برچسب: نمایش آخرین نامه

  • مهرداد کوروش نیا: قصدم تنها نقد بود نه تخريب

    مهرداد کوروش نیا: قصدم تنها نقد بود نه تخريب

    مهرداد کوروش‌نیا با یادداشتی که در اختیار تئاتر آنلاین قرار داد در خصوص حواشی پیش آمده در خصوص نمایشش توضیحاتی ارائه کرد.

    به گزارش تئاتر آنلاین، متن کامل این یادداشت به شرح زیر است:

    با سلام و عرض ارادت به مردم فهیم و هنردوست شهر مشهد و هنرمندان این شهر، به ویژه هنرمندان عرصه تئاتر.

    چنانکه می‌دانید قرار بود با نمایش «آخرین نامه» مهمان و به گونه‌ای میزبان شما باشیم در سالن اصلی تئاتر شهر مشهد.

    روز ١٦ اسفند که قرار بود ساعت ۱۲ ظهر پیش فروش بلیت این نمایش آغاز شود، به دليل ایجاد مشکل فنی در سايت مشهد گيشه و سردرگمي و پيگيري مخاطبين تئاتر مشهد، پستي با شرح ذيل در صفحه شخصي‌ام، منتشر كردم:

    «واقعا جاي تاسف دارد كه استان‌هاي ما به خصوص شهرهاي بزرگي چون مشهد آنقدر از امكانات و برنامه‌هاي خوب فرهنگي فاصله دارند كه يك نمايش محقر و بي ادعايي چون آخرين نامه با چنين استقبالي روبه‌رو مي‌شود. از صبح تا الان در شوك اين اتفاق هستم و اين كه ٧٠ میليون جمعيت خارج از تهران با چه كمبودهاي معمولي روبه‌رو هستند كه حاضرند براي يك نمايش كوچك بليط سه برابر تهران تهيه كنند ولي همان هم نصيبشان نمي‌شود. كاش و اي كاش رسم دنيا اين گونه نبود كه هست.»

    بعد از چند ساعت متاسفانه با سوءبرداشت و تفاهم درباره اين كه به تئاتر مشهد بي احترامي شده، مواجه شدم و صد البته بسيار مغموم چون تنها چيزي كه برايم قابل احترام بوده و هست احترام به همكاران و هم‌صنفانم و زحمتي كه در اين شرايط به جان مي‌خرند و صد البته نقد من براي عدم توازن امكان و پشتيباني هنرمندان و توليداتشان نسبت به پايتخت بود كه كاملا وارونه تعبير شده بود و البته با پيام‌هاي توهين آميز و تشابهات و استنتاج‌هاي ناصواب كه از جامعه هنري انتظار نمي‌رفت.

    به این سبب كه هميشه اصل برايم مهمتر از حاشيه بوده است، پست فوق را حذف كردم تا باني سوءتفاهم‌هاي بيشتر هم‌صنفانم نشوم. ولي دريغ از قضاوت عجولانه و غیر منصفانه عده‌ای. آن هم درباره كسي چون بنده حقير كه متون خود را در سال‌هاي گذشته در اختيار گروه‌هاي جوان اين شهر قرار داده بودم، بي هيچ چشم داشتي و مطالبه‌اي، و از اين رو خود را مستحق اين درشت خویي‌ها نمي‌دانستم.

    من در نوشته بالا درباره عدم وجود امكانات و برنامه‌هاي خوب فرهنگي در شهرهاي بزرگ در قياس با تهران حرف زدم(سالن‌هاي متعدد كنسرت، نمايش‌هاي متنوع، به دليل امكانات دريغ شده در استان‌ها و…).

    اين نكته كه مشهد، تئاتر و تئاتري خوب ندارد در كجاي نوشته من بوده است؟ و به چه تفسيري چنين خوانشي مي‌شود كه اجازه توهين و هتاكي به زمين و زمان را براي افرادي صادر مي‌كند؟ حتي اگر اين استقبال براي ديدن سوپراستارها باشد چرا نبايد آنقدر اين اتفاق و تبادل انجام شود كه مردم اين گونه دچار هيجان نشوند؟ اين حرف بدي است؟ و كجاي آن دامن تاتري‌ها را تَر مي‌كند؟ اين گله از سياستگذاري كلي فرهنگي جامعه ماست كه من به اين بهانه مطرح كردم و قصدم تنها نقد بود نه تخريب.

