برچسب: میکائیل شهرستانی

  • بزرگداشتی برای میکائیل شهرستانی

    بزرگداشتی برای میکائیل شهرستانی

    آیین بزرگداشت میکائیل شهرستانی به پاس فعالیت‌های برجسته و پرثمر در عرصه هنرهای نمایشی، در سی و ششمین ماه‌نشست «در آستانه» کانون ادبی زمستان روز جمعه ۲۳ آبان در فرهنگسرای ارسباران برگزار شد.

    سجاد عزیزی آرام دبیر کانون ادبی زمستان در این آیین عنوان کرد: تئاتر به لحاظ مالی درآمد آن‌چنانی‌ای ندارد و شرایطش با سینما متفاوت است. کسی مانند آقای میکائیل شهرستانی که عمرش را در عرصه تئاتر می‌گذارد و در حوزه‌های بازیگری، کارگردانی و آموزش تئاتر فعالیت می‌کند، انسان متفاوتی است و از جهان دیگری می‌آید.

    راد: میکائیل شهرستانی اعتبار تئاتر را حفظ می‌کند

    ایرج راد بازیگر پیشکسوت، ضمن ابراز خرسندی از برگزاری بزرگداشت میکائیل شهرستانی عنوان کرد: تئاتر جایگاه ویژه‌ای دارد و تاریخ، احترام، اعتبار و تاثیر تئاتر در جهان و تاریخ تمدن بشر جایگاهی والا و بالا دارد. کسانی که واقعا تئاتری هستند و به آن علاقه دارند، در درجه اول باید این جایگاه را بشناسند. میکائیل شهرستانی کسی است که این جایگاه را شناخته و می‌شناسند. او اعتبار تئاتر را حفظ می‌کند. کسانی هستند که سال هاست کار تئاتر می‌کنند، ولی متاسفانه نه تنها اعتبار تئاتر را حفظ نمی‌کنند، بلکه خیلی جاها باعث بی‌اعتباری آن می‌شوند.

    وی اضافه کرد: در درجه اول، ذهنیت و فکر یک تئاتری مسائل فرهنگی و هنری اثرگذار در جامعه است. فرد تئاتری باید فرهیخته باشد، مطالعه داشته باشد و با تمام ابعاد یک اثر اجرایی تئاتری از بازیگری، کارگردانی و نمایشنامه‌نویسی آشنا باشد. یک هنرمند تئاتری به دنبال پول، شهرت و مقام نیست.

    راد در پایان گفت: وقتی کسی این ویژگی‌ها را داشته باشد در دل تماشاگر جای می‌گیرد و اثرش روی صحنه می‌تواند با تماشاگر ارتباط صحیح برقرار کند. میکائیل شهرستانی در همه این سال‌ها با کارهایی که در تئاتر و در رادیو انجام داده، با کسانی کار کرده که دست‌پرورده‌های خودش بوده‌اند. این لذتبخش است که می‌بینیم کارهایی را با دانشجویان جوانش روی صحنه می‌برد. گر چه صحنه کوچکی به او داده شده و تبلیغ آن‌چنانی هم صورت نگرفته است. خیلی وقت‌ها کارهای هنری اصیل مورد توجه و حمایت قرار نمی‌گیرد.

    صادقی: اوج توانایی میکائیل در بازیگری است

    قطب‌الدین صادقی کارگردان با سابقه تئاتر درباره میکائیل شهرستانی گفت: میکائیل یک هنرمند چندوجهی است که در رادیو، تلویزیون، تئاتر و سینما فعالیت می‌کند، اما به نظر من بیشترین شایستگی‌هایش را در بازیگری و کارگردانی تئاتر نشان داده و اوج توانایی‌اش در بازیگری است. میکائیل به عنوان یک بازیگر دارای احساس غنی، درک درست فرهنگی عمیق و یک تکنیک پیشرفته و درخشان است. شاید به همین دلیل بود که وقتی برای بازی در نمایش‌هایم از او دعوت کردم، همکاری‌مان به نقطه‌ای رسید که من چند نمایشنامه مانند «مویه جم»، «سحوری» و «هفت قبیله گمشده» را اساسا برای او نوشتم. این بر اساس درک شایستگی‌ها و توانایی‌هایی از میکائیل بود که کارگردانان دیگر کمتر کشف کردند.

    وی ادامه داد: متاسفم که میکائیل مدتی است از بازیگری دور شده و کمتر او را می‌بینیم. او در صدا، چهره و شخصیت مستقل است. آموختن و تولید بیشتر و خلاقیت شاعرانه و خلوت خلاق، باعث شده به رشد و پختگی غبطه‌برانگیز امروزش برسد. من ایشان را به عنوان یکی از خلاق‌ترین و فکورترین بازیگران ایران می‌شناسم که یک تکنیک بسیار درخشان دارد.

    محمد متوسلانی بازیگر و کارگردان پیشکسوت، با اشاره به ۲ ویژگی شاخص میکائیل شهرستانی عنوان کرد: من در او عشق و استعداد را می‌بینم؛ ۲ ویژگی‌ای که باعث شده میکائیل سختی‌ها را تحمل کند و همچنان به کارش ادامه دهد. با اینکه متاسفانه شرایط محیطی ما برای هنرمندان نه تنها کمک نمی‌کند، بلکه گاهی بازدارنده است. گذر کردن از این تنگناها توانایی زیادی می‌خواهد.

    پری ملکی خواننده و موسیقیدان، درباره میکائیل شهرستانی گفت: صداقت، شرافت و عشق سه ویژگی مهم است که باید در یک هنرمند وجود داشته باشد. این‌ها ویژگی‌هایی است که میکائیل شهرستانی دارد و آن را با نقش‌آفرینی‌اش در فرهنگ و هنر ثابت کرده است. با وجود همه مشکلات، او از ساختن خودش دریغ نکرده و خود را به کمال رسانده است.

    حاجی‌مشهدی: میکائیل یک معلم با اخلاق است

    عزیزالله حاجی‌مشهدی منتقد و کارشناس سینما و تئاتر، با اشاره به جنبه معلمی میکائیل شهرستانی گفت: من میکائیل را فقط یک بازیگر یا کارگردان تئاتر نمی‌دانم؛ ایشان یک معلم بااخلاق است. معلمی که می‌خواهد ثمره آموزش‌هایش را ببیند. در ۲ دهه اخیر نمایشی نبوده که ایشان روی صحنه ببرد و من نبینم و درباره آن ننویسم. او جوانان مستعدی را تربیت می‌کند که وقتی آنها را روی صحنه می‌بینید، فکر می‌کنید سال‌هاست سابقه بازیگری دارند. این ثمره آموزشی است که میکائیل ارائه می‌کند.

    وی افزود: میکائیل یک کارگردان گزیده‌کار است که در عین حال به تنوع آثارش از لحاظ مضمون و درون‌مایه توجه زیادی دارد. مثلا «لبخند باشکوه آقای گیل» اکبر رادی را کار می‌کند و بعد سراغ «باغ آلبالو»‌ی چخوف می‌رود و پس از آن «پیش از صبحانه» یوجین اونیل و «کالیگولا»‌ی آلبر کامو را کار می‌کند. گزیده‌کاری‌اش در بازی بی‌نظیر است. جایی که تشخیص دهد نیازی به حضورش نیست، تنها در جایگاه کارگردان حاضر می‌شود.

    بیژن شکرریز کارگردان و منتقد، اظهار کرد: برخی بازیگران تلاش می‌کنند صدایشان را به رخ شنونده بکشند. میکائیل شهرستانی با اینکه صدای بسیار خوبی دارد، هیچ وقت صدایش را به رخ شنونده رادیو یا تماشاگر تئاتر و سینما نمی‌کشد. بلکه صدایش در خدمت بازی‌اش است. در آثار سینمایی و تلویزیونی میکائیل، توانمندی‌هایش را به خوبی می‌بینیم و از او به خاطر گزیده‌کاری‌اش ممنونم. می‌دانم که به بازیگرانی مانند میکائیل شهرستانی پیشنهادهای بسیاری می‌شود که نمی‌پذیرند.

    فرهنگ جولایی تهیه‌کننده پیشکسوت رادیو، با اشاره به سابقه همکاری ۴۰ ساله با میکائیل شهرستانی بیان کرد: در این سال‌ها بیش از اینکه با هم کار کنیم، رفاقت کرده‌ایم. کسانی که در رادیو کار می‌کنند، آدم‌های کم‌توقعی هستند و فقط به خاطر عشقشان به رادیو کار می‌کنند. در سال‌هایی که با میکائیل در رادیو کار کردیم، من چیزی جز عشق، محبت و خوبی از ایشان ندیدم.

    لیلا بلوکات بازیگر شناخته‌شده و از شاگردان میکائیل شهرستانی در این برنامه عنوان کرد: من سریال «یوسف پیامبر» را بازی کرده بودم و پس از آن سعادت داشتم شاگرد آقای شهرستانی شوم. دوست داشتم پس از این دوره آموزشی بروم و دوباره نقش نفرتیتی را جور دیگری بازی کنم. همیشه از ایشان آموخته‌ام و افتخار این را داشته‌ام که کارهایم را ببینند و از نکاتشان استفاده کنم. خوشحالم که توانستم جزء کوچکی از این آیین بزرگداشت باشم.

