه» همزمان با چهلمین سال پیروزی انقلاب اسلامی و سی و هفتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر، روز سه‌شنبه ۳۰ بهمن در تالار مشاهیر مجموعه تئاتر شهر برگزار می‌شود.

تئاتر آنلاین-گروه هنر-آروین موذن‌زاده: در چهلمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی در گفتگویی با ایوب آقاخانی که یکی از هنرمندان فعال در عرصه‌های مختلف کارگردانی، نمایشنامه نویسی، بازیگری و تدریس به حساب می‌آید و به نوعی از هنرمندان نسل سومی و جوان بعد از انقلاب اسلامی است درباره ۴۰ سال تئاتر در ایران از سال ۵۷ به بعد صحبت کردیم.

ایوب آقاخانی در بخش نخست این گفتگو با اشاره به پیشرفت‌هایی که در تئاتر بعد از انقلاب از منظر تولید، رشد سالن‌های تئاتری و مسایل فنی و سخت‌افزاری داشته‌ایم، معتقد بود هنوز بعد از گذشت ۴۰ سال در زمینه نگارش متن و تربیت نمایشنامه‌نویسان متخصص نتوانسته‌ایم به جایگاهی که باید دست پیدا کنیم.

وی در بخش دوم و پایانی این گفتگو درباره باور غلطی که درباره هنرمندان و تعهدشان نسبت به آرمان‌های انقلاب و دفاع مقدس وجود دارد، سخن گفت و از قضاوت نادرستی که در مورد هنرمندان تئاتر می‌شود، گلایه کرد.

در بخش دوم و پایانی این گفتگو با ما همراه باشید:

*به نظر می‌رسد یک باور نادرست در میان مسئولان حوزه‌های خارج از مدیریت فرهنگی نسبت به فعالیت هنرمندان تئاتر وجود دارد و آن اینکه اهالی تئاتر تلاش دارند به هر نحوی که شده از خط قرمزها عبور کنند و مسایلی را که در جامعه پذیرفته نیست، رواج دهند.

– باید این نکته را متوجه باشیم که فردی که صحنه تئاتر را انتخاب کرده است خیلی مقیدتر از بسیاری از آدم‌های دیگر است که جاهای دیگر را برای فعالیت انتخاب کرده‌اند. من به شما قول شرف می‌دهم که هرکدام از همکاران من که روی صحنه کار می‌کنند نسبت به بازار سرمایه و اقتصاد به ایران خودشان متعهدتر هستند. اصلا دستاورد هنرمندان ما در خطایی که به آنها نسبت می‌دهند در تئاتری که نهایتا روزی ۱۰۰-۱۵۰ نفر ممکن است آن را ببینند، چیست؟

البته معتقدم این مسایل را نباید همه درک کنند اما این مدیران حوزه تئاتر هستند که باید این مسایل را به درک همه برسانند. وقتی مدیران این عرصه از جایگاه واقعی خودش یعنی بین مجری قانون و مردم بودن، کنار بکشند و ناظم قانون و هنرمند به صورت مستقیم به هم متصل شوند، باعث می‌شود که زبان ترجمه در این میان حذف شود و معلوم است که بحران ایجاد می‌شود. در حالی که مدیران باید مترجم هنرمندان باشند. البته عرض من درباره کل مدیران است و اصلا منظورم مدیر خاصی نیست، من درباره مدیری که به عنوان متولی حوزه تئاتر از معاون هنری وزارت ارشاد گرفته تا مدیرکل هنرهای نمایشی تا مدیران پایین‌تر مشغول به فعالیت است، صحبت می‌کنم.

وقتی بدون زبان ترجمه با وقایع مواجه شویم بدیهی است که همه چیز عجیب و غریب به نظر برسد چون به این شکل حلقه وسط ماجرا که باید نقش تلطیف و تعدیل کننده را ایفا کند، برداشته شده است و ناگهان معادلات به هم می‌ریزد.

اعتقاد دارم و با صدای بلند این اعتقاد را عنوان می‌کنم که باید دست هرکسی را که تا امروز صحنه‌های تئاتر را خالی نکرده است، بوسید. خود من به عنوان یک کارگردان، بازیگر و نویسنده خودم را مکلف می‌دانم که در هر شرایطی صحنه تئاتر را خالی نکنم چون این دوره، دوره گذار است و خالی کردن سنگر و انزوا گزینی زبان پیش‌بینی نشده عجیب و غریبی را وارد این حوزه خواهد کرد که سال‌ها باید تلاش کنیم این زبان را به ادبیات دیگری برگردانیم یا تغییرش دهیم. از همین رو است که من با وجود فعالیت در زمینه اجرای آثاری با رویکرد رئالیسم اجتماعی معاصر و ژانرهای متفاوت دیگر در سال ۹۴ تشخیص می‌دهم که باید در زمینه جنگ کار کنم.

*یکی از مشکلات درون گروهی که شاید بیشتر مربوط به خود خانواده تئاتر هم باشد تقسیم‌بندی هنرمندان به خودی و غیرخودی و محدود کردن آن‌هاست و در مواقعی شاهد هستیم اگر یکی از هنرمندان منتسب به قشر روشنفکر سراغ اثری مربوط به دفاع مقدس یا انقلاب برود به او انگ سفارشی کار کردن می‌چسبانند و از طرف جناح دیگر نیز از آن‌ها انتظار می‌رود که نمایشنامه‌ای کلیشه‌ای و شعاری بنویسند و اجرا کنند و اگر هم موضعی انتقادی نسبت به این مسایل دارند آنها را به جریان‌های ضدنظام نسبت می‌دهند؛ تصور بر این است که این قشر از هنرمندان دلسوز نظام و کشور نیستند در حالی که دغدغه بسیاری از هنرمندان ما پرداختن به مضامین ارزشی است.

-دقیقا حرف‌هایی را که شما مطرح می‌کنید من بارها به مسئولان زده‌ام. سال گذشته بعد از اجرای نمایش «هفت عصر هفتم پاییز» به نمایندگی از خانواده تئاتر با وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی جلسه‌ای داشتیم که در آن جلسه اصلی‌ترین موضوعی که مطرح کردم همین مسایل بود. در آن جلسه عنوان کردم که اگر واقعا می‌خواهیم به نفع انقلاب و به نفع شرایط فکری جامعه خودمان استفاده حداکثری از تئاتر داشته باشیم باید مرزهای خودی و غیرخودی را برداریم.

این درک باید سراغ مسئولان فرهنگی ما بیاید که وقتی یک هنرمند که تاکنون در حوزه‌های دیگر فعال بوده خودش تصمیم می‌گیرد درباره جنگ نمایشنامه بنویسد باید هوایش را داشته باشندنمایشنامه‌های «تکه‌های سنگین سرب»، «هفت عصر هفتم پاییز» و «کابوس شب نیمه آذر» که تریلوژی بود و من آنها را براساس پرتره‌های قهرمانان جنگ نوشتم و کار کردم و همینطور «اروند خون» که درباره عملیات کربلای ۴ نوشتم و اجرا شد همگی مبتنی‌بر سلایق روز، علم و هنر درام‌نویسی و اجرا بوده‌اند به این معنا که من ارزش‌های هنری آثارم را فدای ایدئولوژی نکردم و این ادعای من در نگارش آثاری مربوط به دفاع مقدس است که کاملا براساس اعتقادم انجام دادم.

این درک باید سراغ مسئولان فرهنگی ما بیاید که وقتی یک هنرمند که تاکنون در حوزه‌های دیگر فعال بوده خودش تصمیم می‌گیرد درباره جنگ نمایشنامه بنویسد باید هوایش را داشته باشند نه اینکه آن فرد برای تامین دستمزد بازیگرانش با مشکلات فراوانی روبرو باشد یا اینکه وقتی اداره کل هنرهای نمایشی بودجه ای حمایتی و محدود به آن تئاتر اختصاص می‌دهد، فکر کنند که کار بزرگی انجام داده اند در حالی که این حمایت‌ها خیلی کمتر از کاری است که آن هنرمند در حال انجامش است چون آن فرد به جنگ چیزی می‌رود که احتمالا در آن شکست خواهد خورد و آن چیزی نیست جز قضاوت!

این قضاوت از طرف خود خانواده تئاتر در مورد آن هنرمند می‌شود و ممکن است فکر کنند که او هم در فضای کارهای سفارشی افتاده است. در حالی که به عنوان نمونه هر چهار نمایشنه ای که من در حوزه جنگ نوشته‌ام سفارشی بوده است از من به خودم و هنوز هم آرزو می‌کنم روح آن شهدایی که من درباره‌شان نوشته‌ام از کاری که من کرده ام راضی باشند. برای اینکه عمیقاً دست‌بوس این شهدا و همه کسانی که آنقدر خالصانه و خاضعانه وارد جنگی شدند که اگر خدای نکرده دوباره اتفاق بیفتد من سریع سعی می‌کنم خودم را قایم کنم!