    دوستان اين كار سال ٨٨ توليد شده و در ٨ استان و كشور ايتاليا اجرا شده است. زماني كه نه آقاي محمدزاده سوپراستار بود و نه بحث مسائل مالي مطرح بود! چگونه حالا مجوز سودجويي براي اين نمايش صادر مي شود؟

    من خاطر خوشم را از دوستي هنرمندان خوب مشهدي همچنان خرسند نگه مي‌دارم و بي احترامي تعدادي جوان را مي‌بخشم ولي فراموش نمي‌كنم.

    براي كنجكاوي بعضي دوستان بگويم اين نمايش از سال ٨٨ در شهر هشتگرد ساوجبلاغ كار خود را شروع كرد، نه كرج!

    بنده اين عنوان كه لغو نمايش به دليل اهانت‌هاي كارگردان بوده را نمي‌توانم بپذيرم! اين كه گفته‌ام قيمت بليط گران است يا از كمبود امكانات و عدم توازن توليدات فرهنگي و اشتياق مردم حرف زده‌ام اين توهين است؟ به كي؟ و آيا هنرمندي يا مسئولي محترمانه از من پرسيد؟ و جواب نشنيد!!! جواب توهين و هتاكي‌هاي دوستان جوان در صفحه مجازي را كه رعايت هيچ يك از اصول اخلاقي را نمي‌كنند چه بايد داد؟ از كي سكوت بنده توهين و فحاشي دوستان ادب و احترام نام گرفته است؟ كه مركز رسمي نمايش يك استان بدون هيچ سوالي از اينجانب مرا متهم و نمايشي را توقيف و مردمي را سرخورده مي‌كند!

    انتظار مي‌رفت كمي با تساهل رسم ميزباني را بر اين مهمانان به جا مي‌آورديم نه آن كه دلخوري‌هايمان را به واسطه يك خوانش منفي از يك متن، بدون رعايت قواعد گفت‌وگو و تذكر و ادب و احترام به مسلخ مجازات بسپاريم.

  • توضیحات مهدی شفیعی درباره یک سوء تفاهم در مشهد!

    توضیحات مهدی شفیعی درباره یک سوء تفاهم در مشهد!

    مهدی شفیعی مدیرکل هنرهای نمایشی تاکید کرد که قیمت بلیت تئاترها باید در همه شهرها متعارف باشد و با قیمت‌های بالا مخالف است.

    به گزارش تئاتر آنلاین، مدیرکل هنرهای نمایشی درباره مسائلی که این روزها در پی لغو اجرای نمایش «آخرین نامه» به کارگردانی مهرداد کورش نیا در شهر مشهد پیش آمده است، گفت: امروز در جریان موضوع اجرای نمایش در مشهد قرار گرفته ام و به شدت با قیمت خارج از عرف بلیت نمایش مخالفم.

    مهدی شفیعی ادامه داد: قیمت گذاری بلیت این نمایش تصمیم درستی نبوده و برای احترام به مخاطب و اینکه اجرای گروه ها در شهرها اتفاق فرهنگی خوبی است، امیدوارم که درباره قیمت بلیت تصمیم منطقی گرفته شود.

    وی با اشاره به سوءتفاهم هایی که در پیام های فضای مجازی پیش می آید و همه آنچه را منظور افراد است بیان نمی کند، گفت: تشکیل کمپین در این خصوص در شان هنرمندان تئاتری نیست. توان تئاتر مشهد و خراسان و پیشینه آن را کسی نمی تواند منکر باشد خصوصا که این سال ها به همت هنرمندان، اجرای مستمر و افزایش مخاطب تئاتر را در این شهر شاهد بوده ایم. این هنرمندان تئاتر مشهد بوده اند که چراغ این هنر را در مشهد روشن نگه داشته اند. حضور هنرمندان مشهد در جشنواره تئاتر فجر اخیر به لحاظ کمی و کیفی موید این رشد و شکوفایی است.

