برچسب: محمود استاد محمد

تئاتر آنلاین-گروه هنر-فریبرز دارایی؛ ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی و با سپری کردن بیش از ۴ دهه پا به قرنی تازه گذاشت؛ در این عمر سپری شده ۴۳ ساله، آثار مختلفی با موضوعاتی متنوع از دفاع مقدسی، دینی، کمدی، اجتماعی و … تولید و در سالن‌های تئاتر به صحنه رفتند. برخی از این آثار بسیار جریان ساز بودند و برخی آثار خاطره‌انگیز و پرمخاطب.

شاید خالی از لطف نباشد مروری داشته باشیم بر آثاری که طی دهه‌های ۶۰، ۷۰، ۸۰ و ۹۰ تولید و اجرا شدند، روندی که این آثار برای تمرین و تولید طی کردند، گروهی که در تولید و اجرای اثر حضور داشتند و دیدن تصاویر این اجراها اعم از عکس یا فیلم.

از این رو در گروه هنر تصمیم بر این شد که از آغاز سال ۱۴۰۰ با جمع‌آوری اطلاعات مختلف اجراهای ۴ دهه گذشته، مروری‌بر تولیدات تئاتر ایران در این بازه زمانی داشته باشیم که این گزارش‌ها در سال ۱۴۰۱ هم ادامه می‌یابند.

در چهل و سومین گام از مرور «چهار دهه خاطرات صحنه» سراغ نمایش «دیوال تئاترال» به نویسندگی و کارگردانی زنده‌یاد محمود استادمحمد رفته‌ایم.

«شهر هفت دروازه، شهری است که در جغرافیای کنونی، کشوری و بومی جای نمی‌گیرد شهری است که در جغرافیای قصه با منطق افسانه مرزبندی می‌شود زمان و مکان و موجودیت مردم این شهر با منطق قصه شکل گرفته است و این مردم در آن آبادی دچار قحطی شده‌اند و آب ندارند. چشمه‌ها خشکیده و قنات‌ها از رمق افتاده‌اند، پیران شهر می‌دانند که دشت و دامنه کوه بیستون منطقه‌ای آب خیز است و در آن کوه، یک سنگ تراش زندگی می‌کند به نام فرهاد و باز پیران شهر می‌دانند که در شهر هفت دروازه، جوانی هست که سخت به یکی از دختران آبادی عاشق است. از فرصت استفاده می‌کنند و عروسی با آن دختر را منوط به آب بیستون می‌کنند یعنی جوانک باید برود و با کمک فرهاد قصه‌ها یک قنات حفر کنند و آب کوه بیستون را به وسیله قنات به شهر هفت دروازه برساند.

جوانک راه می‌افتد، به کوه می‌رود، فرهاد را می‌یابد، از فرهاد کمک می‌خواهد، ولی فرهاد از مردم زخم خورده است، از تاریخ زخم خورده است، از افسانه‌ها زخم خورده است و حاضر نیست به جوان عاشق کمک کند. جدال آغاز می‌شود فرهاد واقعی از فرهاد افسانه‌ها – به دلیل عشق – توقع کمک دارد. ولی فرهاد پیکر تراش به فرهاد نسل امروز می‌گوید: من اصلاً عاشق شیرین نبودم و اصولاً نمی‌توانستم به شیرین عاشق شوم چون شیرین زبان مرا نمی‌دانست، مذهبش، قومیتش و تربیتش با من در تضاد بود او یک شاهزاده نازپرورده کاخ سلطنت بود و من جوانی که همه وجودم وقف هنر شده بود و از آن سو شیرین نمی‌توانست عشق مرا بپذیرد چون در این مملکت غریب بود و بر خلاف میل‌اش به ایران آمده بود.»

این ماجرایی است که زنده‌یاد محمود استادمحمد نمایشنامه نویس و کارگردان مطرح تئاتر ایران آن را سال ۱۳۸۰ و در قالب نمایش «دیوان تئاترال» در سالن قشقایی مجموعه تئاتر شهر به صحنه برد. نمایش «دیوان تئاترال» در پی آشنایی‌زدایی از داستان «شیرین و فرهاد» نظامی گنجوی به عنوان یکی از داستان‌های معروف ادبیات ایران است.

استادمحمد که در ۶۲ سالگی چشم از جهان فروبست، از هنرمندان مطرح و تأثیرگذار تئاتر ایران بوده و هست و در عرصه نمایشنامه‌نویسی آثار ماندگاری را در تئاتر ایران به جای گذاشت. «دیوان تئاترال» دومین اثری بود که زنده‌یاد استاد محمد بعد از بازگشت به ایران روی صحنه برد.

