برچسب: پرویز پورحسینی

به گزارش تئاتر آنلاین، جمعی از دوستان نزدیک سعید پورصمیمی همزمان با روز سینما در مهمانی کوچکی که به افتخار او برگزار شد، شرکت کردند. آنها با یکدیگر دیدار کردند، از خاطرات خوش گذشته سخن گفتند و به خاطر جای خالی دوست مشترک‌شان، پرویز پورحسینی که این مهمانی همزمان با روز تولد او برپا شد، حسرت خوردند.
این برنامه شامگاه یکشنبه، ۲۰ شهریور در آستانه روز ملی سینما با حضور هنرمندانی همچون بهرام شاه محمدلو، احترام برومند، رضا بابک، ژرژ پطروسی، الهام پاوه‌نژاد، شهرام مکری، مسعود کرامتی، حسین کیانی، کاوه سمندریان، هومن خیاط، سارا جامعی، محمد رسول صادقی و پریزاد سیف به کوشش خانه هنر کاج و در محل این موسسه فرهنگی هنری برگزار شد.

در این برنامه سعید پورصمیمی هم کیک روز سینما را برید و هم حسرت خورد که پرویز پورحسینی، یار دیرینش نیست تا در سالروز تولدش، کیک تولدش را خود ببرد.

این برنامه سخنرانی نداشت اما حاضران از خاطره‌های خوش خود گفتند.

پورصمیمی که به زودی با نمایش «خوشدلان» که نوشته خودش است، روی صحنه می‌رود، از سال‌های آغازین حضور خود در تئاتر گفت. از عجیب بودن حرفه بازیگری که گاه افراد را به سرعت به شهرت می‌رساند و خدا نکند که کسی ظرفیت این شهرت ناگهانی را نداشته باشد.

وی از بی‌رحمی کار بازیگری گفت، از اینکه در هیچ هنر دیگری، افراد این چنین ناگهانی مشهور نمی‌شوند و این چنین به سرعت هم از یادها نمی‌روند.

پورصمیمی از نامهربانی‌های بازیگری گفت، از دوره نوجوانی خود که روز در بازار به دلیل ورود فردین، بازار را بسته بودند، اما همین ستاره، در سال‌هایی از عمر خود به دست فراموشی سپرده شد.

وی از دوران نوجوانی خود سخن گفت، دوران دبیرستان که فعالیتش را در تئاتر از همین دوران آغاز کرده است. از منشی باشی، رییس نظمیه یاد کرد که شب‌ها به تئاتر می‌رفته، لباس نظامی‌اش را از تن به در می‌کرده و با عشقی روی صحنه می‌رفته که پورصمیمی هنوز هم نظیر آن را به یاد ندارد.

پورصمیمی که دانش‌آموخته تئاتر از دانشکده هنرهای زیباست، از شکل‌گیری این رشته در این دانشکده صحبت کرد که چه سخت بوده و چه مخالفانی داشته است.

این بازیگر در این جمع دوستانه، بارها از استادش حمید سمندریان یاد کرد، از همکاری خود با اداره هنرهای دراماتیک سخن گفت، دورانی که دکتر فروغ به هنرجویان و مشتاقان درس تئاتر می‌داده و کلاس فن بیان و نمایشنامه‌نویسی برگزار می‌کرده است.

پورصمیمی از شکل‌گیری گروه تئاتر پازارگاد با همراهی هنرمندانی همچون عباس یوسفیانی، محمد حصاری، اسماعیل محرابی و … صحبت کرد که بعدتر، استاد خود حمید سمندریان را برای سرپرستی این گروه دعوت کرده بودند.

از نمایش‌هایی که با پرویز فنی‌زاده کار کرده بودند، سخن گفت و اینکه در چند نمایش دستیار سمندریان بوده است. از روزگاری که او و دیگر همکارانش سری پر شور داشتند و دلی آرزومند و تلاشی بی‌وقفه، اما جایی برای تمرین نداشتند و به لطف یکی از دوستان‌نقاش‌شان در منزل پزشکی اشراقی نام، تمرین تئاتر کرده بودند و بعدتر هم در خانه حمید سمندریان نمایش‌های خود را آماده کرده بودند.

در این مهمانی صمیمانه که هیچ سخنرانی نداشت، پورصمیمی و رضا بابک که دوستی نزدیکی با یکدیگر دارند، خاطراتی طنزآمیز از دورانی روایت کردند که بابک به دلیل بازی در سریال «آرایشگاه» زیبا مورد توجه بوده است و در سفر مشترکی که با پورصمیمی به قزوین داشته‌اند، مردم آنان را با یکدیگر اشتباه گرفته بودند.

احترام برومند هم خاطره بامزه‌ای تعریف کرد که کسی در خیابان، داود رشیدی را جمشید مشایخی خطاب کرده بود.

بابک از جوانانی سخن گفت که در خیابان از او خواسته بودند برایشان قطعه‌ای نمایشی بازی کند.

پورصمیمی خاطره نزدیکتری هم روایت کرد از روزی که در دوران کرونا با ماسکی که بر چهره داشته، در خیابان دربند و در راه خانه‌اش به جوانکی برمی‌خورد که عنوان کرده فیلم می‌سازد و بنا دارد فیلمی بسازد و علاقه‌مند است تا سعید پورصمیمی در آن بازی کند اما چون توان پرداخت دستمزد او را ندارد، از او خواسته بود تا به جای پورصمیمی در فیلمش بازی کند چون به نظرش رسیده بود این آقای غریبه‌ای که در خیابان دیده، به سعید پورصمیمی شباهت دارد.

در این برنامه تیزری از آثار سینمایی پورصمیمی پخش شد و در پایان، او کیک روز سینما را برید.

پورصمیمی که همزمان با سالروز تولد دوست درگذشته خود، پرویز پورحسینی، این کیک را برید، برای حاضران شادی، تندرستی موفقیت آرزو کرد و حسرت‌مندانه گفت ای کاش پرویز بود و خودش کیک تولدش را می‌برید.

