برچسب: نمایش نام تمام مادران

محمد رحمانیان نویسنده و کارگردان نمایش «نام تمام مادران…» درباره پرداختن به پشت صحنه سینما در این اثر همچون چند اثر دیگر خود و همچنین فعالیت‌‎های جدیدش صحبت کرد.

به گزارش تئاتر آنلاین، محمد رحمانیان نویسنده و کارگردان تئاتر که این روزها نمایش «نام تمام مادران…» را در تماشاخانه کنش‌معاصر روی صحنه دارد، درباره ویژگی‌های این اثر نمایشی و معاصرسازی شخصیت یکی از ائمه (ع) در فرهنگ امروز به مهر گفت: در این اثر نمایشی با یک شخصیت تاریخی- مذهبی سروکار داریم که اتفاقاً مربوط به دین اسلام است؛ تنها دینی که مدارک و اسناد زیادی از آن باقی مانده است.

وی افزود: وقایع و اتفاقات این نمایش در دنیای امروز رخ می‌دهد، اما من در ابتدای اثر با گذاشتن بخشی از خطبه «سقیفه بنی‌ساعده» که از زبان یکی از کاراکترهای نمایش بیان می‌شود در کار می‌خواستم اعلام کنم که قرار است راجع به حضرت فاطمه زهرا (س) صحبت کنم، در واقع این مونولوگ به عنوان یک مقدمه در اثر وجود دارد چون در این اثر نمایشی اتفاقات در مقطع گذشته رخ نمی‌دهد.

کارگردان نمایش «اسب‌ها» درباره این نکته که چرا به تازگی در آثارش ترجیح می‌دهد که شخصیت‌های مذهبی را در دنیای معاصر روایت کند، توضیح داد: امسال ۲۰ جمادی الثانی که تولد حضرت زهرا (س) است همزمان شده با ۲۹ اسفندماه و ایام عید نوروز و من به دلیل این همزمانی تلاش کردم این اثر نمایشی را به صحنه ببرم و قصه‌ام را روایت کنم. دلیل معاصرسازی شخصیت‌های مذهبی و اینکه من مدت‌ها است که این شخصیت‌ها را در دوران خودشان به تصویر نمی‌کشم این است که در مقطعی به دلیل همین اتفاق تهدید و توهین‌های زیادی شنیدم و حتی حکم‌های مختلفی برای من صادر کردند و در مقطعی نیز ممنوع الفعالیت شده و مجبور به مهاجرت شدم؛ بنابراین به این نتیجه رسیدم که فضا چندان آمادگی پذیرش چنین روایت‌هایی را ندارد.

رحمانیان درباره دلایل پرداختن به شخصیت حضرت زهرا (س) در این اثر نمایشی عنوان کرد: از نظر من فاطمه زهرا (س) و حضورش در وقایع اجتماعی آن دوران مثل خطبه «سقیفه بنی ساعده»، خطبه موسوم به «فدکیه» و یا در جریان مباهله کاملاً مشهود است و نشان می‌دهد که آن حضرت شخصیتی فعال و اجتماعی بودند که اعتراض می‌کردند و این اعتراض را به گوش مردم می‌رسانده‌اند. ایشان چون دختر پیغمبر (ص) و همسر امام علی (ع) بودند، اعتراض به وقایع پیرامونشان را با صدای بلند به گوش مردم می‌رساندند.

کارگردان نمایش «مجلس ضربت زدن» درباره دیگر مضامین مطرح شده در این نمایش بیان کرد: در نمایش «نام تمام مادران…» رابطه مادر با جنین و نه حتی با فرزند بلکه با نطفه بیان می‌شود چون این جنین گاه به دنیا می‌آید، گاه نمی‌آید و گاهی هم متأسفانه سقط می‌شود. همه زن‌های این نمایش با مسأله جنین ارتباط دارند و من در ادبیات نمایشی خودمان کمتر پرداختن به این مسأله را دیده‌ام بنابراین علاقه‌مند بودم که روی آن کار کنم.

وی متذکر شد: در ادبیات خارجی رمان «نامه به کودکی که هرگز داده نشد» اثر اوریانا فالاچی ارتباط مادر با جنین را تا پایان بسیار خوب حفظ می‌کند. همچنین در فیلم‌های ایرانی نیز می‌توانم به فیلم «نازنین» به کارگردانی علیرضا داودنژاد که قبل از انقلاب تنها کسی بود که به این مسأله پرداخت و همچنین فیلم «یکبار برای همیشه» به کارگردانی سیروس الوند که او نیز بعد از انقلاب اولین کسی بود که به مسأله سقط جنین پرداخت، اشاره کنم.