پس ببینید محمد جهان‌آرا چه کسی بود؟ نباید این فرد را ستود؟ ما این شهدا را می‌ستایم و اصلا برایم مهم نیست چه کسی چه می‌گوید و از طرف دیگر هم برایم اهمیت ندارد زمانی که بعد از «تکه‌های سنگین سرب» وقتی «زنانی که به بزها خیره می‌شوند» را اجرا می‌کنم یک قلم به مزد در یکی از رسانه‌ها بنویسد که چرا کسی که درباره شهید چمران کار کرده الان باید درباره زن‌ها و بزها کار کند.

من وظیفه خودم می‌دانستم که به جنگ بپردازم برای اینکه اعتقاد داشتم و دارم که جوانان کنونی ما پیچیدگی‌های جنگ را درک نمی‌کنند و اصلا در حافطه‌شان جایی ندارد چون اصلا در آن دوران نبودند.

یک متولد دهه ۷۰ چه می‌داند که جنگ هشت ساله ایران و عراق چه بوده است بنابراین من به حکم وظیفه معلمی‌ام وظیفه خودم می‌دانستم یک سری از مهم ترین محورهای ارزشمند جنگ را با آثاری که در حوزه درام نویسی هم قابل دفاع باشد به آنها یادآوری کنم و آثاری تولید کنم که دانشجویان دهه ۷۰ و ۸۰ من هم این نمایش‌ها را ببینند. باید کار من مورد ستایش قرار بگیرد نه اینکه بگویند چرا الان دارم فلان کار را می‌کنم. این خط کشی‌ها باید حذف و یا به شکل قابل اعتنایی کم‌رنگ شود. نگاهی که متاسفانه وجود دارد بیشتر باعث بی انگیزه شدن هنرمندان می‌شود تا تشویق آنها.

*وضعیت سخت افزاری تئاتر در طول این ۴ دهه چه پیشرفتی داشته است؟

-معتقدم از لحاظ سخت افزاری پیشرفت‌های بسیاری داشته‌ایم و حداقلش این است که از لحاظ امکانات و مکان اجرا پیشرفت بسیاری کرده ایم و نمی‌شود این پیشرفت‌ها را منکر شد. از لحاظ سخت افزاری و شکل و امکان اجرا و همچنین تکنیک‌های اجرایی ما خیلی رشد داشته‌ایم. آن حوزه‌ای که نگرانی من را دامن می‌زند حوزه تولید متن است. توجه کنید که بعد از انقلاب ما چند نمایشنامه‌نویس قابل تکیه در مقایسه با نمایشنامه نویسان قبل از انقلاب به جامعه تحویل داده‌ایم که بتوانیم به آن‌ها ببالیم. افرادی بوده، هستند و در راهند اما ابعادشان با هنرمندان قدیمی فرق دارد. خود من اگر به عنوان نمایشنامه نویس پذیرفته شوم محصول بعد از انقلاب هستم ولی من کجا و اسامی نمایشنامه نویسان قبل از انقلاب کجا.

نکته مورد توجه دیگر در تئاتر ما مساله مدیریت کلان این عرصه است که متاسفانه روز به روز دارد الکن تر می‌شود و موردی که ماجرا را دردناک تر می‌کند این است که دولت با تعریف یک سری شرایط جدید برای تئاتر و ادعای خصوصی سازی، تئاتر را در برهوت بدی تنها گذاشت. فکر می‌کنید چرا این روزها این همه ضدارزش در تئاتر تعیین کننده شده است به عنوان نمونه حضور سلبریتی‌های ناتوان در تئاتر. البته تاکید می‌کنم که منظور سلبریتی‌های ناتوانی است که صرفا با تکیه بر شهرتشان جلو می‌آیند وگرنه با هنرمندان توانا کاری نداریم. تاکید بر حضور چنین سلبریتی‌هایی به عنوان یک ادبیات حاکم شونده در میان مدیران سالن‌های تئاتری خصوصی و حتی دولتی‌ها و تعداد تکرارش خطرناک است.

معتقدم از لحاظ سخت افزاری پیشرفت‌های بسیاری داشته ایم و حداقلش این است که از لحاظ امکانات و مکان اجرا پیشرفت بسیاری کرده ایم و نمی‌شود این پیشرفت‌ها را منکر شد اما آن حوزه‌ای که نگرانی من را دامن می‌زند حوزه تولید متن استاینکه هنرمندی با پیشنهاد یک اجرا وارد سالنی شود و مدیرش از او بپرسد چه کسانی در نمایش بازی می‌کنند مشکلاتی است که دولت برای هنرمندان پیش آورده دولتی که در روزگاری فکر کرد باید خصوصی سازی را با این جنس از مصداق یابی وارد تئاتر کند که البته این مساله ارتباطی به دولت دهم یا یازدهم ندارد. در حال حاضر همه چیز تئاتر ما دولتی است فقط حمایت نمی‌شویم و اسمش شده خصوصی سازی بنابراین این ادعای خصوصی سازی است نه واقعیت آن.

من از اولین شکل‌گیری بارقه‌هایی تئاتر خصوصی در تئاتر با این مساله مخالفت کردم تا همین امروز و اصلا هم مشکلی با خصوصی‌سازی نداشته‌ام بلکه معتقدم ما اول باید بسترسازی کنیم بعد خصوصی‌سازی. ما قبل از اینکه به طرف مقابلمان شنا یاد دهیم او را هل می‌دهیم در استخر. متاسفانه همه چیز ما شده آزمون و خطا و هیچ آموزش و بستر سازی پشت کارهایمان قرار ندارد و حتی سیاست‌های این مسیر در مسیر تعیین می‌شود!

هنوز هم معتقدم شاید بهتر باشد دولت، تئاتر را به همان وضعیت قدیم و حمایت دولتی برگرداند چون ما که در آن دوره به همین اندازه تلاش خودمان را می‌کردیم اما با استرس کمتر و سطح فرهنگی بالاتر اما الان واقعا فرهنگ تحت الشعاع قرار گرفته و ارزش‌های فرهنگی تئاتر تحت الشعاع استرس و اضطراب مسایل اقتصادی پشت تولیدش قرار گرفته دارد.

تا کی ما باید از پشت پرده تماشاگرانمان را بشماریم؛ این رنج بزرگی است که مدام اعصاب هنرمندان را به هم می‌ریزد. ما در دهه ۷۰ و ۸۰ کار خودمان را می‌کردیم و بدون اینکه دغدغه جذب مخاطب داشته باشیم مخاطب هم به دیدن آثارمان می‌آمد اما الان دائم در هر قدمی که برمی‌داریم به این فکر می‌کنیم که چه کار کنیم ضریب شکست و خطایمان تا حد امکان کمتر شود و تا آخرین روز تولید درگیر استرس هستیم.

مثلا من نمایش تولید می‌کنم با برآورد هزینه ۲۰۰ میلیون تومان و وارد سالنی می‌شوم که ۱۸۰ نفر گنجایش دارد و بعد، ضرب و تقسیم بهای بلیت، تخفیف، درصدهایی که باید به سالن دار و درگاه اینترنتی و … واگذار کنم یک نفس تمام بنیه هنری من را می‌گیرد. من باید به چیزهای دیگری فکر کنم اما مجبورم تمرکزم را روی مسایل دیگری قرار دهم. این مساله خیلی دردناک است و صادقانه می‌گویم حتی اگر شما و خواننده این سطور لبخند بزنید اما واقعیت این است زمانی که تئاتر کار می‌کنم حال بسیار قدسی و تقدیس یافته‌ای در خودم می‌بینم و به خودم می‌گویم چقدر آدم ایثارگر و شریفی هستم چون همه چیز برای اینکه کارت را ول کنی و بروی فراهم است و من باید پولی را هم که از طرق دیگر جمع کرده‌ام بیاورم و در تئاتر هزینه کنم.

*به نظرتان در طول این سال‌ها عدالت فرهنگی در حوزه تئاتر در استان‌ها رعایت شده و اصلا شاهد اختصاص بودجه و سخت افزار در استان‌های مختلف به نسبت پایتخت بوده ایم؟

-من اعتقاد دارم که به استان‌ها بها داده می‌شود البته به بیش و کمش کاری ندارم ولی فکر می‌کنم که به اندازه توان به تئاتر استان‌ها هم توجه می‌شود و بیشتر مدیرانی که آمدند همگی شعار مشترک توجه به تئاتر استان‌ها را داشته اند و هرکدام هم به اندازه توان و شعور خودشان به این مساله پرداخته اند اما مساله ای که باعث می‌شود مثل ریختن لیوانی پر از یخ، وسط کویر باشد و چیزی به چشم نیاید، نبود بسترسازی است چون فکر می‌کنیم توجه به استان‌ها به معنی این است که بودجه به استان‌ها تزریق کنیم درحالی که این رویکرد اشتباه است. اگر تنها بودجه در اختیار استان‌ها قرار دهیم چقدر مطمئن هستیم که فرهنگ هزینه‌کرد را به درستی آموخته باشند.