«دیوان تئاترال» یکی از نمایشنامه‌های مدرن ایران است که بر اساس فرهنگ ایرانی شکل گرفته است.

در اجرای این اثر نمایشی اکبر عبدی، آزیتا لاچینی، افسانه چهره‌آزاد، سیامک انصاری، نگار جواهریان، لیلی رشیدی، شراره یوسف‌نیا، فرزین صابونی، فرزین سمیعی، علیرضا محمدی، معصومه حسینی و سعید تهرانی به ایفای نقش پرداختند. محسن شاه‌ابراهیمی طراحی صحنه، مهری عطایی طراحی لباس و سعید تهرانی سرپرست گروه موسیقی و تنظیم موسیقی نمایش «دیوان تئاترال» را بر عهده داشتند که در دوره‌ای که سالن قشقایی مجموعه تئاتر شهر چیدمان متفاوتی داشت روی صحنه رفت.

اجرای «دیوان تئاترال» با استقبال قابل توجه مخاطبان و منتقدان تئاتر مواجه و اظهارنظرهای بسیار مثبتی درباره این اثر مطرح شد اما شاید بهترین اظهارنظر، یادداشتی باشند که زنده‌یاد استادمحمد در بروشور نمایش نوشته بود.

در این یادداشت چنین آمده است:

«بگذارید بگویم که من نسبت به نوشته‌هایم کینه دارم، هیچ‌کدام را دوست ندارم، دست‌نوشته‌ها و چاپ‌شده‌ها -فرقی نمی‌کند- هر کدام را به هر طریقی که بتوانم گم و گور می‌کنم، چون با آن‌ها به جز هفت قدم در مشایعت ویرانی‌های یک نسل پَرپَر شده، هیچ قدم دیگری نمی‌توانم بردارم … ولی دیوان تئاترال را دوست دارم. شادمانه دوستش دارم. بعد از نوشتنش از آن نگریختم، انکارش نکردم، گم و گورش نکردم؛ وقت و بی‌وقت در تنهایی‌هایم آن را می‌خوانم، با صدای بلند، کودکانه، از زبان فرهاد پیکرتراش می‌خوانم: «قاصدک دشت نقره‌فام / این بود جواب اون سلام»؛… و فکر می‌کنم اگر نظامی گنجوی در منظومه خسرو و شیرین، در آن متن سفارشی سراسر مداهنه به سلام تنها هنرمند قصه‌هایمان جوابی بایسته داده بود، هزار سال بعد از نظامی، اخوان ثالث مجبور نمی‌شد که بموید و بگوید: «سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت…». زمان وقوع اتفاق دیوان تئاترال از دوره خسروپرویز است تا عصر گفتمان، و در این میان می‌خواهد بگوید: فرهاد پیکرتراش، آن هنرمند کوه‌کن‌شده، هرگز عاشق شیرین نبوده است. نام نخست این نمایش «دیوان تئاترال شیرین و فرهاد» بود، ولی از آوردن نام عاشقان و کلمه عشق در عنوان نمایش ترسیدم و گمان می‌کنم حق داشتم از تداعی نام نمایش‌های عاشقانه و عارفانه بترسم. از طرفی، اگر مراد از کلمه عشق، این معنای متداول باشد، باید بگویم این نمایش ضد عشق است، اهل فراق و هجران نیست، نام عاشقش «داش مش ببول» است، عاشقی که تیشه فراق را بر فرق سر نمی‌کوبد، راهی بیستون می‌شود، بیستون را می‌شکند، قداست فراق عشق را انکار می‌کند و یک دروغ تاریخی را فرو می‌ریزد. به همین دلیل گفتم این نمایش را دوست دارم، اجرایش را، بازیگرانش را دوست دارم و از لحظه لحظه صحنه و پشت صحنه‌اش لذت می‌برم.»

