برچسب: نمایش آخرین سفر

تئاتر آنلاین : نمایش آخرین سفر نوشته و کارگردانی مریم منصوری این روزها درسالن اصلی تالار مولوی به روی صحنه رفته است.نمایشی که به تنهایی،استیصال ها ،تردیدها،خودخواهی ها ،عشق ومهاجرت می پردازد.

نمایش” آخرین” سفر روایتگر داستان یک زوج است که بعد از ۷ سال با هم به سفری می روند تا ببینند آیا مایل به ادامه زندگی مشترک هستند ؟.اما نام آنها از لیست رزرو هتلی که از قبل می شناخته اند، حذف شده و به اجبار به هتل دیگری می روند. در این هتل با آدم ها و روابط دیگری مواجه می شوند.شخصیت های نمایش با حضور در یک شهرآخر دنیایی گویی منتظر بروز اتفاقات خوبی برای زندگی شان از قبیل تحکیم پیوندهای عاطفی ،امکان مهاجرت و زندگی بهتر هستند.

همه این شخصیتها در هتلی گرد هم جمع می شوند و درام داستان در تقابلشان شکل می گیرد.شیوه اجرایی نمایش نوعی از رئالیسم است که صرف ارائه واقعیت گرایی مد نظر کارگردان نبوده است. منصوری با استفاده از المان ها و نشانه هایی نظیرتکرار برخی از جملات در بزنگاه های مختلف واقعیت گرایی متفاوتی را در روایت داستان به مخاطب عرصه می کند.نمایش “آخرین سفر” نوشته و کار مریم منصوری آبان ماه ساعت ۱۸:۱۵ در سالن اصلی تالار مولوی به صحنه رفته است. مهرنوش بلمه، محمد روشنی، مریم قلشخانی، فرهاد تفرشی، فرزانه سهیلی، جلال عیوضی، مریم امین زاده گوهری بازیگران، مریم امین زاده گوهری دستیاری کارگردان، مینا رحمتی ساخت تیزر و امیر قالیچی تبلیغات فضای مجازی این کار را بر عهده دارند. با مریم منصوری در باره فضا و ساختار نمایشش گفت وگویی انجام داده ایم.

“آخرین سفر” یک نمایش درام روانشناسانه ارزیابی می شود؟
“آخرین سفر”از منظری درحوزه درام روانشناسانه قابل ارزیابی و بررسی است.زیرا نمایش بر محور شخصییت اصلی( ماهی)بنا شده است وتکرارهایی که در جای جای نمایش توسط ماهی انجام می شود و بالحن های مختلف جمله ای را تکرار می کند ودرادامه نمایش با تکرار و تغییر لحن بیانش، واکنش شخصیت های مقابل تغییر پیدا می کند.این دومینویی است که در روابط آدم های نمایش اتفاق می افتد. این تکرارها فقط ازجانب ماهی در نمایش به وجود می آید.

به چه دلیل فقط این تکرارها برای شخصیت ماهی انجام می شود وآیا ماهی دانای کل نمایش است؟
دانای کل نیست و فقط کاراکتر محوری نمایش است و نمایش را بر محور شخصیتش طراحی کرده ایم و این تکرار فقط از منظر ماهی رخ می دهد.شایید اگر محوریت داستان را براساس شخصیتی دیگری مثل سارا طراحی می کردیم شرایط تغییر پیدا می کرد.

وجود تکرارها در ساختار نمایش در متن نمایش نامه وجود داشت؟
تکرارها در دوماه تمرین که برای اجرا در نظر گرفتیم به وجود آمد.

در طراحی لباس هم ماهی را متمایز می بینیم …
از طراح لباس خواستم که تفاوت پوشش ماهی با سایر شخصیتها در حین طراحی مدنظرش قرار بدهد.لباس اغلب شخصیتهای نمایش حاوی تونالیته رنگ خاکستری است.

درطراحی لباس تلما رنگ های دیگری هم دیده می شود؟
در زیر لباس اصلی تلما یک دامن رنگارنگ مبتنی بر الگوی شرقی طراحی شده که پیراهن بلند روی دامنش خاکستری رنگ است و شالش هم خاکستری رنگ است . ویژگی تلما این است که یک زن شرقی گرم و با انرژی است. اما از موقعی که وارد هتل شده است ، شرایطش تغییر پیدا کرده است.

آیا این هتل در حکم نمادی از دنیای برزخ است؟
بله، این برزخ گونگی وجود دارد و روی شخصیت تلما هم اثر داشته است.