    مدیر کل هنرهای نمایشی تاکید کرد: اگر شرایط خوبی برای اجرای گروه های دیگر شهر ها در مشهد فراهم شده، باید دانست که زمینه آن را همین هنرمندان مشهد و انجمن هنرهای نمایشی فراهم کرده اند؛ هنرمندانی که توانسته اند با مخاطبشان ارتباط خوبی برقرار کنند.

    شفیعی با اشاره به این نکته که طی اطلاعاتی که در چند ساعت گذشته گرفته به نظر می رسد که یک سوءتفاهم رخ داده است، گفت: خروجی فضای مجازی که همه از آن مطلع هستیم و پیام های مکتوب مندرج در این فضا همه آنچه که مدنظر نویسنده و گوینده بوده را نشان نمی دهد. مهرداد کورش نیا از هنرمندان خوب تئاتری است که خودش شهرستانی است و تئاترهایش را همیشه در کرج اجرا کرده، نوید محمدزاده قبل از اینکه یک چهره سینمایی باشد یک بازیگر تئاتر است و همین نمایش پیش از شناخته شدن در دنیای سینما بازی کرده و توانسته تماشاگرش را راضی کند. همه گروه های مشهد هم می دانم که برای مخاطب و اجرا ارزش قائل هستند. حتما دیدار و گفتگو می تواند سوءتفاهم ها را حل کند.

    این مدیر تئاتری از همه هنرمندان خواست این موضوع را سوءتفاهم در مسایل داخل خانواده تئاتر تلقی کرده و به احترام مخاطب مسائل را کنار بگذارند.

    وی ادامه داد: امروز صحبتی با مدیر کل خراسان داشتم، آقای سرابی از مدیران خوب و مدبر ارشاد است. با آقای اشکذری نیز صحبت کردم و همین طور با آقای کورش نیا. از همه دوستانم و هنرمندان گروه های نمایشی می خواهم که با سعه صدر همیشگی و با احترام به مخاطب با موضوع برخورد کنند. البته تصمیم گیرنده نهایی مرجع صدور پروانه اجرا خواهد بود. امیدوارم به احترام مخاطب شاهد حضور گروه و نمایش در مشهد باشیم.

  • نوید محمدزاده با «آخرین نامه» به مشهد می رود

    نوید محمدزاده با «آخرین نامه» به مشهد می رود

    «آخرین نامه» نوشته و کاری از مهرداد کوروش‌ نیا با بازیگر برگزیده سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر در سالن اصلی تئاتر شهر مشهد اجرا می شود.

    به گزارش «تئاتر آنلاین»؛ نوید محمدزاده به همراه میثم نوروزی، پوریا رحیمی سام در «آخرین نامه» بازی خواهد داشت و فقط ۲۱ اسفند ماه در ۳ اجرا روی صحنه خواهد رفت.

    «آخرین نامه» در اجرای های قبلی خود جوایز متعددی در بخش‌های بهترین نمایشنامه، بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر مرد و بهترین طراحی صحنه را کسب کرده است.

    فروش اینترنتی این نمایش از طریق سایت مشهدگیشه خواهد بود.

    صدا: باران کوثری – مدیر تولید و مجری طرح: محمد قدس – دستیار کارگردان و برنامه ریز: حسین ایرجی – طراح صحنه: آروند دشت آرای – آهنگساز: علی شهبازی – طراح گرافیک: محمد صادق زرجویان – روابط عمومى و تبلیغات: علیرضا حسینی، فرید حسینی – امور رسانه: محمد جواد عبدی

  • آخرین نامه؛ عاشقانه ای در میان استامبولی ها

    آخرین نامه؛ عاشقانه ای در میان استامبولی ها

    تئاتر آنلاین: آخرین نامه را باید تفسیری از عاشقانه های جنگ بنامیم که در یک فضای نئورئالیستی تلاش دارد عشق را به زبانی ساده تفسیر کند.