رحمانیان در مورد ویژگی‌های شخصیتی ۸ زنی که در این اثر به تصویر کشیده می‌شوند و مشکلات آنها بیان کرد: ازدواج در سن پایین، ازدواج ناخواسته و ایجاد روابطی که یک رابطه نامعقول و نابهنجار اجتماعی به حساب می‌آید همه تابوهایی هستند که کمتر به آنها پرداخت شده است و متأسفانه این مسائل در طبقات فرودست جامعه خیلی بیشتر به چشم می‌آید و در پرونده‌های قضایی زیادی به آنها پرداخت شده است. البته مسائل دیگری هم بودند که من علاقه‌مند بودم به آنها بپردازم، اما ترجیح دادم که فعلاً به آنها ورود نکنم. امیدوارم این مسائل از حالت تابو بودن بیرون بیایند و بتوان راه چاره‌ای برایشان پیدا کرد و تأکید می‌کنم که متأسفانه این مشکلات در میان طبقات فرودست خیلی بیشتر و عمیق‌تر به چشم می‌خورد.

این کارگردان و نویسنده تئاتر درباره پرداختن به پشت صحنه سینما در این اثر نمایشی نیز گفت: البته پرداختن به سینما به علاقه من برمی گردد اما زمانی که شروع به نوشتن نمایشنامه کردم، تحت تأثیر فضای نمایشنامه «مجلس ضربت زدن» آقای بیضایی بودم و در واقع تحت تأثیر بیضایی که در آن نمایشنامه به پشت صحنه یک تئاتر می‌پردازد، در نمایش «نام تمام مادران…» به پشت صحنه سینما پرداختم.

وی درباره ارتباطی که زن‌های این نمایش با فرزندان از دست رفته شان دارند، اظهار کرد: در این اثر نمایشی بچه‌ای که از دست رفته و دیگر نیست، نماد همه چیزهایی می‌شود که این زن‌ها در زندگیشان از دست دادند و همچنین در پایان نیز همین بچه باعث می‌شود که زن‌ها در کنار هم جمع شوند. دیالوگی در نمایش «ترانه‌های محلی» وجود داشت که به آن بسیار اعتقاد دارم. در بخشی از آن نمایش، یکی از کاراکترها مطرح می‌کرد «ممکن است همه مردان دنیا با هم برادر نباشند، اما حتماً همه زن‌های دنیا با هم خواهرند» من معتقدم با همه دیدگاه‌های مختلف و احساس حسادت و رقابتی که ممکن است زن‌ها با هم داشته باشند، اما همیشه چیزی آنها را کنار هم قرار می‌دهد که در این نمایش بچه همین نقطه تمرکز است و باعث می‌شود که همه زن‌ها گرد هم جمع شوند.

رحمانیان در مورد علاقه اش به پرداختن به سینما در آثار نمایشی یادآور شد: علاقه من به سینما در آثار نمایشی ام کاملاً مشهود است و همان‌طور که در نمایش «هامون بازها» به فیلم «هامون» پرداختم اجازه کار کردن روی فیلم «گوزن‌ها» را از مسعود کیمیایی گرفته‌ام و آقای کیمیایی عنوان کردند که دوست دارند تا وقتی زنده هستند این نمایش روی صحنه بیاید و من تلاشم را می‌کنم تا هر چه زودتر بتوانم این اثر را اجرا کنم. در واقع سینما در کارهای دیگر من نقش پررنگ تری خواهد داشت.

وی متذکر شد: در نمایش «گوزن‌ها» اتفاقاتی را که در آن سال‌ها برای فیلم افتاد، به تصویر می‌کشم. در زمان ساخت «گوزن‌ها» کیمیایی به ساواک فراخوانده شد و مشکلات زیادی برایش پیش آمد و من نیز در این نمایش تلاش می‌کنم اتفاقاتی را که در آن دوران افتاد و باعث شد آنچه که در جشنواره فیلم تهران به نمایش درآمد، در اکران عمومی فیلم تغییر کند و ممیزی‌هایی را که به فیلم اعمال شد، به تصویر بکشم.

کارگردان فیلم «سینما- نیمکت» در پایان صحبت‌هایش دربارهٔ اجرای نمایش «صدام» توضیح داد: متأسفانه دو ماه است که منتظر تماس تلفنی از طرف مدیر تالار وحدت هستم تا زمان اجرای نمایش را به من اعلام کنند، اما این اتفاق هنوز رخ نداده و این چندمین بار است که تالار وحدت با من بدقولی می‌کند و متأسفانه به این ترتیب دارند زمان را برای من می‌کشند چون این پروژه بسیار عظیم است و باید برنامه‌ریزی طولانی مدتی برای اجرایش صورت گیرد. خوشبختانه کار از طرف اداره کل هنرهای نمایشی و معاونت هنری حمایت شده، اما تالار وحدت همچنان من را منتظر نگه داشته است.

