برچسب: نمایشگاه نقاشی

روح الله جعفری کارگردان، نویسنده، منتقد و پژوهشگر تئاتر در گفتگو با تئاتر آنلاین، درباره برگزاری بدون اجازه نمایشگاهی نقاشی از تئاتری که گروه «گیتی» سال ۸۵ آن را اجرا رفته بود، توضیح داد: گروه تئاتر گیتی در سال ۱۳۸۵ نمایش «شهادت‌خوانی انسان‌های سرگشته‌ای که به‌بهای اندک مسیحشان را به‌صلیب کشیدند، از بهر آنکه راست‌کردار بودند!» را در تالار قشقایی مجموعه تئاتر شهر اجرا کرد. در این نمایش، هر شب سه نقاش به‌صورت زنده، همزمان با اجرای کار، به خلق سه تابلو نقاشی به‌صورت آبستره از آنچه که در صحنه اجرا می‌شد می‌پرداختند و از آن اجرای نمایش، ۷۲ نقاشی کشیده شد.

وی ادامه داد: این ۷۲ تابلوی نقاشی را آرش علی محمدی، سولماز کشاورزی و غزل زارع کشیدند و فرشاد رضایی و دریا ارشاد نیز به‌عنوان مهمان در اجراهای نمایش حضور داشتند و آثاری را در کسوت نقاش خلق کردند. گروه تئاتر گیتی بعد از اجرای نمایش «شهادت‌خوانی…» این ۷۲ تابلو نقاشی را برای آنکه این امکان فراهم شود که نمایشگاهی از آن در شهرهای مختلف برپا شود تا علاقه‌مندان بتوانند این آثار هنری را ببینند، در اختیار وزارت ارشاد، با حمایت مالی اداره کل هنرهای تجسمی قرار داد تا در این مورد اقدام لازم را انجام دهند.

وی همچنین گفت: به عنوان سرپرست و کارگردان گروه تئاتر «گیتی» از وزیر وقت ارشاد و معاون هنری وزیر و همچنین رئیس وقت مرکز هنرهای نمایشی خواستم که متعهد بر برپایی این نمایشگاه در شهرهای مختلف ایران باشند. ضمن اینکه به آن‌ها متذکر شدم که نام این نمایشگاه باید مزیّن به نام نمایش، یعنی «شهادت‌خوانی انسان‌های سرگشته‌ای که به‌بهای اندک، مسیحشان را به‌صلیب کشیدند، از بهر آنکه راست‌کردار بودند!» باشد و با این عنوان، این آثار نقاشی در نمایشگاه در معرض دید علاقه‌مندان گذاشته شود و کوچک‌ترین تغییری در نام نمایشگاه ایجاد نکنند. آنها آنچه را که گفتم پذیرفتند و اولین نمایشگاه از این ۷۲ تابلو با همین عنوان از تاریخ ۲۲ تا ۲۸ اسفند ۱۳۸۵ در گالری فرهنگسرای نیاوران برپا و از سوی هنرمندان و علاقه‌مندان به آثار نقاشی با استقبال روبه‌رو شد.

جعفری با بیان اینکه پس از برپایی این نمایشگاه در فرهنگسرای نیاوران، مدیران وزارت ارشاد به آنچه که متعهد شده بودند، عمل نکردند، تصریح کرد: این تابلوها در شهرهای مختلف در معرض دید علاقه‌مندان قرار نگرفت و نمایشگاهی از آن برپا نشد و حکم بر آن شد که آن‌ها را به انبار فرهنگسرای نیاوران منتقل کنند. از تاریخ برپایی آن نمایشگاه در فرهنگسرای نیاوران در اسفند ۱۳۸۵ تا شهریور امسال، ۱۶ سال می‌گذرد و مدیران ارشاد، به آنچه که در مورد این ۷۲ تابلو تعهد داده بودند، عمل نکردند!