شروع نمایش با حضور دومیهمان به هتل شروع و در انتها هم با ورود مسافر جدیدی به پایان می رسد. این نوعی چرخه است ؟
تاکیدی است بر وقوع چرخه تکرار برای شخصیتها که با تک کلمه آغاز می شود. درانتهای صحنه اول ماهی می گوید”آرتور؟” و بعد تبدیل می شود به جمله “علی چرانمی آید”؟ و بعدتبدیل می شود به موقعیت وصحنه شام سه بار تکرار می شود. در هربار واکنش های ماهی متفاوت است و واکنش سایر شخصیتها هم متفاوت به نظر می رسد. در مرتبه سوم ماهی تصمیم می گیرد میز شام را ترک کند. این چرخه تقدیر به نوعی حاوی نگاه دینی و ماورایی هم هست. تکرارها در زندگی روزمره همه آدم ها وجود دارد و باعث می شود موقعیت کلی نمایش تکرار و در انتها مسافر دیگری وارد فضای نمایش بشودو سیکل تکرار را کامل می کند.

پوشش مسافر آخر نمایش هم رنگی است؟
همانطوریکه اشاره کردم پوشش ماهی رنگی و ارغوانی است و زن مسافر آخر هم رنگ پوشش زرشکی است و شاید سرنوشتی مشابه ماهی انتظارش را می کشد.

مسافرآخری بر خلاف ماهی تنها وارد صحنه می شود؟
دراصل درحین ورودش با یک نفر مشغول حرف زدن است و تقریبا دیالوگ های ماهی را تکرار می کند . ماهی در ابتدای نمایش می گوید” کوشی؟” علی پشت سرش می آید اما مسافر نگاهش به در باقی می ماند و نمی داند آیا مردی که به همراهش به سفر آمده داخل هتل می شود و یا نه.

دلیل استفاده از تکرار برای شخصیت ماهی این است که او در وضعیت بلاتکلیفی قرار دارد؟
در واقع هتل دریک ناکجاآبادی قرار دارد و به همین دلیل نام هتل را “بامی لو پلازا “برگرفته از رویا و برج سهر بابل افسانه ای انتخاب کردم. در ضمن اشاره ای به دوره زمانی خاصی در نمایش هم انجام نمی شود وفقط مطرح شده که مبدا سفر ماهی و علی از تهران بوده است وبه بامی یلو پلازا می روند. تهران یکی از شهرهایی است که شناخته شده است . اما بامی لو پلازا فارغ از اینکه اسمش اشاراتی به برج بابل در تمدن بین النهرین دارد. هیچ ویژگی امروزی ، جغرافیایی و زمانی و مکانی خاصی ندارد . ناکجاآبادی که آدم هایی که در روابطشان دچار مشکل هستند به آن ورود دارند.

در نمایش مدام شاهد گسست روابط بین شخصیت ها هستیم؟
بله، همه این آدمها در تداوم رابطه شان با دیگران دچار مشکل هستند.

یکی ازویژگی های آدم های این دوره و زمانه و مدرن همین عدم ثبات در شکل گیری رابطه با دیگران است؟
بله، این روزها رابطه ها خیلی زود برهم می خورد و آدمها با هم وارد چالش می شوند.زبان ، حرف زدن وکلمات کارکرد خودشان را در حوزه ارتباطات انسانی را از دست داده است.

گفت وگو از احمد محمد اسماعیلی – ایران تئاتر

مریم منصوری کارگردان نمایش «آخرین سفر» می‌گوید در این اثر به موضوعاتی همچون ارتباطات انسانی و مهاجرت که مساله امروز جوامع است، می پردازد.

به گزارش تئاتر آنلاین، مریم منصوری کارگردان عرصه تئاتر در گفتگو با مهر درباره نمایش «آخرین سفر» گفت: نمایشنامه این اثر نوشته خودم است و دلیل اینکه سراغ نوشتن این موضوع رفتم این بود که موضوع «آخرین سفر» دغدغه شخصی‌ام بود.

وی افزود: متن این نمایشنامه بر محورهای ارتباطات انسان، عشق و مهاجرت می چرخد و با توجه به اینکه این موضوعات به مساله جامعه ما تبدیل شده اند، به سراغ اجرای این نمایش رفتم.

منصوری عنوان کرد: به نظرم در این روزگار که شبکه های اجتماعی و سرعت حرف اول را می زند هر کسی فکر می کند در حصار تنگ خانه خود زندگی می کند و به کسی کاری ندارد. این موضوع اشتباه است و ما نمی توانیم حضور دیگران را انکار کنیم، زیرا در این صورت اعتماد به نفس خود را از دست می دهیم و جوامع دیگران را به خودمان ترجیح می دهیم.