    رویا اسدی کارشناس ارشد ادبیات نمایشی و همسر میکائیل شهرستانی نیز دل‌نوشته‌ای درباره همسرش قرائت کرد که در بخشی از آن آمده است: ۴۰ سال عمرش را بر صحنه گذراند. نه برای دیده شدن، نه برای شهرت، بلکه برای راستی نقش و برای انسانی‌تر شدن جهان. من از نزدیک دیده‌ام چگونه با وسواس به هر جمله، هر نگاه و هر سکوت می‌اندیشد. دیده‌ام که با عشق و فروتنی با شاگردانش رفتار می‌کند، همچون پدری مهربان. دیده‌ام چگونه در دل دشواری‌ها ایمانش به حقیقت را حفظ می‌کند.

    شهرستانی: هیچ خوشبختی‌ای بالاتر از این نیست که کسی که تو پرورش داده‌ای، روی صحنه برود و بدرخشد

    سپس نوبت به میکائیل شهرستانی بازیگر و کارگردان تئاتر رسید که ضمن تشکر از برگزاری این مراسم گفت: تجلیل واقعی از یک هنرمند، فقط و فقط از جانب مردمان اتفاق می‌افتد. در این جمع کسانی را می‌بینم که به من عشق دادند و من به آنها عشق دادم. امیدوارم شاگردان خلفی برای استادانی همچون ایرج راد باشیم.

    وی با بیان اینکه طی این سال‌ها از بزرگان بسیاری آموخته است، افزود: نخستین معلم بزرگ من مرحوم حمید سمندریان بود که مدیون ایشان هستم. استادم دکتر قطب‌الدین صادقی هم از شاگردان ایشان بوده‌اند. باید از هنرمندانی مثل آقای صادقی بهره برد و نباید گذاشت لحظه‌ای از هنر و دانشش بی‌بهره بمانیم. برای اینکه دچار فراموشی نسبت به اجتماع نشوم، مجبورم کار کنم و هنرمندانی تربیت کنم تا شاید اتفاقی که نسل خودم نتوانستند به ثمر برسانند، این شاگردان به ثمر برسانند. چون جسارت این نسل ستودنی است و به توانایی‌هایشان شک ندارم. جوانان این سرزمین اتفاقات بزرگی رقم خواهند زد.

    شهرستانی تصریح کرد: من توفیق داشتم که در این سال‌ها در مدیوم‌های گوناگون کار کنم. بسیار خوش‌شانس بودم که در نخستین تئاترم برای آقای مجید جعفری بازی کنم و پس از آن با استادم آقای سمندریان در نمایش «ازدواج آقای می‌سی‌سی‌پی» همکاری کردم. این فعالیت‌ها ادامه پیدا کرد و در سال‌های بعد این افتخار را داشتم که در کانون سمندریان تدریس کنم.

    وی در پایان گفت: خیلی‌ها در عرصه تئاتر به حقشان نرسیده‌اند. من از کسی طلبکار نیستم و همیشه سعی کرده‌ام با سکوتم واکنش نشان دهم. این سکوت خیلی وقت‌ها برایم تلخ بوده و نفسم را بند آورده است. هیچ پشتیبانی نداشتم و بایستی دست به زانو می‌شدم و کار شاگردانم را به صحنه می‌بردم. هیچ خوشبختی‌ای بالاتر از این نیست که کسی که تو پرورش داده‌ای، روی صحنه برود و بدرخشد. از همسرم برای همراهی همیشگی‌اش در همه این سال‌ها سپاسگزارم و از همه کسانی که در این بزرگداشت حاضر شدند، تشکر می‌کنم.

    در این برنامه چهره‌های هنری شاخصی همچون محمد متوسلانی، لیلا بلوکات، قطب‌الدین صادقی، ایرج راد، پری ملکی، مجید قناد، زهرا سعیدی، مهدی میامی، فرهنگ جولایی، عزیزالله حاجی‌مشهدی، سعید ذهنی، بیژن شکرریز، بیوک میرزایی، رامین پورایمان، قربان نجفی و… حضور داشتند.

    همچنین در این برنامه خوانندگان و ترانه‌سرایانی که به مرحله نهایی «در آستانه» راه پیدا کردند، آثار خود را ارائه کردند و هنرمندانی همچون مهدی یغمایی، محمدرضا چراغعلی، محمدرضا مقدم، سیدحسین متولیان، داوود رحمت‌اللهی، هما سعادت، دانیال شهرتی، فواد امیری، مهدی دلیلیان و پندار آداب به داوری و انتخاب برترین‌های ترانه و خوانندگی پرداختند.

  • تصاویر تئاتر اینک انسان

    تصاویر تئاتر اینک انسان


    عکاس تیوال: رضا جاویدی

  • منتخبان ۱۴۰۱ عمارت نوفل‌شاتو معرفی شدند/ نکوداشت میکاییل شهرستانی

    منتخبان ۱۴۰۱ عمارت نوفل‌شاتو معرفی شدند/ نکوداشت میکاییل شهرستانی

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی عمارت نوفل لوشاتو، مراسم تقدیر از منتخبان نمایش‌های عمارت نوفل لوشاتو در سال ۱۴۰۱ و آیین نکوداشت میکاییل شهرستانی، بازیگر و کارگردان پیشکسوت، شامگاه شنبه سوم تیرماه با اجرای فرزاد حسنی برگزار شد.

    در ابتدای این مراسم داود نامور مدیر عمارت نوفل لوشاتو با خیرمقدم به هنرمندان، کارگردانان و استادان حاضر اظهار کرد: در شرایط سختی در سال ۱۴۰۱ اجراهای نمایشی را تعطیل نکردیم که این فضا پر از توهین و فحش و تهدید بود. هیچ مسئولی غیر از کاظم نظری حال ما را نپرسید. در آن شرایط سخت حاکم در سال ۱۴۰۱ بیش از ۵۰ هزار تماشاگر داشتیم و ۴۱ نمایش روی صحنه رفت.

    مدیر عمارت نوفل لوشاتو با اشاره به فعالیت ۱۰ ساله خود در موسسه بازیگاه توضیح داد: دغدغه تئاتر را داشته و دارم اما اگر بخش بیزینس فعال نباشد، مجموعه سرپا نمی‌ماند. امیدوارم بتوانیم میزبان نمایش‌های بهتری در نوفل لوشاتو باشیم.

    نامور درباره انتخاب آثار برتر سال ۱۴۰۱ عمارت نوفل لوشاتو عنوان کرد: من همه اجراهای نوفل لوشاتو را دیدم و کارشناسان ما نیز همه آثار را ارزیابی کردند. بخشی از آثار برگزیده براساس تعداد مخاطبان و بخشی براساس کیفیت کار هنری انتخاب شدند.

    کارگردانی خلاق، ارزیابی کار اولی‌ها، نمایش‌های ایرانی، کارگردانی خلاق دانشجویی و آثار استادان از جمله بخش‌هایی بود که به گفته نامور مورد ارزیابی قرار گرفتند.

    وی در ادامه تاکید کرد: بخش خصوصی را جدی بگیرید؛ در بخش دولتی ما چیزی ندیدیم و حمایتی وجود ندارد. چرا تئاتر خصوصی جدی گرفته نمی‌شود؟ چرا جوانان و اساتید جدی گرفته نمی‌شوند و برای اساتید سالن وجود ندارد؟ به کار اولی‌ها توجه کنید بچه‌های تئاتر بیزینس‌های دیگری می‌توانند انجام دهند، اما علاقه دارند و نمی‌خواهند کارشان را تغییر دهند. اگر در بخش دولتی سالن ندارید، از بخش خصوصی و تئاتر خصوصی حمایت کنید.

    اجرای پرفورمنس توسط حامد نصرآبادیان بخش بعدی این برنامه بود.

    در ادامه این مراسم کاظم نظری مدیرکل هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با قدردانی از مدیر عمارت نوفل لوشاتو گفت: از همه گروه‌های اجرایی براساس مقدورات حمایت کردیم اما بودجه تئاتر کشور اندک است. تلاش کردیم افزایش بودجه داشته باشیم و از مجلس ردیف بودجه بگیریم تا از اساتید حمایت کنیم و برای رشد و توسعه تئاتر قدم برداریم.

    وی افزود: همه دغدغه من این است در این مسئولیت، برای تئاتر کاری کنیم اما در بخش بودجه بخش خصوصی دیده نشده است. تئاتر خصوصی بازوی اجرایی تئاتر کشور است. قطب‌الدین صادقی نیز سرمایه یک ساله خود را از دست داد و ما نتوانستیم کاری کنیم. با پنج سالن دولتی جوابگوی تئاتری‌ها نیستیم و برنامه ما حمایت از بخش خصوصی است.

    در ادامه فرزاد حسنی به اهمیت توجه به تماشاخانه‌های خصوصی و تعطیلی تماشاخانه شانو اشاره کرد و درباره لزوم در اختیار گذاشتن ساختمان و موسسات به پیشکسوتان موثر، سخن گفت. مدیرکل هنرهای نمایشی نیز با اشاره به پیگیری‌ها و برنامه‌ریزی‌ها در وزارت ارشاد، اظهار کرد که به زودی در این باره اطلاع‌رسانی خواهد شد.