نمایش «نام تمام مادران…» نوشته و کارگردانی محمد رحمانیان تا ۲۹ اسفندماه در دو نوبت ۱۸:۳۰ و ۲۰:۳۰ در سالن پایتخت مجموعه کنش معاصر روی صحنه است.

نوشین اعتماد، رؤیا بختیاری، سیما تیرانداز، سینا رازانی، سانیا سالاری، بهنوش طباطبایی، مبینا طبائی، هانا کامکار و آشا محرابی به ترتیب حروف الفبا بازیگران این اثر نمایشی هستند.

رضا یزدانی گفت: «همیشه اجراها و نوشته های آقای رحمانیان زیبا و خوب است و این اثر نیز از این قائده مستثنا نبوده است. من واقعا از دیدن آن لذت بردم.»

به گزارش تئاتر آنلاین، او پس از تماشای «نام تمام مادران…» در مورد این نمایش گفت: «همیشه اجراها و نوشته های آقای رحمانیان زیبا و خوب است و این اثر نیز از این قائده مستثنا نبوده است. من واقعا از دیدن آن لذت بردم. فضای کار، بازی ها و به خصوص متن او بسیار تاثیرگذار و خوب بود. من همیشه فضای نوشتاری محمد رحمانیان را دوستش داشتم. مثل همیشه دیدن نمایشش بسیار به من چسبید! همچنین، فضای تماشاخانه را بسیار دوست داشتم، انرژی مثبت و فضای بسیار دوستانه ای دارد. من تا به حال اینجا نیامده بودم و بسیار با فضا ارتباط خوبی بر قرار نمودم.»

او در مورد همکاری پیشینش با رحمانیان نیز ادامه داد: «من پیش از این دو همکاری با آقای رحمانیان داشته ام. این تجربه، بسیار خوب و لذت بخش است. آقای رحمانیان، در دنیای تئاتر، کارگردان مورد علاقه من هستند. وقتی او از من بخواهد تا در کنارش باشم، سعی می کنم هر طور شده، با اینکه سخت است، وقتم را خالی کنم و کنارش باشم. این طور بگویم که وقتی اسم او می آید خیالتان از همه چیز راحت است.»

یزدانی در رابطه با شروع کار حرفه ایش اعلام کرد: «من تقریبا تمام دوستانم از عوامل تئاتری هستند، بنابراین معمولا برای دیدن آثار دعوت می شوم و سعی می کنم تقریبا تمام اجرا ها را تماشا کنم.» او افزود: «اصلا شروع کار حرفه ای من با کار تئاتر بوده است. من در سال 76 و 77 کارم را با دو تئاتر شروع کردم و بعد، اولین آلبومم منتشر شد؛ پس از آن نیز نمایشی با آروند دشت آرای کار کردم با نام «کمی بالاتر» که عواملی سینمایی شامل: حبیب رضایی، هانیه توسلی و طناز طباطبایی داشت؛ پس از آن نیز تجربه دیگر در تئاتر داشتم و بعد از آن دو تجربه با آقای رحمانیان برایم به وجود آمد.»

خواننده مطرح موسیقی ایران، از کار آینده اش خبر داد و گفت: «من در فضای بازیگری تئاتر، در نقش های اصلی کار نکرده بودم تا چند ماه پیش که نمایش «عاشقیت» به نویسندگی و کارگردانی آقای رحمانیان را کار کردم که کاری موزیکال است و چهار نقش اصلی دارد و من یکی از آن نقش ها را بازی می کنم. اما متاسفانه به مشکل سالن برخوردیم و در حال حاضر منتظر سالن هستیم تا تمرین ها را دوباره شروع کنیم.»

یزدانی در مورد اهمیت موسیقی نمایش گفت: «ساخت موسیقی برای یک نمایش بسیار مهم است اما در برخی مواقع بخاطر کمبود بودجه یا کم اهمیتی کارگردان ها به این مسئله، این امر محقق نمی شود. همچنین حضور آهنگساز نیز در تمرین های یک نمایش نیز بسیار حائز اهمیت است.»

نمایش «نام تمام مادران…» به قلم و کارگردانی محمد رحمانیان هر شب در دو سانس 18:30 و 20:30 در تماشاخانه «پایتخت» مجموعه کنش معاصر به روی صحنه می رود. علاقه مندان برای تهیه بلیت می توانند به سایت ایران کنسرت مراجعه نمایند.

تئاتر آلانی – نمایش نام تمام مادران درواقع نوعی التجا خواهی ده زن که می توانند نشانه و نمونه همه مادران یا زنان ایران باشد از حضرت فاطمه زهرا (س) است. هرکدام از این زنان ماجرا و قصه زندگی خود را می‌گویند که در بخش‌هایی از آن نیز باهم مشترک هستند.

