برچسب: محمد مساوات

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی اداره کل هنرهای نمایشی، آمار هفتگی فروش و تماشاگران نمایش های به صحنه رفته در تالارهای اصلی، چهارسو، قشقایی، سایه و کارگاه نمایش مجموعه تئاتر شهر، تماشاخانه سنگلج و همچنین تالار هنر به تفکیک اجراها اعلام شد.

نمایش «شکوفه های گیلاس» به کارگردانی سید محمد مساوات که از ۳۰ تیر اجرای خود را در تالار اصلی با ظرفیت ۵۷۹ تماشاگر و قیمت بلیت ۱۲۰ هزار تومان آغاز کرده، روز جمعه ۲۸ مرداد با مجموع ۲۱ اجرا (با احتساب ارائه بلیت تمام بها، نیم بها، تخفیف دار و مهمان ) و میزبانی از ۹ هزار و ۶۰۹ تماشاگر به فروشی معادل یک میلیارد و ۳۷ میلیون و ۳۴۰ هزار تومان دست پیدا کرده است.

نمایش «آلنده نازنین» به کارگردانی محمد برهمنی که از روز ۱۷ تیر در تالار چهارسو با ظرفیت ۱۳۲ نفر آغاز کرده تا امروز با مجموع ۳۴ اجرا (با احتساب ارائه بلیت تمام بها، نیم بها، تخفیف دار و مهمان) ۴ هزار و ۳۷۵ تماشاگر ۳۲۴ میلیون تومان فروش داشته است.

نمایش «تب» به کارگردانی رویا کاکاخانی نیز که از روز ۲۴ تیر اجرای خود را در تالار قشقایی با ظرفیت ۹۶ نفر آغاز کرده بود در فصل اول اجراهای خود (با احتساب ارائه بلیت تمام بها، نیم بها، تخفیف دار و مهمان) با ۲۱ نوبت اجرا و میزبانی از یک هزار و ۹۰ تماشاگر به فروشی معادل ۶۱ میلیون ۳۱۳ هزار تومان دست پیدا کرد.

نمایش «جانور» به کارگردانی کیانوش ایازی که از روز ۲۱ مرداد در کارگاه نمایش با ظرفیت ۲۶ نفر و قیمت بلیت ۵۰ هزار تومان روی صحنه رفته بود با مجموع ۷ اجرا (احتساب ارائه بلیت تمام بها، نیم بها، تخفیف دار و مهمان) و ۱۸۳ تماشاگر ۸ میلیون و ۶۵۰ هزار تومان فروش داشته است.

نمایش «پایین گذر سقاخانه» به کارگردانی رضا بهرامی هم که از بیستم مرداد در تماشاخانه سنگلج با ظرفیت ۲۳۶ نفر روی صحنه رفته است (با احتساب ارائه بلیت تمام بها، نیم بها، تخفیف دار و مهمان) با ۸ نوبت اجرا و ۶۵۶ تماشاگر به فروشی ۲۸ میلیون و ۳۹۶ هزار تومان دست پیدا کرده است.

نمایش «غول نخود فرنگی» به کارگردانی حسین فدایی حسین هم که از روز ۹ تیر با قیمت بلیت ۳۰ هزار تومان در تالار هنر روی صحنه رفت، تاکنون با مجموع ۳۰ اجرا و ۳ هزار و ۸۳۹ تماشاگر (با احتساب ارائه بلیت تمام بها، نیم بها، تخفیف دار و مهمان) به فروشی معادل ۸۶ میلیون و ۶۶۶ هزار تومان دست یافته است.

نمایش «پنگوئن ها» به کارگردانی زیبا برجی فلاح نیز که از روز جمعه دهم تیر اجرای خود را با قیمت ۳۰ هزار تومان در تالار هنر روی صحنه رفته، تاکنون با مجموع ۳۱ اجرا و ۳ هزار و ۹۰۴ تماشاگر (با احتساب ارائه بلیت تمام بها، نیم بها، تخفیف دار و مهمان) به فروشی معادل ۸۴ میلیون و ۷۱۲ هزار تومان دست پیدا کرده است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی مجموعه تئاتر شهر، با پایان گرفتن نمایش «پروین» به نویسندگی و کارگردانی حسین کیانی، یک اثر نمایشی دیگر طی روزهای آینده در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر اجرای خود را آغاز می‌کند.

بر اساس برنامه ریزی‌های انجام گرفته از روز پنجشنبه ۳۰ تیر نمایش «شکوفه های گیلاس» به نویسندگی و کارگردانی سید محمد مساوات در تالار اصلی به صحنه می‌شود.

در این اثر نمایشی که تاریخ یاد شده با مدت زمان ۱۰۰ دقیقه و قیمت بلیت ۱۲۰ هزار تومان پیش روی مخاطبان قرار می گیرد، رومینا مومنی و حامد رسولی به عنوان بازیگرحضور دارند. این در حالی است که داود ونداده مدیرتولید، میلاد آریانفر مدیراجرا، احسان معجونی، شایان افشردی مشاور کارگردان،سید مهدی موسوی تبار طراح صحنه، شیما میرحمیدی طراح لباس، فرهاد فزونی طراح گرافیک، بامداد افشار و آرش والی موسیقی و طراحی صدا، علی فی طراحی تصاویر، سارا اسکندری طراح گریم، علی کوزه گرطراح نور، مهرداد متجلی عکس،محمددارآفرین مدیر صحنه،امیرحسین سیر دستیار طراح نور، فائزه سلطانی مجری گریم دیگر عوامل نمایش را تشکیل می دهند.

سید محمدمساوات از جمله نویسندگان و کارگردانان شناخته شده تئاتر کشورمان است که طی سال‌های اخیر نمایش‌های متعددی از جمله «بیگانه درخانه»، «قصه ظهر جمعه»، «بی پدر»، «این یک پیپ نیست»، «راست پنجگاه»، «یافت آباد»، «بازیخانهٔ قیاس‌الدین مع الفارق »،«زیدان» ، «این روبان سیاه»، «ارتش میرزا ملکم خان خانبلوکی»، «عکس اتفاق عزیز»، «خانه وا ده»،«قرب آن گاه»، «آقای بکت سکسکه فراموش نشود» را نوشته و کارگردانی کرده است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی و امور بین‌الملل تماشاخانه ایرانشهر، نمایش‌های «شام آخر» به کارگردانی مسعود دلخواه، «مخاطب» به کارگردانی جابر رمضانی و «شکوفه‌های گیلاس» به کارگردانی محمد مساوات با پانزده هزار مخاطب در نوبت اجراهای خردادماه تماشاخانه ایرانشهر شامگاه سه‌شنبه ۳۱ خرداد به کار خود پایان دادند.

نمایش «شام آخر» با بازی کاظم بلوچی، رحیم نوروزی، شهین نجف زاده و … که کار خود را از ۲۶ اردیبهشت‌ماه در سالن دکتر ناظر زاده کرمانی آغاز کرده بودند با ۲۹ اجرا میزبان ۳۸۶۳ مخاطب شد.

همچنین در سالن استاد سمندریان نمایش «مخاطب» با بازی نگار جواهریان، لیلی رشیدی، علی باقری و جابر رمضانی که از ۲۶ اردیبهشت‌ماه در سالن استاد سمندریان به روی صحنه رفته بود نیز طی ۲۷ اجرا میزبان ۵۵۵۸ مخاطب شد. نمایش «شکوفه‌های گیلاس» با بازی رومینا مؤمنی و حامد رسولی نیز که از ۲۷ اردیبهشت‌ماه کار خود را در این مجموعه آغاز کرده بود طی ۳۵ اجرا با ۵۴۱۱ مخاطب به کار خود پایان داد.

دور جدید اجراهای این مجموعه تئاتری از روز پنجشنبه دوم تیرماه با نمایش‌های «پناه کاه» به کارگردانی فرید قادرپناه و «تلفات» به کارگردانی علیرضا معروفی در سالن دکتر ناظرزاده کرمانی آغاز خواهد شد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی فرهنگ‌سرای خانواده، نمایشنامه «قصه ظهر جمعه» روایتی مبتنی بر فضای دهه ۶۰ است و در خلاصه داستان آمده است: «شب عروسی دختر کوچک یک خانواده‌ی پرجمعیت ایرانی است، خانواده‌ای که به دلیل مشکلات اقتصادی، اختلافاتی با یکدیگر پیدا کرده‌اند که در نهایت درست در لحظه‌ عقد همه چیز به هم می‌ریزد.»