    در بخش بعدی این مراسم شاهین چگینی رئیس انجمن صنفی تماشاخانه‌های خصوصی با قدردانی از تلاش‌ها و زحمات داود نامور، گفت: نامور از معدود مدیرانی است که در کنار بخش تجاری اعتبار هنری را حفظ کرد. برخی سالن‌ها به کلیت تئاتر کمک نکرده و به این هنر آسیب هم زدند. تماشاخانه‌های خصوصی برای حمایت از کسانی بود که سخت‌تر فضای اجرا پیدا می‌کنند اما در دوره‌ای سرمایه‌های عجیب و غریبی به بدنه تئاتر اضافه شد که بعد دید تجاری شکل گرفت و تمام این قبیل کارها به پای بخش خصوصی نوشته می‌شود.

    وی افزود: باید فیلتری باشد تا هرکس که سرمایه‌گذار است، دارنده سالن محسوب نشود. باید بستر مناسب برای هنرمندان ایجاد شود تا چراغ تماشاخانه‌ها روشن بماند. جای تاسف است که تماشاخانه شانو تعطیل شد. امیدوارم این اتفاق برای سالن‌های دیگر رخ ندهد.

    در ادامه مراسم نکوداشت میکاییل شهرستانی، بازیگر و کارگردان پیشکسوت برگزار شد.

    در این بخش از برنامه محمد رحمانیان عنوان کرد: درباره میکاییل شهرستانی حرف زدن سخت است. استعداد شگرف و بی‌نظیری دارد. اولین جمله سمندریان در جلسه اول این بود؛ تو مرا یاد اصغر همت می‌اندازی. از ۱۶ سالگی همدرس بودیم تا اینکه میکاییل نمایش «کوچ» بهزاد فراهانی را در ۱۸ سالگی به تنهایی و با استقلال کامل روی صحنه برد.

    منتخبان ۱۴۰۱ عمارت نوفل‌شاتو معرفی شدند/ نکوداشت میکاییل شهرستانی

    وی عنوان کرد: از سربازی که برگشت رادیو برایش جدی شد. آنجا سمندریان و فرزاد و فتحی امتحان می‌گرفتند، او از اولین نفراتی بود که در آن دوره برای رادیو استخدام شد و همزمان کار اجرایی هم می‌کرد.

    رحمانیان به هنرنمایی شهرستانی در نمایش‌های گوناگون و همکاری او با سمندریان، مجید جعفری، قطب‌الدین صادقی و … اشاره کرد و گفت: مجموعه این‌ها از او چیزی ساخت که امروز می‌بینیم. او با بچه‌های جوان کار می‌کرد و شاید برای بزرگداشتش دیر شده باشد. من با افتخار می‌گویم با او دوست و همکار بوده‌ام.

    در بخش دیگری از بزرگداشت این هنرمند، قطب‌الدین صادقی با اشاره به تعطیل شدن تماشاخانه شانو عنوان کرد: این اتفاق تلخ‌ترین خاطره زندگی‌ام است، نه برای ضرر ۱۰ میلیاردی که سرمایه زندگی‌ام بود، از دست دادن آن سرمایه معنوی مرا آزار داد و هیچکس کمک نکرد؛ نه بخش خصوصی و نه بخش دولتی و نه نهادهای مردمی ‌و …

    وی درباره میکاییل شهرستانی عنوان کرد: او یک استعداد بزرگ بود. من از خارج آمده بودم، محمد رحمانیان دانشجوی ما بود و تئاتری از آرتور میلر کار کرد که متوجه یک بازیگر با استعداد شدم. درنظر گرفتم از او دعوت کنم و این اتفاق با نمایش توقیفی «آرش» رخ داد.

    وی بیان کرد: استعداد او فقط تکنیک بیان نیست. آنچه من دیدم مجموعه ارزش‌های عاطفی بود که به‌عنوان یک انسان تجربه کرده بود. بزرگ‌ترین ذخیره یک بازیگر تجربه عاطفی اوست که ضرباهنگ همه این‌ها در صدای او وجود دارد. او قابلیت‌های زیادی دارد. سخت‌کوشی میکاییل برایم جالب بود. من «مویه جم» را ۱۱ روزه برای میکاییل نوشتم؛ متنی دشوار با زبان باستانی و ۳۲ شخصیت. هر روز یک صحنه را طراحی می‌کردم و او هر شب یک صحنه را آماده می‌کرد. «سحوری» را نوشتم که سخت‌ترین قسمتش نواختن دهل سحوری است و میکاییل یاد گرفت که دهل بزند. این سخت‌کوشی بازیگر، مثال زدنی است. در «هملت» شمشیربازی یکی از سخت‌ترین صحنه‌ها بود و او و مهران مدیری هر ۲ شمشیرباز شدند.

    منتخبان ۱۴۰۱ عمارت نوفل‌شاتو معرفی شدند/ نکوداشت میکاییل شهرستانی

    صادقی در بخش دیگری از صحبت‌های خود عنوان کرد: بازیگران چهار دسته‌اند؛ یک دسته بی‌استعداد هستند و آرزوی بزرگ دارند. خیلی‌ها می‌خواهند مشهور شوند اما فطرتشان آماده نیست. نشانه هوشمندی، شناسایی استعداد و توانایی است. دسته دوم مجری‌های خوبی هستند و خود را به آب و آتش می‌زنند که نظر کارگردان را جلب کنند که بد نیست اما زحمت است. دسته سوم بازیگرانی هستند که همه مفاهیم را از آن خود می‌کنند و میزانسن را به قدری درونی می‌کنند که تماشاگر رد دست کارگردان را نمی‌بیند. چنین بازیگرانی کم داریم. از این بزرگتر بازیگری خلاق است. خلاق؛ همچون پرنده‌ای که پرواز را می‌آموزد اما خودش بدون از دست رفتن زیبایی در هوا ملق می‌زند و میکاییل جز این دسته است.

    وی در بخش پایانی صحبت‌های خود اظهار کرد: مهم‌ترین ثروت ما به‌یاد مانده‌ه است؛ عواطف، آیین‌ها، فرهنگ شفاهی و اسطوره‌ای که بسیار تعیین کننده است. در تئاتر هم به‌یاد مانده‌ها از به‌جا مانده‌ها مهم‌تر است. به احترام این به‌یاد مانده‌ها، به احترام میکاییل کلاه از سر بر می‌دارم.

    سپس میکاییل شهرستانی در مراسم بزرگداشتش در عمارت نوفل‌لوشاتو عنوان کرد: از محمد رحمانیان ممنونم که درام را به من شناساند و دکتر قطب‌الدین صادقی که حکم معلم ثانی من را بعد از استاد سمندریان که معلم اول و پدر معنوی‌ام بود، دارد. نسل من خیلی عادت به نکوداشت و تشویق ندارد. وقتی «مویه جم» را به اصرار بازبین‌ها به جشنواره معرفی کردیم و قرار شد اجرا کنیم یک بازبینی به دکتر صادقی گفت می‌خواهی خود را از جایزه محروم کنی؟ ما شرکت کردیم و من ۲۸ ساله بودم و می دانید که در سال‌های اولیه کار، جایزه گرفتن ارزشمند است. به تالار وحدت رفتم و جایزه را پشت پرده‌های مخملی عوض کردند و او که جایزه را گرفت بعدها رئیس مرکز هنرهای نمایشی شد. ۲۴ سال بعد خانه تئاتر آن جایزه را به من برگرداند. «آوازه‌خان خیابان‌های منهتن» جایزه گرفت.

    وی افزود: کارهایی که با دکتر صادقی روی صحنه بردیم با استقبال روبرو شد. در «هملت» در ورودی سالن اصلی شکسته شد، آن سالن ۵۶۰ نفر ظرفیت دارد و بیش از هزار نفر آن اثر را نشسته و ایستاده دیدند. عادت به این تشویق‌ها ندارم و وقتی آن جایزه را به من برگرداندند دیگر انگیزه‌ای نداشتم. من اولین و آخرین آدم نبودم و یاد گرفتم سخت‌کوش باشم.

    وی ادامه داد: کاظم نظری را از ۱۹ سالگی می‌شناسم. یک موی او در تن آن کس که آن سال جایزه را عوض کرد، نیست. وقتی «جنایت و مکافات» را کارگردانی کردم. حسین پاکدل رئیس وقت بود که گفت مجوز ندادند و با مجوز من برو و ۱۳ شب با مجوز پاکدل روی صحنه رفتم. من کار بی‌خاصیت و برای پولشویی نمی‌کنم؛ چون بضاعتش را ندارم. در همه این سال‌ها شاید برای دو سه تئاتر که در سالن‌های دولتی روی صحنه بردیم بودجه جزئی گرفتیم.

    شهرستانی گفت: یکی از کسانی که افتخار داشتم از او یاد بگیرم دکتر پروانه مژده بود که تئاتر ابزورد را عمیق می‌شناخت. ما برای تفنن کار نکردیم. استاد سمندریان بود که گوش ما را بگیرد و رفیقی مثل قطب‌الدین صادقی کنار ما بود. سینما و تلویزیون را دوست دارم اما هرکاری را نمی‌کنم که باید تاوانش را داد.

    منتخبان ۱۴۰۱ عمارت نوفل‌شاتو معرفی شدند/ نکوداشت میکاییل شهرستانی

    میکاییل شهرستانی در ادامه خاطره‌ای از اجرای نمایش «مرگ فروشنده» به کارگردانی محمد رحمانیان را بازگو کرد. سپس با حضور کاظم نظری، قطب‌الدین صادقی، مجید جعفری، اکرم محمدی، محمد رحمانیان و داود نامور از میکاییل شهرستانی تجلیل و قدردانی شد.