نمایش نام تمام مادران درواقع نوعی التجا خواهی ده زن که می توانند نشانه و نمونه همه مادران یا زنان ایران باشد از حضرت فاطمه زهرا (س) است. هرکدام از این زنان ماجرا و قصه زندگی خود را می‌گویند که در بخش‌هایی از آن نیز باهم مشترک هستند. مانند سیاه‌بختی، بدبختی، داشتن زندگی‌ای نامناسب، مورد طمع، سو استفاده و تجاوز مردان قرار گرفتن، سقط‌جنین و… این زنان همگی زندگی سیاه و یاس آلودی داشته‌اند. حتی زن سرمایه‌گذار فیلم که به‌ظاهر باید هیچ مشکلی نداشته باشد. داستان غم‌انگیزی دارد.
داستان نمایش در لوکشین یک فیلم می‌گذرد. لوکشینی که قرار است تا چند روز بعد در آن فیلمی در مورد فاطمه زهرا به‌اصطلاح کلید بخورد. سرمایه‌گذار فیلم خمس و ذکات دارائی‌اش را که از راه مشروع هم آن را به دست نیاورده به توصیه یکی از دوستانش که تهیه‌کننده است در ساخت یک فیلم برای حضرت فاطمه زهرا (ُس) می‌گذارد. نمایش با تست یک دختری که آمده تا نقش خانم فاطمه (س) را بازی کند شروع می‌شود. او منولوگی را که درواقع از زبان حضرت فاطمه (س) است می‌خواند. حال به ترتیب در جای‌جای نمایش هرکدام از زنان در جایگاهی که برای نقش حضرت فاطمه (س) ساخته‌وپرداخته شده می‌نشینند و قصه زندگی خود را می‌گویند. قصه هر یک از این زنان پراست از درد و رنج و بدبختی و… وجه اشتراک این‌ها باخانم فاطمه (س) همان سقط‌جنین است. حتی یکی از آن‌ها می‌گوید مرا بین در دیوار فشار داد تا بچه‌ام را سقط کردم.
در حال محمد رحمانیان می‌خواهد بگوید که مادر بودن و حس مادری داشتن ربط چندانی به مادر شدن ندارد. زنی می‌تواند حس مادرانه داشته باشد بدون آنکه مادر شده باشد. این حسی است که با دختران به دنیا می‌آید و مردان آن را نمی‌فهمد. همه این زنان مورد ظلم جامعه مردسالار و مردان زن آزار قرارگرفته‌اند. درواقع آنچه که در متن و زیر متن در جریان است. ربط چندانی به آنچه که نویسنده و کارگردان و متن به‌صورت ظاهر مدعی آن هستند ندارد. یعنی متن و اجرایی که بظاهرباید در خصوص و برای فاطمه زهرا (س) باشد. حضرتش بهانه قرا می‌دهد برای گفتن حرف‌های دیگر. از سویی نمایش بیشتر پشت‌صحنه بلبشو و آشفته و از جهاتی غیراخلاقی سینما را نشان می‌دهد. هرچند که شاید این‌ها حقایقی از پشت‌صحنه سینما باشند اما آیا باید همه حقایق و همه آنچه که درواقع شاید وجود داشته باشد به صحنه کشید؟ و حال اگر چنین بکنیم چه چیزی جز نوعی خودزنی و تفرقه نصیبمان می‌شود؟ و می‌دانیم که در این برهه حساس طرح این‌گونه مسایل به نفع هیچ‌کدام چه تئاتر، چه سینما و چه هنرمندانشان نیست.
از سویی نمایش به‌سوی نوع تکرار و زایش کلیشه در خود می‌رود؛ یعنی هر بار یکی از زن‌ها در جایگاه مخصوص می‌نشیند، نورها گرفته می‌شود، نور موضعی تابیده می‌گردد و سپس آن شخصیت شروع به حرف زدن می‌کند؛ و همین‌گونه تا آخرین زن که حرفش را بزند و قصه‌اش را بگوید.از سوی مثلاً معلوم نیست این زنان چرا مانند زن‌های لات صحبت می‌کنند. چرا زن صاحب لوکیشن مثل «قمر خانم‌ها» حرف میزند و رفتار می‌کند؟ یا آن دختری که پدرش از یازده‌سالگی او را وادار به کار خلاف و روسپی‌گری کرده و حالا یک هنرور حرفه‌ای است. یا زن سرمایه‌گذار فیلم و… حضور این‌ها در جایگاهی که با قرار قبلی کارگردان مثلاً جای بازیگر نقش خانم فاطمه است و به‌طریق‌اولی به‌نوعی جایگاه واقعی حضرت فاطمه (س) در فیلم. هیچ ربطی و هیچ سنخیتی به لحاظ ماهوی با ایشان «خانم فاطمه (س)» ندارد.
حتی نقطه اشتراکشان هم متفاوت است. درواقع بازی‌ها و نمایش به‌سوی نوعی روایت صرف می‌رود. هرچند که سینا رازینی، سیما تیرانداز، آشا محرابی و… سعی دارند با نوع بازی وبیانشان این تکرار و یکنواختی را تغییر دهند، اما مسئله در خود متن و اجرا وجود دارد و با این حرف‌ها حل نمی‌شود. از سویی ریتم نمایش و زمان آن‌هم کند است. وبایکی دو ترانه هم نمی‌توان تنوع ایجاد کرد. طراحی صحنه اما رئالیستی، همسو با خواسته متن و کاربردی بود؛ که می‌توانست با مخاطب ارتباط درونی برقرار کرده حس نوستالژیکی را در او برانگیزاند. همین‌گونه موسیقی زنده پیانو؛ اما از این‌ها که بگذریم رحمانیان انگشت روی مسایل مهمی می‌گذارد.
هرچند که ما شاید کم‌وبیش این مسایل را بدانیم اما گفتن آن شاید تأثیر متفاوت‌تری در مخاطب بگذارد. از مسایل پشت‌صحنه سینما گرفته که باید فکری به حال دلال‌هایش ومسایل بغرنجش بشود. تا ظلم و ستمی که برزنان که بقول رحمانیان مادران و خواهران وهمسران ما هستند؛ و خواهران و همسران و مادران شهیدانی هستند که تنها پلاکی خونین آز آنان برگشته. این حرف‌های محمد رحمانیان جز آن دسته مواردی است که باید فکرهایی عاجل از سوی جامعه و آحاد آن، مسئولان و دست‌اندرکاران برایش بشود. چراکه نام تمام مادران وزنان وطن نام ایران است. به کارگردان و گروه خسته نباشید می‌گویم.