این نمایشنامه در سی و دومین جشنواره بین المللی تئاتر فجر در بخش نمایش‌نامه مورد قدردانی قرار گرفت.

منصوره جمالی‌فر، مهدی جمالی، سپهر عامری‌نیا، نگار سعادت‌نیا، رها مولوی، منیژه قاسمی‌فرد، پرستو پورحسینی، سمانه غدیری، محجوبه امجدکیا، احسان بیرامی و علی جانب بازیگران این نمایشنامه خوانی هستند.

نمایشنامه خوانی «قصه ظهر جمعه» در روزهای ۴، ۱۱ و ۱۸ تیر ساعت ۱۷:۳۰ نیز روی صحنه می رود و تماشای آن برای عموم آزاد است.

علاقه‌مندان جهت حضور در برنامه می توانند به سالن نمایش فرهنگ‌سرای خانواده واقع در خیابان سیدجمال‌الدین اسدآبادی (یوسف‌آباد)، خیابان بیست و یکم، بوستان شفق مراجعه و برای کسب اطلاعات بیشتر با شماره تلفن ۸۸۷۱۷۱۹۵ تماس بگیرند.

این استقبال در حالی است که تمامی ظرفیت‌های پیش‌فروش نمایش «شکوفه‌های گیلاس» به اتمام رسیده و نمایش «مخاطب» و «شام آخر» نیز با ظرفیت کامل این شب‌ها میزبان مخاطبان هستند.

نمایش «مخاطب» به کارگردانی جابر رمضانی و با بازی نگار جواهریان، لیلی رشیدی، علی باقری و جابر رمضانی همه‌روزه ساعت ۱۸:۳۰ و نمایش «شکوفه‌های گیلاس» به کارگردانی محمد مساوات با بازی رومینا مؤمنی و حامد رسولی ساعت ۲۱ در سالن استاد سمندریان به روی صحنه می‌روند.

همچنین نمایش «شام آخر» به کارگردانی مسعود دلخواه با بازی کاظم بلوچی، رحیم نوروزی، شهین نجف زاده، رادنوش مقدم، محمدمهدی سامی‌منش، امیرحسین رضوان صفت، مهناز رودساز، مریم رزازی، وحید رضاخانلو، امیرحسین قنبری، شیما اسدی، فاطمه محمدیان، پیمان مقدم، میلاد قنبری، میثم نیکخواه، مجید سیفی، فرهاد حاجیلو، سعید فاضلی، میترا اکبری، مجید قنبری، محسن ستوده، حسام صلاحی‌نژاد، مهراد رامین‌پارسا، دانیال اسماعیلیان، مژده عباسی، نگین گودرزی، پردیس پیراهش، مهدی اذعانی، مجید جور، شایان حاجی اسماعیلی، فرشاد سرلک، پویا رجبی، عرفان ارغوانی و حسین مهوری ساعت ۱۹:۳۰ در سالن ناظر زاده کرمانی میزبان مخاطبان است.

این دوره از اجراهای تماشاخانه ایرانشهر مطابق با جدول زمان‌بندی‌شده این مجموعه تئاتری تا پایان خرداد روی صحنه هستند.

راحله شمس آبادی کارگردان نمایش «قصه ظهر جمعه» که از ۳۰ آذر ماه اجرای خود را در تماشاخانه سپند آغاز کرده است درباره رویکردی که به متن نمایش داشته است به تئاتر آنلاین گفت: «قصه ظهر جمعه» نوشته محمد مساوات است که پیش از این هم توسط خود نویسنده و هم نسیم ادبی روی صحنه رفته است. ویژگی هر ۲ این اجراها استفاده ار فضاسازی به شدت رئالیستی بود اما تفاوت نمایش ما با ۲ اجرای قبلی این است که با وجود اجرای رئالیستی بازیگران اما طراحی صحنه به صورت مینمیالیستی انجام شده است و حتی لحظات کوتاهی بازی‌ها و فضاهای سوررئال هم در نمایش داریم.

وی درباره انتخاب این شیوه برای اجرا توضیح داد: دلیل انتخاب طراحی صحنه مینیمال برای نمایش این بود که قصد داشتیم زیرمتن اثر را بیشتر برای مخاطبان نمایان کنیم. همچنین آکسسواری که برای صحنه نمایش انتخاب شده‌اند همگی کاربردی بوده و در روند نمایش دخیل هستند. در واقع تلاش شده مفهوم کلی کار که به از هم پاشیده شدن یک خانواده به دلیل مسائل اقتصادی و طمع آدم‌ها می‌پردازد در طراحی صحنه نیز نمود داشته باشد.

این کارگردان تئاتر یادآور شد: البته در طراحی لباس و گریم نمایش جزئیات رعایت شده و نشان دهنده فضای دهه ۶۰ است. یکی دیگر از دلائلی که این نوع فضاسازی برای اجرا انتخاب شده این است که اگر ما نمایش را رئالیستی کار می‌کردیم مخاطب تنها درگیر فضای نوستالژیک اثر می‌شد و نمی‌توانستیم مفاهیم مستتر در متن را به درستی انتقال دهیم.

شمس آبادی ادامه داد: درست است که ۲ اجرای قبلی در فضاسازی بسیار موفق بودند اما تلاش من این بوده که تماشاگر صرفاً غرق خاطره بازی با فضای دهه ۶۰ نشود و به اتفاقی که برای این خانواده می‌افتد توجه بیشتری داشته باشد؛ اتفاقی که همین الان و با شرایط پیش آمده برای مردم بر اثر درگیری با کرونا نیز در جامعه رخ می‌دهد. در واقع برایمان خیلی بهتر بود که نمایش رئالیستی اجرا کنیم چون هم در هزینه‌ها صرفه جویی می‌شد و هم اینکه دست من به عنوان کارگردان برای اینکه به بازیگران میزانسن بدهم بازتر بود در حالی که در این شیوه کار ما سخت‌تر شده چون با حذف هایی که صورت گرفته انتقال مفاهیم به مخاطبان مشکل تر است.

وی در پایان صحبت‌هایش درباره اجراخوانی که پیشتر از این نمایشنامه داشته است، بیان کرد: من پیش از این «قصه ظهر جمعه» را با گروهی دیگر از بازیگران در تماشاخانه مهرگان اجراخوانی کرده بودم و به دلیل استقبالی که از کار شد تصمیم گرفتم نمایش را برای اجرای عمومی نیز آماده کنم. دلیل انتخاب تماشاخانه سپند برای اجرا نیز این بود که این سالن زمانی را که برای اجرا مد نظر ما بود، خالی داشت و توانستیم با مدیریت تماشاخانه به توافق برسیم. در نهایت امیدوارم مخاطبان از دیدن این نمایش که با رویکرد جدیدی به صحنه می‌رود، لذت ببرند.

نمایش «قصه ظهر جمعه» به نویسندگی محمد مساوات داستان زندگی خانواده‌ای در دهه ۶۰ است که به دلیل مشکلات اقتصادی بین اعضای خانواده اختلافاتی پیش می‌آید و درست در شب عروسی دختر کوچک، دعوای بین آنان اوج می‌گیرد و سرانجام عروسی به هم می‌خورد.

هادی عامل، عرفان جوادی، حمید ایزدپناه، مریم علی نیا، رزمریم کاظمی، معصومه احمدزاده، مهسا محمدکاظم، مجتبی بتوندی، بهاره خالقی و حمیدرضا عرفانیان بازیگران این اثر هستند.

نمایش «قصه ظهر جمعه» از ۳۰ آذر تا ۱۷ دی ساعت ۱۸:۳۰ در سالن شماره ۲ تماشاخانه سپند اجرا می‌شود.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی نمایش، «قصه ظهر جمعه» نوشته محمد مساوات و کارگردانی راحله شمس‌آبادی روی صحنه می‌رود. این نمایش از روز ۳۰ آذر تا ۱۷ دی ماه در سالن شماره دو پردیس نمایشی سپند اجرا خواهد شد.

هادی عامل، عرفان جوادی، حمید ایزدپناه، مریم علی نیا، رزمریم کاظمی، معصومه احمدزاده، مهسا محمد کاظم، مجتبی بتوندی، بهاره خالقی، حمیدرضا عرفانیان به‌عنوان بازیگر در این نمایش بازی می‌کنند.

