برچسب: فرهاد ناظرزاده کرمانی

به گزارش تئاتر آنلاین، «نمایش‌شناخت» یکی از معدود نشریات خصوصی و مستقل تئاتر کشور در چندین دهه اخیر است که بدون توقف و با نظم کامل، انتشار می یابد و اکنون با شماره پانزدهم وارد سال پنجم فعالیت شده است.

این فصلنامه تئاتری با سردبیری نظر احمدی و مشاوره فرهاد ناظرزاده کرمانی، مسعود دلخواه، سعید فرهودی و حسین اسماعیلی به شماره پانزدهم رسیده و روی پیشخوان نشریات قرار گرفته است.

از مهمترین بخش‌های این شماره می‌توان به پرونده «کتاب‌شناخت» اشاره کرد که به بهانه انتشار جلد چهارم کتاب «ادبیات نمایشی در ایران» نوشته جمشید ملک‌پور گرد آمده است. در این پرونده، نخست یادداشتی به قلم احمدرضا احمدی شاعر معاصر کشورمان منتشر شده و در ادامه مطالب دیگری از جمله یادداشتی تحت عنوان «عرق‌ریزان روح برای نگاشتن تاریخ تئاتر ایران» نوشته اردشیر صالح‌پور مندرج شده است.

همچنین در این پرونده سردبیر مجله به مصاحبه با خود ملک‌پور به عنوان نویسنده کتاب پرداخته، گفتگویی که اکثر سوالات آن حول محور چگونگی پژوهش و نگارش اثر مذکور شکل گرفته است. از دیگر بخش‌های شماره پانزدهم می‌توان به «نمایشگان» اشاره کرد، بخشی شامل ترجمه‌ پنج نمایشنامه خارجی که تمامی برای نخستین‌بار منتشر می‌شوند از جمله نمایشنامه‌های «ناپدید شدن» نوشته‌ فیلیپ مینیانا با ترجمه بهرام جلالی‌پور و «هنر نقاشی» از مارتین کریمپ با برگردان سپهر اسدی.

«نگاه نو» پرونده دیگری است که در این شماره به چشم می‌خورد و این پرونده نیز ترجمه پنج مقاله تئاتری را در برمی‌گیرد که از مهمترین آنها می‌توان به ترجمه مطلب مفصلی از والنتینا الکساندرونا سازونوو در رابطه با تئاتر مایرهولد اشاره کرد که مستقیم از زبان روسی ترجمه شده و اطلاعاتی درباره این چهره مهم تئاتر معاصر در اختیار خوانندگان قرار می‌دهد. همچنین مسلم آیینی با مطلبی که حاصل ترجمه و نیز تألیف مقدمه‌ای نسبتا بلند بر آن است به «تئاتر سهیل‌پارسا و دراماتورژی بینافرهنگی» پرداخته است.

سعید فرهودی مترجم کتاب مشهور «تاریخ تئاتر سیاسی» و نیز مازیار اولیایی‌نیا استاد دانشگاه ویرجینیا که به نوعی نویسندگان ثابت «نمایش‌شناخت» در مجلدهای منتشره پیشین محسوب می‌شوند در شماره پانزدهم نیز مطالب سریالی خود را به ترتیب ذکر نام نویسندگان در ارتباط با «درام و درام‌نویسان سیاسی» و «تاریخ تئاتر معاصر آمریکا» در پرونده‌ای با عنوان «تاریخ تئاتر» پی گرفته‌اند.

شماره پانزدهم «نمایش‌شناخت» در ۱۸۴ صفحه و با شکل و شمایل همیشگی در کتابفروشی‌های معتبر سراسر کشور روی پیشخوان نشریات قرار گرفته است.

به گزارش تئاتر آنلاین، «نمایش‌شناخت» یکی از معدود نشریات مستقل و خصوصی تئاتر کشور است که از چهار سال پیش به سردبیری نظر احمدی و با مشاوره فرهاد ناظرزاده ‌کرمانی، سعید فرهودی، مسعود دلخواه و حسین اسماعیلی منتشر می‌شود.

شماره چهاردم این فصلنامه دربرگیرنده ۲۲ نمایشنامه مطرح خارجی است که اغلب این آثار برای نخستین‌بار به زبان فارسی ترجمه می‌شوند و در برگردان این متون گروهی از مترجمان کهنه‌کار در کنار چندین تن از مترجمان جوان و تحصیلکرده با نمایش‌شناخت همکاری داشته‌اند.

