برچسب: پائولو سورنتینو

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، پائولو سورنتینو کارگردان ایتالیایی برنده اسکار، ریاست داوران جشنواره بین‌المللی فیلم مراکش را برعهده گرفت.

این جشنواره پس از دو سال لغو پیاپی به دلیل شیوع کرونا، امسال بار دیگر از ۱۱ تا ۱۹ نوامبر (۲۰ تا ۲۸ آبان) برگزار می‌شود.

هیات داورانی که زیر نظر سورنتینو بهترین‌های جشنواره را انتخاب می‌کنند، جایزه ستاره طلایی را به یکی از ۱۴ فیلم بلندی که امسال در جشنواره در بخش رقابتی شرکت دارند اهدا می‌کنند.

سورنتینو سازنده فیلم‌هایی چون «زیبایی بزرگ» و «دست خدا» سمتی را برعهده گرفته که پیشتر مارتین اسکورسیزی و تیلدا سوینتون داشتند.

این کارگردان ایتالیایی در بیانیه‌ای از جشنواره فیلم مراکش به عنوان جایی یاد کرد که او در آنجا رویای تماشای فیلم‌های متعدد را با کارگردان‌هایی چون اسکورسیزی تجربه کرده است. وی همچنین گفت می‌خواهد شاهد احیای چنین مکان نمادینی باشد و کشف سینمای فردا از این منظر فرهنگی و جغرافیایی جالب می‌تواند تجربه فوق‌العاده‌ای را رقم بزند.

جشنواره فیلم مراکش یکی از فعال‌ترین مراکز فرهنگی و سینمایی جهان عرب است که با هدف معرفی و کشف فیلم‌های کارگردان‌های نوظهور هر سال شمار زیادی از کارگردان‌ها را از سراسر جهان میزبانی می‌کند.

سورنتینو که هم فیلمساز و هم فیلمنامه‌نویس معتبری است با ۶ فیلمش در جشنواره کن حضور داشته و جایزه هم برده است. او برای «زیبایی بزرگ» اسکار دریافت کرده و با «جوانی» با بازی مایکل کین و پل دانو نامزدی اسکار را به دست آورده است. وی با ساخت «پاپ جوان» برای اولین بار ساخت اثری تلویزیونی را تجربه کرد و نامزدی گلدن گلوب و ۲ جایزه امی را به دست آورد. جدیدترین فیلم وی «دست خدا» جایزه بزرگ داوری را در جشنواره ونیز سال پیش برد و نامزدی اسکار را پس از آن کسب کرد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، «دست خدا» ساخته پائولو سورنتینو برنده جایزه بهترین فیلم سال ایتالیا در جوایز دیوید دی دوناتلو ۲۰۲۲ شد.

این فیلم که در ۱۶ بخش نامزد دریافت جایزه شده بود علاوه بر بهترین فیلم برنده جایزه بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر زن نقش مکمل و بهترین فیملبرداری شد.

فیلم سورنتینو که یک فیلم زندگینامه‌ایست در ناپل می‌گذرد و تراژدی شخصی زندگی وی و حوادثی که موجب شد تا وی به یک کارگردان درجه یک سینما بدل شود را تصویر کرده است.

دیگر فیلم موفق این جوایز فیلم فانتزی تاریخی «عجیب و غریب‌ها بیرون» دومین ساخته گابریل مینتی بود که موفق شد تا ۶ جایزه را از آن خود کند که جایزه بهترین تولید، فیلمبرداری، طراحی صحنه و جلوه‌های ویژه از جمله آنها بود.

در این رقابت جایزه فیلمبرداری به صورت هم‌زمان به دو فیلم «دست خدا» با فیلمبرداری داریا دانتونیو و میشل آتاناسیو برای «عجیب‌و غریب‌ها بیرون» رسید تا برای اولین بار یک زن برنده این جایزه از جوایز دیوید شود.

در مراسم اهدای جوایز اسکار ایتالیا که به صورت فیزیکی در رم برگزار شد، انریکو فرانچینی وزیر فرهنگ ایتالیا تاکید کرد که دولت همچنان از صنعت فیلم داخلی حمایت می‌کند و برنامه‌هایی برای بازگرداندن تماشاگران به سالن‌های سینماها دارد.