وی به یاد دوستش متاثر شد و رضا بابک هم با افسوس، حضور پورحسینی را روی صحنه اعجاب‌انگیز خواند.

این برنامه یک دورهمی خودمانی بود، بدون سخنرانی‌های مرسوم. دوستان قدیمی در کنار مهمانان نسل جوان، عکس یادگاری گرفتند.

رضا بابک که دستی هم در سرودن شعر دارد، بعد از گرفتن این عکس، قطعه شعری از خودش را برای پورصمیمی خواند و بر چهره یار دیرین خود بوسه زد.

عکس از بهرام رامه است.

تئاتر آنلاین – گروه هنر-آروین موذن‌زاده: سال ۹۹ سالی پر فراز و نشیب و تلخ برای اهالی هنر و مخصوصاً هنرمندان تئاتر به حساب می‌آید سالی که گستردگی بیماری کرونا که از اواخر سال ۸۸ شروع شده بود علاوه بر اینکه دامن فعالیت‌های تئاتری و معیشت و ارتزاق هنرمندان را گرفت بلکه جانشان را نیز تهدید کرد.

در سال ۹۹ اهالی تئاتر داغ هنرمندان زیادی را دیدند که برخی از آن‌ها به دلیل ابتلا به بیماری کرونا جان خود را از دست داده بودند. متاسفانه به دلیل بحران این بیماری و همه گیر بودن آن اجازه برگزاری مراسم یادبود و ترحیم برای این عزیزان نیز فراهم نشد و همین مساله و امکان عزاداری نکردن برای این هنرمندان از دست رفته غم از دست دادن آن‌ها را چند برابر می‌کرد.

از این رو در گزارش پیش رو تلاش شده است نگاهی اجمالی به فعالیت‌ها و زندگی هنرمندان تئاتری داشته باشیم که در سال ۹۹ رخ در نقاب خاک کشیدند تا از این طریق یادبودی هرچند کوچک برای این عزیزان در نظر گرفته باشیم؛ هنرمندانی که قطعاً جایشان در هنر این سرزمین خالی خواهد بود.

در ماه‌های ابتدایی سال هنرمندانی چون محمدعلی کشاورز، صدیقه کیانفر و سیروس گرجستانی را از دست دادیم، هنرمندانی که فعالیت خود را از تئاتر آغاز کرده و جزو نام‌های ماندگار این عرصه به حساب می آیند اما در سال‌های اخیر فعالیت مستمری در سینما تلویزیون و رادیو داشتند. همچنین کریم اکبری مبارکه نیز از هنرمندان فعالی بود که با وجود اینکه فعالیت در تئاتر را رها نکرده و همچنان در این عرصه نیز حضور داشت در سال‌های اخیر در سریال‌های تلویزیونی حضور پرررنگ تری داشت از این رو پرداختن به فعالیت‌ها و سوابق این هنرمندان در گزارش‌های مرتبط دیگر مورد توجه قرار خواهد گرفت.

۲۶ مرداد / ‏ بهمن مفید از «شهر قصه» تا «قیصر»

۲۶ مرداد ماه ۹۹ خانواده بهمن مفید هنرمند پیشکسوت تئاتر و سینمای ایران، ترانه‌سرا و صداپیشه از درگذشت او یک روز پس از سالروز تولدش در ۷۸ سالگی و بعد از تحمل یک دوره بیماری خبر دادند.

بهمن مفید متولد ۲۵ مرداد ۱۳۲۱ بود. او که با حضور در آثار نمایشی و سینمایی چون «شهر قصه»، «طوقی»، «قیصر» و «داش آکل» پیش از انقلاب شهرت یافته بود از سال ۱۳۷۸ از آمریکا به ایران بازگشت و تا زمان مرگ در ایران حضور داشت.

مفید در جوانی همزمان با تحصیل در دانشکده هنرهای دراماتیک به کارگردانی و بازیگری نیز می‌پرداخت. وی همراه با پدر و برادرانش گروهی داشتند که به همراه بازیگرانی مانند بهزاد فراهانی، رضا میرلوحی، اصغر آقاخانی، و بهرام وطن‌پرست به اجرای تئاتر می‌پرداختند. وی همچنین با گروه هنر ملی و عباس جوانمرد نیز همکاری داشت.

از آثار شناخته شده بهمن مفید در تئاتر می‌توان به بازی در نمایش «شهر قصه» به کارگردانی بیژن مفید و «میراث» و» ضیافت» به کارگردانیِ بهرام بیضایی در سال ۱۳۴۶ اشاره کرد.

وی همچنین با گروهی متشکل از سیروس ابراهیم‌زاده، رامین فرزاد، نیکو خردمند، تجدد، فهیمه راستکار و پروین امیرسلیمانی نمایشنامه‌هایی را به کارگردانی بیژن مفید در رادیو تهران اجرا می‌کردند. بهمن مفید در باله نیز فعال بود و در افتتاح تالار رودکی (تالار وحدت) با نقش‌آفرینی زال در اپرای «زال و رودابه» حضور داشت.

بهمن مفید فعالیت سینمایی خود را در سال ۱۳۴۸ و با ایفای نقش کوتاهی در فیلم «قیصر» به کارگردانی مسعود کیمیایی آغاز کرد. این نقش گرچه کوتاه بود اما با دیالوگ پرآوازه‌اش در فیلم و این نقش، نزد عموم مردم بسیار شناخته شد. این دیالوگ، بخشی از فیلمنامه نبود و پس از اجرا و پیشنهادش توسط بهمن مفید به دلیل زیبایی و اثرگذاری، مورد پسند مسعود کیمیایی قرار گرفت و وارد فیلمنامه شد.