رامتین شهبازی منتقد با سابقه تئاتر نیز درباره اجرای نمایش «دیوان تئاترال» نقدی نوشت که بخشی از آن در پایان این مکتوب آمده است: «محمود استادمحمد یکی از کارگردانان صاحب سبک تئاتر کشور به شمار می‌آید که سهم به سزایی در تاریخچه نمایشنامه‌نویسی ایران داشته است. وی همچنین یکی از بنیانگذاران نمایش‌های قهوه‌خانه‌ای در ایران است؛ نمایش‌هایی که بیش از هر چیز از زبان عامیانه مردم کوچه و بازار سود می‌جست و مشکلات عادی مردم را بر صحنه تصویر می‌کرد. همین آمیزش صحنه و زندگی سبب شد سایر هم‌اندیشانش نیز گامی بسیار بلند به سوی نمایش‌های ملی بردارند. تعریف نمایش ملی نیز در همین راستا شکل گرفت؛ نمایش‌هایی که با تکیه بر زندگی عمومی و با ادبیات و هنر ملی ایران روی صحنه تئاتر می‌رود. استادمحمد طی چند سال اخیر کم کار بوده است. پس از بازگشت به ایران نمایش «آخرین بازی» را روی صحنه برد که به نوعی حدیث نفس هنرمندان اسیر در غربت است. اما «دیوان تئاترال» برایش تجربه‌ای دیگر محسوب می‌شود تا سعی کند چند گامی بیش‌تر به تئاتر ملی نزدیک شود. او در این اثر به سوی داستان‌ها و متل‌های ایرانی می‌رود. داستان‌هایی که اگرچه پیرنگی آشنا و به ظاهر تکراری دارند، اما سینه به سینه توسط نیاکان ما نقل شده و به ادبیات و هنر امروز راه یافته‌اند. استادمحمد در این اثر به زبانی نزدیک می‌شود که قبل‌تر بیژن مفید نیز آن را آزموده بود. زبانی که در قالب تمثیل به مسائل کلی انسانی می‌پردازد و همین‌گونه نگاه سبب می‌شود حرف این نمایش از زمان ماضی آغاز و تا به حال امتداد یابد. یکی از مشخصات کلی این‌گونه آثار وابستگی و وفاداری فراوان به داستان و شیوه روایت داستانی است. این‌گونه نمایش -علی‌رغم قدمت خود- می‌رفت که به دست فراموشی سپرده شود، ولی استادمحمد از معدود نویسندگانی است که زبان خاص این‌گونه آثار را به خوبی می‌شناسد و برای هدف خود بدان تمسک می‌جوید.»

رضا علوی بازیگر و کارگردان تئاتر درباره اجرای نمایش «چلچراغ» به تئاتر آنلاین گفت: قرار است آذر و دی نمایش «چلچراغ» به قلم زنده یاد محمود استاد محمد را در تالار محراب به صحنه ببرم. نمایش کاملاً وفادارانه به متن اجرا می‌رود و مضمونی درباره تعطیلی یکی از سالن‌های تئاتر قدیمی لاله زار دارد. در این نمایش شاهد پشت صحنه یک تئاتر قدیمی و اتفاقاتی که با بسته شدن یک سالن برای بچه‌های تئاتری می‌افتد، هستیم.

وی ادامه داد: با اینکه این نمایشنامه در دهه ۸۰ به نگارش درآمده است اما نسبت نزدیکی به حال و روز این روزهای تئاتر و شرایطی که هنرمندان تئاتر در طول ۲ سال گذشته تجربه کرده‌اند، دارد. در طول این ۲ سال کرونایی هیچکس حال امثال ما را نپرسید و برایشان مهم نبود که چگونه روزگار می‌گذرانیم. متاسفانه این روزها وضعیت تئاترشهر هم دارد به سرنوشت لاله زار تبدیل می‌شود. اگر سری به محوطه تئاترشهر بزنید می‌بینید که به سختی می‌توان از میان دست فروش‌های جلو مجموعه عبور کرد و خود را به تئاترشهر رساند.

وی یادآور شد: زمانی که من وارد این حرفه شده بودم به یاد دارم که اطراف ساختمان تئاترشهر مملو از بازیگران و دانشجویان و اهالی تئاتر بود که با هم در حال گپ و گفت بودند و به ما می‌گفتند که خیلی از کارگردان‌ها از میان تئاتری‌هایی که دور تا دور مجموعه نشسته‌اند، بازیگر انتخاب می‌کنند اما در حال حاضر هرکس به دنبال تهیه مواد مخدر است وارد فضای تئاتر شهر می‌شود و دیگر اصلاً خبری از فضای فرهنگی که در گذشته شاهد آن بودیم، نیست.

علوی با اشاره به اینکه چندین سال با زنده یاد استادمحمد همکاری داشته است در پایان عنوان کرد: این نمایش ۵ کاراکتر اصلی دارد و تعدادی دیگر نیز جزو گروه آتراکسیون و تخت حوضی نمایش هستند. همچنین در اجرا موسیقی زنده نیز خواهیم داشت که بازیگران را همراهی می‌کنند.