    تغییر رویکرد نمایش های حوزه دفاع مقدس در سال های اخیر را باید به فال نیک بگیریم. نمایش هایی که تلاش دارند پا را از هیاهوی ظاهری جنگ- که مدت های مدیدی بر تئاتر کشور چنبره زده بود و برای نسل امروز جذابیتی به همراه نداشت- فراتر گذارند و در لابلای مصائب و سختی های عینی آن دوران، روایتگر نیمه پنهانی گردند که خیلی کم زیر ذره بین هنر جانمایی شده بود.
    «آخرین نامه» نیز از این دست نمایش هاست و در دوره ای که نسل جوان–یا به عبارت دیگر جنگ ندیده ها- تمایل زیادی به تماشای نمایش های دفاع مقدس ندارند، تلاش می کند در یک فضای نئورئالیستی پرده از یکی دیگر از واقعیت های نهفته در دل جنگ بردارد. کار بسیار دشواری که مهرداد کوروش نیا با تیزهوشی آن را در قالب کمدی سراسر خنده که در بطن خود یکی از اساسی ترین دغدغه های امروزی جوانان-عشق- را نهفته دارد، به منصحه ظهور درآورد و طی یک ماراتن 100 دقیقه ای، با تسخیر حواس پنج‌گانه تماشاگران، پیش از خروج آن ها، تلنگر خود را بر قلبشان نثار کرد.
    داستان روایتگر یک تیم سه نفره دیده بانی است که در یک بلندی در خط مقدم جبهه مسئولیت مراقبت از تحرکات دشمن را بر عهده دارند:
    هژار فرمانده این دسته سه نفره، کرد است. قبل از جنگ از راه کوله بری و قاچاق کالا در مرز امرار معاش می کرد. با شروع جنگ از روی بیکاری و برای تامین مخارج زن و فرزندان به جبهه آمده و حضور طولانی مدت در جبهه و آشنایی کامل با منطقه او را به یک فرمانده تبدیل کرده است (او نماد گروهی از حاضران در جنگ است که برای فرار از فشارهای زندگی راه جبهه را انتخاب کرده بودند).
    اسماعیل پسر 14ساله تهرانی است که با تغییر در شناسنامه، پای به این عرصه گذارده و تمام تلاشش این است که فرمانده، او را در خط مقدم جبهه نگه دارد (او نماد گروهی است که به عشق وطن و دفاع از مرز و بوم راهی جبهه ها شدند).
    و سومین نفر، رحمان یک جوان شمالی است که به عشق نامزدش گیلاوه مجبور می شود پس از 6سال فرار از سربازی، پای به جبهه گذارد(نماد گروهی که به اجبار پای به عرصه کار و زار نهاده بودند).
    انتخاب این سه کاراکتر که هریک به تنهای تداعی گر یک گروه از بازیگران اصلی جبهه و جنگ محسوب می شوند را باید اولین اقدام ارزشمند نمایش «آخرین نامه» محسوب کنیم. چرا که اگرچه این تقسیم بندی تازگی ندارد و می توان رگه هایی از آن را در عمق برخی از آثار ادبی و هنری ردیابی نمود اما بی تردید «آخرین نامه» را باید یکی معدود آثاری بنامیم که با شفافیت بر آن تاکید کرده است.
    از دیگر سو متن نمایش را باید یک درس آموزنده در نحوه بهره گیری از «قدرت کلمات» بنامیم. کوروش نیا در این نمایش دو نامه عاشقانه ای را که از سوی نامزد رحمان فرستاده شده بود–اولی جدی و رسمی و دومی عاشقانه و احساس- را در میدان دید تماشاگران به تحلیل گذاشت تا نشان دهد وقتی از کلمات به‌خوبی استفاده شود به راحتی می توان به افسونگری پرداخت و مخاطب را «سحر» و «جادو» کرد.
