برچسب: نمایش مانوس

نمایش «مانوس» به کارگردانی نازنین سهامی زاده در جشنواره تئاتر کرالا در کشور هند اجرا خواهد داشت.

به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش «مانوس» نوشته لیلا حکمت نیا و کیوان سررشته که سرگذشت پناهجویانی است که به کشور استرالیا مهاجرت کردند و در جزیره مانوس گرفتار شدند در سی و ششمین جشنواره تئاتر فجر در تالار قشقایی نیز به صحنه رفت.

این اثر نمایشی قرار است ۲۹ و ۳۰ ژانویه مصادف با ۸ و ۹ بهمن در جشنواره تئاتر کرالا هند به صحنه برود.

به گفته نازنین سهامی زاده کارگردان نمایش، جشنواره تئاتر کرالا در مرحله انتخاب به شکل رقابتی برگزار می شود و چند نمایش دیگر از ایران غیر از «مانوس» نیز درخواست شرکت در این رویداد را داشته اند که از ایران این اثر نمایشی برای حضور در جشنواره انتخاب شده است. در این دوره از جشنواره نمایش هایی از ۳۰ کشور دنیا اجرا خواهند داشت.

نمایش «مانوس» حاصل مصاحبه با افراد حقیقی در کمپ های مانوس و نائورو است و یک نمایش ورباتیم محسوب می شود.

احسان بیات فر، الهام خداوردی، نازنین سهامی زاده، ابراهیم عزیزی، احسان کرمی، حمیدرضا محمدی و نسرین نکیسا بازیگران این اثر نمایشی هستند.

نمایش «مانوس» به نویسنده و کارگردانی نازنین سهامی زاده جمعه شب ۲۷ اسفند با صحبت های مدیرکل هنرهای نمایشی و معاون امور حقوقی و بین الملل وزیر امور خارجه به اجرای خود پایان داد.

به گزارش تئاتر آنلاین، مهدی شفیعی مدیرکل هنرهای نمایشی پس از پایان اجرای نمایش با تشکر از گروه اجرایی نمایش و حضور عباس عراقچی معاون امور حقوقی و بین المللی وزیر امور خارجه در تالار قشقایی تئاتر شهر گفت: این تئاتر مستند طی روزهایی که در تالار قشقایی مجموعه تئاتر شهر به صحنه رفت خوشبختانه با استقبال مخاطبان مواجه شد و من بسیار خوشحالم که امشب میزبان دولتمردی هستیم که قطعا با کارهای سیاسی ارزشمند خود توانست کشور ما را به شان و شخصیت اصلی خودش در حوزه بین الملل نزدیک کند.

سید عباس عراقچی معاون امور حقوقی و بین المللی وزیر امور خارجه نیز با قدردانی از گروه اجرایی نمایش «مانوس» توضیح داد: لازم است از گروه اجرایی این اثر نمایش از به صحنه بردن یک نمایش تاثیرگذار و عالی تشکر کنم و بنده به شخصه با آن ارتباط بسیار خوبی برقرار کردم. به هر حال موضوع این نمایش به شکلی بود که من طی زمان حضورم در کشورهای فنلاند و ژاپن با آن به طور کامل در ارتباط بودم.

وی ادامه داد: من طی دورانی که در کشور ژاپن حضور داشتم شاهد این موضوع بودم که هموطنان ما مسیرهای سختی را برای حضور در این کشور طی می کردند و وقتی در زندان های ژاپن با ایرانیان عزیز صحبت می کردم می دیدم که با چه شکنجه های روحی وحشتناکی روبه رو هستند. به همین جهت دوست دارم روزی این شرایط نیز در یک اثر نمایشی به کار گرفته شود زیرا این شرایط هم مانند سوژه مطرح شده در نمایش «مانوس» می تواند سوژه خوبی برای هنرمندان تئاتر باشد.

معاون امور حقوقی و بین المللی وزیر امور خارجه تصریح کرد: ما در وزارت امور خارجه همواره با این شرایط روبه رو هستیم و به سهم خود تلاش هایی را برای بهبود اوضاع پناهجویان ایرانی در کشورهای دیگر انجام دادیم البته که هیچ ادعایی هم نداریم که وظیفه مان را به نحو احسن انجام دادیم اما امیدواریم با شرایط جدیدی که بعد از برجام وجود آمده، شرایط تغییر کرده و ما دیگر شاهد چنین اتفاقات تلخی نباشیم.