    در بخش بعدی این برنامه منتخبان نمایش‌های سال ۱۴۰۱ عمارت نوفل‌لوشاتو در سه بخش‌ کارگردانی، بازیگری، تهیه‌کنندگی و حمایت‌کنندگان آثار معرفی شدند.

    منتخبین بخش کارگردانی:

    ۱. نمایش «اهل هوا» به کارگردانی محمد حاتمی، به دلیل رویکرد حرفه‌ای و کارگردانی با تجربه

    ۲. نمایش «درس بی‌پایان» به کارگردانی میلاد نیک‌آبادی

    ۳. نمایش «جنگ چهره زنانه ندارد» به کارگردانی نشاط میرمهدی

    ۴. نمایش «مائوزر» به کارگردانی پارسال گلدار (کارگردانی اول)

    ۵. نمایش «کِریم» به کارگردانی محمود حیدری (کارگردانی خلاق)

    ۶. نمایش «۲۲۲» به کارگردانی علی شایع (کارگردانی اول)

    ۷. نمایش «دِلاو» به کارگردانی جعفر مهیاری

    ۸. نمایش «مضحکه سیاه» به کارگردانی مهدی ملکی (در حوزه نمایش‌های ایرانی)

    منتخبین بخش بازیگری:

    ۱. جواد یحیوی برای نمایش «اهل هوا»

    ۲. رامونا شاه به خاطر نمایش «اوج طوفان»

    ۳. بهنام شرفی برای نمایش‌های «اهل هوا» و «شاه مردنی هیچ کجا»

    ۴. نادر فلاح به خاطر نمایش «اوج طوفان»

    ۵. آوا تدین برای نمایش «درس بی پایان»

    ۶. سوگند روستایی به خاطر نمایش «آنتی اویل»

    ۷. سجاد حمیدیان برای نمایش «درس بی‌پایان»

    منتخبین بخش تهیه‌کنندگان و حمایت‌کنندگان تئاتر:

    ۱. سجاد افشاریان برای نمایش «کا» (حمایت و پشتیبانی از گروه‌های جوان)

    ۲. هومن سیدی و معین شاه‌چراغی برای نمایش «موتور خونه»

    ۳. امین حیایی و امید حیایی برای نمایش «جنگ چهره زنانه ندارد»

    ۴. نوید محمدزاده برای نمایش «درس بی‌پایان»

    ۵. رضا بهدادنیا برای نمایش‌های «اوج طوفان» و «فقط یک ساعت آرامش» (تهیه‌کننده مستقل جهت حمایت از تئاتر)

    ۶. محمد خان‌حسینی برای نمایش «گل به خودی»

    محمد حاتمی پس از دریافت لوح، با تشکر از داود نامور برای فراهم کردن شرایط اجرای نمایش از تعطیلی تماشاخانه‌های شانو، دیوار چهارم و سپند ابراز تاسف کرد و گفت: سالنی کار می‌کند که جای تئاتر نیست. سالنی که اهالی تئاتر را به بردگی بگیرد سالن تئاتر نیست.

    نادر فلاح نیز پس از دریافت لوح تقدیرش عنوان کرد: از سال ۶۸ تئاتر کار می‌کنم، خوشحالم که تا به حال در جشنواره فجر نامزد هم نشدم، دمشان گرم که من را ندیدند، این برای من خیلی ارزش دارد. در سالن مولوی اجرای نمایش داشتم و هر شب سالن پر بود اما نیامدند کار ما را ببینند، اما استاد میکاییل شهرستانی آمد.

    رامونا شاه نیز با اشاره به سال‌های فعالیتش در تئاتر اظهار کرد: من هم خوشحالم که در جشنواره فجر دیده نشدم و نامزد جایزه‌ای نشدم.

    منبع

  • گزارش فروش نمایش‌های ایرانشهر/ «معرکه در معرکه» یک میلیاردی شد

    گزارش فروش نمایش‌های ایرانشهر/ «معرکه در معرکه» یک میلیاردی شد

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی تماشاخانه ایرانشهر، آمار فروش و تعداد تماشاگران نمایش‌های «معرکه در معرکه»، «کافه کات»، «گربه نره و روباه مکار» و «باغ آلبالو» که فروردین و اردیبهشت ماه سال جاری در سالن‌های سمندریان و ناظرزاده کرمانی به صحنه رفتند به تفکیک اجراها مشخص شد.

    نمایش «معرکه در معرکه» به کارگردانی سیاوش طهمورث که از روز پانزدهم فروردین ماه در سالن سمندریان با ظرفیت ۲۷۶ تماشاگر و قیمت بلیت ۲۰۰،۱۸۰ و ۲۲۰ هزار تومان روی صحنه رفت؛ با ۳۸ اجرا تا تاریخ بیست و نهم اردیبهشت ماه و با میزبانی از ۶۴۲۸ تماشاگر، فروشی معادل ۱ میلیارد و ۱۰۷ میلیون و ۸۵۰ هزار تومان داشته است.

    به دلیل استقبال تماشاگران اجراهای نمایش «معرکه در معرکه» تا تاریخ پنجم خرداد ماه تمدید شده است.

    نمایش «کافه کات» به کارگردانی حسین کیانی که از روز چهارم اردیبهشت ماه در سالن سمندریان با ظرفیت ۱۵۰ تماشاگر و قیمت بلیت ۱۲۰ و ۱۵۰ هزار تومان روی صحنه رفت؛ با ۲۲ اجرا تا تاریخ بیست و نهم اردیبهشت ماه توانست با میزبانی از ۱۴۶۰ تماشاگر به فروشی معادل ۱۵۸ میلیون و ۸۱۲ هزار و ۵۰۰ تومان دست پیدا کند.

    نمایش «گربه نره و روباه مکار» به کارگردانی اوشان محمودی که از روز پنجم اردیبهشت ماه در سالن ناظرزاده کرمانی با ظرفیت ۲۱۲ تماشاگر و قیمت بلیت ۱۶۰،۱۲۰ و ۲۰۰ هزار تومان روی صحنه رفت؛ با ۲۱ اجرا تا تاریخ بیست و نهم اردیبهشت ماه توانست با میزبانی از ۲۹۸۶ تماشاگر به فروش ۴۰۰ میلیون و ۷۶۰ هزار تومان دست پیدا کند.

    نمایش «باغ آلبالو» به کارگردانی میکائیل شهرستانی که از روز بیست و پنج فروردین ماه در سالن ناظرزاده کرمانی با ظرفیت ۲۱۲ تماشاگر و قیمت بلیت ۱۵۰ هزار تومان روی صحنه رفت؛ با ۲۹ اجرا تا تاریخ بیست و نهم اردیبهشت ماه و با میزبانی از ۲۵۷۷ تماشاگر، فروشی معادل ۲۸۴ میلیون و ۱۶۵ هزار تومان داشته است.

    منبع

  • «باغ آلبالو» چگونه ویران شد؟/ اضمحلال اشرافیت

    «باغ آلبالو» چگونه ویران شد؟/ اضمحلال اشرافیت

    به گزارش تئاتر آنلاین، میکاییل شهرستانی بازیگر، مدرس و کارگردان تئاتر در تازه‌ترین فعالیتش به سراغ «باغ آلبالو» نمایشنامه شناخته شده آنتون چخوف رفته است و با طراحی و دراماتورژی جدید این اثر نمایشی را با همراهی هنرجویانش به صحنه برده است.

    شهرستانی در گفتگویی که پیش از این با تئاتر آنلاین داشت درباره رویکردش به متن چخوف گفته بود: نمایش «باغ آلبالو» اثری کاملاً متفاوت با نمایشنامه چخوف است و تماشاگرانی که به دیدن نمایش بنشینند، متوجه می‌شوند که این «باغ آلبالو» دیگر نمایشنامه چخوف نیست و بیشتر متعلق به خودم است بنابراین به مخاطبان پیشنهاد می‌کنم اول کار را ببینند و بعد قضاوت کنند. «باغ آلبالو» آخرین نمایشنامه چخوف است و به دوران انقلاب نافرجام ۱۹۰۵ روسیه بر می‌گردد. این نمایشنامه تحولاتی را یادآور می‌شود که در آن دوره اشرافیت سپری شده و دوره تازه ای در حال بنیان گذاری است. من نمایشنامه «باغ آلبالو» را بسیار دوست دارم و تلاش کردم چه در طراحی و بازی‌ها و چه دراماتورژی نمایشنامه، اجرای متفاوتی از «باغ آلبالو» روی صحنه ببرم که امیدوارم این‌طور باشد.

    «باغ آلبالو» آخرین اثر آنتون چخوف است که در سال ۱۹۰۳ نوشته شده و در سال ۱۹۰۴ برای اولین بار در تئاتر هنری مسکو به کارگردانی کنستانتین استانیسلاوسکی روی صحنه رفته‌است.

    این اثر نمایشی از نمایشنامه‌های مهم و مشهور آنتون چخوف است که زندگی رو به زوال خانواده‌ای اشرافی در روسیه را به تصویر می‌کشد. باغ آلبالوی خازره انگیز مادام رانوسکی به دلیل بدهی بانکی در معرض فروش است و وضعیت مالی خانواده در حال فروپاشی‌ست اما هیچکدام از افراد خانواده کاری برای حفظ میراث خانوادگی شان انجام نمی‌دهند. داستان نمایش درباره فروپاشی طبقه اشراف و ثروتمند روسیه در اثر جاه طلبی و ولخرجی و به قدرت رسیدن دهقان زاده‌های تازه به دوران رسیده‌ای است که قرار است جا پای خانواده‌ای با اصالت بگذارند.