عوامل این اثر نمایشی عبارتند از نویسنده: محمود استادمحمد، کارگردان: سیدرضا علوی، دستیاران کارگردان: سمیه جاه طلب، علیرضابابایی، بازیگران: احمد محرابی، کورش رخشنده پی، مجید ستایش، ارغوان رهین، علیرضا رمضانی، سیدرضا علوی.

نمایش «چلچراغ» از ۲۵ آذر ساعت ۱۹ در سالن جعفر والی مجموعه تئاتر محراب به صحنه می‌رود.

تئاتر آنلاین-گروه هنر-فریبرز دارایی؛ ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی و با سپری کردن بیش از ۴ دهه پا به قرنی تازه گذاشت؛ در این عمر سپری شده ۴۳ ساله، آثار مختلفی با موضوعاتی متنوع از دفاع مقدسی، دینی، کمدی، اجتماعی و … تولید و در سالن‌های تئاتر به صحنه رفتند. برخی از این آثار بسیار جریان ساز بودند و برخی آثار خاطره‌انگیز و پرمخاطب.

شاید خالی از لطف نباشد مروری داشته باشیم بر آثاری که طی دهه‌های ۶۰، ۷۰، ۸۰ و ۹۰ تولید و اجرا شدند، روندی که این آثار برای تمرین و تولید طی کردند، گروهی که در تولید و اجرای اثر حضور داشتند و دیدن تصاویر این اجراها اعم از عکس یا فیلم.

از این رو در گروه هنر تئاتر آنلاین تصمیم بر این شد که از آغاز سال ۱۴۰۰ با جمع‌آوری اطلاعات مختلف اجراهای ۴ دهه گذشته، مروری بر تولیدات تئاتر ایران در این بازه زمانی داشته باشیم.

در سیزدهمین گام از مرور «چهار دهه خاطرات صحنه» سراغ نمایش «چهار صندوق شادی» به کارگردانی ناصر آویژه برای گروه سنی کودک و نوجوان رفته‌ایم.

بی بی و بازیگرانی که عروسک خیمه شب بازی شدند!

گروه دوره گردی با سرپرستی بی بی و بازیگرانش متشکل از رستم یا پهلوان، سروناز، مبارک و مرد حامل صندوق‌ها که وسایل اجرای نمایش در آن بود، قصد اجرای نمایش داشتند. حاکم شهر اجرای نمایش را ممنوع کرده بود و این ترسی در دل بازیگران گروه انداخته بود. بی بی به بازیگران می‌گوید که با همکاری مرد حامل صندوق‌ها به اجرای نمایش خواهد پرداخت و این تصمیم بی بی باعث شد تا بازیگران نیز بر ترس خود غلبه و با او در اجرای نمایش همکاری کنند.

گروه به اجرای قصه‌ای از پدربزرگ بی بی پرداخت که به نحوه شکل‌گیری شخصیت «سیاه» می‌پرداخت. وقتی مأموران حاکم برای دستگیری بازیگران نمایش آمدند بی بی بازیگران را به داخل خیمه خیمه شب بازی فرستاد و آنها تبدیل به عروسک‌های خیمه شب بازی شدند. بعد از رفتن مأموران بازیگران از خیمه بیرون آمده و دوباره تبدیل به انسان شدند. این اتفاق عجیب و سؤال برانگیز برای بازیگران از سوی بی بی به عنوان معجزه نمایش تعبیر شد.

این ماجرا و اتفاق در نمایش «چهار صندوق شادی» روایت شد که با کارگردانی ناصر آویژه در سال ۷۹ و برای گروه سنی کودک و نوجوان تولید و اجرا شد.

تولید و اجرای یک نمایش با اعتماد داود کیانیان در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان

ناصر آویژه درباره چگونگی شکل‌گیری نمایش «چهار صندوق شادی» و اجرای آن به تئاتر آنلاین گفت: سال ۷۹ من و همسرم بیتا داودی گروهی را با عنوان «بازی سازان» شکل دادیم که نمایش «چهار صندوق شادی» اولین تجربه گروهی من و همسرم بود که ایشان در مقام نویسنده و من در مقام کارگردان اثر حضور داشتیم. سال ۷۹ تمرین‌های «چهار صندوق شادی» را شروع کردیم و بعد از ۶ ماه تمرین با حضور مریم سروری، بهناز مهدی خواه، سعید چنگیزیان، صادق داوری، رضا آفتابی و خودم به عنوان بازیگر نمایش را در جشنواره تئاتر کودک و نوجوان آن دوره که در شهر بم برگزار می‌شد، روی صحنه بردیم. در آن جشنواره نمایش ۶ جایزه اعم از کارگردانی، طراحی صحنه، ۲ جایزه بازیگری و متن را از آن خود کرد و به عنوان اثر برگزیده تماشاگران جشنواره نیز شناخته شد.