در این مراسم تندیس بهترین بازیگر زن به سوامی روتولو بازیگر ۱۷ ساله برای نقش‌آفرینی درخشان در نقش شخصیت «یک کیارا» ساخته جوناس کارپینانو اهدا شد و جایزه بهترین بازیگر مرد نصیب سیلویو ارولاندو بازیگر کهنه‌کار برای بازی در فیلم «قفس درونی» یا «آریافرما» که درامی درباره زندان است، رسید. وی در سطح جهانی برای بازی در سریال «پاپ جوان» شناخته شده است. «قفس درونی» جایزه فیلمنامه را هم از آن خود کرد.

«جسم کوچک» ساخته لورا سامانی درباره زنی روستایی در سال ۱۹۰۰ که نوزادش مرده به عنوان بهترین فیلم اول یک کارگردان شناخته شد و مستندی با عنوان «انیو» درباره زندگی و آثار انیو موریکونه آهنگساز مشهور ایتالیایی ساخته جوزپه تورناتوره جایزه بهترین مستند دیوید را دریافت کرد. این فیلم که برنده جایزه بهترین تدوین هم شد و همچنین جایزه بهترین دستاورد صدا را هم از آن خود کرد از معدود فیلم‌های مستند ایتالیایی است که در گیشه به فروش قابل توجهی دست یافته است.

فیلم «بلفاست» ساخته کنت برانا نیز عنوان بهترین فیلم خارجی را دریافت کرد.

در این مراسم جایزه یک عمر دستاورد به جووانا رالی بازیگر ۸۷ ساله ایتالیایی اهدا شد که از بازماندگان دوران عظمت سینمای ایتالیاست و با استادانی چون ویتوریو دسیکا و روبرتو روسلینی و نیز مارچلو ماسترویانی و استفانیا ساندرلی کار کرده است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، نامزدهای شصت‌ و هفتمین جوایز دیوید دی دوناتلو که معادل اسکار ایتالیا است با ابراز خوشحالی مسئولان از اینکه مراسم اهدای این جوایز یک بار دیگر به صورت فیزیکی برگزار خواهد شد معرفی شدند.

معرفی نامزدهای امسال نشان‌دهنده تغییر نسل‌ها و ژانرها در سینمای ایتالیاست.

امسال پائولو سورنتینو کارگردان کارکشته با شخصی‌ترین فیلمش یعنی «دست خدا» در صدر نامزدها حضور دارد و کنار او گابریل مینتی جوان با دومین فیلمش «عجیب‌غریب‌ها بیرون» دیده می‌شود که یک فانتزی تاریخی است. هر فیلم نامزد دریافت ۱۶ جایزه شده است.

پشت سر آن‌ها فیلم بیوگرافیکی «پادشاه خنده» ساخته ماریو مارتونه قرار دارد که داستانش درباره ادواردو اسکارپتا بازیگر ناپلی قرن بیستمی است و نامزد دریافت ۱۴ جایزه شده است. بعد از آن هم درام زندان «آریافرما» ساخته لئوناردو دی کوستانزو و «دیابولیک»، اقتباسی کمیک بوکی درباره یک دزد به کارگردانی مارکو و آنتونیو مانتی هر یک با ۱۱ نامزدی قرار دارند.

پیرا دتاسیس منتقد فیلم و رییس آکادمی فیلم ایتالیا که برگزارکننده این جوایز است با اشاره به سورنتینو، مارتونه و همچنین جیزپه تورناتوره که با مستند «انیو» درباره انیو موریکونه فقید در چند بخش نامزد شده، گفت تمام استادان فیلم در بخش‌های مختلف نامزد شده‌اند.

وی اضافه کرد: اما نسل جوان‌تر را هم داریم که دارند با ژانرهای متفاوت‌تری در فرم‌های فانتزی و کمیک کار می‌کنند. این برای سینمای ایتالیا غیرعادی است و حتی برای جوایز دیوید غیرعادی‌تر است.