«قصه ظهر جمعه» داستان خانواده ای است که به دلیل مشکلات مالی و ناپدید شدن پولی که از پدرشان باقی مانده بود، دچار بحران مالی می شوند. راه حل این است که دختر کوچک خانواده را به خانواده ای ثروتمند دهند تا بخشی از بحران مالی شان از بین برود اما …»

از دیگر عوامل نمایش می‌توان به نویسنده، محمد مساوات، کارگردان، راحله شمس آبادی، تهیه کننده: اسماعیل رضوی، دستیار کارگردان و برنامه ریز: محمد اعیانی فرد، مجری طرح: محمد اعیانی فرد، طراح صحنه و لباس: فاطیما زعفرانی، طراح پوستر و بروشور: محمد حقیقی، ساخت تیزر: آرام تالشی، مدیر صحنه: محمد رضا عباسی اشاره کرد.

تئاتر آنلاین-گروه هنر-آروین مؤذن‌زاده: سال ۹۸ سالی پرفرازونشیب برای تئاتر ایران در عرصه مدیریت و همچنین فعالیت هنرمندان بود و در اواخر سال نیز شیوع بیماری کرونا و تعطیلی مراکز فرهنگی و هنری باعث شد عملا چرخ تئاتر از کار بیفتد و فعالیت اهالی تئاتر به نوعی متوقف شود.

نکته مورد توجه در طول سال ۹۸ این بود که بیشتر از اینکه نام یک چهره تئاتری و فعالیت هایش برسر زبان‌ها بیفتد این گروه‌های تئاتری بودند که شناخته شده و در کارشان موفق بودند.

در این گزارش به روال سال گذشته به معرفی ۵ چهره و البته گروه نمایشی شاخص عرصه تئاتر در سال ۹۸ پرداخته‌ایم؛ افراد و گروه‌هایی که با عملکرد و فعالیتشان توانستند رخدادهای یکسال از تئاتر کشور را رقم بزنند.

ترکیب این افراد البته یکی از ترکیب‌های ممکن از چهره‌های تأثیرگذار تئاتر در یکسال گذشته محسوب می‌شود و مطمئناً افراد شاخص دیگری که در فضای یکسال گذشته تئاتر تأثیرگذار بوده‌اند نیز می‌توانستند به این لیست راه یابند.

گروه «لانچر ۵»؛ بدون سلبریتی هم می‌توان موفق بود

گروه تئاتر «هفتاد» یا همان گروه نمایش «لانچر ۵» را می‌توان یکی از موفق‌ترین گروه‌های تئاتری جوان در سال‌های اخیر دانست. این گروه با استعداد و بی‌ادعا با اجرای نمایش «لانچر ۵» در طول سال ۹۸ در سه تماشاخانه مختلف رکورد اجرای ممتد یک اثر نمایشی را زدند.

«لانچر ۵» به کارگردانی پویا سعیدی و مسعود صرامی نزدیک به یک سال است روی صحنه بود و اگر تعطیلات اجباری کرونایی اجرای نمایش را در تماشاخانه ایرانشهر لغو نکرده بود، این اثر نمایشی تا پایان اسفند ماه همچنان به اجرای خودش ادامه می‌داد. البته دور اجراهای این نمایش هنوز به پایان نرسیده چون قرار است تابستان ۹۹ نیز مجدد و برای دومین بار در تئاتر مستقل تهران به صحنه برود.

این اثر نمایشی تندیس بهترین نمایشنامه را از نوزدهمین جشنواره دانشگاهی (جایزه اکبر رادی) در سال ۹۵ دریافت کرده بود و علاوه بر تقدیر به‌عنوان بهترین نمایشنامه از جشنواره تئاتر شهر در سال ۹۶، تندیس بهترین نمایشنامه را در بخش صحنه‌ای بیست و یکمین جشنواره دانشگاهی هم دریافت کرد. تقدیر در بخش بهترین بازیگر مرد در بیست و یکمین جشنواره دانشگاهی (امیر نوروزی)، نامزدی دریافت چهار جایزه بهترین بازیگر مرد و بهترین طراحی نور(علیرضا میرانجم) از بیست و یکمین جشنواره تئاتر دانشگاهی، نامزدی بهترین نمایشنامه و تقدیر بهترین بازیگر مرد و بهترین طراحی نور در سی و هفتمین جشنواره تئاتر فجر در سال ۹۷ از دیگر افتخارات جشنواره‌ای این نمایش است.

«لانچر ۵» با همراهی یک گروه جوان، بدون داشتن سرمایه گذار و تهیه کننده، تبلیغات گزاف و بدون هیچ بازیگر ستاره‌ای توانست خیلی بیشتر از نمایش‌هایی که با هزینه‌های سرسام آور و استفاده از بازیگران چهره به صحنه می‌روند، روی صحنه بماند و مورد استقبال مخاطبان قرار گیرددیده شدن در جشنواره تئاتر دانشگاهی و جشنواره بین المللی تئاتر فجر باعث شد این نمایش مورد توجه قرار گیرد و از ۲۴ تیرتا ۸ شهریورماه در سالن سایه مجموعه تئاتر شهر به صحنه برود.

بعد از اجرا در تئاتر شهر و استقبال مخاطبان از کار، این نمایش به تئاترمستقل تهران رفت و از شهریور تا پایان آذرماه در این تماشاخانه اجرا داشت که باز هم با استقبال مخاطبان روبرو شد و به صورت ۲ اجرایی به صحنه می‌رفت.

«لانچر ۵» ادامه اجراهای خود را از دی ماه در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر پی گرفت که بعد از پایان جشنواره تئاتر فجر نیز این اجراها ادامه داشت که شیوع بیماری کرونا و تعطیلی تماشاخانه اجرای نمایش را موقتا به تعطیلی کشاند.

اتفاقات «لانچر ۵» در یک پادگان نظامی رخ می‌دهد و ماجرا از این قرار است که در پادگان سه تیراندازی رخ داده که به فاصله زمانی یک ماه منجر به مرگ سه سرباز شده است. به دلیل اهمیت موضوع سروان شایگان افسر دایره بازرسی از طرف ستاد کل مامور حل و فصل پرونده می‌شود و در نهایت پرده از رازهایی برداشته شده و مشخص می‌شود که این سه قتل بی ارتباط به هم نبوده‌اند.

این نمایش با همراهی یک گروه جوان، بدون داشتن سرمایه‌گذار و تهیه‌کننده، تبلیغات گزاف و بدون هیچ بازیگر ستاره‌ای توانست خیلی بیشتر از نمایش‌هایی که با هزینه‌های سرسام آور و استفاده از بازیگران چهره به صحنه می‌روند، روی صحنه بماند و مورد استقبال مخاطبان قرار گیرد. این مساله نشان دهنده اهمیت همکاری گروهی و وابسته نبودن به چهره‌های سرشناس و اتکا به توانایی‌ها و خلاقیت فردی است و البته این موفقیت‌ها کار را برای فعالیت بعدی گروه و بازیگران و کارگردانان جوان نمایش سخت تر می‌کند چون انتظارات از آن‌ها بالا رفته و مخاطبان مشتاق کارهای آینده آن‌ها هستند.

حسن معجونی و گروه «لیو»؛ محبوبیت بدون قیل و قال

گروه تئاتر «لیو» به سرپرستی محمدحسن معجونی یکی از حرفه‌ای‌ترین و باثبات‌ترین گروه‌های تئاتری بعد از انقلاب است که در سال ۱۳۷۶ کار خود را با فعالیت‌های آموزشی و کار بر روی متونی که جنبه اجرایی- بصری قوی‌تری دارند، آغاز کرد اما شروع فعالیت اجرایی گروه به سال ۱۳۸۰ بازمی‌گردد.

این گروه مستقل و پرکار طی سال‌های مختلف فعالیت‌های زیادی را به سرانجام رساندند که جدا از روی صحنه بردن نمایش‌های مختلف می‌توان به راه‌اندازی فستیوال «مونولیو» و «میکروتئاتر»، برپایی آکادمی تئاتر «لیو» که یک مرکز تخصصی آموزش بازیگری است، پروژه آشنایی با کارگردانان نوگرای دنیای تئاتر و راه اندازی گروه «لیو سایه» که شاخه دانشگاهی گروه «لیو» است و از تعدادی دانشجو تشکیل می‌شود، اشاره کرد.