فعالیت‌های بعد از انقلاب مفید به صداپیشگی در مجموعه‌های و فیلم‌های عروسکی و انیمیشن‌های مختلف مانند «عصر یخبندان» خلاصه می‌شد و وی هرگز فرصت پیدا نکرد یک بار دیگر در اثری سینمایی و یا تئاتری به ایفای نقش بپردازد.

۸ شهریور / ‏ میلاد حاجی‌زاده؛ مرگ قبل از دفاع

در سالی که بیماری کرونا خانواده‌های زیادی را عزادار کرده است و هنرمندان حوزه‌های مختلف هنری نیز از این بحران رهایی نداشته و بسیاری از آنها درگیر بیماری کرونا شده و تعدادی زیادی نیز جانشان را از دست داده‌اند شاهد فوت هنرمندان دیگری بر اثر اتفاقات و وقایع دیگر نیز هستیم که یکی از آنها میلاد حاجی زاده است که در سن ۲۷ سالگی جان خود را از داد.

۸ شهریور ماه میلاد حاجی زاده دستیار کارگردان و مدیر تولید جوان کشورمان که برای شنا به سدهای اطراف تهران رفته بود در آب غرق شد و متاسفانه از دنیا رفت.

حاجی‌زاده علاوه بر دستیاری کارگردانی و مدیریت تولید، در بازیگری هم فعال بود و «سه‌شنبه‌های لعنتی» یکی از آخرین کارهای این هنرمند در تئاتر بود که به کارگردانی محمدمهدی خاتمی در تئاتر شهر روی صحنه رفت.

حاجی زاده قرار بود به زودی از پایان نامه خود در مقطع کارشناسی دفاع کند که با مرگ نابه هنگامش این فرصت از این رو دریغ شد اما همکاران و دوستانش در مراسم هفتمین روز درگذشتش در مراسمی نمادین جلسه دفاع از پایان نامه‌اش را برگزار کردند.

۷ مهر / ‏ عباس جوانمرد؛ رفتن یکی از ستون‌های تئاتر ایران

۷ مهرماه عباس جوانمرد یکی از تأثیرگذارترین هنرمندان تئاتر ایران در سن ۹۲ سالگی دار فانی را وداع گفت. با وجودی که جوانمرد سال‌ها بود که در کانادا اقامت داشت و کمتر فعالیت هنری می‌کرد اما با هربار حضورش در ایران وضعیت تئاتر و فعالیت هنرمندان جوان را پیگیری می‌کرد و به آنها مشاوره و کمک می‌داد. با درگذشت وی تئاتر ایران یکی از بزرگترین هنرمندان خود را از دست داد هنرمندی که نقش به سزایی در شکل‌گیری تئاتر نوین ایران و حتی تلویزیون ملی داشت.

عباس جوانمرد بنیانگذار و سرپرست گروه هنر ملی و همچنین بنیانگذار سازمان تئاترهای تلویزیونی در اداره هنرهای دراماتیک بود. او در طول دوران فعالیت خود بیش از چهل نمایش صحنه‌ای و تلویزیونی را کارگردانی کرد که نمایش‌هایی چون «پهلوان اکبر می‌میرد»، «غروب در دیاری غریب»، «بلبل سرگشته»، «آلونک»، «قصه ماه پنهان» و … برخی از آثاری است که جوانمرد به صحنه برده است.

جوانمرد در سال ۱۳۳۹ سازمان تئاترهای تلویزیونی را در قالب شش گروه تئاتری به سرپرستی عزت‌الله انتظامی، علی نصیریان، جعفر والی، موحد دیلمقانی، رکن‌الدین خسروی و خودش پی‌ریزی کرد.

نصرت پرتوی (بازیگر و نمایشنامه‌نویس) نیز همسر عباس جوانمرد است که در گروه هنر ملی با او همکاری داشت.

«پیدایی، تجربه‌ها و کارهای گروه هنر ملی»، «تکلمه‌ای بر تعزیه و نمایش ملی»، «تئاتر، هویت و نمایش ملی»، «غبار منی، پدرخوانده»، «نقدی به یک نقد»، «شهر طلایی» از جمله آثاری است که از عباس جوانمرد به چاپ رسیده‌اند.

۷ آذر / ‏پرویز پورحسینی؛ مرد شریفی که ناباورانه رفت

یکی از هنرمندانی که از دست دادنش بر اثر ابتلا به کرونا داغ بزرگی بر دل جامعه هنری و حتی مردم کشورمان گذاشت پرویز پورحسینی بود؛ مرد آرام و متین و شریف تئاتر، سینما و تلویزیون ایران که با حضورش در هر اثر هنری آرامش، ثبات و در عین حال توانایی اش در بازیگری را به رخ می‌کشید.

خبر ابتلای زنده یاد پورحسینی به بیماری کرونا ۲۴ آبان ماه منتشر شد و با وجودی‌که تا روزهای آخر به دلیل متغییر بودن حالش امید به بهبودی اش می‌رفت متاسفانه ۷ آذر ماه این هنرمند دار فانی را وداع گفت و شوک بزرگی را برای همه ایجاد کرد.

پرویز پورحسینی در ۳۱ مرداد ۱۳۲۰ در تهران زاده شد و فعالیتش را از سال ۱۳۳۹ با آموزش بازیگری در کلاس‌های شبانه اداره هنرهای دراماتیک آغاز کرد.

پس از تشکیل گروه «پازارگاد» توسط حمید سمندریان و پری صابری که از گروه‌های تاثیرگذار تئاتر معاصر ایران محسوب می‌شود پورحسینی در نمایش‌هایی مانند «شش شخصیت در جستجوی نویسنده»، «لئو کادیا»، «مرغ دریایی» و «آندورا» به ایفای نقش پرداخت و در سال ۱۳۴۸ به دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران راه یافت و در رشته بازیگری به تحصیل پرداخت. او همزمان با ورود به دانشگاه، همکاری خود را با کارگاه نمایش آغاز کرد که نمایش‌های «ادیپ»، «معلم من پای من»، «باغ آلبالو»، «ویس و رامین»، «انسان حیوان تقوا»، «جان نثار کالیگولا» و «اورگاست» به کارگردانی پیتر بروک حاصل این همکاری بودند.