وی ادامه داد: نمایش «چهار صندوق شادی» برای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان تولید شد و اگر آقای داود کیانیان و اعتماد ایشان به من نبود این اثر تمرین و تولید نمی‌شد. بعد از جشنواره تئاتر کودک، «چهار صندوق شادی» را در جشنواره فرهنگسراهای تهران آن زمان نیز روی صحنه بردیم و جوایز متعددی را دریافت کردیم.

خاطره به یادماندنی از زنده یاد محمود استادمحمد و آموزش نمایش‌های ایرانی به کودکان

آویژه در ادامه به خاطره‌ای از تولید نمایش «چهار صندوق شادی» پرداخت و یادآور شد: یکی از خاطرات به یاد ماندنی من در تولید و اجرای نمایش «چهار صندوق شادی» بازبینی اثر توسط زنده یاد محمود استادمحمد و خانم آزاده پورمختار بود. آقای استادمحمد با بزرگی و محبت با ما و نمایش برخورد کرد و تعریف ایشان از نمایش هیچگاه فراموشم نمی‌شود.

وی درباره موضوع اصلی این اثر نمایشی توضیح داد: نمایش «چهار صندوق شادی» اثری آیینی سنتی بود که رویکرد آن آموزش نمایش‌های آیینی و سنتی ایران به زبان کودک و نوجوان برای این گروه سنی بود.

کارگردان «چهار صندوق شادی» درباره بازخورد مخاطبان در اجرای عمومی این اثر نمایشی، اظهار کرد: مهر سال ۸۰ اجرای عمومی نمایش «چهار صندوق شادی» را شروع کردیم و اجرای عمومی اثر تا اسفند ۸۰ ادامه پیدا کرد یعنی ۶ ماه به صورت مستمر این نمایش روی صحنه بود. ما در ابتدا ۳۰ اجرا داشتیم که به دلیل استقبال مخاطبان اجرای نمایش مدام تمدید شد. در کل طی این ۶ ماه ۱۳۷ اجرا داشتیم.

ساخت عروسک مبارک و فروش آن در هنگام اجرای نمایش

آویژه با بیان اینکه یکی دیگر از اتفاقات خاطره‌انگیز اجرای نمایش «چهار صندوق شادی» در سال ۸۰، طراحی و تولید عروسک شخصیت مبارک نمایش با همکاری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بود که در کنار اجرای نمایش این عروسک به مخاطبان و علاقه مندان فروخته می‌شد، افزود: فروش محصول حاصل از اثر نمایشی کاری است که در تئاتر و سینمای دنیا اتفاق می‌افتد و ما برای اولین بار این اتفاق را در سال ۸۰ تجربه کردیم.

وی تأکید کرد: «چهار صندوق شادی» تجربه شیرینی برای من و گروه بود زیرا در زمان تمرین و تولید این اثر به فکر خلق و آفرینش بودیم نه به فکر فروش و درآمدزایی.

این هنرمند عرصه تئاتر درباره دیگر ویژگی‌های نمایش «چهار صندوق شادی» یادآور شد: یکی از ویژگی‌های این اثر نمایشی پژوهشی بود که خانم داودی برای نگارش و تولید متن انجام داده بود که به زعم بسیاری از استادان تئاتر باعث تأثیرگذارتر شدن نمایش شده بود.

تجربه بازتولید موفق «چهار صندوق شادی»

آویژه با اشاره به اینکه در سال ۹۱ و به پیشنهاد آقای شهرام کرمی مدیر وقت تالار هنر نمایش «چهار صندوق شادی» را بازتولید کردیم، گفت: اینکه آیا مخاطب جدید نمایش بار دیگر با این اثر ارتباط برقرار می‌کند یا نه تجربه جذابی بود که داشتیم. اجرای نمایش در جشنواره تئاتر کودک و نوجوان آن زمان در شهر همدان و همچنین اجرای عمومی اثر در تالار هنر موفق بود.

وی درباره چرایی بازخورد خوب مخاطبان از بازتولید این اثر نمایشی با توجه به فاصله زمانی ۱۲ ساله از اجرای اول، تأکید کرد: وقتی نمایشی با پشتوانه پژوهشی و به صورت اصولی تمرین و تولید شود دیگر تاریخ مصرف دار نخواهد بود و محدود به یک زمان و مکان نمی‌شود.