در اهدافی که این گروه برای فعالیت هایش درنظر گرفته، آمده است: «گروه «لیو» به دنبال ارتباط قوی‌تر با مخاطب و مشارکت اوست. از دید این گروه، مخاطب فقط مصرف‌کننده نیست، بلکه همکار است. در حالی که بیشتر فعالیت‌های تئاتری در ایران دولتی‌ست، دورنمای گروه «لیو» رسیدن به تئاتری مستقل است. آموزش یکی از مهمترین ارکان گروه ‌است که شامل آموزش‌های درون‌گروهی، آموزش‌های هنری به علاقه‌مندان و آموزش مخاطب می‌شود.»

امسال معجونی و گروهش سال پرکاری را پشت سرگذاشتند و فعالیتشان از همان ابتدای سال ۹۸ با اجرای نمایش «شهر ما» نوشته تورنتون وایلدر در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر آغاز شد. همزمان با اجرای این اثر نمایشی معجونی در شهرهای رشت و شیراز مشغول کار با هنرجویانش بود که در نهایت حاصل این آموزش به اجرای نمایش «آشپزخانه» در چهار نسخه بچه‌های شیراز، رشت، تهران و تلفیقی از متن و بازیگران سه ورژن قبلی انجامید.

حسن معجونی در سال‌هایی که فعالیت می‌کند بدون قیل و قال و تلاش برای جذب شهرت و محبوبیت به هنرمندی محبوب و دوست داشتنی در بین اهالی تئاتر تبدیل شده است؛ هنرمندی که با وجود گسترده شدن فعالیتش در حوزه سینما، همچنان به تئاتر و امر آموزش جوانان وفادار مانده استمعجونی مهر و آبان ۹۸ به ترتیب سه نسخه نمایش را که شامل اجرای گروه بازیگران شیراز، رشت و تهران می‌شد در تالار مولوی به صحنه برد و پس از آن از نیمه دی ماه برآیندی از این سه اجرا را در پردیس تئاتر شهرزاد اجرا کرد که این اجرا قبل از تعطیلات کرونایی به پایان رسید.

معجونی در ادامه فعالیت‌هایش در کنار اجرای «آشپزخانه»، اجرایی از نمایش «خرس و خواستگاری» را که به زبان گیلکی در رشت تولید کرده است و تا به حال اجراهای متفاوتی به شکل رپرتوار در تماشاخانه‌های مختلف داشته است، به صورت محدود در پردیس تئاتر شهرزاد به صحنه برد و قرار بود که ادامه این اجراها در تماشاخانه ملک صورت پذیرد که به دلیل تعطیلی تماشاخانه‌ها پرونده این اجرا بسته شد.

از دیگر فعالیت‌های حسن معجونی در حوزه تئاتر در سال ۹۸ می‌توان به بازی وی در نمایش «اختراع والس» نوشته ولادیمیر ناباکف و به کارگردانی سارا افشار اشاره کرد که آذر و دی در پردیس تئاتر شهرزاد به صحنه رفت و معجونی در نقش یک مخترع نابغه و مجنونی که سودای قدرت دارد، ایفای نقش می‌کرد.

حسن معجونی در سال‌هایی که فعالیت می‌کند بدون قیل و قال و تلاش برای جذب شهرت و محبوبیت به هنرمندی محبوب و دوست داشتنی در بین اهالی تئاتر تبدیل شده است؛ هنرمندی که با وجود گسترده شدن فعالیتش در حوزه سینما، همچنان به تئاتر و امر آموزش جوانان وفادار مانده و تلاش می‌کند نسلی تازه نفس و خلاق را به جامعه تئاتر معرفی کند.

محمد مساوات و گروه «رادیکال ۱۴»؛ ایده‌پردازی می‌کنم پس هستم

محمد مساوات کارگردان جوان و نوجوی تئاتر و سرپرست گروه تئاتر «رادیکال ۱۴» چندسالی است که نام خودش را به عنوان یک کارگردان و آرتیست آوانگارد و نوگرا بین علاقه مندان به هنرهای نمایشی جا انداخته است و در هر نمایشش چالش تازه‌ای را پیش روی مخاطبان قرار می‌دهد.

مساوات نقاش، نویسنده و کارگردان تئاتر است و تاکنون در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی متعددی شرکت کرده است که از جمله آن‌ها می‌توان به نمایشگاهای «اورانیوم غنی‌زاده» و «سمبوسه» در گالری دی اشاره کرد. از جمله اجراهای مساوات می‌توان به نمایش‌های «ارتش میرزا ملکم خان خانبلوکی»، «بازیخانه قیاس‌الدین مع‌الفارق»، «قصه ظهر جمعه»، «خانه‌.وا.ده»، «بیضایی»، «بی پدر» و «این یک پیپ نیست» اشاره کرد.

او در سال‌های فعالیت تئاتری خود موفق به کسب جوایز مختلفی از جشنواره بین‌المللی تئاتر دانشگاهی و جشنواره بین‌الملی تئاتر فجر شده است. همچنین نشر بوتیمار ۲ نمایشنامه «قصه ظهر جمعه» و «یافت آباد» نوشته وی را چاپ و منتشر کرده است.

مساوات که سال ۹۷ برای نمایش‌های «بی پدر» و «این یک پیپ نیست» در هفدهمین جشن سالانه انجمن منتقدان، نویسندگان و پژوهشگران خانه تئاتر برگزیده شده بود و عنوان بهترین گروه تئاتر سال برای گروه تئاتر «رادیکال ۱۴» را نیز از آن خود کرد موفقیتش را در سال ۹۸ با اجرای نمایش «بیگانه در خانه» که می‌توان آن را از لحاظ فضاسازی ادامه نمایش «این یک پیپ نیست» دانست، ادامه داد.

مساوات در این اثر نمایشی به مفاهیمی چون هویت، بیگانگی، دروغ، فضای مجازی، ناتوانی در برقراری و بیان احساسات و… پرداخته و در خلاقیتی نوآورانه دوربین را به عنوان یک عنصر نامرئی در مواجهه با کاراکترهای نمایش و مرئی برای مخاطبان وارد صحنه کرده بود. وی در این اجرای نمایشی کلاژی از تئاتر و سینما را به مخاطب عرضه کرد که در این میان کفه سینما سنگین تر از تئاتر بود.

مساوات ثابت کرده که برخلاف بسیاری از همنسلانش که به متن و تمرینات مستمر و طولانی توجه زیادی ندارند و تمرکزشان بیشتر روی فرم و شیوه اجرایی است به متن و تحلیل‌های متفاوتی که از نمایشنامه هایش می‌شود در کنار فرم‌های جذاب اجرایی، می‌اندیشد که این مساله در تئاتر امروز ایران مساله مهم و قابل توجهی تلقی می‌شودالبته پخش تصاویر و ویدئوهایی از یک اجرای خارجی که شباهت‌های زیادی به شیوه اجرایی «بیگانه در خانه» داشت حرف و حدیث‌هایی را درباره کپی بودن بخش‌هایی از نمایش در پی داشت که البته مساوات واکنشی به این نقدها نشان نداد و تنها محمد علی محمدی بازیگر نمایش این ادعا را تکذیب و عنوان کرد که از ابتدای کار در پروژه حضور داشته و این نمایش کاملا براساس ایده پردازی مساوات شکل گرفته است.

نکته قابل توجه دیگری که در این نمایش وجود داشت حضور نوید محمدزاده با نامی مستعار و غیر معمول در نمایش بود که مساوات با آگاهی ترجیح داده بود در تمام طول اجراهای نمایش حضور محمدزاده ناشناس بماند و وی تنها در چند اجرای پایانی نمایش با برداشتن ماسکش برای چند لحظه از چهره اش رونمایی کرد.

«دینو زمام حدده» نام بازیگر ناشناس نمایش بود که با به هم ریختن حروف اسم و فامیل محمدزاده خلق شد. البته درست است که چهره این پیرزن خمیده و مزاحم آلمانی با ماسکی تیره پوشانده شده بود اما مخاطبان آشنای تئاتر از تن صدای محمدزاده می‌توانستند حضور او را در نمایش تشخیص دهند.

بازی در این نقش برای محمدزاده جایزه ویژه هیات داوران سی و هشتمین جشنواره تئاتر فجر را به ارمغان آورد و تندیس کارگردانی و نمایشنامه نویسی را برای مساوات و جایزه بزرگ جشنواره را هم نصیب گروه نمایش «بیگانه در خانه» کرد.