دتاسیس که نخستین زنی است که رهبری جوایز دیوید را بر عهده گرفته، گفت «مشخص است که یک تغییر نسلی در حال صورت گرفتن است و این مسأله را می‌توان واضح‌تر در بخش بازیگران زن مشاهده کرد تا بخش مردها» که به گفته وی نامزدهایش شناخته‌شده‌تر هستند.

مراسم اهدای جوایز دیوید روز سوم ماه مه (سه‌شنبه) به صورت حضوری برگزار می‌شود و بر خلاف مراسم اسکار که بخش‌هایی از آن تدوین‌شده بود، به طور کامل از تلویزیون پخش خواهد شد.

رابرت دنیرو آنقدر از تماشای فیلم «دست خدا» تحت تاثیر قرار گرفت که در یادداشتی برای ددلاین از آن نوشت.

وی نوشته است: چیزهای شگفت‌انگیز زیادی هست که بخواهی درباره «دست خدا» ساخته غنی پائولو سورنتینو درباره بزرگ شدن بگویی؛ فیلمی که به شدت شخصی است. سورنتینو که هم فیلمنامه را نوشته و هم آن را کارگردانی کرده است، در این فیلم شخصیت فابیتو را با توجه به ویژگی‌های خودش و تجربیاتش خلق کرده است و او را در شهر زادگاه خودش یعنی ناپل قرار داده است.

برجسته‌ترین هم‌بازی فابیتو در این فیلم یک بازیگر شگفت‌انگیز نیست بلکه خود شهر است. شما عشق سورنتینو به این شهر را از شات‌های باز زیبایی که به صورت هوایی از خلیج ناپل می‌گیرد درک می‌کنید و می‌بیند او چه محبتی به شخصیت‌های مختلف فیلم دارد: دمدمی مزاج، اغلب بسیار بامزه، بزرگ‌تر از زندگی، پرشور (منظورم از نظر حرف زدن با صدای بلند است)، پر از شادی و امید. من فقط چند باری در ناپل بوده‌ام، اما برای من این فیلم کاملاً ناپلی است و یادآور بسیاری از تصاویر مارتین اسکورسیزی (گرگ وال استریت، بیرون آوردن مردگان، خیابان‌های پایین شهر، راننده تاکسی و…) و همین طور خیلی از فیلم‌های وودی آلن (آنی هال، برادوی دنی رز، منهتن، و…) کاملاً حس نیویورک را القا می‌کند. از بسیاری نظرها، ناپل مرا یاد نیویورک ایتالیایی- آمریکایی که عاشقش هستم می‌اندازد.

دنیرو در ادامه به لوکیشن فیلم می‌پردازد و می‌نویسد: موقعیت مکانی جنوب ایتالیا به خوبی در خدمت داستان‌سرایی سورنتینو است. خودش هم می‌گوید که واقعیت فقط نقطه شروع داستان است. باید آن را دوباره اختراع کرد. اینجا در ناپل، ما یک راه بامزه برای بازآفرینی خاطرات داریم.

وی به گره‌های داستانی هم می‌پردازد و در ادامه می‌نویسد: با وجود فاجعه‌ای که در مرکز داستان جای گرفته، «دست خدا» پر است از لحظه‌های سرگرم کننده. صحنه‌هایی مانند ناهار بیرون از خانه یک خانواده بزرگ و قایق سواری پس از آن بسیار جذاب و مفرح هستند. و در حالی که فابیتو از دوران جوانی مخاطره‌آمیزش فاصله می‌گیرد و به بزرگسالی زودرس و ناخوشایندی کشیده می‌شود، داستان‌هایی که در این مسیر روایت می‌شوند گرانبها هستند. به عنوان مثال آرما قاچاقچی سیگار، نوجوان سرکش، اوباش خشن، دوست کاملاً پشتیبان و در نهایت پرنده زندانی؛ عجیب و غریب، بله، اما کاملاً باورپذیر برای منی که با همین تجربیات وقتی بچه بودم در نیویورک روبه رو شدم.