ایران تئاتر_سید علی تدین صدوقی

رحمانیان با تاکید براینکه دیگر هرگز در رابطه با هیچ معصوم و امامی در تاریخ خودشان نمی‌نویسد، گفت: هرگز نمایشنامه زینب را با نام درخت چاپ نمی‌کنم. حصر خانگی حضرت معصومه را در قم روایت نمی‌کنم. تنها اشارات کوچکی در جهان معاصر خواهم کرد تا بگویم آن اسطوره‌ها هنوز در جهان امروز کاربرد دارند و وقتی به آنها رجوع کنیم پاسخ‌هایی برای امروز ما خواهند داشت.

به گزارش تئاتر آنلاین، نشست خبری «نام تمام مادران … » با حضور محمد رحمانیان، سینا رازانی، بهنوش طباطبایی، هانا کامکار، سامان احتشامی، سانیا سالاری، نوشین اعتماد، مبینا طبائی، الهام دهقان در تماشاخانه کنش معاصر برگزار شد.

رحمانیان در ابتدای نشست با بیان اینکه پیش از این نمایش «شب سال نو» را نوشته بودم که آن را در ونکورر و در شب سال نو اجرا کردیم، اظهارکرد: داستان نمایش «نام تمام مادران» دقیقا در همین روزها و در زمانی که در ماه جمادی‌الثانی بر اساس گردش تقویم ماه قمری با ماه اسفند، یکسان شده است و تقریبا بیستم جمادی‌الثانی که ما در نمایش به آن خیلی اشاره می‌کنیم دقیقا با 29 اسفند و شب عید همزمان شده است. برای من این نزدیکی و مقاربت خیلی اهمیت داشت و شاید همین باعث شد این نمایش را بنویسم.

روایتی از زنانگی در همزمانی شب عید و تولد حضرت فاطمه(س)
رحمانیان با بیان اینکه آئین‌های اسطوره‌ای که از دل دین اسلام گرفته شده و آئین‌های اسطوره‌ای ایران کهن همدیگر را کامل می‌کنند و بهم پاسخ می‌دهند، گفت : دقیقا منظورم اسطوره آناهیتا است که با آئین‌های اسلامی مثل تولد حضرت زهرا در بیستم جمادی‌الثانی تطابق دارند. پیش از این نمایش «مجلس‌نامه» هم این تفاهم را جور دیگری نشان داده بودم. در نمایش «اسب‌ها» هم آئین مهرگان را با آئین مربوط به حوادث عاشورا نمایش دادم. برای من درام‌نویسی و پژوهش در این زمینه خیلی جذاب است.