از جمله آثار ترجمه شده در شماره نوروزی «نمایش‌شناخت» می‌توان به نمایشنامه‌های «چرک‌نویسی برای تئاتر» به قلم ساموئل بکت و ترجمه سعید فرهودی، «پیاله آخر» نوشته هرولد پینتر ترجمه فرشته وزیری‌نسب، «زندانی» به نویسندگی پیتر بروک و ماری هلن آستین ترجمه ابراهیم ابراهیمی و «آقای پارادیس» اثر تنسی ویلیامز با ترجمه محسن ذهبی اشاره نمود.

شماره چهاردم «نمایش‌شناخت» در قالب ۲۱۴ صفحه و به قیمت ۶۰ هزارتومان در دسترس عموم قرار گرفته و علاقمندان حوزه تئاتر می‌توانند این ویژه‌نامه نوروزی را از کتابفروشی‌های معتبر تهران و دیگر شهرستان‌ها تهیه کنند.

به گزارش تئاتر آنلاین، انتشارات ناظرزاده‌کرمانی با مدیرمسئولی نظر احمدی به‌تازگی موفق به اخذ پروانه نشر و مجور فعالیت از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شده و بناست به‌زودی کتاب‌های خود را در زمینه تئاتر و ادبیات نمایشی منتشر کند.

این‌کتاب‌ها غالبا برای نخستین‌بار است که به زبان فارسی ترجمه شده‌اند و ازجمله آن‌ها می‌توان به نمایشنامه مشهور ولادیمیر مایاکوفسکی تحت عنوان «میستری بوف» اشاره کرد که توسط زنده‌یاد مجید فلاح‌زاده ترجمه شده است.

از این‌نویسنده و مترجم همچنین دو اثر دیگر در این‌مجموعه منتشر شده که شامل ترجمه نمایشنامه «تراژدی خوشبینانه» نوشته وسفلاد ویشنفسکی و کتاب «دوران طلایی تئاتر» هستند. دوران طلایی تئاتر که برگردانی از زبان انگلیسی است توسط کنت مک گوئن، ویلیام ملنتز و گوردن آرمسترانگ به رشته تحریر درآمده و چنان‌که مترجم در پیشگفتار اثر ذکر کرده این‌کتاب از نخستین کتاب‌های تاریخ تئاتر نسبتا جامع ترجمه شده به زبان فارسی است که به تحولات تئاتری غرب در معنای جغرافیایی آن می‌پردازد. نویسندگان این کتاب به مهمترین ادوارتاریخ تئاتر جهان پرداخته‌اند و خواندن آن می‌تواند به ویژه برای دانشجویان رشته تئاتر بسیار مفید باشد.

از دیگر کتاب‌های این مجموعه می‌توان به نمایشنامه مشهور «مرگ تصادفی یک آنارشیست» اشاره کرد که توسط داریو فو نوشته شده است. نکته جالب توجه در رابطه با این ترجمه که توسط پروفسور حسین اسماعیلی تعزیه پژوه و استاد دانشگاه سوربن جدید انجام گرفته، این است که این برگردان در واقع نخستین ترجمه از این نمایشنامه مشهور و شناخته شده در ایران است که طبق توضیحات اسماعیلی در آغاز کتاب «مترجم این نمایشنامه را در سال1358 به فارسی ترجمه کرد و در سفر تابستانی دوران دانشجویی خود متن را به همبازی‌ها و دوستان خود علیرضا مجلل، فردوس کاویانی و رضا ژیان سپرد تا آن را به صحنه آورند» اما پس از اجرای این نمایش توسط نامبردگان، متن آن هرگز به انتشار نرسید تا این‌که پس از چند دهه برای چاپ در اختیار انتشارات ناظرزاده‌ کرمانی قرار گرفت.

سعید فرهودی مترجم آثار نمایشی که در کارنامه خود ترجمه تاریخ تئاتر سیاسی زیگفرید ملشینگر و تاریخ تئاتر کیندرمن را بر عهده دارد نیز ترجمه نمایشنامه‌ای با عنوان «اثر ناتمام» نوشته ساموئل بکت را برای چاپ و انتشار در اختیار این انتشارات قرار داده است.