*پیشنهادتان در این زمینه چیست؟

-پیشنهاد من بسترسازی مدیریت فرهنگی است. در حال حاضر مشکل اصلی ما در تئاتر وجود مدیریت متعهد به جای مدیریت متخصص است. مساله‌ای که همیشه هم به آن نقد داشتم همین تفوق تعهد بر تخصص در حوزه فرهنگ است. ما افراد متعهدی را در استان‌ها بر مسند مدیریت گذاشته‌ایم و به آنها پول می‌دهیم و آن‌ها این پول را خرج تعهد می‌کنند نه رشد تخصص.

این حرف به معنای این نیست که هیچ حرکت مثبتی در استان رخ نمی‌دهد بلکه من به شکل کلان این معضل را بررسی می‌کنم. باید مدیران به درستی آموزش داده شوند، باید آموزش در حوزه تئاتر رشد پیدا کند. ما باید تئاتری‌های استان‌های مختلف را ابتدا با اهداف درست تئاتر و منطبق بر سیاست‌های بعد از انقلاب در این حوزه آشنا کنیم و باید ابتدا به عنوان خانواده تئاتر یاد بگیریم به یک نقطه خیره شویم و بعد ابزارهای خیره شدن به آن نقطه را در اختیار بگیریم وگرنه ابزار را می‌گیریم و به نقطه دیگری خیره می‌شویم و این همگرایی از میان رفته باعث سوخت این انرژی و هزینه می‌شود. جالب این است که اکثر مدیران تئاتری ما که می‌آیند و می‌روند حمایت از تئاتر استان‌ها را در تزریق بودجه می‌بینند که اشتباه بزرگی است.

*حالا سوال این است که اصلا این مدیران فرهنگی را چه کسی باید آموزش دهد تا با اصول درست مدیریت آشنا شوند؟

-آموزش مدیریت فرهنگی مدیران ما باید از حوزه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی خارج و نظام‌های آموزشی مدیریتی به این قضیه ورود کنند و تا این امر اتفاق نیفتد ما فقط به جهل مرکب اضافه می‌کنیم. باید آدم‌های غیرفرهنگی که رشته تخصصی شان مدیریت است به مدیران ما آموزش دهند.

به این نکته توجه کنید که در چندسال اخیر مدیران تئاتری ما مانند مدیرکل هنرهای نمایشی از چه سطحی از افراد انتخاب شده‌اند. اگر همین الان قرار باشد مدیرکل هنرهای نمایشی تغییر کند چه اتفاقی می‌افتد. ۵ اسم در تئاتر ما وجود دارد که یکی از این ۵ اسم جایگزین فرد قبلی می‌شود که در نگاه کلان تفاوتی هم با هم ندارند و شاید جسارتشان با هم متفاوت باشد. پس این مساله طبیعی است که فکر کنم همه چیز فدای نداشتن تخصص و زیاده داشتن تعهد شده است!

تخصص با خودش تعهد می‌آورد؛ مگر ما در حوزه تخصص خودمان متعهد نیستیم و اگر متعهد نیستیم در تئاتری که مدت هاست فقط سختی هایش به طرف ما می‌آید، چکار می‌کنیم. اگر تخصص را در اولویت قرار دهیم پشتش تعهد هم می‌آید و من به این مساله باور دارم.

به گزارش تئاتر آنلاین، نمایشگاه ۴۰ سال اسناد تئاتر انقلاب اسلامی ایران برای نخستین بار در قالب سی و هفتمین جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر فجر برگزار می‌شود. این نمایشگاه ارائه‌ای جدید از اسناد تئاتر کشور در ۴۰ سال گذشته و شامل اسنادی مربوط به چند سال پیش از انقلاب، که از لحاظ محتوا با این نمایشگاه مرتبط بوده است نیز می‌شود.

کلیت اسنادی که در این نمایشگاه ارائه می‌شود و مدیریت آن برعهده ابراهیم حسینی است در قالب هنرهای تجسمی خواهد بود و زیرشاخه‌هایی چون پوستر، بروشور، تراکت، دست‌نوشته‌ها، نامه‌نگاری‌ها و عکس شامل عکس‌های روی صحنه و پشت صحنه را دربرمی‌گیرد که بدون هیچ گونه دخل و تصرف و روتوشی ارائه خواهد شد.

نمایشگاه ۴۰ سال اسناد تئاتر انقلاب اسلامی بر اساس ۲ خوانش پیش می‌رود؛ یک خوانش تصویری در قالب هنرهای تجسمی با زیرشاخه‌های ذکر شده و یک خوانش ادبی در قالب برنوشته‌هایی که مانند بیانیه‌ تیم پژوهشی عمل می‌کند و به بسیاری از پرسش ها پاسخ می‌دهد.

تعداد سندهای ارائه شده در این نمایشگاه در حدود ۷۰۰ الی ۸۰۰ مورد است و از طرق مختلف به دست برگزارکنندگان آن رسیده است. بخشی از آن از طریق اداره کل هنرهای نمایشی، مرکز اسناد مجموعه‌ تئاتر شهر و سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران تامین شده و بخشی دیگر از طریق خود هنرمندان فرستاده شده است.

این نمایشگاه به عنوان یک پیشنهاد به اهالی تئاتر بهانه‌ای است برای تجلیل از کسانی که سال‌هاست به هر دلیلی تئاتر کار نکرده‌اند و یا در قید حیات نیستند و یا از توان و انگیزه‌ی لازم بی‌بهره‌اند و فرصتی است که نسل جدید در قالب پوستر، عکس، بروشور، لوگو، نشان و غیره به یاد بیاورد که عقبه آن‌چه امروز در دست دارد چه بوده است.

نمایشگاه چهل سال اسناد تئاتر انقلاب اسلامی همزمان با پنجمین روز از سی و هفتمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر، جمعه ۲۶ بهمن ساعت ۱۶ در موزه‌ی فلسطین واقع در موسسه‌ی فرهنگی هنری صبا وابسته به فرهنگستان هنر افتتاح می‌شود.

همزمان با این مراسم، رونمایی از کتابی شامل ۱۰ مقاله برتر سمینار «بررسی تئاتر پس از انقلاب اسلامی» تحت عنوان «تئاتر و انقلاب» به همت مهدی حامدسقائیان دبیر علمی این سمینار و نصرالله قادری مدیر بخش انتشارات و پژوهش سی و هفتمین جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر فجر نیز انجام خواهد شد.

نمایشگاه فوق همه روزه از شنبه تا چهار شنبه از ساعت ۱۰ تا ۱۸ و روزهای پنجشنبه از ساعت ۱۰ تا ۱۵ و روز های جمعه از ساعت ۱۵ تا ۱۸ جهت بازدید دایر خواهد بود.

علاقه‌مندان می‌توانند برای بازدید از این نمایشگاه تا چهارم اسفند به نشانی خیابان ولیعصر(عج)، خیابان بزرگمهر، نبش خیابان برادران شهید مظفر، پلاک ۷۴ مراجعه کنند.

بخش چهل‌ سالگی انقلاب سی و هفتمین جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر فجر به مناسبت سالگرد چهل ‌سالگی انقلاب اسلامی در ایران به مدیریت رضا صمدپور طراحی شده و شامل شش بخش اجرای نمایش‌های صحنه‌ای، نمایش‌های خیابانی، سمینار علمی تخصصی «بررسی تئاتر پس از انقلاب اسلامی»، نمایشگاه چهل سال اسناد تئاتر انقلاب اسلامی، نشست‌های تخصصی تاریخ تئاتر شفاهی و نمایش‌های رادیویی است.

سی و هفتمین جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر فجر از ۲۲ بهمن تا چهارم اسفند به دبیری نادر برهانی‌مرند در جریان است.

تئاتر آنلاین-گروه هنر- آروین موذن‌زاده: وقوع انقلاب اسلامی در بهمن ۵۷ باعث دگرگونی بنیادین در حوزه‌های فرهنگ و هنر شد. در این میان بروز انقلاب تاثیر غیرقابل انکاری هم بر فعالیت‌های تئاتر و رویکرد هنرمندان به این عرصه گذاشت. در سال‌های اولیه انقلاب به دلیل نامشخص بودن برنامه‌ریزی‌ها و نبود مدیریت کلان در این عرصه شاهد رکود تئاتر بودیم اما در ادامه و با وقوع جنگ تحمیلی شاهد تغییر رویکرد بخشی از جامعه تئاتر و حضور جوانانی انقلابی در این عرصه شدیم که به شکل گیری تئاترهای مذهبی و کانون‌های مساجد انجامید.