این کارگردان تئاتر با بیان اینکه در اجرای نمایش «چهار صندوق شادی» امید، شادی و شعف سهم مشترک گروه و مخاطبان نمایش بود، درباره گروه بازیگران بازتولید نمایش افزود: بهناز مهدی خواه از اجرای قبلی نمایش حضور داشت و باقی بازیگران درگیر پروژه‌های دیگر بودند از این رو مریم اکبری، حسین مزینانی، مهرداد باقری، یاسر انصاری و قاسم انصاری به اجرای جدید نمایش پیوستند. من هم که در اجرای اول نمایش نقش «مبارک» را ایفا می‌کردم در اجرای جدید هم ایفاگر این نقش بودم.

ماجرای نجات ۳ بچه زندانی با اجرای یک پیش نمایش

آویژه درباره خاطرات اجرای عمومی بازتولید نمایش «چهار صندوق شادی» یادآور شد: سال ۹۱ در سالن انتظار تالار هنر و به دلیل اینکه موضوع نمایش مان درباره گروه‌های دوره گرد بود، دخترم که در آن زمان نوجوان بود با لباس‌هایی مندرس به اجرای موسیقی با ساز ویولن می‌پرداخت. مردم از اجرای وی استقبال کرده و به او پول پرداخت می‌کردند. قبل از شروع نمایش دستیار من به گونه‌ای برخورد می‌کرد که می‌خواهد این دختر را از سالن انتظار بیرون کند ولی مخاطبان و تماشاگران مانع این کار می‌شدند. به نوعی ما با یک پیش نمایش مخاطب را برای حضور در سالن اجرای «چهار صندوق شادی» آماده می‌کردیم.

وی در پایان سخنان خود تأکید کرد: مبلغ ۱ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان در آن زمان توسط مردم و مخاطبان به دخترم پرداخت شد که با رضایت گروه این مبلغ به ۳ قسمت ۵۰۰ هزار تومانی برای آزادی ۳ بچه که در دارالتأدیب به سر می‌بردند، اختصاص پیدا کرد.

عکس‌های نمایش از حسین الوندی است.

مهدی رضایی که قرار است از ۸ فروردین ماه همراه با مهدی خالدی نمایش «شب بیست و یکم» را در عمارت نوفل لوشاتو روی صحنه بیاورد درباره انتخاب این نمایشنامه محمود استادمحمد برای اجرا به تئاتر آنلاین گفت: من حدود ۱۱ سال قبل نمایشنامه «شب بیست و یکم» را زیر نظر خود آقای استاد محمد که آن موقع در قید حیات بودند، اجرا کردم که بسیار هم مورد پسندشان قرار گرفت. همیشه دوست داشتم این متن را دوباره اجرا کنم چون آن موقع این نمایش اولین کار حرفه‌ای من در مقام کارگردان بود و با توجه به تجربیاتی که در طول این سال‌ها به دست آوردم علاقه مند بودم مجدداً نمایش را پخته‌تر به صحنه ببرم.

وی ادامه داد: نمایشنامه «شب بیست و یکم» لایه‌های پنهانی دارد که آقای استاد محمد آن لایه‌ها را برای ما باز کرد و من در اجراهای دیگر کمتر دیدم که این مسایل پررنگ شود. از این رو همیشه دوست داشتم دوباره نمایش را به صحنه ببرم و این لایه‌های زیرین را به تصویر بکشم تا اینکه از طرف داود نامور مدیریت عمارت نوفل لوشاتو شرایط همکاری فراهم شد و حالا که سالن و امکانات در اختیارمان قرار گرفته بود انگیزه‌ام برای اجرای کار بیشتر شد.

رضایی درباره رویکردی که به متن داشته است، توضیح داد: آن زمان آقای استاد محمد با همان لحن برجسته و تاکیدی‌شان به من گفتند که نمی‌خواهند حتی یک واو از نمایشنامه کم شود و یا تغییر کند. آنقدر این نمایشنامه از لحاظ ریتم، قدرتمند نوشته شده است که جای هیچ تغییری باقی نمی‌گذارد مگر اینکه مجبور شویم به دلیل کمبود زمان برخی از دیالوگ را حذف کنیم.

این کارگردان تئاتر درباره شیوه اجرایی نمایش بیان کرد: تغییر زیادی در متن داده نشده و کار به شیوه کاملاً ناتورالیستی اجرا می‌شود. در دکور تا جایی که می‌توانستیم فضای واقع‌گرایانه را وارد کار کردیم اما در بازی‌ها تلاش کردیم به سمت بازی‌های ناتورالیستی برویم.