عراقچی در پایان صحبت های خود گفت: برای همه هنرمندان عزیز تئاتر سال خوبی را آرزو می کنم و امیدوارم سال آینده سال خوب و پربرکتی برای هنرمندان تئاتر ایران باشد.

معاون امور زنان و خانواده رئیس جمهور شامگاه چهارشنبه ۱۸ اسفندماه در مجموعه تئاتر شهر به تماشای نمایش «مانوس» نشست.

به گزارش تئاتر آنلاین، شهیندخت ملاوردی معاون امور زنان و خانواده رئیس جمهوری چهارشنبه شب ۱۸ اسفندماه با حضور در تالار قشقایی مجموعه تئاتر شهر به تماشای نمایش «مانوس» به کارگردانی نازنین سهامی زاده نشست و این اثر نمایشی را یکی از بهترین آثار نمایشی مستند روی صحنه رفته در تئاتر کشورمان ارزیابی کرد.

معاون امور زنان و خانواده رئیس جمهوری قبل از آغاز اجرای این اثر نمایشی همراه با هیات همراه با پیمان شریعتی مدیر مجموعه تئاتر شهر دیدار و از نزدیک در جریان فعالیت های این مجموعه قرار گرفت.

نمایش «مانوس» به نویسندگی لیلا حکمت و کیوان سررشته، کارگردانی نازنین سهامی زاده و بازی احسان بیات فر، ابراهیم عزیزی، السا فیروز آذر، احسان کرمی، صبا گرگین پور، حمیدرضا محمدی، نسرین نکیسا و نرگس نیک سیرت ساعت ۲۰ در تالارقشقایی مجموعه تئاتر شهر به صحنه می رود.

تئاتر آنلاین – صمد چینی‌ فروشان: نمایش «مأنوس»، تازه‌ترین اثر نازنین سهامی زاده، یک تئاتر مستندِ نو با پایان‌بندی ملودراماتیک است.