با وجود برخوردار نبودن اکثر این آثار از ویژگی‌های کیفی دراماتیک و مبتنی بر اصول درام‌نویسی اما جرقه به وجود آمدن تئاتر مذهبی از این دوران آغاز شد. در سال‌های بعد از جنگ و اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ شاهد رشد و ثبات در عرصه تئاتر بودیم به نوعی که می‌توان دهه ۸۰ را دهه شکوفایی تئاتر در ایران نامید. با آغاز دهه ۹۰ نیز همزمان با رشد سخت افزاری سالن‌های تئاتری با پیگیری سیاست خصوصی سازی از طرف دولت، روند تاسیس و شکل گیری تئاترهای خصوصی آغاز شد که این طرح تا امروز منتقدان و موافقان بسیاری در میان اهالی تئاتر داشته است.

در آستانه چهلمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی در گفتگو با یکی از هنرمندانی که از اواخر دهه ۷۰ فعالیت خود را آغاز کرده است و در عرصه‌های مختلف کارگردانی، نمایشنامه نویسی، بازیگری و تدریس مشغول به کار بوده و به نوعی از هنرمندان تئاتری دوران انقلاب اسلامی به حساب می‌آید درباره ۴۰ سال تئاتر در ایران از سال ۵۷ به بعد گفتگو کردیم.

این نمایشنامه‌نویس و کارگردان تئاتر پیش از این تریلوژی پرتره‌نگاری‌های جنگ را با ۳ نمایشنامه «کابوس شب نیمه آذر» با موضوع شخصیت شهید کشوری، «تکه‌های سنگین سرب» با موضوع شخصیت شهید چمران و «هفت عصر هفتم پاییز» با موضوع شخصیت شهید جهان‌آرا را نوشته و اجرا کرده است.

ایوب آقاخانی در این گفتگو با اشاره به پیشرفت‌هایی که در تئاتر بعد از انقلاب از منظر تولید، رشد سالن‌های تئاتری و مسایل فنی و سخت‌افزاری داشته‌ایم، معتقد است هنوز بعد از گذشت ۴۰ سال در زمینه نگارش متن و تربیت نمایشنامه‌نویسان متخصص نتوانسته‌ایم به جایگاهی که باید دست پیدا کنیم.

* شکل‌گیری انقلاب اسلامی در سال ۵۷ باعث تغییر ساختارهای فرهنگی و ارزش‌های اجتماعی کشور شد که در این تحولات انتظار می‌رفت عرصه هنر دچار تنش‌های بسیاری شود اما به سرعت و به دور از انتظار و پیش‌بینی، شاخه‌های هنری بعد از انقلاب فعالیت خود را آغاز کردند در این میان شاید تئاتر به دلیل نبود برنامه‌ریزی مشخص دیرتر از حوزه‌ای مثل سینما توانست خودش را با شرایط وفق دهد و چندین سال طول کشید که نمایش‌های روی صحنه بتوانند از کیفیت و وجاهت لازم برخوردار شوند. شما به‌عنوان یک نویسنده و کارگردان جوان که محصول تئاتر بعد از انقلاب هستید، رشد تئاتر بعد از سال ۵۷ را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

– ابتدا باید عنوان کنم هر آنچه که از زبان من گفته و نوشته می‌شود بدیهی است که نگاه، نظر و تجربه خود من است بنابراین اگر خطایی در آن هست امیدوارم آنهایی که بی‌خطاتر از من به این مسایل اشراف دارند من را ببخشند و به من تذکر بدهند. واقعیت این است که قبل از انقلاب ادبیات و تئاتر ایران ارتفاع قابل بحثی داشت و نمایشنامه‌نویسانی که ما قبل از انقلاب داشتیم هنوز که هنوز است نگین‌هایی هستند که ما فخرشان را در مقالات، مباحث مکتوب و شفاهی به صورت مکرر می‌فروشیم و درباره شان حرف می‌زنیم.

اما واقعیت این است که خفقان قبل از انقلاب در زمینه ادبیات، ادبیات نمایشی و حتی سینما خیلی آزاردهنده بود و معتقدم این روزها این مساله به دلیل تجربیات تلخی که در روزگار معاصر پشت سر گذاشتیم، از یاد رفته و فراموش شده است که در آن دوره چه بلاهایی بر سر غلامحسین ساعدی و بسیاری دیگر از هنرمندان ما آمد و حتی بسیاری از این افراد برای ادامه تنفسشان ناگزیر شدند که برای خودشان نام مستعار بسازند و حتی هنرمندانی داشتیم که در آن دوران مکررا مورد بازجویی و فشار و تغییر هویت آثارشان قرار گرفتند.

واقعا قبل از انقلاب این مسایل بسیار آزاردهنده بود اما ارتفاعی که ادبیات ایران مخصوصا ادبیات داستانی گرفته بود ارتفاع غیرقابل رقابتی است. در زمینه نمایشنامه‌نویسی نیز رئوس کلان نمایشنامه نویسی کشور همچنان زاده پیش از انقلاب هستند.

بعد از انقلاب اسلامی بیشترین نفعی که به حوزه هنر رسید در زمینه سینما بود به این معنا که تئاتر آنقدر نیاز به یک تنفس جدید برای اینکه ارزش‌های خودش را پیدا کند، نداشت اما سینما تقریبا در یک قهقرای غیرقابل جبران قرار گرفته بود و منهای مقبولیت و اقبالی که از جانب عامه مردم داشت تقریبا هیچ ویژگی مهم دیگری نداشت تا جایی که آثار قابل بحث سینمای ایران در آن دوران انگشت شمار و کمتر از ۵۰ فیلم قابل بحث و صاحب ارزش‌های قابل تکیه هنری هستند.

بنابراین سینما در بعد از انقلاب پروازی کرد که تا قبل از آن اصلا امکانش فراهم نبود اما بزرگ‌ترین مساله‌ای که در سینمای بعد از انقلاب مورد توجه قرار نگرفت و الان دارد خسارتش را می‌بیند، مقبولیت عامی بود که سینما در قبل از انقلاب داشت. سینما در آن دوران به راحتی می‌توانست یک صنعت جدی در بستر اجتماعی ما باشد اما بعد از انقلاب یک بستر هنری و شبه‌تجاری پیدا کرد به این مفهوم که از نظر ارتقای سطح فنی شاهد اتفاقات خوبی در سینما بودیم و از نظر صاحب ارزش‌های فرهنگی شدن خیلی پیشرفت کرد و تقریبا غیرقابل مقایسه با قبل بود و در حال حاضر هم می‌بینیم که سینمای بعد از انقلاب ما رسما تبدیل به یکی از کانون‌های مورد توجه جهانی شده است و اکثر جشنواره‌های جهانی مترصد و دنبال این هستند که در برنامه‌هایشان فیلمی از ایران نیز جای دهند که این مساله خیلی امتیاز بزرگی است.

سینما در گذشته مقبولیت عام داشت اما فاقد ارزش‌های فرهنگی بود و در عوض تئاتر چندان مقبولیت عام نداشت اما ارزش‌های فرهنگی داشت و دقیقا بعد از انقلاب این مسایل برعکس شد* از نظر شما این اندازه که سینما پیشرفت داشته، تئاتر هم توانسته نسبت به قبل ارتقای سطح پیدا کند؟

-معتقدم برعکس سینما، تئاتر در زمینه جذب مخاطب به همان اندازه معکوس عمل کرده است. به این مفهوم که تئاتر قبل از انقلاب به جز حوزه ادبیات نمایشی چندان مقبولیتی نداشت. به عبارتی تئاتر به عنوان یک سنت اجتماعی با توده مردم و اقشار مختلف اجتماعی ارتباط و اتصالی مثل سینما نداشت او بعد از انقلاب هم معکوسِ اتفاقی که در سینما حادث شد برای تئاتر به وجود آمد.

اگر دقت کنید یک اتفاق جذاب در این میان افتاد و آن هم این است که سینما در گذشته مقبولیت عام داشت اما فاقد ارزش‌های فرهنگی بود و در عوض تئاتر چندان مقبولیت عام نداشت اما ارزش‌های فرهنگی داشت و دقیقا بعد از انقلاب این مسایل برعکس شد.

بعد از انقلاب تا اندازه‌ای مقبولیت عام به تئاتر برگشت که البته پرداختن به این مسایل خیلی زمان می‌برد؛ از التهابات فرهنگی و اجتماعی که با وقوع انقلاب اسلامی در کشور شکل گرفت تا جنگی که تجربه کردیم و مصادیقی که به عنوان توسعه دهنده تئاتر در میان مردم فعالیت می‌کرد مثل تئاتر مساجد همگی از دلایل محبوب شدن تئاتر بین مردم بود اما در کنار این اتفاق، تئاتر به یک موجود عجیب و غریب بی‌هویت نیز تبدیل شد.