از آثاری که در نمایشگاه «نقش شیدایی» در فرهنگسرای نیاوران روی دیوار رفته است

این کارگردان تئاتر گفت: وزارت ارشاد و زیرمجموعه آن این بار به‌شکلی دیگر، مانع از انتشار نام من و گروهم در نمایشگاهی که بدون اجازه از من و خالقان آن تابلوهای نقاشی برگزار کردند شدند و نام من را حذف کردند! این نوع از برخورد چه نام دارد؟ در حال حاضر، جلوی همه فعالیت‌های من و گروه تئاتر گیتی را گرفته‌اند.

وی ادامه داد: در یکی از روزهای پایانی شهریور امسال، یکی از همکاران من که برای کاری به فرهنگسرای نیاوران رفته بود، به‌صورت اتفاقی به گالری نقاشی آنجا سر می‌زند و با تابلوهایی روبه‌رو می‌شود که تصاویر آن برایش یادآور نقاشی‌هایی است که آن‌ها را در نمایشی از من و گروه تئاتر گیتی در صحنه دیده بود. او کنجکاو می‌شود و جستجو می‌کند که ببیند آیا برگزارکنندگان نمایشگاه، اطلاعاتی از نام آن نمایش که این نقاشی‌ها در حین اجرای آن خلق شده‌اند، پیدا می‌کند. او پس از آنکه نتیجه‌ای از جستجویی که کرده، دریافت نمی‌کند، به من زنگ می‌زند و سوال می‌کند آیا تابلوهایی که در فرهنگسرای نیاوران در معرض دید عموم قرار گرفته‌، برآمده از همان نمایشی است که چند سال قبل، آن را به صحنه برده بودم؟ او چند عکس از این تابلوها فرستاد که ببینم. متوجه شدم بدون اطلاع از من و همچنین بدون آنکه از خالقان این آثار اجازه بگیرند، مبادرت به برپایی نمایشگاهی از این ۷۲ تابلو کرده‌اند!

از آثاری که در نمایشگاه «نقش شیدایی» در فرهنگسرای نیاوران روی دیوار رفته است

جعفری ادامه داد: مدیران وزارت ارشاد و همچنین رئیس فرهنگسرای نیاوران، خودسرانه و با زیر پا گذاشتن حقوق معنوی گروه تئاتر «گیتی» و خالقان این آثار هنری، نام نمایشگاه را از «شهادت‌خوانی انسان‌های سرگشته‌ای که به‌بهای اندک، مسیحشان را به‌صلیب کشیدند، از بهر آنکه راست‌کردار بودند!» به «نقش شیدایی» تغییر داده‌اند و به مناسبت اربعین حسینی، این ۷۲ تابلو نقاشی را از تاریخ ۲۳ تا ۳۰ شهریور در نگارخانه شماره یک فرهنگسرای نیاوران برگزار کردند.

وی با انتقاد از بی‌اخلاقی فرهنگسرای نیاوران و مسئولان ارشاد که حقوق معنوی این نمایشگاه نقاشی را رعایت نکرده‌اند، گفت: آنچه که درباره تغییر نام این نمایشگاه، حذف نام من و همچنین اجازه نگرفتن از نقاشانی که این نقاشی‌ها را کشیده‌اند اتفاق افتاده است، عیان‌کننده مشت نمونه خروار از عملکرد مدیرانی است که باید در این زمینه پاسخگو باشند.

به گزارش تئاتر آنلاین، این روزها نمایشگاهی در ژاپن در حالِ برگزاری است که در آن «تسویوشی اوزاوا» -هنرمند تجمسی اهل ژاپن- با همکاری بامداد افشار آهنگساز ایرانی و گروه «اتاق»، داستان شوجی ترایاما، شاعر، نمایشنامه‌نویس و سینماگر برجسته ژاپنی را روایت می‌کند.

«اوزاوا» را می‌توان در حالِ حاضر یکی از مهم‌ترین هنرمندانِ کشور ژاپن دانست که نمایشگاه‌های متعددی در سراسرِ جهان برگزار کرده است؛ او در آخرین مجموعه‌اش با عنوان «بازگشتِ …» که هم‌اکنون در حالِ برگزاری است؛ داستان چند شخصیت شناخته‌شده تاریخی را در بستری متفاوت با واقعیت و با ترکیبی از نقاشی، ویدئو و موسیقی روایت می‌کند.