نمایش‌های «شهر ما» و «نظاره مرگ» نیز از همکاری‌های او با گروه تئاتر «پیاده» در آن سال‌ها بود. وی از سال ۱۳۵۵ تا پیش از انقلاب اسلامی در سال ۵۷ در نمایش‌هایی چون «خاطرات و کابوس‌ها»، «شیون»، «استعاذه» و «جنایت و مکافات» به ایفای نقش پرداخت و پس از انقلاب نیز با نمایش‌هایی مانند «دکتر فاستوس»، «ماهان کوشیار»، «معمای ماهیار معمار»، «چراغ گاز»، «افسانه اندوه»، «شب یهودا» و «بازجویی» به فعالیت‌های هنری خود ادامه داد.

پورحسینی از اواخر دهه ۶۰ بیشتر جذب بازی در سینما و تلویزیون شده بود و بازی‌های به یاد ماندنی در فیلم‌ها و سریال‌های شاخص آن سال‌ها مثل «کشتی آنجلیکا»، «طلسم»، «باشو غریبه کوچک»، «کمال الملک»، «هزاردستان»، «روزی روزگاری»، «مختارنامه»، «شب دهم» و … از خود به یادگار گذاشت. آخرین اجرای تئاتری وی به سال ۱۳۷۱ و نمایش «یادگار سال‌ها شن» به کارگردانی علی رفیعی باز می‌گردد که در تالار وحدت اجرا شد. البته پورحسینی هیچگاه پیوند خود را با تئاتر قطع نکرد و اگرچه فرصت بازی در نمایش‌های مختلف را نمی‌یافت و یا به دلایلی پروژه نمایشی که قرار بود در آن ایفای نقش داشته باشد، به اجرا نمی‌رسید اما همیشه به عنوان یکی از هنرمندان پیگیر رویدادهای تئاتر و تماشاگر آثار روی صحنه باقی ماند. البته محمدرضا خاکی مترجم و کارگردان تئاتر بعد از فوت این هنرمند اعلام کرده بود که پورحسینی قرار بود بعد از سال‌ها به تئاتر بازگردد و در نمایش «ادوارد و داوید» به کارگردانی وی و در مقابل رضا بابک به صحنه برود که متاسفانه این فرصت هیچ‌گاه فراهم نشد.

آخرین بازی زنده یاد پورحسینی در تلویزیون به ایفای نقش در سریال «بیگانه ای با من است» احمد امینی باز می‌گردد.

۱۹ آبان / ‏مصطفی جنتی عطایی؛ رفتن در بی‌خبری

مصطفی جنتی عطایی مترجم و نویسنده با سابقه تئاتر نیز روز ۱۹ آبان‌ماه امسال بعد از یک دوره بیماری در تهران چشم از جهان فرو بست.

مصطفی جنتی عطایی متولد ۱۳۱۲ در شهر مشهد، نویسنده، مترجم، نمایشنامه‌نویس و از پیشکسوتان نمایشنامه نویسی رادیویی بود که از سال ۱۳۳۷ تا کنونی به فعالیت‌های ادبی ادامه داد.

وی نزدیک به ۳ دهه با رادیو ایران و سپس با صدای جمهوری اسلامی ایران بین سال‌های ۷۷ تا ۸۲ همکاری داشت که حاصل این فعالیت ۲۵۰ نمایشنامه بود که در ساعات پرمخاطب از رادیو پخش می‌شد.

جنتی عطایی ۲ بار به‌عنوان نویسنده و مترجم برتر سال برای نمایشنامه‌های «درخت گل» در سال ۱۳۳۹ و «هری گل بنفشه نمی‌فروشد» در سال ۱۳۴۹ شد.

وی علاوه‌بر نگارش نمایشنامه، داستان‌های کوتاه، مقالات، مطالب اجتماعی و خانوادگی نیز برای سایر برنامه‌های رادیو می‌نوشت که در مجموع بالغ‌بر ۲ هزار مطلب رادیویی می‌شود.

جنتی عطایی در سال اخیر داستان‌هایی کوتاه را برای صفحه ادبی روزنامه جام جم ترجمه کرد. همچنین «نامه‌های نام‌آوران» و «زنان سیاست‌گر» از جمله تألیفات مصطفی جنتی عطایی است.

۱۶ آذر / ‏ رضا لنکرانی؛ داغدار شدن تعزیه

رضا نصرالله لنکرانی یکی از بزرگان تعزیه ایران بود که ۱۶ آذر ماه به دلیل کهولت سن دار فانی را وداع گفت. وی با وجود اینکه چند سالی به دلیل بیماری به اجرای تعزیه نمی‌پرداخت ولی وجودش برای تعزیه‌خوانان به عنوان دلگرمی و تکیه گاه مهم بود.

تسلط وی به نسخ تعزیه و شبیه خوانی و همچنین جنبه‌های دیگر تعزیه نظیر معین البکایی، موسیقی، وسایل و آکسسوآر او را به دایرةالمعارف آگاهی و معرفت تعزیه ایران تبدیل کرده بود.

وی برادر نانتی علی ترابی تعزیه خوان و زنده یاد ولی الله ترابی نقال مشهور بود.

در گذشت این هنرمند تعزیه خوان حسرت از دست دادن و جایگزین نشدن یکی از بزرگان تعزیه را برای هنرمندان این عرصه بیشتر از پیش پررنگ کرد و این دریغ را در آنها به وجود آورد که چرا حمایتی برای ضبط تاریخ شفاهی تعزیه ایران قبل از از دست دادن این بزرگان وجود ندارد.