    یکی دیگر از ویژگی های متن نمایش ارائه الگویی عینی برای درک تئوری «انطباق با محیط» است و می خواهد نشان دهد که آدمی در سخت ترین شرایط زیستی و با کمترین امکانات نیز می تواند خیلی سریع با پیرامون خود وفق گیرد و شرایط شادی را برای خود ایجاد نماید. در آخرین نامه، ما با گروهی روبروییم که در میان انبوه کاستی ها و کمبودها، در جولانگاهی که هر لحظه احتمال مرگ و نیستی در آن وجود دارد و بدون دغدغه روزگار مفرحی را برای خود ایجاد نموده اند؛ به گونه ای که تماشاگران نیز بعد از دقایقی از اجرا، فراموش می کنند صحنه نمایش خط مقدم جبهه است؛ و این درس برای کسانیکه لازمه آرامش و آسایش را زیر تله ای از امیال و آرزوهای دست نیافتی مخفی می کنند، می تواند تلنگر خوبی به حساب آید.
    و در نهایت آخرین نامه را باید تفسیر عاشقانه ها بنامیم که در دل هر یک از این سه کاراکتر با تعریفی خاص نمایان بود.
    نمایش در اجرا نیز سعی کرد متفاوت ظاهر شود. بهره گیری از 64 استامبولی –منهای 16 استامبولی که روی هم انباشته و نقش سنگر داشتند- به عنوان دکور که میزانسن نمایش نیز بر آنها استوار بود، نمودی از این تفاوت معنادار می باشد. این استامبولی ها در 8 ردیف 8 تایی (که به نظر تداعی گر مدت زمان جنگ است) به نحوی در صحنه جای گرفته اند که ناخودآگاه آدم را به یاد جوغن های(1) باقی مانده از دوران آریایی ها می اندازد و اگر طراح صحنه با همین نگاه از آن ها بهره گرفته باشد، می توان صحنه را نمادی از مزار شهدا تعریف کرد. با این تعبیر زیر و رو کردن مداوم استامبولی ها نیز می تواند راوی مفقودالاثرهایی باشد که در عملیات های مختلف در خط مقدم دشمن به شهادت رسیدند و در همانجا توسط دوستانشان به خاک سپرده شدند.
    بهره گیری از این استامبولی ها به جای آکسسوار (بی سیم، دوربین، نامه، کوله بار، مین های جنگی و …) که در کنار مزیت های چون متمایز شدن از سایر نمایش های حوزه دفاع مقدس و کاهش حجم وسایل صحنه را همراه داشت؛ نمادی از کمبود امکانات در جبهه نیز محسوب شود؛ در کنار حرکت بازیگران بر روی استانبولی ها از دیگر نکات قابل توجه در نمایش آخرین نامه بود.
    هژار مجبور بود برای امرار معاش خانواده در جبهه باشد. او جبهه را راه فراری برای مقابله با بیکاری و سرکوفت هایی که همسرش ایجاد کرده بود، می پنداشت لذا از حضورش در جبهه راضی بود، هرچند همیشه مراقب بود که صدمه جانی نبیند. لذا حرکت هژار همواره از روی استامبولی ها بود و و در هیچ صحنه ای هژار از روی استامبولی ها پایین نیامد. در نقطه مقابل او رحمان قرار داشت که خود را متعلق به جبهه نمی دید و به اجبار به منطقه اعزام شده بود و شاید به همین دلیل بود که ما در اکثر مواقع او را نشسته در درون یک استامبولی می دیدم تا گواهی باشد بر گیر افتادن او در چاله. و اسماعیل قهرمان نمایش، با اهداف آرمانی به جبهه آمده بود و وابستگی به دنیا نداشت و در طول نمایش مدام در فضاهای بین استامبولی ها در حرکت بود.
    تاکید بر قومیت بازیگران از دیگر نقاط قوت نمایش محسوب می شد. ما در این نمایش با یک تقلید لهجه سطحی روبرو نبودیم بلکه کوروش نیا به منظور القای ویژگی های کاراکترها، بازیگران خود را از بین قومیت های مدنظر نمایش انتخاب کرد تا در بیان و رفتار نیز ریزه کاری های قومیتی از قلم نیفتد.
    این ویژگی های منحصر به فرد در نهایت آخرین نامه را به یک نمایش دیدنی بدل نمود. نمایشی که اگرچه مدت مدیدی است صحنه های تئاتر را در می نوردد اما همچنان تماشاگران زیادی را به سمت خود می کشاند، و ضمن توجه به مولفه سرگرمی، مخاطب خود را به یک اندیشه ناب از سالن خارج می کند.