«نام تمام مادران…» سومین نمایش رحمانیان است که به آیین‌های ایرانی و دینی می‌پردازد و به این همزمانی اشاره دارد او در این باره توضیح داد: داستان در روز چهاردهم جمادی‌الثانی یعنی چند روز مانده به عید و تولد حضرت فاطمه در یک خانه قدیمی در جایی نزدیک مثل شهرک مختارنامه اتفاق می‌افتد. جایی که تلویزیون و سینما فیلم‌هایی می‌سازند. از جمله این فیلم‌ها درباره حضرت زهرا است. این خانه قدیمی که پایگاه استقرار گروه فیلمبرداری شده هشت زن روایت‌های خودشان را از زندگی‌شان برای ما می‌گویند. ارتباط خودشان را با موضوع زنانگی، مادری و همه آن چیزی که در آئین اسطوره‌ای حضرت فاطمه با آن برخورد می‌کنیم.

در ادامه «بهنوش طباطبایی» با بیان اینکه دوست ندارد قبل از اجرا صحبت کند گفت: من قبل از اثر زیاد نمی‌خواهم صحبت. فقط می‌گویم که باعث افتخار من است که با محمد رحمانیان کارکنم.

رحمانیان درباره حضور طباطبایی در این اثر گفت: زمانی که نمایش سیندرلا را می دیدم تصمیم گرفتم حتما با بهنوش طباطبایی کاری را اجرا کنم چراکه بازی این بازیگر روی صحنه به پایان نمی رسد بلکه در پشت صحنه هم ادامه داردو این نشان می دهدکه این بازیگر به کارش علاقه دارد.

هانا کامکار خواننده هم خوان و بازیگر نمایش «نام تمام مادران …» درباره حضورش در این نمایش توضیح داد: نقش من زن کردی است که طراح لباس این پشت صحنه است. و سه قطعه را در این نمایش اجرا می‌کنم.
رحمانیان نیز درباره حضور کامکار افزود: خوشحالم که «هانا کامکار» در کنار من است چه به عنوان بازیگر چه به عنوان همخوان. و خانه تئاتر هم با دادن جایزه بهترین بازیگر گفت که جامعه تئاتر ایران اورا دوست دارد.

زنان مخاطب اصلی نمایش «نام تمام مادران»
کارگردان نمایش «مجلس ضربت زدن» در بخش دیگری از صحبت‌هایش اضافه کرد: نمایش «نام تمام مادران» نمایشی به شدت زنانه است اگر دست من بود می‌گفتم آقایان برای دیدن این نمایش نیایند! «نام تمام مادران» نه فقط موضوعی زنانه دارد بلکه درباره بروز احساسات زنانه است. حس‌های زنانه در این کشور کتمان می‌شود. این حس‌ها از یاد برده شده و کمتر اهمیت داده می‌شود.

او با اشاره به اینکه نمایش «خروس» را هم به مادران تقدیم کرده ، افزود : بعد از نمایش «خروس» به این فکر می‌کردم که حقیقت گمشده‌ای در مورد زنان تاریخ معاصر وجود دارد که باید آن را بنویسم. هم‌زمانی 20 جمادی‌الثانی با نوروز امسال این امکان را به من داد که از قانون‌های باروری در ایران کهن استفاده کنم و در باستان معاصر به آن بپردازم. فراموش نکنیم که اسطوره‌های کهن ایرانی مثل ناهید، آناهیتا یا زهره در خصوصیات خود یعنی نور و روشنایی با زهرا که به معنای درخشانی و روشنایی است شریک هستند. خوشحالم بعد از مدت‌ها چیزی نوشتم که آن را دوست دارم و با گروه به شدت‌ حرفه‌ای روی صحنه می‌آورم.

سینما و تئاتر یکی هستند
رحمانیان با بیان اینکه در فیلم سینما – نیمکت سعی کردم این را بگویم که سینما و تئاتر دو هنر نیست بلکه یک هنر است که از دل هم زاده می‌شوند، گفت: همانطور که در نمایش «مجلس‌نامه» هم قبلاً سعی کردم توضیح دهم که شبیه‌خوانی و مجلس تقلید یک نمایش است که از دل هم زاده می‌شود. آنچه در سینما می‌بینیم مدیون تئاتر و شگردهای تئاتری است، تفاوت زیادی بین سینما و تئاتر نمی‌بینم. این دو در نحوه روایت با هم فرق دارند اما این تفاوت مانند تفاوت داستان کوتاه با داستان بلند و رمان است که ریشه یکسانی دارند. اگر به سینما رویکردی دارم برخاسته از دل تجربه‌های تئاتری است.
او ادامه داد: به نظر من این کار اتفاق عجیب و قریبی نیست. استفاده متقابل سینما و تئاتر همیشه وجود داشته است، این هنر گاهی دو بعدی شده و روی صحنه نمایش داده می‌شود و گاهی به صورت سه‌بعدی روی پرده سینما.