۲۹ آذر / ‏ناصر ایزدفر؛ کرونا باز هم قربانی گرفت

ناصر ایزدفر نیز از هنرمندان پیشکسوت تئاتر و معاون هنری و سینمایی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان قزوین بود که روز شنبه ۲۹ آذرماه ۱۳۹۹ بر اثر ابتلا به بیماری کرونا درگذشت.

ایزدفر متولد سال ۱۳۳۵ و دانش‌آموخته تئاتر بود و از سال ۱۳۵۵ در نمایش‌های متعددی در مقام بازیگر و کارگردان حضور داشت. «عشق‌آباد»، «پایان‌نامه»، «حمایت همچنان باقی است»، «ماداگاسکار» و … از جمله آثاری است که این هنرمند فقید کارگردانی کرده بود.

۲ دی / ‏‬ حمید حبیبی فر؛ بازیگری خاص که اجل مهلتش نداد

حمید حبیبی فر نیز جزو هنرمندان جوانی بود که امسال دارفانی را وداع گفت. وی دوم دی ماه به دلیل بیماری قلبی از دنیا رفت.

حمید حبیبی فر متولد ۱۳۶۴ بود که در آثار سینمایی و تئاتری مختلفی از جمله «میگرن»، به کارگرانی مانلی شجاعی‌فرد، «ترانه تنهایی تهران» و «آمین خواهیم گفت» سامان سالور بازی کرده بود. بازی در نمایش‌های «نامبرده» به کارگردانی علی اصغر دشتی، «ماراساد» و «بیرون پشت در» هر ۲ به کارگردانی ایمان اسکندری، از جمله فعالیت‌های او بوده است.

حبیبی فر به دلیل شرایط ظاهری متفاوت و استعدادی که در بازیگری داشت مورد توجه کارگردانان تئاتر و سینما قرار می‌گرفت اما اجل فرصت اندوختن تجربه‌های جدید را به او نداد.

۲۱ بهمن / ‏ژان کلود کریر؛ درگذشت یک فرانسوی عاشق ایران

ژان کلود کریر نمایشنامه‌نویس، فیلمنامه نویس، فیلسوف، ادیب و فرهنگ شناس شهیر فرانسوی اگرچه هنرمندی ایرانی نبود اما به واسطه همسر ایرانی اش نهال تجدد رفت و آمد زیادی به ایران و علاقه وافری به فرهنگ کشور ما و اصولاً فرهنگ شرقی داشت.

کریر در ایران به واسطه ترجمه‌های محمدرضا خاکی از آثارش به خصوص نمایشنامه «روال عادی» و «تراس» که آنها را به صحنه نیز برده بود و همچنین مراوداتی که با هنرمندان ایرانی داشت، شناخته می‌شد. این هنرمند نمایشنامه «مجمع پرندگان» را بر اساس سیمرغ عطار به سفارش پیتر بروک نوشته که در ایران هم ترجمه شده است.

کریر سال ۹۷ نشان عالی خانه تئاتر را نیز دریافت کرده بود که البته آن زمان به علت بیماری در بیمارستانی در تهران بستری بود.

کریر سینماگر پرکاری نیز بود و بیش از ۷۵ اثر سینمایی در کارنامه دارد. از کارهای مطرح او در سینما می‌توان به نوشتن فیلمنامه «والمونت» به کارگردانی میلوش فورمن اشاره کرد. او در همکاری با فولکر شلوندورف فیلمنامه «طبل حلبی» را نوشته بود که این فیلم برنده نخل طلای جشنواره فیلم کن و اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان شد.

کریر در شش فیلم سینمایی با لوییس بونوئل کارگردان مطرح اسپانیایی همکاری داشت که به ترتیب «خاطرات یک کلفت»، «بل دو ژور»، «راه شیری»، «جذابیت پنهان بورژوازی»، «شبح آزادی» و «میل مبهم هوس» بودند. از مهمترین فیلمنامه‌های او می‌توان به اقتباس‌اش از رمان «بار هستی» نوشته میلان کوندرا اشاره کرد که چارلی کافمن در سال ۱۹۸۸ فیلمی بر اساس آن ساخت.

کریر همچنین با فیلمسازانی چون میلوش فورمن، آن دری وایدا و ژان لوک گدار نیز همکاری داشت.

۲۰ بهمن / ‏ حمید صفایی؛ کوچ بازیگر «آینه عبرت»

حمید صفایی نیز از جمله هنرمندان تئاتری بود که ۲۰ بهمن ماه به دلیل سکته قلبی دار فانی را وداع گفت.

صفایی زاده ۱۳۳۳ بود که فعالیت هنری خود را از اواسط دهه ۵۰ در تئاتر آغاز کرد. وی بازیگر و عضو گروه تئاتر «کوچ» به سرپرستی بهزاد فراهانی بود و در بیشتر نمایش‌هایی که این کارگردان روی صحنه برد، بازی می‌کرد.

از جمله فعالیت‌های او در عرصه بازیگری می‌توان به بازی در نمایش‌هایی مانند «مطرب»، «مریم و مرداویج»، «عروس»، «معدن» اشاره کرد. وی همچنین نمایش‌هایی مانند «کلووی»، «سلیمانی نبی»، «عروس صفه»، «خانه زیبای عشق» و … را به عنوان کارگردان روی صحنه برده بود.

بازی در سریال‌هایی همچون «طالب»، «آینه عبرت»، «حماسه آرد»، «نفت پر» و فیلم سینمایی «آرایش مرگ» از دیگر فعالیت‌های او به شمار می‌آید.

۱۷ بهمن / ‏محمد اسدی؛ مرگ در بحبوحه جشنواره تئاتر

محمد اسدی نیز یکی دیگر از بازیگران تئاتر بود که ۱۷ بهمن ماه همزمان با برگزاری سی و نهمین جشنواره تئاتر فجر به دلیل ایست قلبی درگذشت.