* بعد از وقوع جنگ و گذشت چند سال از انقلاب، سینما توانست خودش را با این وقایع همسو کند و شبه ژانری بومی به نام «دفاع مقدس» با همه آزمون و خطاهایش در سینما شکل گرفت اما برعکس تئاتر بیشتر از تحولات اجتماعی فاصله گرفت و بیشتر به سمت آثار اقتباسی گرایش پیدا کرد. این عقب‌نشینی از جانب قشر روشنفکر تئاتر را ناشی از موانعی که در آن دوران وجود داشت و به مهاجرت و کم رنگ شدن حضور برخی هنرمندان هم انجامید، می‌دانید یا اینکه به نظرتان خود هنرمندان تمایلی به حضور در چنین فضایی نداشتند چون همیشه این انتقاد نیز به این قشر وجود دارد که حضور پررنگی در انتقال وقایع روز جامعه در آن دوران نداشتند.

– واقعیت این است که در آن زمان به تئاتر خیلی سخت‌تر گرفتند و بسیاری از هنرمندان قبل از انقلاب که در انقلاب ۵۷ موضع خودشان را به نفع ارزش‌های فراگیرتر جامعه که همان رویکرد انقلاب اسلامی بود تغییر داده یا تعیین کرده بودند، خودشان بر همکارانشان سخت گرفتند. چنین سخت‌گیری‌هایی تئاتر را به پدیده‌ای خزنده و ترسو بدل کرد که نمی‌توانست ارزش‌های خودش را پیدا کند.

در سینمای پس از انقلاب، آثار غیرقابل دفاعی در سال‌های ۵۸ و ۵۹ ساخته شد که بیشتر شعاری بودند و تنها می‌خواستند موضع خودشان را در برابر انقلاب نشان دهند که البته سینما با تجربیاتی پرشمار توانست ظرف ۵ سال بعد به زبان قابل تکیه‌تری برسد، اما تئاتر به جای اینکه تلاش کند مسیرش را در این دوره پیدا کند، سعی می‌کرد از میان هراس‌هایی که اتفاقا از طرف خانواده خودش به خودش تحمیل می‌شد، راه نجاتی پیدا کند. تئاتر به نسبت سینما به زمان بیشتری برای پیدا کردن خودش نیاز داشت.

در واقع تئاترهایی که در سال‌های اولیه جنگ اجرا می‌شدند از نظر ساختار و کیفیت کمتر ویژگی‌های تئاتری داشتند و بیشتر آثاری تبلیغی – تهییجی بودند که متناسب با فضای جنگ و در جهت روحیه دادن به رزمندگان و مردم تولید می‌شدند البته هر از چندگاهی نمایش‌هایی از هنرمندانی که قبل از انقلاب هم کار می‌کرند همچون منیژه محامدی، مجید جعفری، قطب‌الدین صادقی و… به صحنه می‌رفت که البته موضع‌گیری‌هایی نیز درباره این آثار وجود داشت.

معتقدم تئاتر خیلی مظلومانه در طول این سال‌ها جلو آمده و صادقانه‌اش این است که دهه ۷۰ نخستین گشایش جدی تئاتر است و تا آن زمان دارد به اصطلاح لِک و لِک جلو می‌آید و سعی می‌کند بگوید من هم هستم.

در این ایام ما متولیان دلسوزی هم داشتیم اما واقعیت این است که تئاتر به آن معنا جان نمی‌گرفت و حتی در دوران علی منتظری در سمت مدیر مرکز هنرهای نمایشی که از آن به عنوان دورانی موفق نام می‌برند تئاتر جان نگرفت بلکه این تئاتری‌ها بودند که جان گرفتند و این ۲ مساله خیلی با هم فرق دارند.

بیش از اینکه تئاتر حیات پیدا کند این خانواده تئاتر بود که احساس کرد یک تکیه‌گاه اقتصادی و مالی و جایگاه اجتماعی پیدا کرده است. از همین رو تئاتر خیلی مظلومانه و با تاخیر توانست هویت، ضربان و واژگانی برای گفتگو در سطح کلان فرهنگی پیدا کند.

* شما به عنوان یک هنرمند فکر می‌کنید همه مشکلاتی که در آن دوران وجود داشت ناشی از دست‌اندازی‌ها و ممیزی‌ها بوده یا اینکه خود هنرمندان ترجیح دادند مدتی از فضا کنار بکشند تا وضعیت کشور به یک ثبات برسد بعد وارد گود شوند.

-معتقدم جدا از ممیزی و سختگیری‌های اجتماعی و خط قرمزهای هر دم تغییریافته در دوران ملتهب بعد از انقلاب و جنگ، بخشی از این آسیب هم از جانب خود خانواده تئاتر که خانواده منتسب به جریان روشنفکری جامعه به معنای درست کلمه (نه روشنفکری به معنای صاحبان تفکر چپ) بودند به تئاتر وارد شد. به نظر می‌رسد اهالی تئاتر بیشتر محافظه‌کاری کردند و صبر کردند تا جامعه ثبات پیدا کند تا در دوران ثبات درباره خواسته‌هایشان حرف بزنند و این ثبات عملا بعد از جنگ به سراغ جامعه آمد. پس تاریخی که در موردش حرف می‌زنم یعنی دهه ۷۰ تاریخ غلطی نیست و ما در این دهه شاهد گشایش پرثبات تئاتر و نخستین عمل کردن به خواسته‌ها و توقعات جامعه تئاتر از جانب مسئولان هستیم.

بنابراین دهه ۷۰ البته تاکید می‌کنم از نظر من، آغاز تئاتر به معنای جدی در بعد از انقلاب ایران است و متاسفانه ما خیلی زمان سوخته در این میان داشته‌ایم و نزدیک به ۲ دهه را از دست داده‌ایم تا به ثبات برسیم در حالی که سینما در کمتر از یک دهه هویت خودش را پیدا کرد.

البته خانواده تئاتر هنوز هم اعتقاد دارند که مسئولان دولتی یا تئاتر برایشان اهمیت ندارد یا از آن می‌ترسند و به دلیل یکی از این ۲ مساله هنوز هم آنطور که باید به تئاتر بها داده نمی‌شود. متاسفانه اگر تئاتر آورده، دستاورد، فتح و یا پیروزی دارد من بیشترش را مدیون اهالی تئاتر می‌دانم تا مدیون متولیان تئاتر، برای اینکه واقعا تاکنون غیر از یکی دو نفر از متولیان تئاتر که قلبشان برای تئاتر می‌تپید و به تناسب تظاهری که می‌کردند در عمل هم به تئاتر توجه داشتند بقیه در راستای خلع سلاح و مُهر کردن تئاتر اقدام کردند. حتی اگر در لحظه این طور قضاوت نمی‌شده است. الان که از دور به عملکرد گذشته این مسئولان نگاه کنیم، می‌بیینم که کمکی به تئاتر نکرده‌اند و با این تفکر عملا بیگانگی شکل گرفته است.

گفتگو در تئاتر مثل یک گفتگوی درون خانوادگی در سطح فرهیختگی است بنابراین نباید از گفتگوهای ملتهب درون تئاتر ترسید یا نگران شد. گفتگو در تئاتر در خیابان‌ها جار زده نمی‌شود بنابراین باید اجازه داد برادرها، خواهرها، پدر و مادر در محیطی خانوادگی درباره مسایل خانواده با هم حرف بزنند در حالی که سینما در خیابان و در دید همه قرار دارد پس اگر محدودیت‌های واحدی برای سینما و تئاتر در نظر گرفته شود نشان دهنده این است که این ۲ مدیوم از طرف مسئولان به درستی شناخته نشده است.

نهایت آمار مخاطبان تئاتر قابل مقایسه با مخاطبان سینما نیست مثلا مخاطبان فیلم «هزارپا» ابوالحسن داوودی را مقایسه کنید با مخاطبان پرتوفیق‌ترین تئاتر ایران که واقعا مقایسه‌ای خنده دار است بنابراین این جنس از ملاحظات در تئاتر غلط است چون باید تئاتر را آزادتر گذاشت تا زبان گفتگوی صریح تری به نسبت سینما داشته باشد. البته این اتفاقی بود که خیلی شماتیک و کم رنگ در دهه ۷۰ در تئاتر افتاد و اگر تئاترهای این دهه را به یاد بیاورید طعم خوشایندی در کامتان احساس خواهید کرد.