کارگردان نمایش «خروس» درباره استفاده موسیقی درتئاتر گفت: استفاده از موسیقی در این نمایش مانند موسیقی نمایش‌های پیشین است. در حقیقت موسیقی همیشه بخشی از روایت در تاریخ ما بوده و در واقع استفاده از آن بازگشت به همه چیزی است که در تئاتر قدیم مثل تئاتر یونان، ژاپن، هند، چین و ایران وجود داشته است و در شبیه‌خوانی ما هم استفاده می‌شده است. با استفاده از موسیقی در نمایش من کار جدیدی نکردم بلکه از همان تجربه‌های پیشین استفاده کردم. برای مثال برای هنرمندی مثل برشت موسیقی آنقدر مهم بوده که در آثار ترجمه شده او نام آهنگساز کنار نام نویسنده می‌آید.

رحمانیان گفت: استفاده از موسیقی نمایش مربوط به ده سال پیش و نمایش «مسافران» است. این نمایش که متعلق به فرشید نوایی و الهام چرخنده بود در تئاتر شهر روی صحنه رفته و همین اصطلاح را داشت؛ در واقع من شروع‌کننده موسیقی نمایش در ایران نیستم.

هویت بخشی فرهنگی صورت نگرفته
او همچنین درباره بی‌هویتی سالن‌های نمایش در تهران گفت: معتقدم هنوز هیچ سالنی در تهران هویت ندارد. این سالن‌ها صرفاً مکانی برای اجرا هستند. گاهی بعضی از آنها بهتر و گاهی دارای نواقص بیشتری هستند. در حالی که در سال‌های گذشته سالنی مثل سنگلچ، کارگاه نمایش و مولوی هویت داشتند اما امروزه در همه تالارها همه جور نمایشی اجرا می‌شود. متاسفانه هیچ سالنی برنامه‌ای برای هویت‌بخشی به تالار یا نمایش‌اش ندارد چرا که گروه‌هایی شروع به سالن‌سازی خصوصی کرده‌اند تا بتوانند آن تئاتری را که می‌پسندند اجرا کنند اما اغلب با شکست مواجه شدند.

این کارگردان درباره سالن مولوی نیز گفت: سالن مولوی که باید متعلق به دانشجویان باشد برای خیلی از دانشجوهای تئاتری قابل استفاده نیست چون به دست تیم بی‌عرضه و خنثی افتاده است که دانشجویان ما که حق‌شان است از این سالن استفاده کنند را محروم کرده‌اند و مولوی هم از هویت قبلی خود خارج شده است.

رحمانیان معتقد است تئاتر شهر از ابتدا هیچ هویت تئاتری نداشته و در این‌باره گفت: تالار وحدت هم با از بین رفتن باله و اپرا در ایران دیگر فاقد هویت شد و امید ما به سالن‌های خصوصی بود که بتوانند هویت‌بخشی کنند اما این سالن‌ها تنها یک‌سری صندلی هستند البته همین هم بسیار اهمیت دارد چراکه از پارامترهای فرهنگ هر کشوری صندلی‌های تئاتر آن است که وقتی صندلی‌ها اضافه می‌شود یعنی ارتقای فرهنگی رخ داده است اما هویت‌بخشی فرهنگی در هیچ سالنی انجام نشده است.

حضرت زهرا(س) یک فعال اجتماعی است
او همچنین با بیان اینکه نمایش «نام تمام مادران» در دوره معاصر روایت شده و اشاراتی به مضمون زندگی حضرت فاطمه دارد؛ اظهارکرد: من حضرت زهرا را به عنوان یک فعال اجتماعی می‌شناسم. هربار اتفاقی افتاده حضرت فاطمه از خانه بیرون رفته است. ایشان از پیمان مباهله در جریان فعل و انفعالات دوره خود بوده است. یا در ماجرای فدکیه ساکت نمانده، سخنرانی و اعلام حضور کرده است. بارها حرف زده، دعوا کرده و توهین شنیده است؛ این میزان از مشارکت اجتماعی در زنان صدر اسلام برای من بسیار شگفت‌انگیز است.

این کارگردان به تحرکات اجتماعی ام البنین بعد از عاشورا اشاره کرد و ادامه داد: هرچند ایشان قیام نکرد اما هر سال نشست‌هایی با مادران شهدای کربلا داشته است. یا در واقعه حُره که داستان حرکات اجتماعی ایشان است هیچ کس نمی‌تواند نقش ایشان را نادیده بگیرد. ماجرایی که متاسفانه در سریال مختارنامه از آن به سرعت رد شدند.