«خاطرات هنرپیشه نقش دوم» و «بازار عاشقان» به کارگردانی هادی مرزبان، «گوریل پشمالو» به کارگردانی اکبر زنجانپور «، «نادر شاه اکتور تئاتر» به کارگردانی جمشید جهانزاده و بازی در مجموعه‌های تلویزیونی «نابغه‌های قرن بیست و یکم» به کارگردانی حسین محب‌اهری، «همشهری» (طنز) به کارگردانی علیرضا مجلل، «روزهای به یاد ماندنی» به کارگردانی تورج منصوری، «بچه‌های خیابان» به کارگردانی همایون اسعدیان از جمله آثار وی است.

۷ اسفند / ‏محمدرضا الوند؛ مردی که دشمن زیاد داشت

محمدرضا الوند مدیر امور تئاتر استان‌های اداره کل هنرهای نمایشی نیز از جمله هنرمندان و فعالان تئاتری بود که در آخرین ماه سال و در ۵۶ سالگی بر اثر ابتلا به کرونا چشم از جهان فروبست.

الوند متولد ۱۳۴۳ از چهره‌های فعال در عرصه تئاتر ایران بود و سابقه ریاست شورای ارزشیابی و نظارت اداره کل هنرهای نمایشی را در کارنامه کاری خود داشت و به واسطه همین سمت و ممیزی‌هایی که به آثار مختلف نمایشی وارد می‌کرد در دوره‌ای برخی از اهالی تئاتر دل خوشی از او نداشتند اما فارغ از کدورت‌ها خبر بستری شدنش در بیمارستان و درگذشتش جامعه تئاتری را اندوهگین و ناراحت کرد. وی پنجشنبه ۷ اسفند و همزمان با روز پدر و ولادت حضرت علی (ع) دار فانی را وداع گفت.

وی کارشناس ارشد تئاتر، نویسنده و پژوهشگر تئاتر بود و در طول سال‌ها فعالیت اجرایی، مسئولیت‌های مختلفی در هنرهای نمایشی برعهده داشت. مشاور هنری تماشاخانه سنگلج، رییس شورای نظارت و ارزشیابی و مدیر اجرایی کانون تئاتر دانشجویی از مسئولیت‌های او بود. او علاوه بر نمایشنامه‌نویسی در زمینه نقد و تحلیل نیز با نشریات مختلفی همکاری داشت.

۱۲ اسفند / ‏‬ محمود فتح نیا؛ درگذشت یک طراح صحنه و مدرس سینما

محمود فتح نیا طراح صحنه تئاتر، کارگردان سینما و تلویزیون و فعال فرهنگی و هنری نیز از جمله هنرمندانی بود که در ماه پایانی بعد از تحمل یک دوره بیماری درگذشت.

زنده‌یاد فتح نیا طراحی صحنه رویدادها و جشنواره‌های بسیاری را در سازمان‌ها و نهادهای فرهنگی و هنری مختلف کشور برعهده داشت که از جمله آنها می‌توان به طراحی و اجرای دکورهای جشنواره‌های ۱۰۰، تئاتر ماه، رویش، شعر و داستان جوان، شعر و داستان انقلاب و جشنواره طنز و کاریکاتور در حوزه هنری اشاره کرد.

زنده‌یاد فتح‌نیا دانش آموخته دانشکده سینما و تئاتر در رشته کارگردانی سینما بود و سالیان متمادی به تدریس در دانشگاه و دبیری آموزش و پرورش اشتغال داشت و در رشته‌های طراحی صحنه و معماری تدریس می‌کرد.

محمدرضا خاکی مدرس، مترجم و کارگردان تئاتر با بیان اینکه قصد اجرای نمایش «ادوارد و داوید» را به عنوان جدیدترین فعالیت خود با بهبود شرایط کرونایی تئاتر مدنظر دارد، به تئاتر آنلاین گفت: دکتر طباطبایی یکی از استادان من که در زمینه ترجمه سابقه بسیار زیادی دارد، آبونمان نشریه مشهور «آوانسن» فرانسوی است. هر ماه در این نشریه نمایشنامه‌ای به همراه نقطه نظر کارگردان‌ها، بازیگران و منتقدان تئاتر چاپ می‌شود. هر از گاهی دکتر طباطبایی نمایشنامه‌ای را در این نشریه چاپ می‌شد برای خواندن و ترجمه به من پیشنهاد می‌داد.

وی یادآور شد: سال‌ها پیش دکتر طباطبایی نمایشنامه «ادوارد و داوید» که ماجرای ۲ بازیگر حدود ۷۰ ساله تئاتر و رابطه دوستی آنهاست برای ترجمه به من پیشنهاد داد. البته یک نسخه از نمایشنامه را به زنده یاد داود رشیدی نیز که از دوستان قدیمی‌اش بود نیز داده بود. من با آقای رشیدی در خصوص ترجمه این اثر تماس گرفتم که ایشان به من گفت فرصت ترجمه اثر را ندارد و من این کار را انجام دهم.

خاکی ادامه داد: من نیز این اثر را ترجمه نکردم تا اخیراً به فکر ترجمه آن افتاد و انجام دادم. زنده یاد پرویز پورحسینی که با هم دوستی دیرینه‌ای داشتیم همیشه می‌گفت که نمایشنامه‌ای را ترجمه کنم که او دوست داشته باشد در آن بازی کند. البته وقتی اجرای نمایش «روال عادی» را دیده بود به من گفت که مایل است در آن نمایش بازی کند و من به او پیشنهاد دادم که اثری جدید را ترجمه می‌کنم تا به هم این همکاری را داشته باشیم.

این کارگردان تئاتر با اشاره به اینکه ۲ نسخه ترجمه شده نمایشنامه «ادوارد و داوید» را به پرویز پورحسینی و رضا بابک ارائه داده بود، گفت: قبل از بستری شدن پرویز پورحسینی درباره این نمایشنامه با هم صحبت کردیم و او خیلی علاقه مند بود که در این اثر بازی کند و آن را روی صحنه ببریم که متأسفانه به یکباره با درگذشتش شوک بزرگی به همه وارد کرد.