آخرین اثر از شش کتاب مذکور، نمایشنامه «اوقات سگی یا پیام، دقیق به ما رسیده است» نوشته نظر احمدی است. این اثر نمایشی که از دو شخصیت (یک زن و یک مرد)تشکیل شده، داری زیرساختی اجتماعی است و به چالش‌های یک نویسنده روشنفکر در جامعه‌ای بسته اشاره دارد. شاید این جمله آنتونن آرتو در آغاز نمایشنامه تا حدی بیانگر آن است که مخاطب با چه نوع اثری روبروست: «نه، ونگوگ دیوانه نبوده، بلکه توسط جامعه‌ای که کارهایش را نفی کرد، به خودکشی سوق داده شد».

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از مشاور رسانه‌ای کنفرانس، نخستین «کنفرانس ملی نمایشنامه‌پژوهی ایران» که به همت کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان خانه تئاتر ایران با همکاری موسسه فرهنگی سپندار جاودان خرد برگزار می‌شود، عصر روز شنبه ۲۳ اسفند به صورت آنلاین آغاز به کار کرد.

زهرا حیاتی رئیس کنفرانس ملی نمایشنامه‌پژوهی نخستین سخنران این برنامه بود که طی صحبت‌هایی گفت: ادبیات نمایشی هر کشور در شمار میراث ناملموس فرهنگی آن سرزمین است و نمایشنامه به عنوان یک سند فرهنگی نمایش‌گر بسیاری از مولفه‌های هویتی است و نیز نمایان‌گر چرخش‌ها و گردش‌های خلاقیت در هنر ملی در گذر زمان است. نمایشنامه نمودار تعامل‌های فرهنگی میان اقوام و ملل گوناگون است که با زبان هنر گفتگو می‌کند؛ هست و نیست‌های فرهنگ خود را نمایش می‌دهد. نمایشنامه مانند هر هنر دیگری به تغییر یا تثبیت گفتمان موجود کمک می‌کند و این چنین، راه را برای بالندگی و پویایی فرهنگ هموار می‌کند.

وی ادامه داد: اگرچه از بروز و ظهور نمایشنامه در ایران زمان زیادی نمی‌گذرد و نمی‌توان زمان زیست آن را با ادبیات کلاسیک نمایشی برابر نهاد. به هر روی، گذشت صد و اندی سال از ادبیات معاصر و شاید یک صد سالگی نمایشنامه‌نویسی ایران، ما را برمی‌انگیزد تا دستاوردهای علمی را در حوزه ادبیات نمایشی بازبینی کنیم. به نظر می‌رسد چند و چون کارهای علمی انجام شده درباره ادبیات نمایشی چنان که شایسته این هنر والاست چشم‌گیر نیست؛ و این کمبود به ویژه در مقام مقایسه با پژوهش‌هایی که درباره سایر انواع ادبی و قالب‌های ادبی صورت گرفته به چشم می‌آید.

یک جستجوی ساده نشان می‌دهد که تعداد مقالات دانشگاهی تالیف و منتشر شده در این زمینه بسیار اندک است و از میان نوشته‌های موجود هم تعداد زیادی از کارها ماهیت بین‌رشته‌ای دارد و به قلم پژوهشگران رشته‌های حوزه علوم انسانی نوشته شده استعضو هیات علمی گروه مطالعات بین‌رشته‌ای پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی یادآور شد: یک جستجوی ساده نشان می‌دهد که تعداد مقالات دانشگاهی تالیف و منتشر شده در این زمینه بسیار اندک است و از میان نوشته‌های موجود هم تعداد زیادی از کارها ماهیت بین‌رشته‌ای دارد و به قلم پژوهشگران رشته‌های حوزه علوم انسانی نوشته شده است که بی‌گمان در جای خود به جا و رواست و یکی از راه‌های توسعه رویکرد علمی، افزایش همین پژوهش‌های بین‌رشته‌ای است.

حیاتی با اشاره به اینکه «پرسش‌های بی‌شماری پیش روی ادبیات نمایشی ایران است که حضور جدی‌تر پژوهشگران را مطالبه می‌کند.» گفت:مانند پرسش از سهم ادبیات کهن در نمایشنامه‌ها، میزان نمایشنامه‌های بومی و مردمی، آثار ترجمه شده، سیر تطور و تکوین نمایشنامه‌ها در گذر زمان و مانند آن. به همین سبب کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان ایران که ایده برپایی کنفرانس را ارائه داد و موسسه فرهنگی سپندار جاودان خرد که اجرایش را پذیرفت، این مهم را بر عهده گرفتند و پیش بردند.