وی در پایان درباره داستان نمایش گفت: قصه نمایش در اواسط دهه ۵۰ در پایین شهر تهران می‌گذرد. ۲ برادر اعتیاد به هرویین دارند و پدرشان که از افراد متمول و شناخته شده محل است آنها را مجبور کرده که در طول ۲۱ روز اعتیادشان را ترک کنند و حالا ما شاهد ۲ روز از این بیست و یک روز هستیم که اتفاقات هولناک و خشنی در طول این زمان رخ می‌دهد.

طراح و کارگردان این اثر نمایشی مهدی رضایی و مهدی خالدی هستند و بازیگران آن (به ترتیب حروف الفبا) عبارتند از احسان احمدی، ایمان حاج‌عظیمیان، مهدی رضایی، کامران طاهری، مجید عراقی، میلاد کرباسی و برسام نوری‌اسکوئی. این نمایش از ۸ تا ۳۰ فروردین در عمارت نوفل لوشاتو به صحنه می‌رود.

ساختمان جدید عمارت نوفل‌لوشاتو در خیابان حافظ، خیابان نوفل‌لوشاتو، نبش تقاطع رازی، پلاک ۱۸ واقع شده است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط‌عمومی مجموعه نوفل لوشاتو، نمایش «شب بیست و یکم» بر اساس متنی از محمود استادمحمد نخستین اثر تولید شده عمارت نوفل‌لوشاتو است که این مجموعه نمایشی را از دهه نخست فروردین ماه سال آتی، به‌طور رسمی افتتاح می‌کند.

طراح و کارگردان این اثر نمایشی مهدی رضایی و مهدی خالدی هستند و بازیگران آن (به ترتیب حروف الفبا) عبارتند از احسان احمدی، ایمان حاج‌عظیمیان، مهدی رضایی، کامران طاهری، مجید عراقی، میلاد کرباسی و برسام نوری‌اسکوئی.

طراحی پوستر نمایش را نیز صادق حسینی به عهده دارد.

در خلاصه داستان «شب بیست و یکم» آمده است: «بیست و یک روز طول می‌کشه تا خون، بشه خون مادرزاد.»

«شب بیست و یکم» از ۸ تا ۳۰ فروردین ۱۴۰۰ در عمارت نوفل‌لوشاتو روی صحنه می‌رود و علاقه‌مندان می‌توانند به مناسبت افتتاح رسمی این مجموعه نمایشی، بلیت سه روز نخست را با پنجاه درصد تخفیف از سایت تیوال تهیه کنند.

ساختمان جدید عمارت نوفل‌لوشاتو در خیابان حافظ، خیابان نوفل‌لوشاتو، نبش تقاطع رازی، پلاک ۱۸ واقع شده است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط‌ عمومی عمارت، داود نامور مدیر عمارت نوفل لوشاتو با اشاره به آغاز به کار این عمارت در محل جدید و با رویکردی نو، از برنامه‌ریزی برای تولید تئاترهایی در سال آتی خبر داد و گفت: نخستین پروژه، «شب بیست و یکم» بر اساس متنی از محمود استادمحمد و به کارگردانی مهدی رضایی خواهد بود که فروردین ۱۴۰۰ به صحنه می‌رود.

نامور یادآور شد: به دلیل شناخت از کارگردان کار و ظرفیت‌های نمایش «شب بیست و یکم»، بنا بر این شد تا نخستین پروژه تولید تئاتر نوفل‌لوشاتو این اثر باشد.

مهدی رضایی هم درباره این اثر نمایشی گفت: این متن بارها از سوی کارگردان‌های مختلف اجرا شده، ولی من این نمایشنامه را یازده سال پیش زیر نظر خود محمود استادمحمد تمرین کردم که باعث شد به کشف جدیدی از لایه‌های پنهانی آن برسیم.

این کارگردان جوان تئاتر ادامه داد: این نمایشنامه قصه ۲ برادر معتاد به هروئین در دهه ۵۰ تهران است که پدرشان این ۲ را ۲۱ روز در اتاقی حبس می‌کند تا بتوانند ترک کنند و در این مدت، درگیر اتفاقات خیلی عجیب و خشنی می‌شوند.

رضایی با اشاره به تغییراتی که در گروه اجرایی این اثر از زمان شروع تمرین‌ها تاکنون داده است، گفت: با توجه به اینکه قرار است یکی از نقش‌های اصلی را در نمایش اجرا کنم، برای اینکه لطمه‌ای به کار وارد نشود، مهدی خالدی به‌ عنوان کارگردان دوم به گروه اضافه شده است.