ما مدام و مکرر از زاویه دید مسئولان مختلف می‌شنویم که باید در زمینه تولید متن فعال‌تر شویم و نگارش متون ملی و بومی بسیار مهم است اما این حرف‌ها در حد شعارهای مدیریتی باقی می‌ماند*اصولا اوج ارتقای تئاتر در ایران را کدام دهه می‌دانید؟

-آغاز تئاتر بعد از انقلاب در ایران دهه ۷۰ و شکوفایی آن در نیمه اول دهه ۸۰ است. در دهه ۹۰ نیز جدای از ارزش‌هایی که در تئاتر و مشخصا نمایشنامه‌نویسی وجود دارد ما یک سری قله‌ها را با خاک یکسان و هموار کرده‌ایم و در حال حاضر دلمان به تپه‌ها خوش است.

من منکر رشد تئاتر نیستم اما از این ناراحت هستم که به بهانه اینکه می‌خواهند جاده بسازند کوه‌ها را کنار زده‌اند و الان وقتی چند تپه کوچک می‌بینیم به ذوق و شوق می‌آییم که ببینید چه دستاورد بزرگی داریم و این تپه‌ای که الان می‌بینید دستاورد ماست. دوستان منکر قله‌ای که از جا درآورده شده است، هستند و به جای آن به یک سری از تپه‌ها دل خوش کرده‌اند.

* به عنوان یک نویسنده، تئاتر ایران را از منظر تالیف و نمایشنامه‌نویسی در طول این ۴ دهه چگونه می‌بینید؟

-اتفاقا بیشتر حرف‌هایی که تا اینجا مطرح کردم و مخصوصا در مورد کوه و تپه زدم به بخش نوشتاری و ادبیات نمایشی در تئاتر ایران ارجاع پیدا می‌کند وگرنه معتقدم در زمینه اجرا و از لحاظ فنی تئاتر ایران ارتفاع قابل بحثی پیدا کرده است و اصلا نباید آن را با تئاتر قبل از انقلاب مقایسه کرد. البته ممکن است تئاتری‌های قدیمی عنوان کنند که پیش از انقلاب دوران طلایی تئاتر ما بوده در حالی که این مساله در مورد داشتن مولدین آثار مکتوب صدق می‌کند اما از لحاظ اجرا و شکل آکادمیک تجلی یافته در حوزه‌های اجرایی و متن تئاتر قبل از انقلاب به نسبت الان تئاتر ضعیف‌تری بود.

ما از لحاظ فنی در تئاتر بسیار رشد داشته‌ایم و اصلا نباید منکر این داشته‌ها شویم. این رشد را مدیون تمام این تجربیاتی هستیم که بعد از انقلاب از سرگذرانده‌ایم. آن چیزی که من از آن به عنوان رنجنامه یاد می‌کنم اتفاقا در حوزه تولید متن است. ما مدام و مکرر از زاویه دید مسئولان مختلف می‌شنویم که باید در زمینه تولید متن فعال‌تر شویم و نگارش متون ملی و بومی بسیار مهم است اما این حرف‌ها در حد شعارهای مدیریتی باقی می‌ماند.

واقعیت این است که در فضای تولید متن چقدر امکان و داده وجود دارد و تا چه اندازه می‌توان این داده‌ها را پس گرفت در حالی که الان احتیاط تصمیم گیرندگان در حوزه‌های فرهنگی خیلی بالا رفته است و مشخصا در روزگار معاصر و یکی دو سال گذشته حوزه تصمیم‌گیری‌های فرهنگی در تئاتر خیلی محافظه‌کار، ترسو و دون شأن تئاتر بوده و اصلا قابل دفاع نیست پس الان ما دیگر اصلا بحث رشد را نباید بکنیم بلکه بحث زنده ماندن مطرح است.

ما مدام و مکرر منتظر رای و گوشه‌چشم نهادهای مسئول هستیم. اصلا چرا باید تا این حد روی تئاتر حساسیت وجود داشته باشد در حالی که این همه جا در مملکت وجود دارد که ضرورتا باید رویشان حساسیت داشت! دیواری کوتاه‌تر از فرهنگ و مشخصا تئاتر پیدا نمی‌کنند. من این اشتباه را منسوب و منتسب به مدیریت این حوزه می‌دانم و معتقدم مدیران تئاتر ما یک سری باید و نبایدهای حوزه خودشان را می‌توانند مدیریت کنند. نمی‌گویم که می‌توانند تعیین کنند اما می‌توانند مدیریت کنند. مسئولیت پذیری و ایمان به اتفاقی که در حال رخ دادن است خیلی تعیین کننده است، وقتی مدیری در بنیاد و نهاد به اتفاقی که دارد می‌افتد ایمان نداشته باشد، بدیهی است که نمی‌تواند پشتش بایستد.

مطمئنم کسی که انتخاب کرده در این سال‌ها در یکی از سالن‌های رسمی کشور ایران و تحت قوانین جمهوری اسلامی ایران و با تعصبی که همه ما به کشور و نظام خودمان داریم، تئاتر کار کند، امکان ندارد اشتباه عجیب و غریب و از روی قصد و غرضی انجام دهد. من به هیچ عنوان این مساله را نمی‌توانم در مغز خودم فرو کنم که یک نفر بیاید صحنه تئاتر را برای دشمنی کردن انتخاب کند.

ادامه دارد …

ساسان والی‌زاده معاون فرهنگی موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس درباره نخستین جشنواره تئاتر محیطی «موزه» که از ۱۳ بهمن در این مکان فرهنگی و هنری برگزار می‌شود، به تئاتر آنلاین گفت: همزمان با ایام دهه فجر و آغاز چهل‌سالگی انقلاب اسلامی، مجموعه‌ای از فعالیت‌های فرهنگی و هنری را در موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس به کار گرفتیم. این روزها موزه میزبان نمایشگاه «چهل سال افتخار و بالندگی» است که همه سازمان‌ها و نهادهای لشکری و کشوری در آن حضور دارند.

وی ادامه داد: همزمان با این نمایشگاه ملی، جشنواره ای از فعالیت‌های فرهنگی و هنری نظیر نمایش فیلم‌های مستند، گالری‌های عکس، کارتون و پوستر، نشست‌های تخصصی و جشنواره تئاتر محیطی «موزه» به عنوان یکی از فعالیت‌های ویژه در حال برگزاری است.

والی‌زاده درباره هدف از برگزاری نخستین جشنواره تئاتر محیطی «موزه» توضیح داد: ترویج ارزش‌های ستوده و مفاهیم انقلاب اسلامی و دفاع مقدس با زبان نمایش که یکی از تأثیرگذارترین هنرها روی مخاطب است، از اهداف برگزاری این جشنواره بود. در موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس فضاهایی از انقلاب و همچنین دفاع مقدس بازسازی شده که اجرای آثار محیطی در این فضا روایت فراگیرتر و مستقیم‌تری از انقلاب اسلامی را برای مخاطب انجام می‌شود.

معاون فرهنگی موزه انقلاب اسلامی و دفاع مقدس با اشاره به استقبالی که از نخستین دوره جشنواره تئاتر محیطی «موزه» شده است، درباره تداوم برگزاری این رویداد تئاتری یادآور شد: پیش درآمد برگزاری جشنواره تئاتر محیطی «موزه»، برگزاری جشنواره تئاتر «دیدار» در تابستان سال گذشته بود. در آن جشنواره گروه‌های تئاتر خیابانی در فضاهای منتهی به موزه به اجرای آثار خود می‌پرداختند و امسال جشنواره تئاتر محیطی «موزه» در فضاهای بازسازی شده داخل موزه اجرا می‌شوند.

وی تأکید کرد: جشنواره تئاتر محیطی «موزه» برقراری ارتباط میان موزه، مخاطب و تئاتر است و برای اولین بار شکل گرفته است. در اختتامیه نخستین دوره جشنواره، فراخوان دوره دوم منتشر خواهد شد. به رغم حضور گروه‌ها و هنرمندان حرفه‌ای در نخستین دوره جشنواره تئاتر محیطی «موزه»، سطح جشنواره در سال آینده گسترده‌تر خواهد شد و هر دوره گامی رو به جلو خواهد بود.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی جشنواره‌ تئاتر فجر، رضا صمدپور مدیر بخش چهل سالگی انقلاب جشنواره سی و هفتم تئاتر فجر جزئیات سه زیرمجموعه این بخش با عناوین «نمایشگاه اسناد»، «تاریخ تئاتر شفاهی» و «نمایش‌های رادیویی» را تشریح کرد.