    «باغ آلبالو» چگونه ویران شد؟/ اضمحلال اشرافیت

    در توضیح اجرای این نمایش آمده است: اجرا کلاسیک و وفادار به متن است. در طراحی صحنه تفکیکی برای تغییرات مکانی در نظر گرفته نشده و تمام اجرا در یک صحنه بازی می‌شود. گروه بازیگری از شاگردان میکائیل شهرستانی هستند و نمایش کاری کارگاهی است که در روزهای زوج و فرد، ۲ گروه متفاوت اجراگر آن هستند. موسیقی زنده از نکات برجسته این اجرا است.

    «باغ آلبالو» چگونه ویران شد؟/ اضمحلال اشرافیت

    داود بیتاء، اعظم قنبری، رعنا صفاری سیاهکلی، امیرحسین نسیمی، مژگان کامجو، درسای سبحه، پگاه مجدالدین، نسا بامداد، علیرضا آژیده، فرهاد اعتمادی رسولی، مرضیه ساکی، منصوره هروی، آرین نعیمی، امید فتحی، بابک پایوند، زهره گل سرخی، شقایق سیدین، امیرعلی حیدری، مجید حسینی، هادی دلیر آقایی بازیگران این اثر نمایشی هستند

    «باغ آلبالو» چگونه ویران شد؟/ اضمحلال اشرافیت

    نمایش «باغ آلبالو» از ۲۵ فروردین ماه اجرای خود را در سالن ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایرانشهر آغاز کرده و تا ۲۹ اردیبهشت ساعت ۲۰:۳۰ روی صحنه خواهد بود.

    منبع

  • اجرای «باغ آلبالو» به احترام تماشاگران/ اول ببینید بعد قضاوت کنید

    اجرای «باغ آلبالو» به احترام تماشاگران/ اول ببینید بعد قضاوت کنید

    میکاییل شهرستانی کارگردان و مدرس تئاتر و بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون که به تازگی نمایش «باغ آلبالو» را در سالن ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایرانشهر به صحنه برده است درباره رویکردی که در اجرا نسبت به نمایشنامه آنتون چخوف داشته است، به خبرنگار مهر گفت: نمایشنامه «باغ آلبالو» را براساس توانایی بازیگرها و شرایط روز دراماتورژی کرده‌ام از این رو کار فشرده‌تر شده و برخی شخصیت‌هایی که حضور کوتاهی دارند و همچنین حواشی غیر لازم از کار حذف شده است. اتفاقات نمایش نیز جلوی عمارت باغ رخ می‌دهد.

    وی ادامه داد: نمایش حدود ۸۵ دقیقه است و در روزهای زوج و فرد طبق روال چند سال گذشته آثارم، بازیگران متفاوتی در آن به ایفای نقش می‌پردازند به جز چند نفری که در هر شب ثابت هستند. این نمایش قرار بود مهر ماه اجرا شود که به دلیل شرایط اجتماعی که پیش آمد اجرا امکان پذیر نبود تا اینکه با توافقی که با مدیریت تماشاخانه ایرانشهر داشتم، قرار شد «باغ آلبالو» از ۲۵ فروردین ماه در سالن ناظرزاده کرمانی به صحنه برود.

    شهرستانی درباره پیش بینی‌اش از استقبال مخاطبان از کار با توجه به اینکه در چند ماه اخیر تئاتر با مشکلاتی از جمله جذب مخاطب روبرو بوده است، بیان کرد: من به احترام تماشاگران تئاتر در مهر ماه سال گذشته کارم را اجرا نکردم و الان هم به احترام همان تماشاگرانی که این روزها به دیدن آثار روی صحنه می‌نشینند به خودم اجازه دادم که «باغ آلبالو» روی صحنه بیاید و واقعاً هم نمی دانم نمایش قرار است با چه اقبالی روبرو شود و گردن ما هم از مو باریک‌تر است. نمایش «باغ آلبالو» اثری کاملاً متفاوت با نمایشنامه چخوف است و تماشاگرانی که به دیدن نمایش بنشینند، متوجه می‌شوند که این «باغ آلبالو» دیگر نمایشنامه چخوف نیست و بیشتر متعلق به خودم است بنابراین به مخاطبان پیشنهاد می‌کنم اول کار را ببینند و بعد قضاوت کنند.

    کارگردان نمایش «هملت» یادآور شد: ما در طول چند سال اخیر از هیچ منبع دولتی چه مادی و چه معنوی حمایت نشده‌ایم و عرصه روز به روز به ما تنگ‌تر شده است. در طول کرونا اولین جایی که تعطیل شد تئاتر بود و در ناآرامی‌های اخیر نیز با وجودی که همه کسبه مشغول فعالیت بودند اما باز هنرمندان در مظان اتهام قرار گرفتند. البته من خودم ترجیحاً کار نمی‌کنم و در طول ۶-۷ ماه اخیر بازی در ۲ سریال و یک فیلم سینمایی را رد کردم چون شرایط روحی‌ام اجازه فعالیت به من نمی‌داد و کسی را هم از کار کردن یا نکردن منع نمی‌کنم اما مانند برخی‌ها هم پوزیشن مخالف به خودم نمی‌گیرم ولی در کنارش مشغول بازی در فیلم و سریال‌های مختلف شبکه نمایش خانگی باشم. با این وجود تئاتر کار کردن با کارهای دیگری که من به شکل شخصی می‌پذیرم، فرق دارد چون این کار پروسه‌ای است که با هنرجویانم طی می‌کنم و ۶ ماه دیرتر یا زودتر بالاخره باید روی صحنه برود و «باغ آلبالو» هم جزو همین برنامه ریزی های تئاتری است و بازیگران نمایش که از هنرجویان قدیمی من هستند بعد از یک سال و نیم تمرین باید نتیجه زحماتشان را روی صحنه می‌دیدند.

    این مدرس تئاتر در پایان صحبت‌هایش بیان کرد: «باغ آلبالو» آخرین نمایشنامه چخوف است و به دوران انقلاب نافرجام ۱۹۰۵ روسیه بر می‌گردد. این نمایشنامه تحولاتی را یادآور می‌شود که در آن دوره اشرافیت سپری شده و دوره تازه ای در حال بنیان گذاری است. من نمایشنامه «باغ آلبالو» را بسیار دوست دارم و تلاش کردم چه در طراحی و بازی‌ها و چه دراماتورژی نمایشنامه، اجرای متفاوتی از «باغ آلبالو» روی صحنه ببرم که امیدوارم این‌طور باشد.

    داود بیتاء، اعظم قنبری، رعنا صفاری سیاهکلی، امیرحسین نسیمی، مژگان کامجو، درسای سبحه، پگاه مجدالدین، نسا بامداد، علیرضا آژیده، فرهاد اعتمادی رسولی، مرضیه ساکی، منصوره هروی، آرین نعیمی، امید فتحی، بابک پایوند، زهره گل سرخی، شقایق سیدین، امیرعلی حیدری، مجید حسینی، هادی دلیر آقایی بازیگران این اثر نمایشی هستند که از ۲۵ فروردین تا ۲۹ اردیبهشت ساعت ۲۰:۳۰ در سالن ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه است.

    در خلاصه داستان نمایش آمده است: پس از چند سال زندگی در پاریس، مادام رانوسکایا به زادگاهش باز می‌گردد. باغی که گذشته‌ای پر تلاطم را به خاطرش می‌آورد؛ گذشته‌ای که هنوز هم در باغ، بازگشت او را به کمین نشسته است…

    منبع

  • میکائیل شهرستانی «باغ آلبالو» را به صحنه می‌برد

    میکائیل شهرستانی «باغ آلبالو» را به صحنه می‌برد

     

    به گزارش تئاتر آنلاین، و به نقل از روابط عمومی تماشاخانه ایرانشهر، نمایش «باغ آلبالو» اثر آنتوان چخوف با طراحی، دراماتورژی و کارگردانی میکائیل شهرستانی از تاریخ ۲۵ فروردین ماه هر شب ساعت ۲۰:۳۰ اجراهای خود را در سالن ناظرزاده کرمانی تماشاخانه‌ ایرانشهر آغاز می‌کند.

    داود بیتاء، امیرحسین نسیمی، مرضیه ساکی، منصوره هروی، آرین نعیمی، امید فتحی، پگاه مجدالدین، نساء بامداد، اعظم قنبری، رعنا صفاری سیاهکلی، فرهاد اعتمادی ‌رسولی، علیرضا ‌آژیده، مژگان کامجو، درسای ‌سبحه، بابک ‌پایوند، زهره گل سرخی، شقایق سیدین، امیرعلی حیدری، آرین نعیمی، مجید حسینی و هادی دلیر آقایی بازیگران این اثر نمایشی هستند.

