یکی از آسیبهای عمده در نمایشنامهنویسی درآمد ناشی از نمایشنامهنویسی است که وضعیت بسیار نامطلوبی دارد به طوری که گاه سبب سرخوردگی و آزردگی نویسنده میشود.
نوید موسوی: حسین وحدتی، نمایشنامه نویس مشهدی گفت: رسانه میتواند پایگاهی باشد که در آن خواستههای جامعه هنری مطرح و به گوش مسئولان برسد.
وحدتی عنوان کرد: چند سالی است که از کارگردانی فاصله گرفتهام و به طور جدی به نمایشنامه و نوشتن در حوزه تئاتر میپردازم و رویکردم در نوشتن درام است، با کم کردن فعالیتهای اجرایی خود و فراغت از درگیریهای ناشی از کار تولید تئاتر که با روحیاتم چندان سازگار نبود به طور جدیتر به نوشتن نمایشنامه پرداختهام.
وی با اشاره به این که برای تولید و کارگردانی تئاتر وجود گروهی متعهد ضروری است تصریح کرد: ساز و کاری در انجمن نمایشی مشهد وجود ندارد که بازیگر متعهد شود همکاری خود را با کارگردان برای تولید یک اثر ادامه دهد و از آنجا که این پشتوانه برای کارگردان مهم است بدون این حمایت و امنیت کاری نمیشود به تولید پرداخت.
وحدتی افزود: نمایشنامهنویسی را یک ضرورت اجتماعی برای جامعه ایران میدانم زیرا مردم ایران ذهنی مونولوگ دارند و این ذهن سبب شده است تا کمتر به گفتوگو با یکدیگر بپردازند.
وی با تأکید بر اهمیت ایجاد ذهنیت دراماتیک در فرهنگ عامه مردم خاطرنشان کرد: مردم ما تمرین نمیکنند که نمایشنامه بخوانند و میخواهند خیلی سریع و بدون زحمت به پاسخهای مورد نظر خود برسند.
این نمایشنامه نویس مشهدی تصریح کرد: نمایشنامهنویسی در سطح بومی بسیار سخت است زیرا وقتی میخواهید یک اثر دراماتیک بنویسید باید در ابتدای امر جهان را به گونه دیگری ببینید.
وحدتی افزود: نمایشنامهنویس همواره به عنوان عنصری معترض به چشم میآید و این ویژگی هنرمندان ادبیات نمایشی است که در آن نویسنده همواره با دیدن جامعه به شکلی متفاوت و با توجه به این که سعی در اصلاح جامعه دارد از جایگاه منتقد وارد میشود.
وی با بیان این که خراسان ظرفیتهای فوق العاده بالایی برای نمایشنامهنویسی دارد گفت: یکی از آسیبهای عمده در نمایشنامهنویسی درآمد ناشی از نمایشنامهنویسی است که وضعیت بسیار نامطلوبی دارد به طوری که گاه سبب سرخوردگی و آزردگی نویسنده میشود.
نویسنده نمایشنامه «پرستو، باد، آرش» خاطرنشان کرد: همگرایی گروههای تئاتر با یکدیگر بسیار مهم است و اگر قرار باشد که در عرصه ملی کاری قدرتمند انجام دهیم نیازمند همکاری بیشتری میان گروههای تئاتر در مشهد هستیم، توان بچههای تئاتر باید به پروتزی برای یکدیگر تبدیل شود.