صمدپور درباره «نمایشگاه اسناد» توضیح داد: این نمایشگاه از ۲۵ بهمن در فرهنگستان هنر و موزه فلسطین افتتاح می‌شود و روز سوم اسفند به پایان می‌رسد و شامل اسنادی چون پوستر، عکس، دست‌نوشته‌، نسخ دست‌نویس و دیگر اقلام اسناد تئاتر انقلاب اسلامی از هنرمندان و وقایع پس از انقلاب است که در مرحله تدوین و آماده‌سازی به سر می‌برد و ان‌شاءالله در دل سی و هفتمین جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر فجر به نمایش درخواهد آمد.

مدیر بخش چهل سالگی انقلاب جشنواره با اشاره به این که «نمایشگاه اسناد» تنها دست‌چینی از وقایع رخ داده در حوزه‌ تئاتر پس از انقلاب اسلامی است، تصریح کرد: با توجه به حجم گسترده‌ وقایع پس از انقلاب اسلامی در زمینه تئاتر، این نمایشگاه تنها گزیده‌ای از آثار است. در حالی که اگر بخواهیم تمام این وقایع را به تصویر بکشیم نیازمند موزه‌ای بسیار بزرگ هستیم. در نتیجه این نمایشگاه امسال با توجه به نگاه نادر برهانی‌مرند، دبیر جشنواره سی و هفتم افتتاح می‌شود. ما ادعایی در مورد جامع بودن آن نداریم و تنها سعی کردیم گزینش‌ها و نسخه‌های خوبی را از چهار دهه‌ پس از انقلاب و هر رویداد نمایشی رخ داده در دل آن، پیدا کنیم و به نمایش درآوریم.

وی افزود: مدیریت این نمایشگاه بر عهده ابراهیم حسینی است که در حال حاضر مشغول رایزنی با گروهی خبره و توانا است تا اسناد مورد نظر در زمان مقرر جمع‌آوری و برای نمایش آماده شود.

صمدپور با اشاره به جلساتی که تحت عنوان «تاریخ تئاتر شفاهی» در زیر مجموعه چهل سالگی انقلابِ جشنواره‌ سی و هفتم برگزار خواهد شد، ادامه داد: پیوست نهایی این بخش، جلسات تاریخ تئاتر شفاهی خواهد بود که توسط امین عظیمی و در قالب میزگرد و گفتگو در مورد دستاوردهای تئاتر در بعد از انقلاب اسلامی برگزار می‌شود.

وی ادامه داد: بخش «تاریخ تئاتر شفاهی» به مدت چهار روز از ۲۸ بهمن تا اول اسفند در فرهنگستان هنر برگزار خواهد شد و در این سلسله نشست اصحاب هنر به گفتگویی شفاهی در مورد دستاوردهای تئاتر پس از انقلاب اسلامی می‌پردازند.

صمدپور از بخش «نمایش‌های رادیویی» به عنوان تجلی‌گاه دیگری از ویژه برنامه‌های چهل سالگی انقلاب نام برد و گفت: اجرای نمایش‌های رادیویی در سی و هفتمین جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر فجر از ۲۸ بهمن کلید خواهد خورد و طی آن ۱۰ نمایش برگزیده از سراسر کشور که اسامی‌شان پیش‌تر اعلام شده است هر روز در تماشاخانه‌ سرو به شکل زنده ۲ اجرا خواهند داشت که این اجراها از آنتن رادیو نمایش پخش می‌شود.

صمدپور در پایان افزود: این بخش رقابتی با همکاری و مشارکت مدیریت کل هنرهای نمایشی رادیو انجام می‌شود و دبیر آن امین رهبر است. برگزیدگان این بخش نیز در روز اختتامیه سی و هفتمین جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر فجر، چهارم اسفند اعلام و جوایزی دریافت خواهند کرد.

بخش چهل‌ سالگی انقلاب سی و هفتمین جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر فجر به مناسبت سالگرد چهل ‌سالگی انقلاب اسلامی در ایران طراحی شده و شامل شش بخش است؛ اجرای نمایش‌های صحنه‌ای، نمایش‌های خیابانی، سمینار علمی تخصصی «بررسی تئاتر پس از انقلاب اسلامی» و نمایشگاه «اسناد انقلاب»، نشست‌های تخصصی «تاریخ تئاتر شفاهی» و «نمایش‌های رادیویی».

سی و هفتمین جشنواره‌ بین‌المللی تئاتر فجر از ۲۲ بهمن تا چهارم اسفند به دبیری نادر برهانی‌مرند برگزار خواهد شد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از اداره کل روابط عمومی و امور بین‌الملل کانون، «بازی نمایش» به کارگردانی ناصر آویژه با محوریت تغذیه سالم و با شیوه‌ای کاملا مشارکتی، کودکان بازدید کننده از نمایشگاه ملی دست‌آوردهای انقلاب اسلامی و دفاع مقدس را به مناسبت چهلمین سال پیروزی انقلاب، با موضوع مهم بهداشت و سلامت آشنا می‌کند.

آویژه در این‌باره توضیح داد که فضای کاملا آهنگین و آموزشی و در عین حال تعاملی این نمایش، باعث شده است تا نمایش با حضور بازیگران جان بگیرد و بچه‌ها در زمان نزدیک به ۴۵ دقیقه با ذوق و اشتیاق در اجرای نمایش مشارکت کنند.

این کارگردان نمایش‌های کودک و نوجوان که در این نمایش علاوه بر نویسندگی و کارگردانی نقش‌آفرینی نیز می‌کند از قاسم ‌انصاری‌شاد و نیما آویژه به‌عنوان دیگر بازیگران و آرمان داودی به عنون دستیار و مسئول بخش موسیقی نمایش نام برد.

این نمایش یکی از برنامه‌های کانون در نمایشگاه دست‌آوردهای چهل‌ساله انقلاب و دفاع مقدس است که طی روزهای ۱۱ تا ۱۹ بهمن ۱۳۹۷ بعدازظهرها در محل باغ موزه دفاع مقدس واقع در بزرگراه حقانی تهران روی صحنه می‌رود.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از اداره‌کل روابط عمومی و امور بین‌الملل کانون، نمایش «مهمان ناخوانده» به کارگردانی زهرا مریدی، «آدم کوچولوی گرسنه» کار فاطمه ابرارپایدار، «ماهیخوار» اثر نیلوفر رفیعی و تئاتر کوچک «گل‌اومد، بهاراومد» به کارگردانی مژده ذکریاپور چهار نمایشی است که برای اجرا در دهه مبارک فجر از سوی مرکز تئاتر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان برنامه‌ریزی شده است.

نمایش «مهمان‌ ناخوانده» برگرفته از کتاب خاطره‌انگیز با همین نام نوشته شده و اینگونه است که نوه‌های مادربزرگ قرار آمدن‌شان به‌هم می‌خورد. کلاغ خبر ناراحتی مادربزرگ را به حیوانات دهکده می‌رساند حیوانات هر کدام تصمیم می‌گیرند که مادربزرگ را خوشحال کنند و … .

نمایش «آدم کوچولوی گرسنه» نیز ماجرای آدم کوچولویی است که یک روز صبح وقتی از خواب بیدار می‌شود گرسنه است اما برای خوردن، چیزی ندارد. به نانوایی می‌رود تا نان بگیرد اما پولی ندارد که به نانوا بدهد و نانوا از او می‌خواهد در عوض پول نان برایش یک کیسه آرد از آقای آسیابان بگیرد و ادامه‌ی ماجرا … .

در عین حال نمایش «ماهیخوار» نیز با مدت زمان ۲۰ دقیقه‌ بر اساس طرح «کتاب، تئاتر» و اقتباسی از داستان خرچنگ و مرغ ماهیخوار کلیله و دمنه در مرکز تئاتر کانون تولید شده است.

همچنین تئاتر کوچک «گل اومد، بهار اومد» با شیوه‌ دستکشی و مدت زمان ۲۰ دقیقه و برگرفته از کتابی با همین نام نوشته‌ی منوچهر نیستانی است که خلاصه داستان آن چنین است: نخودی توی یک صحرا زندگی می‌کرد، روزها بعد از رفتن برف و سرما منتظر بهار بود اما خبری از آمدن بهار نبود تا این‌که فال‌گیر خبر بسته شدن راه بهار را توسط دیو داد.

این نمایش‌ها با شعار «افتخار به گذشته، امید به آینده» و به مناسبت چهلمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی از ۱۲ تا ۲۲ بهمن ۱۳۹۷ در مراکز فرهنگی‌هنری کانون، مدارس، بیمارستان‌ها و مراکز توان‌بخشی تهران اجرا می‌شود.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، محمد اله یاری فومنی؛ دبیر ستاد چهل سالگی انقلاب اسلامی معاونت امور هنری گفت: چهلمین سال پیروزی انقلاب اسلامی فرصتی برای بررسی دستاوردهای فرهنگی، هنری است و معاونت امور هنری با توجه به تنوع و گستردگی حوزه ها از چند ماه قبل برنامه ریزی و طراحی برنامه های چهل سالگی انقلاب اسلامی را در تعامل و همکاری با ادارات کل و دفاتر معاونت و جشنواره های بین المللی تئاتر فجر، جشنواره موسیقی فجر، جشنواره هنرهای تجسمی فجر و جشنواره بین المللی مد و لباس فجر آغاز کرد. در این مسیر بیش از ۳۰ رویداد و برنامه به این مناسبت برگزار می شود.