و البته کاپوانو هم هست (آنتونیو کاپوانو واقعی، کارگردان مشهور ناپلی که مربی سورنتینوی جوان شد). در یک صحنه فوق‌العاده در اواخر فیلم «دست خدا» فابیتو از کاپوانو می‌خواهد که به او کمک کند تا راهش را پیدا کند و کاپوانو پشت سر هم از او سوال می‌پرسد و او را سرزنش می‌کند و صدای آنها تقریباً به صورت موسیقی بلند می‌شود. شبیه صحنه اجرای یک اپرای بزرگ است. فابیتو به او می‌گوید: «دیگر واقعیت را دوست ندارم، واقعیت زشته به همین دلیله که می‌خوام فیلم بسازم». او می‌خواهد به رم برود تا وارد حرفه فیلمسازی شود. کاپوانو بر سرش داد می‌زند: «فقط احمق‌ها به رم می‌روند! می‌دانی در این شهر چند داستان وجود دارد؟ … ببین! … می‌شود این شهر الهام‌بخش نباشد؟ … اگر داستانی برای گفتن داری، جرات گفتنش را پیدا کن! … حرفت را بزن!»

فابیتو به هر حال به رم می‌رود. فیلم با او که در راه است تمام می‌شود و اکنون ۳۵ سال بعد سورنتینو با فیلم «دست خدا» به ناپل بازگشته است. خیلی خوب. خیلی ممنون، پائولو!

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، جشنواره فیلم لومیر به مدیریت تیری فرمو کارش را با حضور شماری از مهمانان سرشناس چون پائولو سورنتینو، مگی جیلنهال، تد سارندوس مدیرعامل نتفلیکس، والریا جولینو و روسی دو پالما شروع کرد.

این جشنواره که هر سال در شهر لیون زادگاه برادران لومیر خالقان سینما برگزار می‌شود امسال سیزدهمین دوره خود را به یاد رییس قدیمی‌اش برتران تاورنیه فیلمساز محبوبی که چندی پیش درگذشت، برگزار می‌کند.

فرمو در مراسم سخنرانی افتتاحیه مجبور شد چند باری سکوت کند زیرا سخن گفتن و ادای احترام به تاورنیه دوست و همکار نزدیکش که نزدیک به چهار دهه در انستیتو لومیر با هم همکاری داشتند، سخت بود.

فرمو در جمع ۵ هزار نفری که در سالن کنسرت تونی گارنیه گرد آمده بودند، گفت: برتران میراثی بسیار بزرگ برای ما به جای گذاشت و حضور شما امشب اینجا ثابت می‌کند که این ماجراجویی ادامه دارد.

در کلیپی که از تاورنیه پخش شد وی نیز تاکید داشت که روح این جشنواره همین گردهم‌ آوردن تماشاگران و تجربه جمعی تماشا و لذت بردن از فیلم بوده است.

در این مراسم از ژان پل بلموندو دیگر چهره محبوب سینمای فرانسه که به تازگی درگذشت نیز یاد شد. وی سال ۲۰۱۳ با دریافت جایزه این جشنواره تجلیل شد و تارانتینو در سخنانی از وی به عنوان نماد موج نوی فرانسه تمجید کرده و گفته بود: بلموندو تنها نام یک فرد نیست، فقط نام یک ستاره سینما هم نیست، این نام نشان دهنده نشاط، کاریزما و نیروی اراده است. نشان دهنده یک چیز فوق‌العاده فوق‌العاده است.

جشن لومیر کارش را با نمایش نسخه ترمیم شده فیلم صامت ادوارد سدویک با عنوان «فیلمبردار» محصول ۱۹۲۸ با بازی باستر کیتون و مارسلین دی که مدت‌های گمان می‌رفت گم شده شروع کرد. نمایش فیلم با نواختن زنده پیانو توسط آهنگساز فرانسوی ونسان دِلِرم همراه بود.

نتفلیکس که در جشنواره کن شرکت نمی‌کند زیرا فیلم‌هایش نمی‌توانند به دلیل اکران نشدن در سینماها در بخش رقابتی شرکت کنند، اینجا بدون محدودیت حضور دارد و چهار فیلم جدیدش از جمله «قدرت سگ» جین کمپیون، «دست خدا» سورنتینو، «دختر گمشده» مگی جیلنهال را در جشنواره دارد؛ فیلم‌هایی که همه‌شان برای اولین بار در جشنواره ونیز دیده شدند.