وی تصریح کرد: خیلی از درگذشت پرویز پورحسینی متأثر شدم و هنوز نمی‌توانم درگذشت او را باور کنم.

خاکی در پایان سخنان خود تأکید کرد: امیدوارم روزی نمایش «ادوارد و داوید» را با یاد پرویز پورحسینی روی صحنه ببرم.

به گزارش تئاتر آنلاین، پرویز پورحسینی بازیگر باسابقه و مطرح سینما، تئاتر و تلویزیون ایران که روز جمعه ۷ آذر بر اثر ابتلا به کرونا در بیمارستان فیروزگر تهران چشم از جهان فروبست، صبح یکشنبه ۹ آذر با همراهی جمعی از اعضای خانواده، دوستان و همکاران به سمت خانه ابدی خود همراهی شد.

پیکر پرویز پورحسینی در جوار مزار همسرش ناهید ارسباران به خاک سپرده شد.

پورحسینی در بیش از ۵ دهه فعالیت خود در عرصه بازیگری در آثار کارگردان های مطرح تئاتر و سینما به ایفای نقش پرداخت و در عرصه تلویزیون نیز در مجموعه های مختلف حضور داشت.

وی از بازیگران تأثیرگذار تئاتر ایران بود که با پیتر بروک، آربی آوانسیان، پری صابری، حمید سمندریان، بهرام بیضایی و علی رفیعی همکاری داشت و در آثار این کارگردان های مطرح به ایفای نقش پرداخت.

به گزارش تئاتر آنلاین، پرویز پورحسینی بازیگر باسابقه و مطرح سینما، تئاتر و تلویزیون ایران که روز جمعه ۷ آذر بر اثر ابتلا به کرونا در بیمارستان فیروزگر تهران چشم از جهان فروبست، صبح یکشنبه ۹ آذر با همراهی جمعی از اعضای خانواده، دوستان و همکاران به سمت خانه ابدی خود همراهی شد.

پیکر پرویز پورحسینی در جوار مزار همسرش ناهید ارسباران به خاک سپرده شد.

پورحسینی در بیش از ۵ دهه فعالیت خود در عرصه بازیگری در آثار کارگردان های مطرح تئاتر و سینما به ایفای نقش پرداخت و در عرصه تلویزیون نیز در مجموعه های مختلف حضور داشت.

وی از بازیگران تأثیرگذار تئاتر ایران بود که با پیتر بروک، آربی آوانسیان، پری صابری، حمید سمندریان، بهرام بیضایی و علی رفیعی همکاری داشت و در آثار این کارگردان های مطرح به ایفای نقش پرداخت.

به گزارش تئاتر آنلاین، اکبر زنجانپور چهره‌ای شناخته شده در عرصه کارگردانی و بازیگری تئاتر ایران است؛ هنرمندی که نقش‌آفرینی‌هایش روی صحنه تئاتر از خاطر هنرمندان و علاقه مندان به تئاتر پاک نمی‌شود.

زنجانپور از ۷ آذر غمگین است و تنها با مرور خاطرات گذشته خود را آرام می‌کند؛ خاطراتی که مرور آن‌ها تنها برای لحظاتی کوتاه شیرین است چون دوست و همکار قدیمی‌اش تنها در این خاطرات زیست می‌کند و با صحنه زندگی وداع کرده است.

اکبر زنجانپور و پرویز پورحسینی رفاقتی دیرینه داشتند؛ «دوستی‌مان از سال ۱۳۴۸ شروع شد یعنی زمانی که پرویز وارد دانشگاه شد. در خیلی با هم صمیمی بودیم و روزهای درخشانی بود.»

این دوستی ۵۱ ساله در هفتم آذر ۱۳۹۹ با درگذشت پرویز پورحسینی به پایان رسید اما این رفاقت در قلب و یاد زنجانپور همچنان ادامه دارد.

وقتی می‌خواهد از پرویز پورحسینی یاد کند صدایش می‌لرزد و می‌گوید: روزهای خیلی خوبی با هم داشتیم. تمرین‌های متعددی می‌کردیم که اصلاً برای اجرا یا کلاس‌های دانشگاهی نبود بلکه برای شناخت بیشتر خودمان بر صحنه تئاتر بود. در همان تمرین‌ها بود که یاد گرفتیم عشق به تئاتر چه رنگی است. اولین بار در همان تمرین‌ها با پرویز بود که چخوف را شناختم و شروع به خواند آثارش کردیم.

«به همراه پرویز و رضا بابک روزگار خیلی خیلی خوبی بود و ما امیدواری را تمرین می‌کردیم چون می‌دانستیم که حرفه‌مان سخت و به لحاظ مالی شرایط خوبی هم ندارد ولی سعی می‌کردیم خودمان را صیقل دهیم.»؛ این جملات را که می‌گوید دیگر مانع سرازیر شدن اشک‌ها و شکستن بغضش برای فقدان پرویز پورحسینی نمی‌شود.

همچنان که دلتنگ پورحسینی شده تأکید می‌کند: پرویز فرد سلامت و ورزشکاری بود و هنوز برای رفتنش زود بود.

زنجانپور با اندوه می‌گوید که در اوج ناامیدی است و تنها امیدی که برایش مانده و آن هم دور است، پایان بیماری کرونا در جامعه است تا بتواند بار دیگر به تئاتر شهر سری بزند و در آنجا چهره دوستان تئاتری‌اش را ببیند.

همبازی بودن با پرویز پورحسینی در نمایش «شهر کوچک ما» و همچنین تله تئاتر «جان گابریل بورگمن» به همراه زنده یاد هما روستا از خاطرات خوبی است که زنجانپور به آن‌ها اشاره می‌کند.

«پرویز ساکت می‌نشست و تمرین می‌کرد، حضورش عین نور بود و درخشان.»؛ زنجانپور این جملات کوتاه را با افسوس بیان می‌کند.