مساوات در سال‌های کوتاه فعالیتش در تئاتر ثابت کرده که برخلاف بسیاری از هم‌نسلانش که به متن و تمرینات مستمر و طولانی توجه زیادی ندارند و تمرکزشان بیشتر روی فرم و شیوه اجرایی است به متن و تحلیل‌های متفاوتی که از نمایشنامه هایش می‌شود در کنار فرم‌های جذاب اجرایی، می‌اندیشد که این مساله در تئاتر امروز ایران مساله مهم و قابل توجهی تلقی می‌شود.

نادر برهانی‌مرند؛ تلاش قابل احترام برای عبور از حاشیه‌ها

نادر برهانی مرند را به‌عنوان یک کارگردان و نمایشنامه نویس خوش‌قریحه می‌شناسیم که کارگردانی نمایش‌هایی چون «زندگی»، «پائیز»، «تولد»، «چیستا»، «مرغابی وحشی»، «تهران زیر بال فرشتگان»، «کابوس‌های یک پیرمرد بازنشسته ترسو»، «رومولوس کبیر»، «رویای هالیوود»، «شکارگاه ممنوع»، «تیغ کهنه»، «یک راز کوچک»، «باغ زیتون» و… را برعهده داشته و در زمینه‌های دیگری چون عضویت در شورای عالی تئاتر فجر، عضویت در شورای سیاست‌گذاری رادیو نمایش، عضویت در کمیته آموزش صدا، مدیریت دفتر ادبیات نمایشی مرکز هنرهای نمایشی رادیو، مدیریت گروه نمایش و ادبیات رادیو نمایش، مدیریت و سردبیری برنامه‌های رادیویی «جمعه‌ها با تئاتر»، «پرده دوم»، «در آدینه با نمایش»، «گفتگوی هنر»، «نمایش اقتصاد»، «از رمان تا نمایش»، «کارنامه» فعال بوده است.

برهانی مرند دبیری دوره‌های سی و هفتم و سی و هشتم جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر را نیز عهده دار بود اما امسال شرایط آنطور که او انتظارش را می‌کشید و از ابتدای سال برایش برنامه ریزی کرده بود، پیش نرفت و اتفاقاتی که برای جشنواره رقم خورد باعث شد او احتمالا بدترین سال تئاتری خود را پشت سر بگذارد البته در نهایت با درایت وی و همراهی شهرام کرمی مدیرکل هنرهای نمایشی جشنواره برگزار و در طول برگزاری با کمترین حاشیه‌ای همراه شد در حالی که قبل از آغاز جشنواره برهانی مرند و گروه همراهش روزهای سختی را پشت سر گذاشتند.

پس از واقعه سقوط هواپیمای بوئینگ ۷۳۷ و کشته شدن تعدادی از هموطنانمان در ۱۸ دی ماه، تعداد زیادی از گروه‌های نمایشی پذیرفته شده در جشنواره سی و هشتم تئاتر فجر به آنچه ابراز همدردی با این وقایع و احترام به جانباختگان اعلام شد و همچنین اعتراض به رعایت نشدن عدالت و صداقت در بیان موضوع مورد بحث انصراف خود را از حضور در جشنواره تئاتر فجر اعلام کردند.

این انصراف‌ها ابتدا از سوی هنرمندان مشهدی اعلام شد و سپس در بین دیگر گروه‌های شرکت کننده در جشنواره نیز جامعیت یافت. انصراف سی و یک گروه نمایشی از جشنواره چالش بزرگی را برای برهانی مرند رقم زد چون با وجود این اتفاق و فشارهای زیادی که از سوی برخی از هنرمندان مبنی بر انصراف وی از دبیری جشنواره به او وارد می‌شد، وی باید به سلامت از این رخداد عبور می‌کرد.

برهانی مرند همیشه خودش را یک نویسنده و کارگردان تئاتر می‌داند تا دبیر یک رویداد هنری از همین رو تلاش کرد همدلانه و مصلحت اندیشانه در کنار هنرمندان حرکت کند و حتی احترام افرادی را که تمایل به حضور در جشنواره نداشتند، نگه دارد. شاید اگر کسی غیر از او در این جایگاه بود برخوردی قهری با هنرمندان در پیش می‌گرفتبرهانی مرند ۲۴ دی ماه در یادداشتی خطاب به هنرمندان از همدلی و لزوم در کنار هم ماندن اهالی تئاتر سخن گفت. در بخشی از یادداشت وی آمده بود: «روزهای سختی است برای همه‌ ما مردمی که در سوگ عزیزان نشسته‌ایم و به حق، کیست که از عمق جان لمس نکرده باشد اندوه و التهابی را که بر قلب و جان همگی ما سایه انداخته است؟! اگر ما بیش از هموطنان غم‌خوار و هموندان هنرمندمان، پریشان و غم‌گسار نبوده باشیم، کمتر از ایشان خون به دل و اشک بر دیدگانمان نیست و عجب است اگر زمانی که احساس نجیب همدردی انسانی در لحظات سخت به جای گشودن آغوشی از مهر و نگاهی تسلی‌بخش به بغضی بدل شود که رشته‌های پیوندمان را بگسلد و خط فرضی از جدایی و رویارویی را میان ما بکشد … خانم‌ها، آقایان، همکاران محترم، دیگر بار صمیمانه و همدلانه از شما خواهش می‌کنم که افتراق‌های ناچیزمان را کناری بگذاریم و در خانه خویش بمانیم، یقین بدانید همه ما یک آرمان مشترک بزرگ داریم: اعتلای فرهنگ و هنر این مرز و بوم و خدمت به مردمان نجیب و رنج دیده کشورعزیزمان.»

با وجود این یادداشت همدلانه اما تغییری در وضعیت انصرافی‌ها به وجود نیامد و متاسفانه علاوه بر این انصراف گروه‌های خارجی و از همه آن‌ها مهمتر انصراف یوجینو باربا و رومئو کاستلوچی که از مدت‌ها قبل حضورشان برای اجرای آثاری نمایشی و برگزاری کارگاه‌های آموزشی در ایران قطعی شده بود، کار را برای برهانی مرند سخت تر کرد.

حضور نیافتن این ۲ هنرمند که البته تحریک برخی از تئاتری‌ها از داخل ایران نیز در انصرافشان بی تاثیر نبود کار را برای تیم روابط عمومی و دبیر جشنواره سخت تر کرد و متاسفانه اعلام انصراف این ۲ دیرتر از زمانی که باید و بعد از اعلام خود این ۲ کمپانی از طرف جشنواره اعلام شد و در واقع برهانی مرند ترجیح داد اول نامه دومش به هنرمندان را منتشر و سپس اعلام انصراف یوجینو باربا و رومئو کاستلوچی را رسانه‌ای کند که همین مساله انتقاداتی را از عملکرد وی در پی داشت.

در فاصله انتشار دومین نامه برهانی مرند خطاب به هنرمندان تئاتر، وی با گروه‌های انصرافی جلساتی را برگزار کرده و تعدادی از آنها راضی به حضور در جشنواره شده بودند. برهانی مرند نیز پیشنهاد داده بود: «در راستای کاستن از آلام هموطنان شریف و داغدیده سیستان و بلوچستانی، با رضایت گروه‌هایی که به جشنواره باز خواهند گشت، بخشی از کمک هزینه آنان، درآمد حاصل از فروش بلیت‌های جشنواره، قسمتی از هزینه‌های بخش ملل و بخشی از حق‌الزحمه نیروهای ستادی از طریق انجمن هنرهای نمایشی استان سیستان و بلوچستان به عنوان محور این پویش، به این هموطنان عزیز رنج‌دیده اختصاص می‌یابد.»

وی در نامه‌ای که ۲۶ دی ماه منتشر کرد با اشاره به همین موضوع و انتقاد از اظهارات غیرکارشناسانه یکی از مسئولان مبنی بر اینکه افرادی که در هر حوزه هنری از حضور در جشنواره‌ها انصراف داده اند از این پس اجازه ادامه فعالیت نخواهند داشت، گفت: «این روزهایی که نیاز به همگرایی بیشتر داریم، اظهارنظری غیرمسئولانه از یک مقام مسئول منتشر شده که به آتش گسست اجتماعی می‌دمد. من با هر نوع برخورد سلبی که راه مفاهمه و گفتگو را مسدود می‌کند، شدیداً مخالفم و این مسئله عزم مرا بر اصرار به همگرایی فزاینده هنرمندان تئاتر برای حضور در خانه خود بیشتر کرده است.»