    پانوشت:
    1- جوغن در زبان آریایی ها به معنای کاسه است و در مفهوم قبر بکار گرفته می شوند.

    ایران تئاتر – علی رحیمی

  • نمایش آخرین نامه

    نمایش آخرین نامه

    📍 تماشاخانه پالیز، سالن ۲
    📅 چهارشنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۵ تا جمعه ۲۷ اسفند ۱۳۹۵
    ⏰ ۱۸:۰۰
    ⏳ ۱ ساعت و ۳۰ دقیقه
    💳 بها: ۴۰,۰۰۰ و ۳۰,۰۰۰ تومان

    نویسنده و کارگردان: مهرداد کوروش‌ نیا
    بازیگران: (به ترتیب ورود به صحنه) نوید محمدزاده، میثم نوروزی، پوریا رحیمی سام
    با صدای: باران کوثری

    مدیر تولید و مجری طرح: محمد قدس
    دستیار کارگردان و برنامه ریز: حسین ایرجی
    طراح صحنه: آروند دشت آرای
    آهنگساز: علی شهبازی
    طراح گرافیک: محمد صادق زرجویان
    روابط عمومى و تبلیغات: علیرضا حسینی، فرید حسینی

    کاری از گروه “تئاتر بهمن”
    – اجرا شده در خانه نمایش اداره تئاتر براى اولین بار در سال ١٣٨٩
    – اجرا شده در فستیوال اسپولتو ایتالیا در سال ٢٠١١
    – اجرا شده در سالن سایه مجموعه تئاتر شهر براى دومین بار در سال ١٣٩٣
    – اجرا شده در تئاتر باران براى سومین بار در بهمن و اسفند ١٣٩٣ و فروردین ١٣٩۴
    کاندیداى پنج بخش:
    – بهترین نمایشنامه مهرداد کورش نیا
    – بهترین کارگردانى مهرداد کوروش نیا
    – بهترین بازیگر مرد نوید محمدزاده
    – بهترین بازیگر مرد پوریا رحیمی سام
    – بهترین طراحی صحنه آروند دشت آراى

    – دریافت جایزه نخست طراحی صحنه از نگاه منتقدین بیست و نهمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر
    – جایزه بهترین بازیگر مرد دوازدهمین جشن بازیگر خانه تئاتر براى پوریا رحیمى سام در سال ١٣٩٣

  • نوید محمدزاده با دو اجرا روی صحنه «پالیز»

    نوید محمدزاده با دو اجرا روی صحنه «پالیز»

    تماشاخانه «پالیز» طی روزهای آینده با اجرای سه اثر نمایشی جدید که نوید محمدزاده بازیگر دو عنوان آن است میزبان علاقه مندان خواهد بود.

    به گزارش تئاتر آنلاین، پس از اتمام نمایش‌های «ماتریوشکا» به کارگردانی پارسا پیروزفر و «نامه های عاشقانه از خاورمیانه» به کارگردانی کیومرث مرادی، تماشاخانه پالیز در نیمه دوم زمستان سال جاری میزبان نمایش های تازه ای خواهد بود.

    نمایش های «خدای کشتار» به کارگردانی علی سرابی، «آخرین نامه» به کارگردانی مهرداد کوروش نیا و «ریش فیدل، غبغب مرکل» به کارگردانی امیر علی نبویان عنوان نمایش های تازه ای است که تا پایان سال ۹۵ در این تماشاخانه روی صحنه می روند.

    نمایش «ریش فیدل، غبغب مرکل» به کارگردانی امیر علی نبویان از تاریخ ۲۶ بهمن در تالار شماره ۱ تماشاخانه پالیز در کنار نمایش «حرفه ای» روی صحنه می‌رود. مسعود کرامتی، هدایت هاشمی، فرزین محدث، سپند امیر سلیمانی بازیگران اصلی این اثر نمایشی هستند. این در حالی است که نمایش «حرفه ای» به کارگردانی رضا کیانیان که از تاریخ ۱۷ بهمن اجرای خود را در تماشاخانه پالیز آغاز کرده تا پایان اسفندماه روی صحنه خواهد بود.