رحمانیان با تاکید براینکه دیگر هرگز در رابطه با هیچ معصوم و امامی در تاریخ خودشان نمی‌نویسد، گفت: هرگز نمایشنامه زینب را با نام درخت چاپ نمی‌کنم. حصر خانگی حضرت معصومه را در قم روایت نمی‌کنم. تنها اشارات کوچکی در جهان معاصر خواهم کرد تا بگویم آن اسطوره‌ها هنوز در جهان امروز کاربرد دارند و وقتی به آنها رجوع کنیم پاسخ‌هایی برای امروز ما خواهند داشت.

او درباره ترانه‌های این نمایش نیز توضیح داد: یکی از ترانه‌ها را عبدالجبار کاکائی سروده و ترانه‌سرای دو ترانه دیگر افشین مقدم است که علیرضا افکایر آنها را آماده کرده و سامان احتشامی مسئولیت گسترش ترانه و تبدیل آنها به آوای زمانه برای اجرا در این نمایش را به عهده دارند.

دیگر بازیگران اثر نیز از کارکتر خود صحبتی نکردند و به تعریف از محمد رحمانیان پرداختند که رحمانیان به این موضوع واکنش نشان داد و گفت: خواهش می‌کنم انقدر تعریف نکنید.
در نمایش «نام تمام مادران » نوشین اعتماد، رویا بختیاری، سیما تیرانداز، الهام دهقانی، سینا رازانی، سانیا سالاری، بهنوش طباطبایی، مبینا طبائی، هانا کامکار، آشا محرابی حضور دارند که از سوم اسفند به مدت بیست شب در دو نوبت هر شب روی صحنه می‌روند.

ایران تئاتر

سامان احتشامی نوازنده و آهنگساز به گروه اجرایی نمایش «نام تمام مادران…» به نویسندگی و کارگردانی محمد رحمانیان پیوست.

به گزارش تئاتر آنلاین، سامان احتشامی که تجربه همکاری با محمد رحمانیان و گروهش را در نمایش های «ترانه های قدیمی» و «سینماهای من» دارد، بار دیگر به گروه اجرایی این اثر نمایشی پیوست.

«نام تمام مادران …» نمایشی زنانه است که از سوم اسفند به مدت ۲۰ شب اجرا می‌شود و گروه هر شب در دو نوبت ۱۸:۳۰ و ۲۰:۳۰ روی صحنه می‌روند. داستان «نام تمام مادران …» درباره زنانی است که در یک خانه نزدیک شهرک سینمایی برای شروع یک پروژه سینمایی آماده می‌شوند.

سیما تیرانداز، آشا محرابی، بهنوش طباطبایی، هانا کامکار، سانیا سالاری، نوشین اعتماد، مبینا طبائی، رویا بختیاری و سینا رازانی با همکاری مهتاب نصیرپور و الهام دهقانی در این نمایش بازی می‌کنند.

محسن شاه‌ابراهیمی طراح، علیرضا افکاری موسیقی، عبدالجبار کاکایی و افشین مقدم ترانه‌سرا، سامان احتشامی پیانیست، هانا کامکار همخوان، پدیده جمال‌ها، علیرضا فولادشکن، مهران نصیرپور و محمود زهره‌وند گروه کارگردانی و محدثه واعظی‌پور مشاور رسانه‌ای گروه اجرایی این اثر نمایشی را تشکیل می دهند.

نمایش «نام تمام مادران…» به نویسندگی و کارگردانی محمد رحمانیان در روزهای پایانی امسال و در ۲۰ شب روی صحنه می‌رود.

به گزارش تئاتر آنلاین، «نام تمام مادران …» نمایشی زنانه است که از سوم اسفند به مدت ۲۰ شب اجرا می‌شود و گروه هر شب در دو سانس ۱۸:۳۰ و ۲۰:۳۰ روی صحنه می‌روند. داستان «نام تمام مادران …» درباره زنانی است که در یک خانه نزدیک شهرک سینمایی برای شروع یک پروژه سینمایی آماده می‌شوند.

سیما تیرانداز، آشا محرابی، بهنوش طباطبایی، هانا کامکار، سانیا سالاری، نوشین اعتماد، مبینا طبائی، رویا بختیاری و سینا رازانی با همکاری مهتاب نصیرپور و الهام دهقانی در این نمایش بازی می‌کنند.

عوامل «نام تمام مادران…» عبارتند از محسن شاه‌ابراهیمی (طراح)، علیرضا افکاری (موسیقی)، عبدالجبار کاکایی و افشین مقدم (ترانه‌سرا)، هانا کامکار (همخوان) و پدیده جمال‌ها، علیرضا فولادشکن، مهران نصیرپور و محمود زهره‌وند (گروه کارگردانی) و محدثه واعظی‌پور (مشاور رسانه‌ای).

«نام تمام مادران…» در تماشاخانه کنش معاصر روی صحنه می‌رود.