این کارگردان اضافه کرد: با روند مهاجرتی که در بین جوامع امروز دیده می شود اگر ما نتوانیم اعتماد به نفس خودمان را حفظ کنیم و خودمان را قبول کنیم دچار مشکل می شویم، به نظرم این خیلی بد است که مردم یک کشور اهمیت خود را ندانند و برای زندگی بهتر به جوامعی دیگر پناه ببرند، اما در هر صورت این مساله و بحرانی است که نسل جوان ما را در بر گرفته است. با این وجود من همیشه با خود می گویم ای کاش کسانی که به خارج از کشور می روند پس از فراگرفتن دانش به کشور خود بازگردند، اما بسیاری از مهاجرانی که از ایران می روند به این فکر نمی‌کنند که برگردند.

وی عنوان کرد: این نمایش قصه جذابی دارد و در عین حال که مساله روز را مطرح می کند از یک طرف دیگر به روابط آدم ها می پردازد. داستان آن هم درباره علی و ماهی است که یک زوج جوان هستند و بعد از هفت سال تصمیم می گیرند با یکدیگر به یک سفر بروند و ببینند که آیا می توانند این سفر را ادامه دهند یا نه. ما در این نمایش می بینیم که آنها هر چند با هم حرف می زنند اما حرف یکدیگر را نمی فهمند یعنی آنها در ارتباط زبانی هم دچار سوءتفاهم می شوند.

منصوری بیان کرد: البته ما نمایشنامه را به گونه ای نوشته ایم که مشخص نیست آنها به کجا سفر می کنند، اما چیزی که مشخص است این است که آنها به یک کشور در خاورمیانه سفر می کنند زیرا به نظر من این روزها این مشکل بیشتر در خاورمیانه وجود دارد، اما با این وجود می توانم بگویم که این نمایش در یک موقعیت لازمان و لامکان روایت می شود.

این کارگردان در پایان خاطرنشان کرد: از دیگر جذابیت‌های این نمایش این است که این زوج به هتلی می روند که نمایندگانی از سرزمین های مختلف جهان در آن مستقر هستند که در ادامه اتفاقاتی می افتد.

«آخرین سفر» تا ۱۸ آبان ماه هر روز ساعت ۱۸:۱۵ به مدت ۵۰ دقیقه در سالن اصلی مرکز تئاتر مولوی به نشانی خیابان انقلاب، خیابان شانزده آذر، شماره شانزده، مرکز تئاتر مولوی به صحنه می‌رود.

مراسم آغازین نمایش «آخرین سفر» به کارگردانی مریم منصوری ۲۸ مهرماه با حضور امیرحسین حریری رئیس تالار مولوی و قطب الدین صادقی برگزار شد.

به گزارش تئاتر آنلاین و به نقل از مهر، شب گذشته ۲۸ مهرماه مراسم آغازین نمایش «آخرین سفر» نوشته و کار مریم منصوری برگزار شد.

در ابتدای این مراسم رئیس تئاتر مولوی، ضمن خوش آمد به حاضران درگذشت پیشکسوت عرصه هنرهای نمایشی، سعید کشن فلاح را تسلیت گفت.

امیرحسین حریری با ابراز خرسندی از فعالیت های جدی بانوان کارگردان، مریم منصوری نویسنده و کارگردان «آخرین سفر» را از نویسندگان خوش فکر حوزه ادبیات داستانی برشمرد و افزود: این اثر نمایشی دغدغه های مهم مربوط به زندگی و روابط خانوادگی را طرح می کند که به روز و لازم به نظر می رسد.

قطب الدین صادقی نویسنده، کارگردان و مدرس دانشگاه که به عنوان مهمان ویژه برای افتتاح این نمایش در مراسم حاضر شده بود خطاب به حضار گفت: تالار مولوی یک محل جدی است در عرصه نمایش کشور و باید به طرح موضوعات و آثار جدی بپردازد.

وی با اشاره به اوضاع نابسامان فکری و اجرایی در تئاتر کشور گفت: تئاتر ما در بیراهه های بی ثمر سیر می کند و پول و خنده های سطحی مخاطب را نشانه گرفته ولی شکر که مولوی در این دام نیفتاده است.

این مدرس دانشگاه با اشاره به مسائل عدیده اجتماعی و فرهنگی پیرامون افزود: وظیفه تئاتر و وظیفه تئاتر دانشگاهی پرداختن به این مسائل و ایجاد تلنگرهای لازم و ارائه پیشنهادات مثبت جهت دوری از معضلات است.

صادقی در پایان ابراز امیدواری کرد تا نمایش «آخرین سفر» که توسط تعدادی از جوانان خوب عرصه تئاتر دانشگاهی روی صحنه رفته است بتواند در سطح خود بر مخاطب اثر بگذارد و به اهداف مدنظر و متعالی انسانی چون عشق، تعهد و انسانیت کمک کند.

در پایان این مراسم شال نمادین مرکز تئاتر مولوی به رسم یادبود توسط قطب الدین صادقی به مریم منصوری اهدا شد.

