بعید است کسی در طول عمرش حتی برای یک بار هم که شده قطعه “جان مریم” با صدای زنده یاد محمد نوری را نشنیده باشد.
خوانندهای که با قطعات عاشقانه و میهن دوستانه خود بخشی از تاریخ موسیقایی مردم ایران را تشکیل میدهد.
اول دی ماه مصادف است با هشتاد و سومین سالورز تولد محمد نوری خواننده فقید موسیقی ایران.
محمد نوری یکم دی ماه سال 1308 در تهران دیده به جهان گشود و در سالهای جوانی نزد «اولین باغچهبان» فراگیری مقدمات آواز را آغاز کرد.
وی تئوری موسیقی را نزد اساتیدی چون سیروس شهردار و فریدون فرزانه فرا گرفت و شیوهٔ آواز خود را متأثر از بافت و غنای زخمهایِ اساتیدی چون حسین اصلانی، ناصر حسینی، و محمد سریر میدانست.
محمد نوری خوانندگی را در سنین نوجوانی با خواندن اشعاری برروی نغمههای روز موسیقی غرب و برخی قطعات کلاسیکِ آوازی خوانندگی به صورت جدی آغاز کرد.
وی با آنکه فارغ التحصیل هنرستان تئاتر، زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه تهران و فارغ التحصیل مبانی تئاتر از دانشکدهٔ علوم اجتماعی بود، اما همواره در زمینه موسیقی پیشگام بود و توانست در سال 1385 به عنوان چهره ماندگار نام خود را در تاریخ معاصر موسیقی ثبت کند.
نوری همچنین موفق به دریافت جایزه «خورشید طلایی» (۵۰ سال صدای متفاوت و ماندگار) در سال 13۷۸ از جشنواره مهر گردید.
محمد نوری موسیقی را زبانی جهانی و متعلق به تمام اقوام و ملتهای روی زمین میدانست و به همین خاطر به اقتباس و الهام از هنر کلاسیک غرب معتقد بود.
از جمله آثار ماندگار محمد نوری میتوان به «ای ایران»، «سفرهای دور»، «آواز سرزمین خورشید»، «مریم جان»، «عروسی»، «چشمان آبی و دریا»، «انتظار»، «لانه متروک»، «بارانها»، «ترانههای چوپان»، «سرزمین گیلان»، «شالیزار»، «ای به خفته دل»، «توبیو»، «نشونشو»، «لالایی شیرازی» و «آواز سرزمین خورشید» نام برد.
محمد نوری سرانجانم در نهم مرداد ماه 1389 دیده از جهان فرو بست.