روایت جالب آقای آهنگساز از حضور در یک پروژه بین‌المللی

بامداد افشار آهنگساز و نوازنده شناخته شده موسیقی کشورمان درباره این رویداد به تئاتر آنلاین توضیح داد: این یک پروژه سفارشی است که از طریقِ آقای اوزاوا به گروه اتاق سفارش داده شد. این هنرمند نمایشگاهی درباره شوجی ترایاما برگزار کرده‌که یکی از مطرح‌ترین هنرمندانِ ژاپن است. او هم در تئاتر فعالیت داشته، هم در سینما و هم در هنرهای تجسمی و نکته جالب آنکه سال‌ها قبل در ایران نیز حضور پیدا کرده است. اوزاوا، برای نمایشگاهِ خود یک کار ویدیویی موزیکال می‌خواست و وقتی این کار به من پیشنهاد شد، چون خودم سال‌های بسیار موسیقی تئاتر کار کرده بودم، حضور در آن برایم جذاب بود.

وی ادامه داد: طبق برنامه‌ریزی که از قبل انجام گرفته بود ما اشعار آقای اوزوا را به صورت آواز ایرانی اجرا کردیم و موسیقی‌مان نیز موسیقی اکسپریمنتال بود که یک ساز ژاپنی را نیز به کار اضافه کردیم تا حکایتی از تولد تا مرگِ این هنرمند باشد. خوشبختانه خود آقای اوزاوا از نتیجه کار رضایت داشتند. به هر حال این سومین همکاری بین‌المللی گروه «اتاق» بوده است و موسیقی آن شبیه به سبک و سیاقِ این گروه؛ اما باید بگویم که برای ما تجربه دشواری بود.

این هنرمند با اشاره به اینکه ویروسِ کرونا بخشی از برنامه‌های این پروژه را متوقف کرده است، گفت: آقای اوزاوا تصمیم داشت خودش به ایران بیاید و تصاویرِ مربوطه را برای ویدیوها فیلم‌برداری کنند و ما هم در نمایشگاه به عنوان مدعو حضور داشته باشیم؛ اما متاسفانه ویروسِ کرونا باعث شد که وی نتوان به ایران بیاید. در این چارچوب ما تلاش کردیم بخشی از تصاویری را که این هنرمند مدنظر داشت را فیلم‌برداری کرده و برایش ارسال کنیم. در انجام این پروژه نشر موسیقی «واک» به ما کمکِ بسیاری کرد که جا دارد از آنها تشکر کنم. تقریباً تمام کارهای مربوط به قرارداد و برنامه‌ریزی و اجرای فیلمبرداری را این نشر انجام داد. ما مدت‌ها دنبال یک تهیه‌کننده و ناشر بودیم که بتوانیم راحت کار کنیم و دغدغه‌ای نداشته باشیم، که خوش‌بختانه این اتفاق هم‌اکنون رخ داده است.

تجربه شیرین یک بازیگر تئاتر از اجرای موسیقی ایرانی روی یک هایکو!

اصغر پیران بازیگر تئاتر که در این پروژه به عنوان خواننده حضور دارد، درباره همکاری با بامداد افشار اظهار کرد: همکاری من با بامداد افشار در تئاتر شکل گرفت که در برخی اجراها به عنوانِ آهنگ‌ساز فعالیت داشت و من بخش‌های آوازی را انجام می‌دادم. بعد از چند کار فکر کردیم، می‌توانیم فعالیت‌های‌مان را بیرون از تئاتر نیز ادامه داده و قطعاتی را به صورت آلبوم منتشر کنیم. به مرور نوازندگان دیگر اضافه شدند و گروه اتاق شکل گرفت.