اله یاری فومنی ادامه داد: در این زمینه برنامه هایی در زمینه هنرهای نمایشی، موسیقی، هنرهای تجسمی، مد و لباس و دفتر آموزش و توسعه فعالیت های فرهنگی و هنری هماهنگ شد که تعدادی از این برنامه ها اجرا شده است و بخشی دیگر نیز تا پایان بهمن ماه در جشنواره های فجر یا خارج از جشنواره انجام می شود. البته بخشی از برنامه ها بررسی کارشناسی و ارزیابی هنر پس از انقلاب در حوزه های تئاتر، موسیقی، آموزش هنر، مد و لباس و هنرهای تجسمی است و برنامه هایی نیز به مناسبت چهل سالگی با موضوع انقلاب اسلامی اجرا خواهد شد.

از انتشار کتاب «چهل سال صحنه» تا اعطای نشان «چهل سالگی»

وی در تشریح جزییات برنامه های پیش بینی شده در حوزه آثار نمایشی گفت: از جمله های برنامه های پیش بینی شده در این حوزه، چاپ دو جلد کتاب با عنوان «چهل سال صحنه» با موضوع آثار نمایشی در طول چهل سال بعد از انقلاب اسلامی و رونمایی کتاب مزبور همزمان با جشنواره تئاتر فجر است؛ همچنین سمیناری با عنوان تئاتر انقلاب اسلامی، روز ششم بهمن ماه، با حضور علاقه مندان و استادان در سالن مشاهیر تئاتر شهر برگزار شد.

دبیر ستاد چهل سالگی انقلاب اسلامی معاونت امور هنری، ضمن تقدیر از هنرمندان تئاتر گفت: در بخشی به مناسبت چهل سالگی انقلاب ۱۹ اثر نمایشی در جشنواره تئاتر فجر روی صحنه می رود که از بین آنها سه اثر برگزیده معرفی و مورد تقدیر قرار می گیرد. همچنین یک اثر نمایشی محیطی با نام «نامیرا» به کارگردانی امیر حسین شفیعی با موضوع مروری بر تاریخ انقلاب اسلامی از ۱۲ بهمن تا ۴ اسفند در محوطه مجموعه تأتر شهر اجرا خواهد شد. تولید ۱۰ نمایش رادیویی با موضوع انقلاب اسلامی و پخش از رادیو نمایش برنامه دیگر در این زمینه است. در همین چارچوب نمایشگاه اسناد تئاتر بعد از انقلاب اسلامی شامل پوستر، محصولات فرهنگی و عکس همزمان با برگزاری جشنواره تئاتر فجر، برگزار می شود. از دیگر برنامه های پیش بینی شده در این حوزه، تقدیر و اعطای نشان چهل سالگی به هنرمندان شاخص و تاثیرگذار انقلاب اسلامی در تولید آثار نمایشی است.

قدردانی از هنرمندان موسیقی انقلاب در اختتامیه جشنواره فجر

دبیر ستاد چهل سالگی انقلاب اسلامی معاونت امور هنری درباره برنامه های حوزه موسیقی گفت: قرار است همزمان با افتتاح جشنواره موسیقی فجر در روز ۲۴ بهمن ماه، قطعات موسیقی انقلابی آثار همایون رحیمیان توسط ارکستر ملی ایران، اجرا شود. از ۲۴ تا ۲۹ بهمن در تالار سوره حوزه هنری نیز شادیانه های موسیقی اقوام و نواحی ایران به مناسبت جشن چهلمین سالگرد انقلاب اسلامی ایران در جشنواره موسیقی فجر اجرا می شود. از دیگر برنامه های این بخش، اجرای قطعات موسیقی انقلابی خاطره انگیز همچون ایران، ای سرای امید و کاروان شهید توسط گروه همنوازان سایه ارغوان، روز پنجشنبه ۲۵ بهمن، در تالار ایوان شمس(ساعت ۱۹) است. برنامه گفت و شنید رادیویی در گفتمان موسیقی فجر با بررسی «موسیقی پس از انقلاب اسلامی» ۲۴ تا ۲۹ بهمن هر شب از ساعت ۲۰ تا۲۱ در رادیو گفتگو با حضور کارشناسان و صاحب نظران، پخش می شود. قدردانی از هنرمندان موسیقی انقلاب در سی و چهارمین جشنواره موسیقی فجر برنامه دیگر حوزه موسیقی در چهل سالگی انقلاب است.

اله یاری فومنی در ادامه برنامه و رویدادهای حوزه هنرهای تجسمی در یازدهمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر را تشریح کرد و گفت: نمایشگاه آثارنقاشی و مجسمه هنرمندان با عنوان پلاک ۴۰ آغازگر یازدهمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر بود که هشتم بهمن ماه در فرهنگسرای نیاوران افتتاح شد. همچنین نمایشگاه پوسترهای انقلاب اسلامی شامل ۴۰ اثر شاخص در گالری شماره دو فرهنگسرای نیاوران از هشتم بهمن برگزار شد. نمایشگاه عکس های کمتر دیده شده انقلاب اسلامی به عنوان یکی از برنامه های جشنواره تجسمی فجر از ۱۳ بهمن ماه در خانه هنرمندان برگزار می شود و از دیگر برنامه های حوزه تجسمی نمایشگاه دستاوردهای انتشارات هنرهای تجسمی در چهل سال پس از انقاب اسلامی است که از ۲۵ بهمن ماه در موزه امام علی(ع) آغاز می شود.

وی افزود: نمایش آثار گنجینه موزه هنرهای معاصر که پس از انقلاب اسلامی ایران خلق شده اند در چهل شهر ایران از دیگر برنامه های چهل سالگی انقلاب در جشنواره تجسمی فجر است. همچنین آثار منتخب جشنواره در دو استان فارس و خوزستان (آثار کاریکاتور، تصویر سازی، پوستر و عکس ) به نمایش درمی آید. اعطای نشان چهل سالگی به هنرمندان شاخص انقلاب اسلامی در حوزه هنرهای تجسمی نیز از در افتتاحیه یازدهمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر از برنامه های دیگر چهل سالگی انقلاب است.

برنامه های ستاد چهل سالگی برای مد و لباس

دبیر ستاد چهل سالگی انقلاب اسلامی معاونت امور هنری، درباره برنامه ها و رویدادهای حوزه مد و لباس ایرانی اسلامی در جشن چهل سالگی انقلاب اسلامی گفت: نشست دستاوردهای انقلاب اسلامی در حوزه مد و لباس طی هفت روز و پخش آن در رادیو اقتصاد و رادیو فرهنگ، برگزاری کارگاه سه روزه طراحی و تصویرسازی لباس با موضوع انقلاب اسلامی و برگزاری نمایشگاه از آثار این کارگاه، انتشار یک عنوان کتاب با موضوع مد و لباس بعد از انقلاب اسلامی، برگزاری ده نشست موضوعی مد و لباس ایرانی اسلامی در خانه کتاب، برگزاری نمایشگاه آثار فرهنگی مد و لباس و دستاوردهای فرهنگی ۴۰ ساله اخیر و اعطای نشان چهل سالگی به هنرمندان شاخص انقلاب اسلامی در حوزه مد و لباس برنامه هایی است که در هشتمین جشنواره مد و لباس فجر برگزار می شود.

مدیرکل دفتر آموزش و توسعه فعالیت های فرهنگی و هنری درباره برنامه های این دفتر به مناسبت چهل سالگی انقلاب گفت: قرار است همزمان با چهلمین سالگرد انقلاب اسلامی، چهلمین و چهل و یکمین هنرستان هنرهای زیبای ایران در شهرهای کرمان و قزوین افتتاح شود. از دیگر برنامه های این دفتر بازآفرینی قطعات موسیقی انقلاب اسلامی توسط ارکستر سازهای بادی تهران است. همچنین پنج نشست در سرای اهل قلم با موضوع آموزش هنر پس از انقلاب اسلامی برگزار می شود. آموزشگاه های آزاد هنری نیز در ساخت و اجرای سرودهای انقلابی همزمان با جشن چهل سالگی انقلاب، همکاری خواهند داشت و اعطای نشان چهل سالگی به معلمان شاخص و موثر عرصه هنر بعد از انقلاب اسلامی نیز برنامه های دیگر دفتر آموزش و توسعه فعالیت های فرهنگی و هنری در چهل سالگی انقلاب است.