    مراسم فرش بژ اسکار

  • چالش‌های اجرای همزمان سه نمایش

    چالش‌های اجرای همزمان سه نمایش

    به گزارش تئاتر آنلاین، میکائیل شهرستانی بازیگر و کارگردان تئاتر که این روزها ۲ اثر نمایشی «پیش از صبحانه» و «شاعر» را در مقام کارگردان و نمایش «اسم» را به عنوان طراح در خانه نمایش مهرگان روی صحنه دارد، درباره چالش‌های تجربه اجرای همزمان سه نمایش به مهر گفت: اجرای سه نمایش به طور همزمان بسیار دشوار است. پیش از این ۲ نمایش را پشت هم ساپورت کرده بودم اما سه نمایش را نه. راستش آماده سازی‌شان بسیار وقتم را گرفت و چالش برانگیز بود و هنوز هم لابلای اجراها از تمرین دوری نمی‌کنیم تا نقایص باقیمانده برطرف شود؛ نقایصی که تنها با تمرین مرتفع می‌شوند نه اجرا در برابر تماشاگر و خوشحالم که این تلاش‌ها به بار نشست و سه نمایش دیدنی را آماده کردیم.

    وی در پاسخ به این پرسش که چرا چندسالی است از دنیای حرفه‌ای تئاتر فاصله گرفته و ترجیح می‌دهد با هنرجویانش کار کند، توضیح داد: از دنیای به‌قول شما حرفه‌ای فاصله نگرفتم. بیشتر از سال‌های قبل تلاش می‌کنم تا هنرپیشه‌های بیشتری را تربیت و به تئاتر معرفی کنم که تمامی با رفتار و اخلاقی حرفه‌ای به این کسوت ورود می‌کنند اما اگر منظورتان همکاری با دوستان متقدم است، باید عرض کنم این امکان برای بنده هر ۱۰ سال یک بار فراهم می‌شود آن هم با کلی دردسر. بازیگران پرسابقه متوقع‌اند و توقع شان هم بجاست‌. از این راه ارتزاق می‌کنند. عمرشان را در این راه هزینه کرده‌اند و بسیاری شان کار و شغل دیگری ندارند. نمی‌شود گفت بیا با من سه ماه تمرین کن و به صحنه برو، بی هیچ پشتوانه و تعهد مالی و تهیه کننده‌ای. ولی کارهای دانشجویی که معمولاً هزینه‌هایش را خودم بر عهده می‌گیرم، امکان مناسبی است تا هم هزینه کمتری بپردازم و هم ظهور چهره‌های تازه و جدیدی که سواد این کار را داشته باشند، درست تربیت شوند، بدانند از هنر (تئاتر) چه می‌خواهند و مخاطبان چه توقعاتی از آنها دارند که باید برآورده کنند، برایم امکان‌پذیرتر است.

    شهرستانی درباره انتخاب این سه نمایشنامه برای اجرا بیان کرد: بی‌تردید نمایشنامه‌ها همگی انتخاب بنده است و دلایلِ آموزشی و یا تربیتی و اجتماعی دارد. در این میان نمایش «اسم» جایگزین نمایش «پیک نیک در میدان جنگ» شد که کار پر دردسری هم از کار درآمد. بازیگران زیادی برای نقش کلود انتخاب شدند؛ یکی کرونا گرفت، یکی توقع مالی زیادی داشت، یکی نمی‌توانست و مناسب نبود، یکی پروژه‌های متعددی را می‌خواست همزمان با این نمایش هماهنگ کند، دیگری بی انضباط بود و … نهایتاً نقش به دستیار نمایش آقای سلیمانی رسید که به نظرم از همه آنها مناسب‌تر است. وی حداکثر تلاشش را کرد و می‌کند و این در حالی ست که در ۲ نمایش دیگر هم دستیار من است و در یکی شان نقش کوتاهی هم به عنوان شاعر ایفا می‌کند و این برایم قابل تحسین و ستایش است. او یکی از شاگردانم است که با جدیت اهدافش را دنبال می‌کند و مسئولیت پذیر است و گروه به او اعتماد کرد و از این اعتماد هم نتیجه گرفت. البته از تلاش گروه در آماده سازی وی هم نباید گذشت؛ از کارگردان تا همکاران بازیگر.

    بازیگر نمایش «سحوری» درباره میزان استقبال از نمایش عنوان کرد: تا امروز استقبال از کارها خوب بوده است. با توجه به ترس خیلی‌ها از کرونا و عدم تبلیغات گسترده برای نمایش به این دلیل که هیچ گاه اهل شوآف کردن و تبلیغات دروغین نبودم و در عین حال از به اصطلاح «چهره» هم هیچ وقت در کارهایم استفاده نمی‌کنم، از بازخوردهای هر سه نمایش و عکس‌العمل مخاطب بسیار راضی‌ام.

    وی در پایان صحبت‌هایش متذکر شد: امیدوارم با اطلاع رسانی‌هایی که افراد گروه و روابط عمومی و اهالی رسانه انجام می‌دهند استقبال بیشتری از نمایش‌ها شود. هر چند نمایش «شاعر» از بین سه نمایش، ۳ شب با تکمیل ظرفیت اجرا شد. با توجه به اینکه گروه ما از تمام ظرفیت سالن استفاده نمی‌کند و پروتکل‌ها را شدیداً مراعات می‌کنیم که خدای نکرده نه تماشاگر متضرر شود و نه خطری برای گروه داشته باشد این میزان استقبال قابل توجه است.

    نمایش‌های «پیش از صبحانه» و «شاعر» به طراحی و کارگردانی میکائیل شهرستانی به ترتیب هر روز ساعت ۱۷:۳۰ و ۱۸:۳۰ در سالن ۲ خانه نمایش مهرگان روی صحنه می‌روند.

    همچنین نمایش «اسم» به کارگردانی شیرین فرخنده نژاد و طراحی میکائیل شهرستانی نیز هر روز ساعت ۲۰ در سالن شماره ۲ خانه نمایش مهرگان اجرا می‌شود.

  • میکاییل شهرستانی با سه نمایش در خانه نمایش مهرگان

    میکاییل شهرستانی با سه نمایش در خانه نمایش مهرگان

    نمایش‌های «شاعر» و «پیش از صبحانه» به کارگردانی میکاییل شهرستانی و «اسم» به کارگردانی شیرین فرخنده نژاد و طراحی میکاییل شهرستانی در تماشاخانه مهرگان روی صحنه می‌روند.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی نمایش‌ها، «شاعر» به طراحی و کارگردانی میکاییل شهرستانی و نویسندگی داریو نیکودمی هر روز ساعت ۱۸:۳۰ در سالن شماره ۲ خانه نمایش مهرگان روی صحنه می‌رود.

    در این اثر نمایشی بهمن هراتی، شقایق سیدین، مرجان رزم آزما، پریسا ‌محمدی، احسان قلی زاده، کامران عبدالهی، امین نانگیر، مصطفی مهری، احسان رحمتی، دلارام زرگر، محمد سلیمانی، محمدرضا لایقی و سعید ‌پارسا ایفای نقش می‌کنند.

    در خلاصه داستان نمایش «شاعر» آمده است: در ساعت ۴ عصر به دعوت دختر بزرگ خانه اعضای خانواده به جلسه‌ای دعوت می‌شوند. آنها هر یک حدس و گمانه زنی هایی می‌ زنند که همگی اشتباها ست‌ و تنها با ورود دختر خانواده (کلاریسا) از راز این جلسه مهم باخبر می‌شویم و …

    غر زدن «پیش از صبحانه»

    همچنین نمایش «پیش از صبحانه» به طراحی و کارگردانی میکاییل شهرستانی، نویسندگی یوجین ‌اونیل و ترجمه صادق چوبک هر روز ساعت ۱۷:۳۰ در سالن ۲ خانه نمایش مهرگان روی صحنه می‌رود.

    در این اثر نمایشی مرجان رزم آزما (روزهای فرد) و دلارام زرگر (روزهای زوج) به ایفای نقش می‌پردازند.

    در خلاصه داستان نمایش «پیش از صبحانه» آمده است: خانم رولند کارگر تولید لباسی است که با وجود داشتن همسر، در زیرزمین ساختمانی زندگی را به سختی سپری می‌کند. زندگی سراسر رنج و درد که او را به‌ زنی تلخکام و تند با رفتارهایی عصبی تبدیل کرده است. او پیش از آنکه به سرِ کارش برود می خواهد ناشتایی را آماده کند و در عین حال غر می زند که دیگر اقتضای طبیعتش شده است؛ تنها راهی که برای ادامه این زندگی برایش باقی مانده و به اینکار در طول کار و آماده سازی صبحانه آنقدر ادامه می‌دهد تا …

    از دیگر عوامل نمایش های «شاعر» و «پیش از صبحانه» می‌توان به طراح صحنه و چهره پردازی: میکاییل ‌شهرستانی، چهره پرداز: زهره قنبری، طراح لباس: شیرین ‌فرخنده ‌نژاد، طراح پوستر و بروشور: ندا ‌رضایی، انتخاب موسیقی: درسا ‌شهرستانی، دستیار: محمد سلیمانی، عکاس: بابک ‌حقی، ساخت تیزر: بهادر ‌باستان ‌حق، کاری از آکادمی بازیگری ژیوار (با مدیریت رویا اسدی) اشاره کرد.

    ماجرای اسم گذاری برای کودک به دنیا نیامده

    نمایش «اسم» به نویسندگی الکساندر دولاپتولیر و ماتیو ‌دولاپورت، کارگردانی شیرین ‌فرخنده ‌نژاد و طراحی میکاییل شهرستانی هر روز ساعت ۲۰ در سالن شماره ۲ خانه نمایش مهرگان روی صحنه می‌رود.