این خواننده هم‌چنین درباره پروژه «ترایاما» می‌گوید: آقای اوزاوا می‌خواست از موسیقی گروه‌های ایرانی استفاده کن و در همین راستا در فضای مجازی، آثار گروه‌های متعدد را بررسی می‌کرد. در عین حال چند باری هم نیز به ایران سفر و در نهایت گروه اتاق را انتخاب کرد. بر همین اساس قرار شد ما در این پروژه حضور داشته باشیم. ابتدا وی به ما یک شعر هایکو داد که دارای هشت قسمت بود و چهار قسمت دو به دوی آن از نظر مضمون و حال و هوا و قصه به یکدیگر مربوط بودند. بامداد افشار این شعر را به من داد تا روی آن بر اساسِ گوشه‌ها و دستگاه‌های موسیقی ایران کار کنم. اتودهایی آماده و قرار شد که هر دو قسمت از این دو شعر را ما در یک دستگاه و گوشه موسیقی ایرانی کار کنیم و برایش ملودی بسازیم. بعد از آن نیز نوازنده‌ای از ژاپن به ما اضافه شد. البته من در ساخت ملودی‌های این قطعه از دو ملودی «موسم گل» استاد موسی معروفی و یک قطعه‌ی فولکاور مربوط به استهبان نیز استفاده کردم.

پیران در بخش دیگری از صحبت‌های خود گفت: آقای اوزاوا می‌خواست یک روایت (نریشن) شعرگونه روی یک فیلم کوتاه هشت اپیزودی بگذارد. در این اثر اپیزودها دو به دو با هم نظیر هستند؛ اپیزود ۱ با ۸، ۲ با ۷، ۳ با ۶ و ۴ با ۵. گویا چون چرخه‌ای به نقطه‌ی آغاز بازمی‌گردیم ولی در مسیری مارپیچ و نه دایره‌وار. طوری که نقطه آغاز پایانی در بعدی بالاتر از نقطه آغازِ آغازین است. البته من پیش از این کار تجربه ترجمه برای آثار اتاق را داشتم که «مرده‌ها خودخواهند»، «روتنبرگ»، «خلا و ذره غبار» (منتشر نشده) از آن دسته‌اند. ترجمه‌هایی که همه از زبان‌های هندواروپایی بود و از نظر ساختار و نظام زبانی، شبکه تداعی و استعاره‌ها و سپهر ادراکی به فارسی تا زبان‌های شرق دور بسیار شبیه‌ترند.

وی افزود: متن این کار با سنت شعر فارسی و همچنین شعر معاصر فارسی فاصله و تفاوت جدی داشت. پر از اشاره به تاریخ معاصر ژاپن و زندگی ترایاما و دو نقل قول عینی از او داشت و در ضمن روایتی بر یک فیلم بود که موجب می‌شد وابستگی حیاتی با تصاویر پیدا کند و هر سه این عوامل این خطر را هرچه بیشتر می‌کرد که حاصل ترجمه بی‌معنا و بی‌خاصیت شود. پس لازم بود فرمی برای اثر انتخاب شود که ظرف مناسبی برای محتوای غریب و نامانوس آن باشد. ضمناً آقای اوزاوا -که بی‌اندازه مودب، افتاده و عمیق بود، تاکید داشت که کار ایرانی باشد و ما چه در شعر و چه در موسیقی تشبه و تشبثی به ژاپن جستجو نکنیم.

خواندن قصه پیچیده از احساس مسئولیت شاعر

بهمن بختیاری ترانه سرا که در آلبوم «شهر – بازی» بامداد افشار با گروه «اتاق» همکاری داشته است نیز به تئاتر آنلاین درباره حضورش در پروژه «بازگشت» توضیح داد: من برای این کار سه اتود زدم. اتود اول بی‌اعتنا به متن ژاپنی، پیرامون ایده‌ای بود از تریاما با عنوان «طغیان کودک-هیولاها» بود. ترایاما اثری دارد که در آن کودکان و نوجوانان به طرز هراسناک و دیوانه‌واری کنترل شهر را به دست می‌گیرند. همچنین در متن (اپیزود ۱) و فیلمنامه مصور (استوری‌برد) (اپیزود ۴) قطار داشتیم. در همین چارچوب من این دو ایده و تصویر را به هم آمیختم و یک کار هشت اپیزودی گفتم که با «هوهو چی‌چی؟ کو کو کی‌کی؟» آغاز می‌شد و هر اپیزود نقیضه (پارودی) ای بر متلی فولک از اشعار بازی بچه‌های ایرانی مانند گردو شکستم، گرگم و گله می‌برم، جینگیلی آلیسا، نون بیار کباب ببر بود.