وی از دوستان و همکار دیرینه خود به عنوان فردی متین و بازیگری کاربلد یاد می‌کند که از دیدگاه زنجانپور تنها او بازیگری بود که تسلط کامل بر بدن و بیان خود داشت.

زنجانپور از شرایط موجود در تئاتر و سینما گله می‌کند و معتقد است آنگونه که در شأن پرویز پورحسینی بود به او توجه نشد زیرا که متأسفانه همه به آدم‌هایی توجه می‌کنند که اهل هیاهو هستند.

وی از اینکه شرایط به گونه‌ای فراهم نشد تا پرویز پورحسینی در کارهایی که لایقش بود به ایفای نقش بپردازد، انتقاد می‌کند.

زنجانپور در حالی که غم فقدان پرویز پورحسینی روی ذهن و قلبش سنگینی می‌کند، جملات پایانی خود را این چنین به زبان می‌آورد: الان همه باید مراقب رضا بابک و سعید پورصمیمی بزرگ باشیم زیرا نسل‌های مختلف تئاتر می‌توانند از این بازیگران و هنرمندان بزرگ چیزهای بسیاری بیاموزند.»

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی انجمن تئاتر انقلاب و دفاع مقدس، در پی درگذشت زنده‌یاد پرویز پورحسینی انجمن تئاتر انقلاب و دفاع مقدس پیام تسلیتی صادر کرد.

متن این پیام بدین شرح است:

«درگذشت ناباورانه هنرمند ارزشمند و بازیگر توانا زنده‌یاد پرویز پورحسینی موجبات تالم خاطر هنردوستان و علاقه‌مندان به هنر این بازیگر نجیب و دوست‌داشتنی را پدید آورد.

نقش‌آفرینی‌های ماندگار و جاویدان این هنرمند، بی‌شک در خاطر و اذهان جامعه هنردوست ایران، جاویدان خواهد ماند.

انجمن تئاتر انقلاب و دفاع مقدس ضمن گرامیداشت یاد و خاطره این بازیگر محبوب و بااصالتِ هنرهای نمایشی کشور، فقدان ایشان را به خانواده ایشان و عموم جامعه هنری تسلیت عرض می‌نماید.»

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط‌عمومی اداره‌کل هنرهای نمایشی، قادر آشنا مدیرکل هنرهای نمایشی در پیامی درگذشت پرویز پورحسینی بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون را تسلیت گفت.

در پیام قادر آشنا چنین آمده است:

«بیش از سه‌ماه از رونمایی کتاب «ماندگاران صحنه ۲»؛ زندگی‌نامه پرویز پورحسینی و همزمانی آن با تولد ۷۹ سالگی این بزرگمرد دنیای صحنه و تصویر نمی‌گذرد و چه اندوه‌بار است که به همین فاصله کوتاه از زادروزش، سوگوار درگذشتش شده‌ایم.

مرد بزرگی که هیچ از انسانیت، اخلاق، ادب و هر آن‌چه شایسته نشاندن نام «استاد» پیش از نام نامدارش بود کم نداشت، بر صحنه و در دنیای تصویر خوش می‌درخشید و کارنامه کاری‌اش مزیّن به همکاری با نام بزرگان هنر این مرزوبوم بود.

درگذشت این پیشکسوت دنیای هنر را به خانواده محترم ایشان، شاگردان، دوستداران، علاقه‌مندان و تماشاگرانش تسلیت می‌گویم. جایگاهش در نزد پروردگار رحمان و رحیم نیکو و بلندمرتبه باد.»

همچنین مدیریت و کارکنان مجموعه تئاتر شهر با انتشار متنی درگذشت پرویز پورحسینی بازیگر توانمند و محبوب تئاتر، سینما و تلویزیون کشور را تسلیت گفتند.

در متن منتشر شده از سوی مدیریت و کارکنان تئاتر شهر آمده است:

«به نام خداوند مهربانی که بازگشت همه به سوی اوست.

صبح روز جمعه هفتم آذرماه، وقتی آسمان خدا از ابرهای پاییز با طعم باران پوشانده شده بود؛ ناگاه خبر رسید که یکی از جاودانه های تئاتر این سرزمین، استاد پرویز پورحسینی عزیزمان بعد از هفته ها ایستادگیِ مردانه در برابر ویروسِ نحسِ کرونا، به دیدار آفریدگارش شتافت.

حقیقتا او بهانه ای بود برای روشنای چراغ تئاتر این سرزمین.

بی گمان «بازیِ در صحنه» با هنر مثال زدنی، کلام و فهم خردمندانه مرحوم پورحسینی و بسیاری از هم نسلانش، تاثیری شگرف در پویایی هنر نمایش ایران عزیزمان داشت و دارد.

زبان توصیف، از پس فراق یکی از دردانه های تئاتر ایران ، کار دشواری است، اما اهالی تئاتر شهر و همه هنرمندان شریف و یگانه اش در این سال ها می دانستند و می دانند که پرویز پورحسینی، استاد پرویز پورحسینی عزیزمان یکی از ستاره های درخشان عرصه ای است که چراغ راهش بزرگانی چون او بودند و هستند.

بدون هیچ تردیدی بر این باوریم اگر جسم او امروز و در این روزهای تلخ به دیدار معبودش شتافته، اما هنر ماندگارش روی خاک مقدس صحنه های آفرینشِ نمایش، تا ابد بر تارک فرهنگ و هنر این سرزمین باقی خواهند ماند.

مدیریت و کارکنان مجموعه تئاتر شهر با نهایت تاثر و تاسف ضایعه درگذشت استاد پرویز پورحسینی را به خانواده آن مرحوم و جامعه هنری ایرانِ عزیز تسلیت گفته و آرزومند سلامتی برای یکایک مردم و هنرمندان شریف کشورمان است.»

پرویز پورحسینی بامداد جمعه ۷ آذر بر اثر ابتلا به کرونا چشم از جهان فروبست.