نازنین سهامی‌زاده که پیش‌ازاین، نمایش «چشم در برابر چشم» را بر اساس زندگی آمنه بهرامی، یکی از قربانیان اسیدپاشی روی صحنه برده و گرایش خود را – با اندکی تسامح- به تئاتر مستند معاصر آشکار کرده است این بار با کارگردانی و اجرای نمایش «مأنوس» که نام یکی از اردوگاه‌های پناه‌جویان تبعیدشده به گینه‌ی نو توسط دولت استرالیا است، یک‌بار دیگر میزان شناخت خود درباره‌ی تئاتر مستند نو را به محک قضاوت گذاشته است. نمایش «مأنوس» را به‌رغم برخی نقاط ضعف قابل‌بحث آن، به‌راستی می‌توان اولین تجربه‌ی نسبتاً موفق نازنین سهامی زاده درزمینهٔ ی تئاتر مستند تلقی کرد.
نمایش «مأنوس» روایتگر گزارش خبرنگار پناه‌جویی به نام بهروز بوچانی است که از 2013 به مدت چهار سال در زندان مأنوس گرفتار آمده است. او که یکی از شخصیت‌های اصلی نمایش نازنین سهامی زاده نیز هست، پیش‌ازاین، در تلاش نفس‌گیرش برای جلب حمایت مردمی و شاید حکومتی از ایرانیان پناه‌جوی گرفتار آمده در شرایط غیرانسانی و کشنده‌ی کمپ‌های مأنوس و نائورو، از طریق اینترنت، با روزنامه شهروند، گفت‌وگوی مفصلی داشته است که می‌تواند مبنایی برای تحقیقات احتمالی بعدی نازنین سهامی زاده باشد.
توجه ایرانیان به ماجرای مأنوس از یک سال و نیم پیشواز زمان انتشار این گزارش آغاز شد و درنهایت، به همت نازنین سهامی زاده در قالب یک نمایش «مستند» بر صحنه‌ی تئاتر شهر تهران جان گرفت. این نمایش، روایتی «مستند» از رویداد تأسف‌بار و سؤال‌برانگیزی است که شرف و انسانیت همه‌ی ملت‌ها، از ظالم و مظلوم، از انقلابی و غیرانقلابی، از مسلمان و یهودی و مسیحی تا بودایی و سکولار را مورد پرسش قرارداد.
اما نمایش «مأنوس» که با وضوح قابل‌ستایشی، بخشی از ویژگی‌های یک تئاتر مستند معاصر را در ساختار روایی و اجرایی خود عرضه می‌کند، به دلیل نادیده انگاری اجباری یا کم‌توجه ای به یکی از مهم‌ترین وجوه ساختاری تئاتر مستند نوین، یعنی وجه حقیقت‌جویی، افشاگری و آگاهی بخشی همه‌جانبه‌ی آن، جز تکرار داده‌های پراکنده‌ی رسانه‌ها، البته در ساختاری توجه برانگیز، چیزی به دانسته‌های مخاطبان خود از واقعیت رویداد موردبحث نمی‌افزاید و به همین دلیل نیز در انتها، چاره‌ای جز توسل به ملودرام و پایان‌بندی ملودراماتیک برای گزارش نمایشی خود از عظیم‌ترین رویداد تراژیک قرن نمی‌یابد.
اگر ایده‌ی محوری شکل‌گیری و پیدایش تئاتر مستند نوین، کشف حقیقت از راه تحقیق و گردآوری داده‌های شفاهی و غیررسمی و در صورت امکان از طریق پژوهش میدانی مستقیم در خصوص رویدادها و معضلات جهان معاصر باشد، «مأنوس»، یک تئاتر مستند نو یا معاصر است چراکه بر اساس اسناد شفاهی افشاشده توسط یکی از قربانیان تراژیک‌ترین رویداد معاصر جهان پی‌ریزی شده است اما به دلیل انحراف از ایده‌ی محوری تئاتر مستند که همانا همه‌جانبه نگری به‌قصد افشای حقایق ناگفته و پنهان مانده در پس ظاهر رویداد موردنظر است و نیز به خاطر تکرار صرف داده‌های یک‌سویه‌ی قربانیان و کم‌توجه ای به سایر عناصر و عوامل درگیر در رویداد موردبحث که به خلق اتمسفری پراندوه و احساسی و نه عقلانی و انتقادی بر صحنه‌ی تئاتر انجام‌شده است، یک اثر شبه مستند ملودراماتیک است.
تئاتر مستند معاصر که در دهه‌ی 90 قرن بیستم با آثار کسانی چون کروزینگر، رولان بروس و… پی‌ریزی شد، برخلاف تئاتر مستند کلاسیک، دیگر نه بر اسناد تاریخی مکتوب و گزارش‌های رسمی که بر واقعیت‌های روزمره و گزارش‌های شفاهی قربانیان و شاهدان عینی و گزارش‌های نهادهای حقوق بشری از رویدادهای جهان معاصر تکیه دارد.
تئاتری که محصول پروژه‌های تحقیقاتی طولانی‌مدت کارگردان‌ها بوده و به‌قصد افشای حقایق پنهان مانده یا پنهان نگاه داشته شده از رویدادهای جهان پرآشوب معاصر به صحنه می‌روند. به همین دلیل هم تئاترهای مستند معاصر، برخلاف انواع کلاسیک خود که بر آگاهی و قضاوت پیشینی تماشاگران از رویدادهای تاریخی گذشته (نظیر جنایات نازی‌ها و انعکاس آن در دادگاه نورنبرگ)، متکی بوده است، باهدف روشنگری و تکمیل اطلاعات پراکنده و حتی ناقص تماشاگر معاصر طراحی می‌شوند بطوریکه در پایان اجرا، تماشاگر متوجه می‌شود که تا چه اندازه از حقایق جهان پیرامون خود کم‌اطلاع بوده و تا چه میزان، داده‌های رسمی رسانه‌ای، با واقعیت‌ها و حقایق موجود در تضاد بوده است؛ اما نمایش «مأنوس» شاید به دلیل وابستگی صرفش به یک گزارش مطبوعاتی البته بسیار تکان‌دهنده که خود حاصل تلاش خبرنگاری به نام بهروز بوچانی از قربانیان آوردگاه مأنوس با مطبوعات داخلی ایران (روزنامه‌ی شهروند 25 آذر 93) بوده است، از تحقق این مهم‌ترین دلیل وجودی تئاتر مستند معاصر بازمی‌ماند بطوریکه نه‌تنها از ارائه‌ی هرگونه توضیح روشنگر افزوده‌ای در خصوص ریشه‌های رویداد موردبحث بازمی‌ماند بلکه با نوعی جهت‌گیری سیاسی و آوارکردن همه‌ی تقصیرها به گردن دولت استرالیا، هم از بار مسئولیت دولت و جامعه مورد خطاب قربانیان می‌کاهد وهم آن را همچون همیشه‌ی تاریخ، در ابهام و ناروشنی رها می‌سازد.
به همین دلیل هم «مأنوس»، برخلاف ایده‌ی محوری این نوع تئاتر مستند، چاره‌ای جز توسل به عواطف مخاطبان خود و افزودن به بار اندوه آنان نمی‌یابد که کاری جز شنیدن دوباره‌ی داده‌های پیشین رسانه‌ها، از ایشان ساخته نیست.
ازآنجایی‌که این نوع تئاتر مستند، قصد ندارد مشاهدات یا شنیده‌ها و یافته‌های پژوهشی خود را در ظرفی جدید و در یک موقعیت دراماتیک تخیلی بریزد بلکه می‌کوشد اسناد به دست آورده را بدون کوچک‌ترین تغییری در محتوا با فرمی زیبایی شناسانه بر صحنه به روایت بنشیند، بازیگران آن‌ها نیز از «بازی نقش» فاصله می‌گیرند و با حفظ فاصله‌ی ملموس از نقش، در جایگاه افرادی قرارمی‌گیرند که متن نمایش از سخنان آن‌ها شکل‌گرفته است.
از این منظر نیز، نمایش «مأنوس» به خاطر نحوه‌ی اجرای تئاتریکال اکثر بازیگران مرد آن، بخصوص احسان کرمی از ویژگی‌های یک تئاتر مستند به نفع یک نمایش ملودراماتیک فاصله می‌گیرد و بازی درست و غیر تئاتریکال بازیگران زن نمایش که موفق به حفظ فاصله از نقش می‌شوند نیزنمی‌تواند نمایش را از غلتیدن به ورطه‌ی ملودرام نجات دهد. باوجوداین اما «مأنوس» را به خاطر برخی ویژگی‌های درخشانش، ازجمله میزانسن‌ها، فضاسازی‌ها و تصویرپردازی‌های فوق‌العاده و تکان‌دهنده‌اش هنوزهم می‌توان در چارچوب هرچند شکننده‌ی یک تئاتر مستند نوین مورد ارزیابی قرارداد چراکه نه‌تنها برداده ها و اطلاعات شفاهی گروهی از مهاجران و پناه‌جویان استرالیای محبوس در جزایر نائورو و مأنوس مبتنی است بلکه، در حوزه‌ی اجرایی نیز، مطابق قراردادهای تئاتر مستند نوین، هیچ تلاشی برای بازسازی نعل به نعل رویدادهای روایت‌شده توسط قربانیان نداشته و تا حد ممکن کوشیده است، ضمن رعایت فاصله با روایت‌ها، از طریق برخی اشارات هرچند گذرا و نه‌چندان برجسته، توجه مخاطبان خود را به ریشه‌ها و زمینه‌های اجتماعی وقوع این فاجعه‌ی بزرگ انسانی جلب نماید.