آخرین سفر هر روز ساعت ۱۸:۱۵ به مدت ۵۰ دقیقه در سالن اصلی تئاتر مولوی به صحنه می رود.

نویسنده و کارگردان نمایش آخرین سفر گفت: دغدغه ام از نوشتن این متن که جزو کاندیداهای بخش مسابقه نمایشنامه نویسی چهارمین جشنواره تئاتر شهر شد و امسال در اولین دوره جایزه ادبی حیات در دانشگاه تربیت مدرس مورد تقدیر قرار گرفت، دو مقوله عشق و مهاجرت بود.

به گزارش تئاتر آنلاین، مریم منصوری به ایران تئاتر گفت: قصه این نمایش یک داستان امروزی درباره زوج جوانی است که بعد از ۷ سال با هم به سفر می روند تا تصمیم بگیرند که آیا می توانند به زندگی مشترک ادامه بدهند یا خیر . آنها از قبل هتلی را رزرو کرده اند اما به طور عجیبی اسمشان از لیست خارج شده است و مجبور می شوند که به جای دیگری بروند که آدم ها از همه جای دنیا آنجا هستند.

وی افزود: ویژگی داستان این است که در قصه های ایرانی عشاق به سفر می روند که به عشقشان برسند اما الان بسیاری از جوان ها به مهاجرت تن می دهند حتی به قیمت اینکه بسیاری از چیزها را از دست بدهند.گویی خاورمیانه همیشه در جنگ و خون و آتش بوده و سرزمین مغضوب شدگان است و آدم ها در غرب همیشه در امنیت و آرامش زندگی کرده اند. سطح اغواگری غرب به جایی رسیده که به هر قیمتی می خواهند از سرزمین مغضوب شدگان بروند.

منصوری تصریح کرد: دغدغه من از نوشتن این متن دو پس زمینه اصلی در داستان است. یکی عشق که ازلی ترین و ابدی ترین اتفاق زندگی انسان است و دیگری مهاجرت.زمانی در کشور ما مهاجرت کم بود اما حالا در جامعه ایران به موضوعی کاملا طبیعی تبدیل شده است.

منصوری درباره فضای نمایش آخرین سفر خاطر نشان کرد: فضا کاملا رئالیستی است، فقط در مواردی که شخصیت ها در التهاب روحی و روانی و حسی هستند ، از فضای واقعی خارج می شویم. سینا ییلاق بیگی نیز در طراحی دکور سعی کرده که به فضای یک هتل قدیمی برسد که به نوعی استعاره از برزخ در رابطه این زوج است.

در نمایش آخرین سفر به نویسندگی و کارگردانی مریم منصوری (به ترتیب ورود) مهرنوش بلمه، محمد روشنی، مریم قلشخانی، فرهاد تفرشی، فرزانه سهیلی، جلال عیوضی، مریم امین زاده گوهری بازی می کنند.

دیگر عوامل این نمایش طراح صحنه سینا ییلاق بیگی، طراح نور عابس خلقی، طراح پوستر و بروشور میثم خاوری، آهنگساز طنین احمدی، انتخاب افکت فرشاد آذرنیا، عکاس مازیار باقرپور، مدیر صحنه محمد حسن درباغی فرد، گروه ساخت دکور امیرحسین باباییان، احمد باباییان، محمد حسن درباغی فرد، دستیار کارگردان مریم امین زاده گوهری، ندا عزیزی هستند.

آخرین سفر از سه‌شنبه ۲۷ مهر تا سه‌شنبه ۱۸ آبان ساعت ۱۸:۱۵ به مدت ۴۵ دقیقه در سالن بزرگ تالار مولوی روی صحنه می رود.

نمایش «آخرین سفر» به نویسندگی و کارگردانی مریم منصوری از ۲۷ مهرماه در سالن اصلی تالار مولوی به صحنه می‌رود.

به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش «آخرین سفر» روایتگر داستان یک زوج است که بعد از ۷ سال با هم به سفری می روند تا ببینند آیا مایل به ادامه رابطه هستند یا نه اما نام آنها از لیست رزرو هتلی که از قبل می شناخته اند، حذف شده و به اجبار به هتل دیگری می روند. در این هتل با آدم ها و روابط دیگری مواجه می شوند و … .

مهرنوش بلمه، محمد روشنی، مریم قلشخانی، فرهاد تفرشی، فرزانه سهیلی و مریم امین زاده گوهری بازیگران نمایش «آخرین سفر» هستند.

مریم امین زاده گوهری دستیاری کارگردان، مینا رحمتی ساخت تیزر و امیر قالیچی تبلیغات فضای مجازی این کار را بر عهده دارند.

نمایش «آخرین سفر» از ۲۷ مهرماه تا ۱۸ آبان‌ماه، ساعت ۱۸:۱۵ به صحنه می‌رود.