برهانی مرند در پایان نامه دومش به هنرمندان، مجددا آنها را به همگرایی دعوت کرد. او در این بحران تا جایی که می‌توانست تلاش کرد تا هنرمندان را به همدلی و صلح دعوت کند و سرانجام با وجود انصراف‌های زیاد گروه‌های تئاتری با دعوت از گروه‌های رزرو دوم و سوم تلاش کرد جشنواره‌ای آبرومند را به سرانجام برساند و در عین حال کیفیت جشنواره را هم حفظ کند و به دلیل حضور نداشتن آثار و هنرمندان شاخص از هر کار بی کیفیتی برای پرکردن جدول جشنواره بهره نگیرد.

برهانی مرند همیشه خودش را یک نویسنده و کارگردان تئاتر می‌داند تا دبیر یک رویداد هنری از همین رو تلاش کرد همدلانه و مصلحت اندیشانه در کنار هنرمندان حرکت کند و حتی احترام افرادی را که تمایل به حضور در جشنواره نداشتند، نگه دارد. شاید اگر کسی غیر از او در این جایگاه بود برخوردی قهری با هنرمندان در پیش می‌گرفت.

هادی حجازی‌فر؛ تلاش برای تغییر رویکردهای تئاتر خصوصی

این روزها و همزمان با پخش سریال نوروزی «دوپینگ» دیگر همه هادی حجازی‌فر را می‌شناسند او در سال ۹۴ با بازی در نقش حاج احمد متوسلیان در فیلم «ایستاده در غبار» به چهره شناخته شده‌ای در رعصه بازیگری مقابل دوربین تبدیل شد و تداوم حضورش در آثار سینمایی مختلف، شبکه نمایش خانگی و تلویوزیون به شناخته تر شدن و محبوبیت بیشتر او دامن زد. البته شاید مردم عادی کمتر بدانند که خاستگاه حجازی‌فر از تئاتر بوده و همچنان هم پیوندش را با این حوزه حفظ کرده است و به گفته خودش تئاتر برایش ارزش افزوده دارد و حالش با تئاتر خوب است.

حجازی فر سال ۹۸ حضور پررنگی در تئاتر داشت به شکلی که می‌توان او را یکی از چهره‌های تاثیرگذار تئاتر در سال ۹۸ قلمداد کرد. در اختیار گرفتن تماشاخانه «باران» که حالا به «هامون» تغییر نام پیدا کرده است و بازسازی و تجهیز این تماشاخانه جزو اولین برنامه‌هایی حجازی فر در سال ۹۸ بود. تیرماه این تماشاخانه خصوصی به صورت رسمی افتتاح شد و حجازی‌فر عنوان کرد که ترجیح داده به جای خرید ملک و ماشین، درآمدش از چند سال حضور در سینما را خرج تئاتر کند و از تمایلش برای حمایت مالی و معنوی از تئاتر خصوصی و گروه‌های جوان بااستعدادی گفت که آثار باکیفیتی تولید می‌کنند.

وی همچنین بعد از بازگشایی تماشاخانه «هامون» و پیدا کردن فراغ بال نسبی، نمایش «رومئو و ژولیت؛ یا تو چرا تیبالت رو کشتی؟!» را که نگاهی پارودیک به تراژدی «رومئو و ژولیت» داشت در تماشاخانه خودش روی صحنه برد که مورد استقبال نیز قرار گرفت.

این نمایش که نخستین تجربه کارگردانی حجازی‌فر در تئاتر پس از دوری چندساله وی از این عرصه و حضور مداوم در سینما بود، بازسازی اثری بود که پیش‌تر ۱۰ سال پیش به صحنه رفته و برنده جایزه بهترین کارگردانی و اثر منتخب در دوازدهمین جشنواره بین‌المللی عروسکی تهران شده بود.

هادی حجازی فر نشان داده که فرد دغدغه‌مندی است و با وجود تبدیل شدن به هنرمندی شناخته شده در حوزه تصویر باز هم ارتباط خودش را با تئاتر قطع نکرده و ترجیح می‌دهد درآمد و وقت و انرژی اش را صرف کارهای ریشه‌ای در تئاتر، حمایت از هنرمندان جوان و توجه به زیرساخت‌هایی کند که شاید در چند سال گذشته در حوزه تئاتر خصوصی نادیده گرفته شده استبلندپروازی حجازی فر در تئاتر با راه اندازی جشنواره تئاتر «هامون» بیشتر نمود پیدا کرد. جشنواره‌ای خصوصی که از ۱۵ تا ۲۵ بهمن ماه و تقریبا همزمان با برگزاری جشنواره تئاتر فجر در ۲ بخش صحنه و نمایشنامه نویسی برگزار شد.

حجازی فر همیشه فرد رک و صادقی بوده است و از بیان حرف دلش ابایی ندارد که همین مساله گاهی برایش حاشیه ساز می‌شود. در همین راستا او در نشست رسانه‌ای جشنواره «هامون» دلیل همزمانی جشنواره اش با جشنواره تئاتر فجر را اینطور عنوان کرد: «همه ما از زمان دانشجویی علاقه مند به حضور در جشنواره تئاتر فجر بودیم و من همه تلاشم را می‌کردم تا از خوی در جشنواره حضور پیدا کنم اما در طول سال‌های اخیر شاهد هستیم خیلی از کارهای درجه یک در نهایت بیرون از جشنواره می‌مانند و جشنواره دیگر کمتر حال و هوای قدیم را دارد و نام‌هایی به تئاتر ایران معرفی نمی‌کند. بنابراین تصمیم گرفتیم کارهایی که ممکن است از جشنواره جا بمانند و یا آثاری را که آماده اجرا هستند، بپذیریم. امیدوارم جشنواره تئاتر هامون اولین جشنواره خصوصی باشد که قرار است بعد از تعطیلی جشنواره تئاتر فجر که می‌دانم تا چندسال آینده رقم خواهد خورد، برگزار شود.»

حجازی فر قصد دارد جشنواره تئاتر «هامون» را با حمایت بخش خصوصی ادامه دهد و حتی از تلاش برای برگزاری بین المللی آن در سال‌های آتی خبر داده است.

وی در اظهارنظری عنوان کرده بود: «امیدواریم با برگزاری نخستین جشنواره تئاتر هامون بتوانیم ضمن جلب اعتماد از سوی مخاطبان و هنرمندان تئاتر، این جشنواره را در سال‌های آینده با همکاری سالن‌های خصوصی در سطح ملی و بین المللی برگزار کنیم و روزی برسد که جشنواره فجر از سیطره دولت خارج شود و بخش خصوصی آن را بر عهده بگیرد. البته به هیچ وجه با مدیران فعلی اداره کل هنرهای نمایشی و ستاد جشنواره تئاتر فجر مشکلی ندارم بلکه مشکل اصلی من با نگاه دولتی است که روی این حوزه وجود دارد چرا که تقریباً دولت از همه چیز حمایت می‌کند اما از تنها جایی که حمایتش را برداشته، تئاتر است.»

هادی حجازی فر نشان داده که فرد دغدغه مندی است و با وجود تبدیل شدن به هنرمندی شناخته شده در حوزه تصویر باز هم ارتباط خودش را با تئاتر قطع نکرده و ترجیح می‌دهد درآمد و وقت و انرژی اش را صرف کارهای ریشه‌ای در تئاتر، حمایت از هنرمندان جوان و توجه به زیرساخت‌هایی کند که شاید در چند سال گذشته در حوزه تئاتر خصوصی نادیده گرفته شده است.

به گزارش تئاتر آنلاین، سی و هشتمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر با حضور چهره‌های نام آشنای تئاتر در کنار هنرمندان جوان در مقام کارگردان در حال برگزاری است. بسیاری از کارگردانانی که در جشنواره حضور دارند با وجود جوان بودن از کارنامه قابل دفاع و پرو پیمانی برخوردار هستند از همین رو در گزارش کوتاه به معرفی و مرور کارنامه چند تن از کارگردانان شناخته شده و جوانی که در سی و هشتمین جشنواره تئاتر فجر حاضر هستند، می‌پردازیم.

سیدمحمد مساوات، رضا بهرامی، رضا بهاروند، مهران رنجبر، حمید ابراهیمی، کوروش سلیمانی و ابراهیم پشت کوهی از جمله چهره‌هایی هستند که پیش از این آثارشان با استقبال مخاطبان مواجه شده بود و نام‌هایی آشنا در حوزه نمایش کشورمان هستند که در این گزارش به مرور کارنامه شأن می‌پردازیم.