صمد چینی‌فروشان – ایران تئاتر: عضو کانون ملی منتقدان تئاتر

کارگردان نمایش «مانوس» هم‌زمان با اجرای این اثر نمایشی مستند در تالار قشقایی مجموعه تئاتر شهر یادداشتی را برای تماشاگرانش منتشر کرد.

به گزارش تئاتر آنلاین، نازنین سهامی زاده کارگردان نمایش «مانوس» هم‌زمان با اجرای این اثر نمایشی مستند درباره پناهندگان که این روزها در تالار قشقایی مجموعه تئاتر شهر به صحنه رفته، یادداشتی را منتشر کرد.
در یادداشت نازنین سهامی زاده آمده است:

هزاربار خواسته‌ام چیزی بنویسم. از آن روز که اشک دوید در نی‌نی چشم‌های زن قبل از گفتن هر کلمه‌ای. دست‌هایش را گرفته بودم و فکر کرده بودم اگر این دست‌ها او را یاد دخترش بیندازد چی؟ من مادری را دیده بودم که برای دیدن بچه‌هایش به دریازده بود. آدمی را دیده بودم که دست‌هایش را مشت کرد و گفت: می‌خواهم برایتان تعریف کنم اما روزها طول می‌کشد تا فراموش کنم چه بر سرمان آمد.