او در ادامه ارائه گزارشی از تقویم کنفرانس و اقدامات انجام شده در آن پرداخت و گفت: فراخوان کنفرانس آذر ماه ۹۹ ارسال شد و با اقبال گسترده پژوهشگران روبه‌رو شد. صد و اندی چکیده ارسال شد و برگزیدگان در فرصت مقرر اصل مقالات را برای دبیرخانه ارسال کردند. در جلسه نهایی، رای داوران جمع‌بندی شد که بر اساس آن ۸۳ مقاله پذیرفته، ۱۹ مقاله به مجلات علمی و پژوهشی ارائه، ۳۰ مقاله برای ارائه در کنفرانس معرفی و همچنین ۲۳ مقاله برای چاپ در مجموعه مقالات انتخاب شد. از میان نویسندگان شرکت کننده در کنفرانس، کسانی که رشته‌شان ادبیات نمایشی است ۲۵ نفر، نویسندگانی با رشته‌های هنری ۲۸ تن و نویسندگان رشته‌های غیر هنری ۱۲ تن بودند.

حیاتی در پایان با اظهار امیدواری برای اینکه ادبیات نمایشی ایران بتواند از ۱۴۰۰ خورشیدی بالنده‌تر از پیش بدرخشد، گفت: امیدوارم که گفتگوبا زبان هنر، صدای گلوله را در شرق و غرب عالم و شمال و جنوب جهان خاموش کند.

محمد عارف رئیس کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان خانه تئاتر ایران سخنران بعدی مراسم افتتاحیه کنفرانس بود که با اظهار امیدواری مبنی بر اینکه تلاش ۵-۶ ماهه کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان خانه تئاتر ایران با مشارکت و همکاری موسسه فرهنگی هنری سپندار جاودان خرد به ثمر بنشیند، گفت: کار کردن در موضوع نمایشنامه و نمایشنامه‌پژوهی در ایران گامی ضروری، اساسی و مهم به نظر می‌رسید؛ بررسی نمایشنامه از آغاز تا امروز در فرمتی جامع و کامل برای ایران بزرگ، ضرورتی بود که بدانیم از آغاز نمایشنامه‌نویسی در جهان، ایران و هنرمندان ایران در چه جایگاهی قرار دارند؟ و چگونه می‌توان نمایشنامه‌نویسی ایران را در این کنفرانس مورد مداقه قرار داد؟

وی ادامه داد: در گام اول پرسش‌هایی از این دست را مورد مداقه قرار دادیم که آیا واقعا ایران هم زمان با یونان، نمایشنامه‌نویسی و تئاتر داشته است یا نه؟ آیا تعزیه متعلق به ایران است یا نه؟ چگونه ممکن است ایران دارای ادابیت و موسیقی و حتی نمایش باشد و تماشاخانه داشته باشند، اما نمایشنامه نه؟ اما حضور نمایشنامه از آغاز تا امروز و اینکه ذات نمایشنامه‌نویسی منهای اجرای نمایش و نمایش‌های سنتی، آیا مورد مداقه قرار گرفته؟ کجای کار اشکال دارد؟ اکنون نمایشنامه‌نویسی ایران در کجای جهان است؟ مکاتب و ژانرها و فرم‌ها و سبک‌های اجرایی نمایش در ایران چقدر به نمایشنامه مربوط است؟ اینها از مواردی است که در این کنفرانس انتظار مداقه و بررسی آنها را داشته و داریم.

این کنفرانس فرصت تامل و بازخوانی و بازنگری به ذات تئاتر به خصوص نمایشنامه که اساس و پیرنگ اصلی تئاتر در دنیاست، را فراهم آورده استوی با اشاره به اهداف کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان خانه تئاتر که در مهر ماه ۱۳۹۹ در اهمیت و بررسی درام در ایران منتشر شده، گفت: هیأت مدیره کانون اهمیت موضوع را مطرح و تصویب کرد آن‌هم در زمانی که کرونا تمام جهان را فراگرفته، این کنفرانس فرصت تامل و بازخوانی و بازنگری به ذات تئاتر به خصوص نمایشنامه که اساس و پیرنگ اصلی تئاتر در دنیاست، را فراهم آورده است.