جشنواره لومیر در طی این سال‌ها به شعار اولیه خود وفادار مانده که چنین است: «جشنواره‌ای برای همه»

این جشنواره تا ۱۷ اکتبر ادامه دارد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، پائولو سورنتینو کارگردان ایتالیایی فیلم «دست خدا» جایزه یک عمر دستاورد هنری را از جشنواره فیلم زوریخ کسب کرد.

این کارگردان ۵۱ ساله در هنگام دریافت جایزه‌اش به شوخی گفت: من یک کارگردان جوان ایتالیایی‌ام و مفتخرم که در اوایل کارم دارم این جایزه را دریافت می‌کنم و امیدوارم ظرف ۲۰ سال بعدی یکی دیگر هم دریافت کنم.

وی همچنین در مستر کلاسی شرکت کرد که به زبان ایتالیایی انجام شد و در آن درباره جدیدترین فیلمش صحبت کرد.

در فیلم «دست خدا» سورنتینو بار دیگر به زادگاهش ناپل بازگشته و فیلم توسط نتفلیکس تولید شده است. وی با فوق‌العاده خواندن این همکاری گفت آنها به من اجازه دادن این فیلم کوچک را در حد و اندازه‌های یک فیلم بزرگ بسازم. این فیلم درباره خانواده فیلمساز است، تراژدی‌ای که خانواده‌اش را نابود ساخت و نیز درباره دیه‌گو ماردونا که سال ۱۹۸۴ در تیم ناپولی بازی می‌کرد.

سورنتیو گفت: او برای من و بسیاری از مردم ناپل لحظه‌های شاد و آزادی ناگهانی را پس از سال‌ها و روزهای سخت به ارمغان آورد. ورود او ما را امیدوار کرده بود.

سورنتینو که سال ۲۰۱۴ اسکار را برای «زیبایی بزرگ» دریافت کرده از منبع الهام خود فدریکو فلینی نیز قدرانی کرد و همچنین از مارتین اسکورسیزی و خود مارادونا که گل معروف به «دست خدا» را در بازی با انگلستان در جام جهانی ۱۹۸۶ به ثمر رساند.

سورنتینو افزود: من او را در حین مربی‌گری یک مسابقه فوتبال خیلی کوتاه ملاقات کردم. اوعصبی بود و دوران سختی را پشت سر گذاشته بود. واقعاً فرصت نشستن و گپ زدن نبود. هدف من این بود که این فیلم را به او نشان دهم. اما هنوز در حال تدوین فیلم بودم که او درگذشت. نمی‌دانم نظر او چه بود اما اطرافیانش قصد داشتند با تصور اینکه من از وی استفاده غیرقانونی کرده‌ام از من شکایت کنند.

در «دست خدا» سورنتینو بار دیگر با بازیگر محبوبش یعنی تونی سرویلو همکاری کرده و فیلیپو اسکوتی نیز همکار جوان وی است که جایزه مارچلو ماسترویانی را در ونیز دریافت کرد.

وی در ادامه بر این تاکید کرد که قصد داشت تا احساسات مردم را در این فیلم زندگینامه‌ای که بر مبنای زندگی خودش ساخته شده تصویر کند. وی تایید کرد: فکر می‌کنم فیلم‌هایم به دلیل ریتم‌شان قابل تشخیص باشند؛ آنها کند هستند اما نه خیلی زیاد و مردمی که از این ریتم انتقاد می‌کنند به نظرم کمی عجله دارند.

سورنتیو در این کلاس اعتراف کرد دوست دارد روزی فیلمی با محوریت یک شخصیت زن بسازد و نیز درباره جف گامباردلا شخصیت منفی فیلم «زیبایی بزرگ» و جولیو آندروتی سیاستمدار جنجالی در فیلم «ایل دیوو» هم حرف زد.

وی گفت برخی می‌گویند شخصیت‌های فیلم‌های من گروتسک هستند؛ اما من چنین آدم‌هایی را دیده‌ام و تاکید کرد: واقعیت یک ادراک است.

«دست خدا» قرار است در ماه نوامبر راهی سینماها شود و سپس در نتفلیکس در دسترس قرار بگیرد.