    در این اثر بهادر ‌باستان ‌حق، الهام ‌رضایی، محمد سلیمانی، مهدی ‌ارجمند، شیما زادپور ایفای نقش می کنند.

    در خلاصه داستان نمایش «اسم» آمده است: در شبی آرام و معمولی لیز و همسرش پی‌یر که استاد ادبیات فرانسه است منتظر مهمانانشان هستند که با ورود آنها در پی اسم گذاری برای برادرزاده‌ به دنیا نیامده‌ لیز، دچار اختلاف نظر می‌شوند به طوری که هر کدام درونیات خود را نسبت به دیگری بر ملا می‌کنند و این به اتفاقاتی می‌انجامد که سرانجام …

    از دیگر عوامل این اثر می‌توان به مترجم: شهلا حائری، مشاور کارگردان: میکاییل ‌شهرستانی، طراح صحنه و طراح چهره پردازی: میکاییل ‌شهرستانی، چهره پرداز: زهره قنبری، طراح لباس: شیرین ‌فرخنده ‌نژاد، طراح پوستر و بروشور: ندا ‌رضایی، انتخاب موسیقی: الهام ‌رضایی، دستیار: محمد سلیمانی، عکاس: بابک ‌حقی، ساخت تیزر: بهادر ‌باستان ‌حق اشاره کرد.

    علاقه مندان جهت تماشای این نمایش‌ها که از ۹ دی هر روز به غیر از شنبه‌ها در سالن شماره ۲ خانه نمایش مهرگان روی صحنه رفته اند، می‌توانند به آدرس خیابان انقلاب، خیابان خارک، بن بست اول، پلاک ۵ مراجعه کنند.

  • توضیح منیژه محامدی درباره یک ادعا/ حقیقت همیشه حقیقت است

    توضیح منیژه محامدی درباره یک ادعا/ حقیقت همیشه حقیقت است


    منیژه محامدی در یادداشتی درباره صحبت‌هایی که در کتاب «خاطره‌بازی پیشکسوتان تئاتر» از قول یکی از هنرمندان درباره وی مطرح شده است، توضیحاتی ارائه داد.

    به گزارش خبرنگاری مهر، منیژه محامدی کارگردان و مترجم تئاتر ایران در پاسخ به مطلبی که از قول میکائیل شهرستانی بازیگر و کارگردان تئاتر در کتاب «خاطره بازی پیشکسوتان تئاتر» نوشته پیمان شیخی مبنی‌بر اینکه وی از حضور در ۲ نمایش منیژه محامدی انصراف داده است و به دنبال حضور نیافتن وی هنرمندان دیگری نیز حاضر به بازی در این آثار نشدند، منتشر شده است یادداشتی در اختیار تئاتر آنلاین قرار داده و چگونگی اتفاقاتی را که در آن سال‌ها افتاده توضیح داده است.

    در یادداشت منیژه محامدی آمده است:

    «در کتاب «خاطره بازی پیشکسوتان تئاتر» نوشته پیمان شیخی که جدیداً به دستم رسیده است مصاحبه‌ای که با میکائیل شهرستانی انجام گرفته نظرم را جلب کرد.(صفحه ۱۲۵ کتاب) وی در رابطه با ۲ نمایش گروه پیوند، ادعاهایی مطرح کرده‌اند که ملزم می‌دانم به آن‌ها پاسخ دهم.

    ۲ نمایشی که ایشان به عنوان بازیگر مدتی در تمرین‌ها حضور داشتند نمایش «پرواز بر فراز آشیانه فاخته» سال ۱۳۶۴ و «دادگاه نورنبرگ» سال ۱۳۷۷ بود و من بسیار متعجب شدم که چگونه می‌شود اینقدر دروغ گفت وقتی بیشتر هنرمندان این ۲ نمایش زنده هستند.

    آقای شهرستانی از نمایش «پرواز بر فراز آشیانه فاخته» اخراج شدند چون به پیشکسوت و بزرگ‌تر خود بی‌احترامی کرده بودند. زنده یاد خسرو شکیبایی با توافق هردویمان از نقش اصلی نمایش کناره گرفت و تا روز آخر نمایش پشت صحنه و در سالن ما را همراهی کرد. پیشنهادات خوبی را که داده بود، اجرا کردیم و حتی کت چرمی خود را به بازیگر بعدی آتیلا پسیانی داد تا در نمایش استفاده کند و خانم ایشان پروین کوشیار هم در نمایش بازی کرد. خسرو، دوست و همکار قدیمی محمد اسکندری (همسر من) بود و نبودن او در «پرواز بر فراز آشیانه فاخته» رابطه‌ای را خراب نکرد و همچنان به دوستی‌مان ادامه دادیم.

    همچنین زنده یاد بهروز مسروری که قبل‌ها دانشجوی خودم در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود به علت مشکل خانوادگی در شمال که اهل آنجا بود مجبور به ترک نمایش شد و هیچوقت دلخوری و ناراحتی با ایشان در کار نبود.

    پس از آن در سال ۱۳۷۷ محمد اسکندری در نمایش تلویزیونی کار می‌کرد که گویا با آقای شهرستانی هم آنجا بوده و بعد از سال‌ها همدیگر را دیده بودند. ما هم می‌خواستیم تمرین نمایش «دادگاه نورنبرگ» را شروع کنیم و دنبال بازیگر بودیم. محمد، میکائیل شهرستانی را پیشنهاد داد. رفتار آقای شهرستانی را در نمایش «پرواز بر فراز آشیانه فاخته» به او یادآوری کردم. اما همسرم به من گفت: «آن موقع جوان بوده و تجربه نداشته حالا فرق می‌کند. به درد فلان نقش می‌خوره. ازش بخواه که بیاد.»

    من هم قبول کردم و به ایشان تلفن زدم و حتی گفتم امیدوارم مثل سابق نباشی و اخلاقت خوب شده باشد.» شهرستانی قبول کرد با آرامش با ما همکاری کند. چون در رادیو کار می‌کرد گاهی در تمرین نمی‌توانست حاضر شود. آخرین روزی که سر تمرین نبود من یک میزانس جدید دادم و از دستیارم خواستم جای آقای شهرستانی تمرین کند. فردا آن روز که ایشان تشریف آوردند با عصبانیت گفتند: «چرا دستیار، به جای من میزانس جدید را کار کرده، من دیگه کار نمی‌کنم» بعد تکس را برداشتند و از در بیرون رفتند. بازیگرهای دیگر تعجب‌زده خواستند به دنبال ایشان بروند و از ایشان بخواهند که برگردند اما من اجازه ندادم. چون کسی که گروه را اینگونه ترک می‌کند، یعنی بی‌احترامی کرده که از نظر من پذیرفتی نیست و جایی در کنار گروه ندارد بنابراین بازیگر دیگری (زنده یاد فریبرز سمندپور) جایگزین وی شد.

    مدتی بعد از مرکز هنرهای نمایشی زنگ زده شد و سوال که آیا تمرین‌های ما تعطیل شده که گفتیم نه، گفتند آقای شهرستانی گفتند تعطیل شده است. در ضمن ایشان بازیگر دیگری را به گروه معرفی کرده بودند به نام زنده یاد خسرو فرخزادی که صبح قبل از شب اولین اجرای نمایش به وسیله آقای علی زرینی اطلاع دادند که به صحنه نخواهند رفت. به منزلشان تلفن کردم، خانمشان گفتند: «پولشان را خوردین نمی‌آیند.» در صورتی که شب بازبینی آقای سلیمی رئیس وقت مرکز از کار قبلی خوشش آمده بود و دستور داد قسط اول نمایش پرداخت شود که همه گروه چکشان را دریافت کرده و رسید دادند، شاید هنوز رسید آقای فرخزادی را داشته باشم.

    به هر حال طی چند ساعت بازیگر دیگری جایگزین شد؛ محسن زهتاب که همیشه با عشق به گروه یاری رسانده است. یک ساعت قبل از اجرا دوباره از مرکز هنرهای نمایشی تماس گرفته شد و گفتند «چه شده مگر امشب اجرا نمی‌روید؟» که ما پاسخ دادیم «می‌رویم» اما گفتند آقای شهرستانی فرمودن «به دلیل عدم حضور آقای فرخزادی اجرا کنسل است.»

    اتفاق را توضیح دادم و رئیس مرکز آقای فرخزادی را برای یک سال از رفتن به صحنه منع کرد. بعد هم شنیدم آقای شهرستانی از ایشان خواستند با نرفتن به روی صحنه باعث کنسل شدن نمایش بشوند.

    آقای شهرستانی سعی در به هم زدن و اجرا نرفتن نمایش «دادگاه نورنبرگ» داشت و حالا بعد از چندین سال می‌خواهد جور دیگری مسائل را به نفع خود بیان کنند، اشکال ندارد. ولی همیشه حقیقت، حقیقت است. در ضمن همکارانم در این ۲ نمایش می‌توانند صحت سخنان مرا تایید کنند.»

  • میکاییل شهرستانی چطور به مقام «سحوری» رسید

    میکاییل شهرستانی چطور به مقام «سحوری» رسید

    نمایش «سحوری» به نویسندگی و کارگردانی قطب‌الدین صادقی و بازی میکاییل شهرستانی از جمله نمایش‌های خاطره‌انگیز دهه ۸۰ است که بعد از گذشت سال‌ها همچنان در ذهن علاقه‌مندان باقی مانده است.