وی درباره اتود دوم سوم این پروژه نیز گفت: اتود دوم کاری با بندهای نامساوی در قالب شعر نو بود که تعهد بسیار بالایی به متن اصلی داشت. (منظور ترجمه انگلیسی متن اصلی است.) اتود سوم در وزن عروضی و با مصرع‌های مساوی نوشته شد. در سنت شعری ما بندها همیشه زوج‌اند. حتی در فرم‌هایی چون مخمس که مصرع‌ها فردند، باز دو به دو با هم نظیرند و مصرع آخر تک‌افتاده و جداست. (البته غیر از سه‌خشتی که فرمی باستانی و غیر عروضی است.) در سنت شعری ژاپن وزن، هجایی (غیر عروضی) و تعداد بندها فرد است. مثلاً در هایکو بند اول و سوم ۵ هجا و بند دوم ۷ هجایی است. این ایده فرمی سه‌تایی را که بند اول و سوم با هم باشند و بند دوم ساز خودش را بزند، از سنت شعری ژاپن و وزن عروضی و قافیه را از سنت شعری فارسی برداشتم. البته به دلیل علاقه شخصی من به قافیه و اینکه قافیه به موسیقی هم یاری می‌کند، بند دوم هم از وسط به دو نیم شده و قافیه درونی دارد.

بختیاری در بخش پایانی صحبت‌های خود تصریح کرد: اوزاوا با دقت و وسواس هر سه کار را شنید و پس از شنیدن توضیحات من که توسط مترجم او به وی انتقال داده می‌شد، در نهایت اتود سوم را پسندید. جالب اینکه از ابتدا هم دل خود من با همین کار بود ولی احساس وظیفه می‌کردم که حتماً چند گزینه در اختیار آرتیست اصلی کار بگذارم.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی گالری مستقل تهران، مجموعه نقاشی‌های آبستره سمیرا زینتی شامل ۲۴ تابلوی رنگ روغن ۲۱×۱۸ و ۲۰×۲۵ روی مقوا از ۵ تا ۱۵ مهر ماه در گالری مستقل برای عموم به نمایش گذاشته می‌شود.

در استیتمنت نمایشگاه می‌خوانیم: «طبیعت هیچ‌گاه به‌طور دقیق آنگونه نیست که ما در نخستین نگاه می‌بینیم؛ در ابتدا چشم‌اندازی از ترکیب‌های به‌هم پیوسته و به ظاهر ناگسستنی می‌نماید که هویت مبهمی را در خود بازمی‌نماید و ما طبیعتش می‌خوانیم. اما به محض آنکه چشم شروع به گشتن می‌کند، تجربه گسست در دل پیوستار طبیعت رخ می‌دهد؛ تجربه‌ای از ادراک سیال فضا و زمان که پیش از آن به دست نیاورده بودیم.»

زینتی پیش از این تجربه برپایی چند نمایشگاه انفرادی در زمینه نقاشی را در کارنامه فعالیت‌های خود ثبت کرده است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی مجموعه فرهنگی هنری عمارت روبرو، نمایش «ساعت ها» به نویسندگی و کارگردانی فرگل موسوی از ۱۹ تیر هر شب ساعت ۱۸ در مجموعه عمارت روبرو اجرا می شود.

این نمایش داستان پسری است که روز تولد مادرش را به خاطر می آورد … .

همچنین در زمان اجرای این نمایش، نقاشی هایی از تماشاگران توسط آیدا ذاتی کشیده می شود که در نمایشگاهی با نام «لحظه ها» در گالری عمارت روبرو به نمایش در می آید و بازدید از این نمایشگاه هم تا ۳۱ تیر ادامه دارد.

مهدی رهجو، آیدا ذاتی و سیما صادقی بازیگران این نمایش هستند و سایر عوامل آن عبارتند از ندا شعاعی دستیار کارگردان، زهرا امانی منشی صحنه، محدثه هاشمی طراح صحنه، یوسف بلالی دستیار صحنه، زهره علیزاده طراح پوستر، ندا شعاعی طراح بروشور، آیدا ذاتی نقاش، آریا بخشی مدیر تولید، محمد تهرانی مدیر اجرا و مهدی صادقی روابط عمومی.