مهدی رضایی، میلاد کرباسی، کامران طاهری، ایمان حاج عظیمیان، مجید عراقی، احسان احمدی و برسام نوری‌اسکوئی بازیگران این اثر هستند.

مانا استادمحمد درباره وضعیت برگزاری مراسم جایزه ادبیات نمایشی بنیاد محمود استادمحمد در سال جاری، به تئاتر آنلاین گفت: سال‌های اخیر و در آبان ماه همزمان با سالروز تولد پدرم، مراسم جایزه ادبیات نمایشی بنیاد محمود استادمحمد برگزار می‌شد ولی امسال به دلیل شرایط کرونایی موجود، این مراسم را برگزار نمی‌کنیم.

وی یادآور شد: کار «شناخت‌نامه محمود استادمحمد» با مسئولیت روزبه حسینی انجام شده که توسط انتشارات افراز عرضه خواهد شد.

استادمحمد افزود: اگر شرایط مساعد باشد امسال به جای برگزاری مراسم جایزه، همزمان با هفتادمین سالروز تولد محمود استادمحمد، این اثر را رونمایی خواهیم کرد.

عضو هیأت مدیره بنیاد استادمحمد در بخش پایانی سخنان خود با تأکید بر اینکه جایزه ادبیات نمایشی استادمحمد امسال برگزار نمی‌شود، اظهار کرد: برای سال آینده با تغییراتی در بنیاد تلاش می‌کنیم تا با برنامه‌ریزی جدیدی جایزه ادبیات نمایشی استادمحمد را برگزار کنیم.

مانا استادمحمد درباره برگزاری مراسم جایزه ادبیات نمایشی زنده یاد محمود استادمحمد در سال جاری که طی سال‌های اخیر در دی‌ماه برگزار می‌شد، به تئاتر آنلاین گفت: امسال مراسم جایزه ادبیات نمایشی محمود استادمحمد را برگزار نمی‌کنیم زیرا هدفمان فقط این نیست که یک مراسم برگزار کنیم و تمام شود. با توجه به مراسم جوایز مختلفی که در تئاتر ایران برگزار می شود، باید ببینیم چه روند و نگاهی برای جایزه ادبیات نمایشی استادمحمد داشته باشیم.

وی تأکید کرد: قصدمان این است که با برگزار نکردن مراسم امسال، فرصتی برای ترمیم ایده های جایزه داشته باشیم و این موضوع را مورد بررسی قرار دهیم که چگونه باید این جایزه را تعریف و برگزار کنیم که در فضای تئاتر ایران تأثیرگذار باشد.

استادمحمد درباره اینکه آیا سفارش اجرای اثری از آثار محمود استادمحمد به کارگردان و گروهی حرفه ای مدنظر هست یا نه، اظهار کرد: به صورت مستقیم سفارشی برای اجرای اثری خاص نداریم اما گروه های متعددی از شهرهای مختلف ایران درخواست مجوز اجرای آثار محمود استادمحمد را دارند که همکاری لازم با آن‌ها را انجام می دهیم.

وی در پایان درباره برنامه چاپ آثار زنده یاد استادمحمد، بیان کرد: فعلا روی شناختنامه محمود استادمحمد کار می کنیم و امیدوارم که بتوانیم هر چه زودتر کار این شناختنامه را به پایان برسانیم.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی تماشاخانه سنگلج، محمود استادمحمد از چهره‌ های ماندگار نمایش ایرانی با بازی در نمایش هایی چون «شهر قصه» (۱۳۴۷)، «سنگ و سرنا» (۱۳۵۰) و نویسندگی و کارگردانی «آسید کاظم» (۱۳۵۱) از نخستین هنرمندانی به حساب می آید که در تماشاخانه‌ سنگلج روی صحنه رفته است.

تیزر بزرگداشت محمود استادمحمد به مناسبت شصت و هشتمین زادروز این هنرمند توسط محمد جواد ایزدی و با استفاده از قطعه «عروس» اثر حسین علیزاده از آلبوم «در چشم باد»، تصاویر آرشیوی و لحظاتی از بازی محمود استادمحمد در نمایش «شهر قصه» از سوی تماشاخانه‌ سنگلج منتشر شده است.

تماشاخانه سنگلج قدیمی ترین تماشاخانه فعال شهر تهران، واقع در خیابان وحدت اسلامی، ضلع جنوبی پارک شهر، خیابان بهشت، میزبان مخاطبان و فعالان نمایش ایرانی است.