    تئاتر آنلاین – گروه هنر- آروین موذن‌زاده: تئاتر ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی و با سپری کردن بیش از ۴ دهه پا به قرنی تازه گذاشت؛ در این عمر سپری شده ۴۳ ساله، آثار مختلفی با موضوعاتی متنوع از دفاع مقدسی، دینی، کمدی، اجتماعی و … تولید و در سالن‌های تئاتر به صحنه رفتند. برخی از این آثار بسیار جریان ساز بودند و برخی آثار خاطره‌انگیز و پرمخاطب.

    شاید خالی از لطف نباشد مروری داشته باشیم بر آثاری که طی دهه‌های ۶۰، ۷۰، ۸۰ و ۹۰ تولید و اجرا شدند، روندی که این آثار برای تمرین و تولید طی کردند، گروهی که در تولید و اجرای اثر حضور داشتند و دیدن تصاویر این اجراها اعم از عکس یا فیلم.

    از این رو در گروه هنر تئاتر آنلاین تصمیم بر این شد که از آغاز سال ۱۴۰۰ با جمع‌آوری اطلاعات مختلف اجراهای ۴ دهه گذشته، مروری بر تولیدات تئاتر ایران در این بازه زمانی داشته باشیم.

    نمایش «سحوری» به کارگردانی قطب‌الدین صادقی

    نمایش «سحوری» نوشته و کار قطب‌الدین صادقی از جمله نمایش‌هایی است که با وجود اینکه نزدیک به ۲۰ سال از اجرای آن می‌گذرد همچنان در ذهن مخاطبان تئاتر باقی مانده و در کنار آثاری چون «مویه جم»، یادگار زریران»، «سرود مترسک پرتغالی»، «مده آ»، «عادل ها» و … از جمله آثار مورد توجه این هنرمند و پژوهشگر تئاتر محسوب می‌شود.

    این اثر نمایشی بعد از حضور در بیستمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر در سال ۸۰ از فروردین ۸۱ در تالار سایه مجموعه تئاتر شهر به صحنه رفت و با استقبال تماشاگران نیز همراه شد. بازی میکائیل شهرستانی در این نمایش یکی از ماندگارترین نقش آفرینی‌هایی است که وی در تئاتر از خود به یادگار گذاشته است. همکاری صادقی و شهرستانی از اواخر دهه ۶۰ آغاز شد و این زوج کارگردان – بازیگر در طول دهه ۷۰ نمایش‌های مختلفی را به صحنه بردند که اغلب جزو آثار ماندگار کارنامه کاری‌شان به حساب می‌آید نمایش‌هایی چون «سی مرغ، سیمرغ» در سال ۶۸، «هملت» در سال ۷۰، «بهرام چوبینه» در سال ۷۱، «مویه جم» در سال ۷۳، «زنان صبرا، مردان شتیلا» در سال ۷۶، «آرش» در سال ۷۷ و «سحوری» در سال ۸۰-۸۱ که این همکاری بعد از «سحوری» به مدت ۱۰ سال قطع شد تا اینکه در سال ۹۰ صادقی با نمایش «اگر نرفته بودی» و سال ۹۱ با «مکبث» دوباره باب همکاری با میکائیل شهرستانی را باز کرد که البته «مکبث» همچنان آخرین همکاری این ۲ هنرمند به حساب می‌آید.

    در توضیح داستان این اثر نمایشی آمده است: این نیمه شب بر در خانه‌ای متروک در میدانچه شهری کهن، مردی سحوری می‌زند، همسایگان بیرون می‌ریزند و او را سرزنش می‌کنند. مرد سحوری زن برای تنها همسایه‌ای که خواب را در چشم می‌کشد تا بداند که بر مرد سحوری‌زن چه رفته است، حکایت عشق و شیدایی و غفلت خود را روایت می‌کند.

    میکاییل شهرستانی، هانا علیمرادی، سولماز علیزاده، هومن شباهنگ، پیمان یاقوتی، مسعود ترغبی، محمدرضا میرحسینی، بازیگران این نمایش بودند. آهنگساز نمایش نیز وحید زردی بوده است.

    قطب‌الدین صادقی در گفتگو با تئاتر آنلاین درباره چگونگی شکل‌گیری این اثر نمایشی عنوان کرد: شکل‌گیری «سحوری» به این دلیل بود که من متوجه شدم که نسل جدید زیاد راجع به عشق چیز زیادی نمی‌داند و بیشتر التهاب تن را می‌شناسند و روابطشان خیلی مختصر است و زود شروع و تمام می‌شود در حالی که مهمترین ویژگی عشق در ماندگاری و ژرفایی و تمامیت خواهی‌اش است و هیچ چیز مثل عشق مداومت ندارد. عشق یعنی انحصار یعنی اینکه یک نفر همه دنیای تو باشد و تو هم همه دنیای او. از این رو به سراغ روایت یک آئین مهری و داستانی بسیار زیبا درباره عشق رفتم.

    وی ادامه داد: من در کودکی دیده بودم که چند دهل زن سحرگاه بر بلندترین نقطه سنندج دهل می‌زنند و همیشه برایم سوال بود که چرا این کار را می‌کنند تا اینکه بزرگ شدم و در دفتر چهارم مثنوی مولانا اصل داستان را خواندم و متوجه شدم که این کار یک آئین هزاران ساله است و به معنای به استقبال خورشید و بدرقه خورشید رفتن است. در آن دوران دهل زنان و مطربان در ماه رمضان جلوی در خانه بزرگان شهر می‌رفتند و با دهل زدن آنها را برای سحر از خواب بیدار می‌کردند در حالی که در داستان مولانا شاهد هستیم که دهل زن نیمه شب در ماهی غیر از رمضان مشغول دهل زدن بر در خانه‌ای است که کسی در آن ساکن نیست و شروع می‌کند به روایت داستان عاشقی خودش.

    صادقی با اشاره به اینکه این داستان را تبدیل به روایتی از جستجوی عشق کرده است، گفت: در روایت داستان عاشق، وی برای رسیدن به هدفش از ثروت و قدرت و چیزهای دیگر می‌گذرد تا اینکه زمانی که قرار است به معشوقش برسد خوابش می‌برد و اینجا معشوق می‌آید و در جیب او گردو می‌گذارد و می‌گوید شرط عاشق بودن بیدار بودن تا پایان کار است و تو فعلاً باید گردو بازی کنی. این بخش از داستان که از یکی دیگر از داستان‌های مولانا وام گرفته شده، تلنگری است به افرادی که تا پایان توان پایبندی به تعهد عاشقانه را ندارند و مولانا با این افراد به این شکل با سخره حرف می‌زند.

    وی یادآور شد: ما در دهل زنی مقام سحوری داریم و در طول تمرینات نمایش میکائیل شهرستانی هم دهل زنی را فراگرفت و هم به مقام سحوری در دهل زنی رسید. تاکید بر اهمیت عشق و روابط عاطفی ریشه دار و رسیدن به ارزش‌هایی که در روابط و روانشناسی انسان‌ها هرگز کهنه نمی‌شود، لب کلام این نمایش بود و در واقع واکنشی بود علیه این مادی گرایی سبُکِ روزمره ای که گریبان همه را گرفته است و انگشت نهادن بر بعد معنوی عشق که چقدر سازنده و پاک کننده و در اعتلای شخصیت و روح و روان انسان کارگر است.

    وی در پایان صحبت‌هایش با اشاره به میزان استقبالی و بازخوردهای مثبتی که از این نمایش دریافت کرده است، بیان کرد: استفاده از آئین‌های کهن هزاران ساله در خدمت مفاهیم اساسی و ارزشمندی که در ارتباط با رخدادهای روز هم باشند هدف اصلی من از تولید نمایش «سحوری» بود.

  • تعطیلی یک روزه تئاتر شهر و تماشاخانه سنگلج

    تعطیلی یک روزه تئاتر شهر و تماشاخانه سنگلج


    مجموعه تئاتر شهر و تماشاخانه سنگلج روز سه شنبه هفتم بهمن به مناسبت سالروز وفات حضرت ام البنین (س) اجرایی ندارند.

    به گزارش تئاتر آنلاین، تمامی نمایش های به صحنه رفته در تالارهای مختلف مجموعه تئاتر شهر روز سه شنبه هفتم بهمن ماه به مناسبت فرا رسیدن سالروز وفات حضرت ام البنین (س) به صحنه نمی روند.

    هم اکنون نمایش های «ایوب خان» به کارگردانی امیر دژاکام در تالار چهارسو، «یاماها» به کارگردانی کهبد تاراج در تالار قشقایی و «برونسی» به کارگردانی مرتضی شاه کرم در تالار سایه تئاتر شهر روی صحنه هستند.

    تعطیلی تماشاخانه سنگلج

    «لبخند باشکوه آقای گیل» روز سه شنبه ۷ بهمن به صحنه نمی‌رود.

    این تماشاخانه که میزبان نمایش «لبخند باشکوه آقای گیل» است به دلیل فرارسیدن سالروز وفات حضرت ام البنین (س) روز سه شنبه ۷ بهمن تعطیل است.

    «لبخند با شکوه آقای گیل» به نویسندگی اکبر رادی و کارگردانی میکائیل شهرستانی تا ۲۷ بهمن ماه هرشب ساعت ۱۸ در تماشاخانه سنگلج میزبان تماشاگران خواهد بود.