من شنیده بودم دیدن خون اتفاقی است روزمره. من پلک‌هایم را روی‌هم گذاشته بودم و فکر کرده بودم به آدمی که چشم‌هایش را زیر اقیانوس بازکرده بود و روی آسفالت تهران، دریازدگی را تجربه کرده بودم. من آدم‌هایی را دیده بودم که مرگ را بارها و بارها به چشم دیده بودند. آن‌ها را یک سال تمام زیستیم آن‌قدر که خویشاوند تنی‌مان هستند، با رنج‌هایشان، با روی‌هایشان …

حالا تئاتری روی صحنه می‌رود که همه آدم‌های حاضر در آن فرصت دیدنش را ندارند. کاش زمین جغرافیایی بی‌نام بود. بدون مرز، بدون درد …

نمایش «مانوس» به نویسندگی لیلا حکمت و کیوان سررشته و کارگردانی نازنین سهامی زاده هرروز غیر از شنبه‌ها ساعت 20 با بازی (به ترتیب حروف الفبا) احسان بیات فر، ابراهیم عزیزی، السا فیروز آذر، احسان کرمی، صبا گرگین پور، حمیدرضا محمدی، نسرین نکیسا، نرگس نیک‌سیرت در تالار قشقایی مجموعه تئاتر شهر به صحنه می‌رود.

نمایش «مانوس» به کارگردانی نازنین سهامی‌زاده از یکشنبه ۲۴ بهمن‌ماه در سالن قشقایی تئاتر شهر به روی صحنه می‌رود.

به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش «مانوس» بدون هیچ دخل و تصرفی حاصل مصاحبه با افراد حقیقی داخل کمپ‌های مانوس و نائورو است و تئاتر ورباتیم است. تحقیقات مانوس از یک تیتر خبر، یک سال و نیم پیش آغاز شد تا به امروز که به مرحله اجرا رسیده است. این نمایش روایتی مستند از پناهندگی و اتفاقات پیرامون آن است.
احسان بیات فر. ابراهیم عزیزی. السا فیروزآذر. احسان کرمی. صبا گرگین پور. حمیدرضا محمدی. نسرین نکیسا. نرگس نیک سیرت (به ترتیب حروف الفبا) در این نمایش ایفای نقش می‌کنند.
نازنین سهامی‌زاده پیش‌ازاین نمایش «چشم در برابر چشم» را بر اساس زندگی آمنه بهرامی یکی از قربانیان اسیدپاشی به روی صحنه برده بود.
«چشم در برابر چشم» برگزیده سومین جشنواره تئاتر شهر است. دریافت تندیس نخست بازیگری زن و دریافت دو تقدیر بازیگری زن، دریافت تندیس کارگردانی، نامزد دریافت جایزه نمایشنامه‌نویسی، نامزد دریافت جایزه طراحی صحنه ازجمله عناوینی هستند که این نمایش در سومین جشنواره تئاتر شهر کسب کرده است.
نمایش «مانوس» تازه‌ترین اثر نازنین سهامی‌زاده بهمن و اسفندماه 95 هر شب ساعت 20 در سالن قشقایی تئاتر شهر به روی صحنه می‌رود.
دیگر عوامل این نمایش عبارت‌اند از: نویسنده: لیلا حکمت نیا، کیوان سررشته، طراح و کارگردان: نازنین سهامی زاده، مدیر تولید: محمد قدس، دستیار کارگردان و برنامه‌ریز: الهام خداوردی، طراح صحنه: امیرحسین دوانی، طراح نور: علی کوزه گر، عکاس و ساخت تیزر: محمدصادق زرجویانف طراح صدا و موسیقی: بهروز سیفی، طراح پوستر و بروشور: جواد آتشباری، مدیرصحنه: امید باژرنگ، ویدئوآرتیست: سام چگینی، طراحی و اجرای دیجیتال آرت: سروش رضا، مدیر فرهنگی و مشاور رسانه‌ای: مریم نراقی، روابط عمومی و تبلیغات مجازی: سارا حدادی