    در تالار شماره ۲ تماشاخانه نیز دو اثر نمایشی جدید روی صحنه می روند. نمایش «خدای کشتار» به کارگردانی علی سرابی از تاریخ ۲۴ بهمن اجرای خود را آغاز کرده است. نوید محمدزاده، ستاره پسیانی، علی سرابی و مارال بنی آدم در این اثر نمایشی به ایفای نقش می‌پردازند. این اثر نمایشی هر روز ساعت ۲۰ در تماشاخانه پالیز اجرا خواهد شد.

    نمایش «آخرین نامه» به کارگردانی مهرداد کوروش نیا هم پیش از این در خانه نمایش اداره تئاتر و تالار سایه مجموعه تئاتر شهر روی صحنه رفته است و برای چهارمین بار و پس از اجراهای موفق در سال های گذشته از تاریح ۲۷ بهمن، هر روز به جز شنبه ها ساعت ۱۸ در تماشاخانه پالیز روی صحنه خواهد رفت. نوید محمد زاده، پوریا رحیمی سام و میثم نوروزی بازیگران این نمایش هستند.

  • نوید محمدزاده «آخرین نامه» را قرائت می‌ کند

    نوید محمدزاده «آخرین نامه» را قرائت می‌ کند

    مهرداد کوروش‌نیا که قصد دارد نمایش «آخرین نامه» را برای چهارمین بار در تهران و در تماشاخانه پالیز به صحنه ببرد، تأکید کرد که هنوز ۹۰ درصد تماشاگران تهرانی این نمایش را ندیده‌اند.

    به گزارش تئاتر آنلاین، کوروش نیا نویسنده و کارگردان نمایش «آخرین نامه» که قصد دارد از ۲۳ دی ماه و برای چهارمین مرتبه این نمایش را به صحنه ببرد درباره اجرای مجدد این اثر به (تئاتر آنلاین) مهر گفت: ما پیش از این نمایش «آخرین نامه» را سه دوره در تهران، در جشنواره بین المللی تئاتر فجر، کشور ایتالیا و حدود ۸ استان به صحنه بردیم. دلیل اجرای مجدد این نمایش خیلی ساده است که متأسفانه گاه در تئاتر ایران نادیده گرفته می شود؛ تئاتر اصولا با سینما و مدیوم های دیگر فرق دارد و وقتی گروهی چندین ماه تمرین کرده و تئاتری را که سطح کیفی خوبی دارد، تولید می کند چرا نباید تماشاگران این کار را ببینند؟

    وی اظهار کرد: چه قانونی این سرنیزه را بر سر ما گذاشته که تماشاگران نباید یک تئاتر خوب را که با زحمت بسیار تولید شده، ببینند؟

    این کارگردان تئاتر با اشاره به انجام مطالعه ای میدانی درباره تماشاگران تئاتر در تهران، توضیح داد: در این مطالعه میدانی که انجام دادم، مشخص شد که حدود ۱۰۰ هزار تماشاگر در تهران داریم که بلیت تماشای یک نمایش را تهیه می کنند. ما در سه دوره قبلی اجراهای نمایش «آخرین نامه» و به دلیل اینکه نمایش باید در سالن های بلک باکس اجرا شود که ظرفیت صندلی کمی دارند، تنها ۱۰ هزار تماشاگر داشتیم.

    کوروش نیا در پایان تأکید کرد: «آخرین نامه» کار خوبی است که با بازیگران و طراحی صحنه ای خوب تولید و اجرا شده است و وقتی شرایط اجرای مجدد برای آن مهیا شود، باعث می شود تا ۹۰ درصد دیگر مخاطبان تئاتر تهران که این اثر را ندیده اند به تماشای آن بنشینند.

    نمایش «آخرین نامه» با بازی نوید محمدزاده، پوریا رحیمی سام و میثم نوروزی و طراحی صحنه آروند دشت آرای از ۲۳ دی ماه در تماشاخانه پالیز به صحنه می رود.