سید محمد مساوات

سیدمحمد مساوات نویسنده، کارگردان تئاتر و سرپرست «گروه تئاتر رادیکال ۱۴» است. وی پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکده هنر و معماری در رشته نقاشی به کارگردانی تئاتر در همان دانشگاه تغییر رشته داد و وارد عرصه نمایش شد. او در سال‌های فعالیت تئاتری خود موفق به دریافت جوایز متعددی در حوزه‌های نویسندگی و کارگردانی تئاتر شده است. مساوات اولین کار حرفه ای خود را با عنوان «آقای بکت سکسکه فراموش نشود» در سالن استاد سمندریان روی صحنه برد.

از جمله اجراهای مساوات می‌توان به نمایش‌های «ارتش میرزا ملکم خان خانبلوکی»، «بازیخانه قیاس‌الدین مع الفارق»، «قصه ظهر جمعه»، «خانه‌.وا.ده»، «بیضایی»، «بی پدر» و «این یک پیپ نیست» اشاره کرد.

مساوات در سی و هشتمین جشنواره بین المللی تئاتر با نمایش «بیگانه در خانه» در بخش مسابقه تئاتر صحنه‌ای حاضر است. این نمایش در تالار اصلی تئاتر شهر در ایام جشنواره روی صحنه رفته است که در آن رومینا مؤمنی ، محمد علی‌محمدی، علی حافظ پور و دینو زمام حدده (نوید محمدزاده) بازی می‌کنند.

رضا بهاروند

رضا بهاروند کارگردان نسل جوان تئاتر و عضو گروه نمایش «پودس»، فعالیت اش را از تئاتر دانشگاهی آغاز کرد و ۲ سال قبل نمایش «وقت ناهار» را در سالن سمندریان و نمایش «سماعی‌زاده» را در تئاتر باران روی صحنه برد. این اثر نمایشی در بخش بین الملل هجدهمین جشنواره تئاتر دانشگاهی سه تقدیر کارگردانی، طراحی صحنه و بازیگری را دریافت کرد. او در سال ۹۲ برای نمایش رادیوتئاتر «جن بچه در حجله عریان» از سی و دومین جشنواره بین‌المللی فجر تندیس کارگردانی را دریافت کرد. رضا بهاروند در سی و هشتمین جشنواره تئاتر فجر با نمایش «شاه ماهی» که به طور مشترک توسط او و احمد سلگی نوشته شده است، حضور دارد.

رضا بهرامی

رضا بهرامی کارگردان و هنرمند با سابقه تئاتر و نمایش‌های عروسکی است. او پیش از این به عنوان دستیار کارگردان، بازیگر و هنرمند عرصه تئاتر کودک و نوجوان شناخته می‌شد و در سال‌های اخیر به عنوان کارگردان تئاتر توانسته موفق ظاهر شود. بهرامی حضور فعالی در عرصه کارگردانی تئاتر دارد و در سال جاری نمایش «کریم لوژی» را با استقبال بالای علاقه مندان در تئاتر شهر روی صحنه برد. او حالا با این نمایش در بخش مسابقه صحنه‌ای در سی و هشتمین جشنواره تئاتر فجر حضور دارد. در این نمایش که به تهیه کنندگی نوید محمدزاده اجرا می‌شود، مجید رحمتی به عنوان تنها بازیگر به هنرمندی می‌پردازد.

مهران رنجبر

مهران رنجبر فارغ التحصیل رشته ادبیات نمایشی است و علاوه بر بازیگری تجربه نمایشنامه نویسی و کارگردانی تئاتر دارد. مهران رنجبر علاوه بر سینما و تلویزیون یکی از شناخته شده ترین نویسندگان، بازیگران و کارگردانان تئاتر به شمار می‌رود. او در سن ۱۴ سالگی بازیگری را با تئاتر «جنگ کور» به کارگردانی بهروز غریب‌پور آغاز کرد و در سن ۱۶ سالگی به صورت حرفه‌ای به اجرای تئاتر روی صحنه تئاتر شهر و تالار مولوی پرداخت. با ورود به دانشگاه و فرا گرفتن رشته ادبیات نمایشی تئاتر را به صورت آکادمیک دنبال کرد و با شهلا میربختیار، محمدرضا خاکی، مسعود دلخواه و خسرو احمدی به همکاری پرداخت.

رنجبر در جشن بازیگر خانه تئاتر که در سال ۸۸ به داوری حمید سمندریان، احمد دامود و علی رفیعی برگزار شد به عنوان یکی از ۱۰ بازیگر برتر تئاتر ایران انتخاب شد. وی در آثاری چون «ضیافت طوبی»، «آقا مدیر»، «آخر خط»، «کافه پاریس»، «شوایک»، «یک شاخه گل برای وارتان»، «مهرنامه» و «استیو جابز» حضور داشته است.

مهران رنجبر در سی و هشتمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر با نمایش «مارلون براندو» به عنوان کارگردان و نویسنده حضور دارد.

حمید ابراهیمی

حمید ابراهیمی، بازیگر باسابقه تئاتر، علی رغم حضور پررنگ اش در سینما و تلویزیون هیچگاه ارتباط اش را با تئاتر قطع نکرده است. او بیش از سه دهه تجربه حضور در تئاتر را دارد. ابراهیمی بیش از این که بازیگر سینما و تلویزیون باشد، بازیگر تئاتر است و در دوران نوجوانی با بازی در تئاتر دانش آموزی در سال ۱۳۶۵ موفق به کسب رتبه نخست بازیگری جشنواره دانش آموزی در کل کشور شد.

۴ جلد نمایشنامه با نام‌های «آوای باد»، «سیاریحون»، «پندار زنده گفتار مرده» از او به چاپ رسیده است. ابراهیمی با مجموعه «صاحب دلان» در تلویزیون به شهرت رسید و در مجموعه‌های متعددی از جمله «مثل هیچ‌کس» نقش آفرینی کرده است. او در فروردین ۱۳۹۲ دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش ضدقهرمان مرد را از جشنواره فیلم‌های پلیسی مسکو برای تله فیلم «تعبیر خواب» دریافت کرد.

«فرزند خاک»، «آلزایمر»، «تا صبح»، «نیستان تهران»، «رویاهای رام نشده تهران»، «پندار زنده گفتار مرده تهران»، «تنها راه ممکن»، «ماشین نشین‌ها»، «روزی روزگاری آبادان»، «این کدوم پنجشنبه است»، «دیر راهبان»، «مرغ‌هایی که از تخم مرغ پخته به دست می‌آیند»، «آوای باد خانه خورشید»، «سیاریحون»، «خورشید و شب خانه» از جمله آثار کارنامه بازیگری و کارگردانی ابراهیمی هستند.

ابراهیمی با نمایش «پشت دیوار عمارت» در سی و هشتمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر حضور دارد.

کوروش سلیمانی

کوروش سلیمانی فارغ التحصیل مقطع کارشناسی ارشد از پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. فعالیت بازیگری خود در تئاتر و تلویزیون را از سال ۱۳۷۰ از شهر کرمانشاه و در سینما از سال ۱۳۷۸ با فیلم «متولد ماه مهر» به کارگردانی احمدرضا درویش شروع کرد.

سلیمانی با بازی در فیلم سینمایی «اتوبوس شب» توانست از شهرت بالایی برخوردار شود و توانایی‌های خود را به نمایش بگذارد. او علاوه بر اینکه در سینما توانست با چهره‌های شاخصی تجربه همکاری پیدا کند، در تلویزیون نیز جزو بازیگرانی به شمار می‌رود که کارنامه قابل دفاعی از خود به جای گذاشته است. او کار خود را با تله فیلم «خون صلح» ساخته صحبت اله خدایاری شروع کرد و در سریال‌هایی همچون «آواز مه»، «تلاطم»، «نرگس»، «فاکتور هشت»، «پیدا و پنهان»، «یک لحظه دیرتر»، «پرانتز باز» و «سی امین روز» به ایفای نقش پرداخته است.

سلیمانی آثار مختلفی را در تئاتر کارگردانی کرده است. تله تئاتر «آدم‌های ماشینی»، و نمایش‌های «بهار و آدم‌برفی»، «مکبث»، «سردار مهر و ماه»، «هفت پرده»، «روال عادی»، «هملت و دن کیشوت» از جمله نمایش‌هایی هستند که سلیمانی در یک دهه گذشته در آنها حضور داشته است. او در سی و هشتمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر با نمایش «سکوت سپید» حاضر است. این نمایش روز سه شنبه ۱۵ بهمن در سالن چارسو تئاتر شهر در بخش غیررقابتی صحنه‌ای روی صحنه رفت.

ابراهیم پشت کوهی

ابراهیم پشت کوهی که در سی و هشتمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر با نمایش «تنها خرچنگ خانگی لای ملافه‌ها خانه می‌کند اتللو» حاضر است، از کارگردانان شناخته شده تئاتر است. این کارگردان در سال ۷۶ گروه تئاتر «تی تووک» را با همراهی محمد سایه بانی، داوود اسلامی و حمید ملاحسینی راه اندازی و مجموعه نمایش‌های خیابانی را با عنوان «چراغ قرمز» در استان هرمزگان و بندرعباس اجرا کرد.

از جمله ویژگی‌های بارز آثار او استفاده از موسیقی مناطق، حرکات نمایشی و اشاره به برخی آداب و رسوم سنتی و محلی و رنگ و طراحی‌های خلاقانه در اجرا است که منجر به محبوبیت آثارش شده است. گروه «تی تووک» با بیش از ۲ دهه فعالیت جوایز و افتخارات متعددی را کسب کرده است. این گروه همچنین «وقتی ما برگردیم دو پای آویزان مانده‌است»، «عالی فاطی»، «چگونه یک کولی کر مرغ دریایی را روی آب خورد»، «تنها سگ اولی می‌داند چرا پارس می‌کند، مکبث» و «تاریخ سرکوب» را به صحنه برده است.

سی و هشتمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر به دبیری نادر برهانی مرند تا ۲۱ بهمن در حال برگزاری است.

به گزارش خبرنگار مهر، نمایش «بیگانه در خانه» آخرین تجربه محمد مساوات کارگردان جوان و خوش فکر تئاتر کشورمان است که از روز پنجشنبه ۱۰ بهمن ماه ادامه اجراهای خود را بعد از تئاتر مستقل تهران و انصراف از ادامه اجراهایش در آن تماشاخانه در سالن اصلی تئاترشهر از سر گرفته است.

البته اجرای روزهای ۱۰ و ۱۱ بهمن ماه این نمایش در قالب اجرای عمومی است و از روز شنبه ۱۲ بهمن ماه و با آغاز اجراهای بخش صحنه‌ای جشنواره سی و هشتم تئاتر فجر نمایش «بیگانه در خانه» به مدت ۷ شب در بخش رقابتی جشنواره روی صحنه خواهد بود.

«بیگانه در خانه» را از نظر فضاسازی، طراحی صحنه و دکور و تأکید بر مفهوم بیگانگی می‌توان در ادامه نمایش قبلی مساوات یعنی «این یک پیپ نیست» دانست و حتی خود کارگردان نیز در چند صحنه مختلف مخاطب را به نمایش قبلی اش ارجاع می‌دهد و در صحنه‌های پایانی نمایش نیز همچون اثر قبلی ۴ دقیقه و ۳۳ ثانیه سکوت مطلق جریان دارد. البته با وجودی که تکنیک و فرم به کار گرفته شده در «بیگانه در خانه» برای مخاطبان جذاب است و نمایش را می‌توان یکی از آثار قبل توجه سال ۸۸ به حساب آورد اما در مقایسه این ۲ اثر با یکدیگر به نظر می‌رسد محمد مساوات در این نمایش نسبت به کار قبلی اش تا اندازه‌ای برگشت به عقب داشته است چون از لحاظ حجم خلاقیت و انتقال درست مفاهیم مد نظر و رو دست زدن به مخاطب در نمایش «این یک پیپ نیست» با اثر کامل‌تری روبرو بودیم اما در «بیگانه در خانه» بعد از فروکش کردن هیجان مخاطبان از دیدن تکنیک جذابی که برای ارائه نمایش انتخاب شده است خیلی زود دست کارگردان برای مخاطب رو می‌شود و می‌تواند اتفاقات بعدی را زودتر از کاراکترها پیش بینی کند.

اجرای نمایش کلاژی از تئاتر و سینماست و مساوات در بخش تصویری ادای دینی به فیلم‌های ژانر دلهره و ترسناک همانند سری فیلم‌های «فعالیت ماورالطبیعه» و البته آثار آلفرد هیچکاک داشته است و حتی در صحنه‌ای از نمایش کاراکتر زن داستان درحال دیدن فیلم «روانی» هیچکاک است مساوات در آخرین اثرش دست به خلاقیتی نوآورانه زده و دوربین را به عنوان یک عنصر نامرئی در مواجهه با اهالی خانه و مرئی برای مخاطبان وارد صحنه کرده است. تلفیق تئاتر و سینما در این نمایش و سنگین‌تر بودن کفه سینما نسبت به تئاتر در کار، مخاطب را با فضایی وهم آلود مواجه می‌کند؛ دوربینی که به عنوان یک بیگانه در خانه می‌چرخد و وارد حریم خصوصی این زوج مهاجر ایرانی می‌شود و مخاطبان نیز از طریق یک پرده سینمایی با دیدی بهتر آنچه را که روی صحنه رخ می‌دهد و در مواردی به دلیل طراحی صحنه نمایش و استتار بازیگران درون خانه‌ای که با همه جزئیاتش طراحی شده و تماشاگران تنها از بیرون پنجره‌ها و بالکن می‌توانند آن‌ها را ببینند، درک می‌کنند.

در واقع کارگردان برای مخاطبان نمایش حق انتخابی قایل نیست تا از میان آنچه روی پرده به نمایش گذاشته می‌شود یا آنچه در پایین پرده و روی صحنه نمایش رخ می‌دهد، یکی را انتخاب کنند چون ناخودآگاه به دلیل وسعت پرده و جذابیت دوربین روی دست موذی که به همه جای خانه سرک می‌کشد و کاراکترها را دنبال می‌کند و حتی در مواقعی ترجیح می‌دهد شخصیتی را از ویزور دوربینش حذف و تنها چهره آن دیگری را به تصویر بکشد، مخاطب به سمت دیدن تصاویر سینمایی کشیده می‌شود.

کارگردان در این نمایش به مفاهیمی چون هویت، بیگانگی، دروغ، فضای مجازی، ناتوانی در برقراری و بیان احساسات و… پرداخته است. اجرای نمایش کلاژی از تئاتر و سینماست و مساوات در بخش تصویری ادای دینی به فیلم‌های ژانر دلهره و ترسناک همانند سری فیلم‌های «فعالیت ماورالطبیعه» و البته آثار آلفرد هیچکاک داشته است و حتی در صحنه‌ای از نمایش کاراکتر زن داستان درحال دیدن فیلم «روانی» هیچکاک است. نوع فضاسازی و انتقال مفاهیم از خود بیگانگی و ماسکی که افراد برای دیگری به چهره می‌زنند و همچنین تلاش برای نفوذ در روح و روان دیگری به سینمای اینگمار برگمان نزدیک است و مساوات برای اثبات علاقه و یا تاثیر پذیری اش از این کارگردان شناخته شده در صحنه‌ای از نمایش زوج جوان داستان را در حال دیدن فیلم «پرسونا» برگمان نشان می‌دهد که البته در ادامه می‌بینیم آن‌ها علاقه چندانی به ادامه دیدن فیلم ندارند.

رومینا مومنی‌، محمد علی‌محمدی، علی حافظ پور و دینو زمام حدده بازیگران این اثر نمایشی هستند که در واقع دینو زمام حدده که نقش پیرزن آلمانی همسایه این زوج جوان را ایفا می‌کند و یکی از نیروهای بیگانه حاضر در اثر به حساب می‌آید و از طرف دیگر به عنوان راوی نمایش نیز شناخته می‌شود، همان نوید محمدزاده است که کارگردان با آگاهی ترجیح داده حضورش در این نمایش ناشناس بماند و نام دینو زمام حدده را با به هم ریختن حروف اسم و فامیل محمدزاده خلق کرده است البته درست است که چهره این پیرزن خمیده و مزاحم آلمانی با ماسکی تیره پوشانده شده اما مخاطبان آشنای تئاتر از تن صدای محمدزاده می‌توانند حضور او را در نمایش تشخیص دهند.

این نمایش برای اجرای در یک سالن بلک باکس طراحی شده تا مخاطبان از نزدیک و نفس به نفس با فضای نمایش و دلهره حضور یک بیگانه در خانه و تکنیکی که مساوات برای انتقال این مفهوم انتخاب کرده روبرو شوند از همین رو ادامه اجراهای نمایش در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر و در یک صحنه قاب عکسی باعث فاصله تماشاگران با اجرا شده است.