دانشیار انسان‌شناسی هنر دانشگاه همچنین تصریح کرد: کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان خانه تئاتر نمی‌توانست به تنهایی گام بزرگی که از ابتدای نمایشنامه در ایران تا امروز باید برداشته می‌شد، را مورد مداقه قرار دهد، در مورداینکه نمایشنامه‌های وارداتی و ترجمه‌ها چقدر می‌تواند کمک کند، آیا مطالعات بوم‌شناختی، مردم‌شناختی، انسان‌شناختی، زبان‌شناسی، باستان‌شناسی و… توانسته‌اند از منظر نمایشنامه در این زمینه کاری انجام دهند این موارد را با مشاوره و حمایت اغلب استادان برجسته تئاتر و به ویژه گرایش ادبیات نمایشی دانشگاه‌های کشور، استقبال مدیران دانشگاهی و اجرایی و موسسه مشارکت همه جانبه ی سپندار جاودان خردانجام داد.

محمد عارف ادامه داد: علاوه بر همراهی مدیر عامل خانه تئاتر، رئیس هیات مدیره خانه تئاتر و مدیرکل هنرهای نمایشی کشور، بالغ بر هشتاد نفر از اساتید صاحب نظر در حوزه ادبیات نمایشی با این کنفرانس ملی در شورای سیاست‌گذاری، کمیته ی هیئت علمی، مدیریت کنفرانس، داوری مقالات و نشر آنها در مجلات علمی پژوهشی و علمی ترویجی و آی‌اس‌سی همکاری کردند. بالغ بر یک‌صد چکیده مقاله در گام اول به دبیرخانه رسید که توسط هیات داوران کنفرانس بررسی شد. از این میان هفتاد و یک چکیده پذیرفته شده است. یقینا نخستین دوره کنفرانس به منزله نهایت بررسی موضوعات نمایشنامه‌نویسی نیست. دوره‌های بعدی قطعا به بیان حرف‌های زده نشده و اکتشاف‌های جدید خواهد پرداخت و تجزیه و تحلیلی که در کنفرانس‌ها هرچه جلوتر برویم به تفصیل انجام می‌شود.

وی با بیان اینکه مقالات پذیرفته شده در مجلات علمی خوبی که با ما اعلام همکاری کردند منتشر می‌شود، یادآور شد: در این کنفرانس بسیاری از صاحب نظران تئاتر ایران داور این مقالات بودند. همچنین قرار است از میان آثار پذیرفته شده در هفت پنل ارائه شود. تعدادی هم برای چاپ در مجموعه مقالات کنفرانس در نظر گرفته شدند و تعدادی هم که درجه الف گرفتند تا مرحله چاپ حمایت می‌شوند.

رئیس کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان خانه تئاتر تصریح کرد: این دوره از کنفرانس به صورت ملی برگزار شده و به آغاز ادبیات نمایشی تا امروز به عنوان محدوده مطالعاتی برای پژوهشگران توجه داشته؛ به کهن الگوهای ایرانی، اساطیر، زبان، ترجمه، جایگاه دراماتورژی، انسان شناسی بوم شناختی و موضوعات متنوع دیگری در این مقالات پرداخته شده است.

عارف با تاکید بر اینکه به نظر می‌رسد نمایشنامه‌نویسی در ایران باید از فردی به یک امر جمعی تبدیل شود، گفت: ظرف و قالب نمایشنامه را غرب به ما داده است بنابراین مظروف باید کاملا ایرانی و بومی و ملی باشد. انتظار از تئاتری‌های ایران این است که نمایشنامه ایرانی را مانند سینمای ایران در جهان طرح کنند و با نمایشنامه های ایرانی با زبان مشترک تئاتر جهان حرف بزنند و امکان قابل تاملی فراهم کنند که نمایشنامه ایرانی در جهان مورد مطالعه قرار گیرد و از پی آن منتقدین و پژوهشگران هنرهای نمایشی جهان متن ایرانی را با شاخص‌های فرهنگ و تمدن ایرانی بشناسند. در واقع ادبیات نمایشی ایران در جهان صاحب شناسنامه بشود.

وی با اشاره به اینکه این کنفرانس تخصصا در زمینه نمایشنامه است نه هیچ عنصری دیگر، گفت: البته جهان نمایشنامه به قدری به لحاظ محتوا وسیع است که چنانچه کنفرانس‌های نمایشنامه‌پژوهشی ایران استمرار یابد ‌وان آینده بهتری برای تئاتر پیش‌بینی کرد. به ویژه اینکه ایران دارای یک قوم با یک مذهب نیست، شاید ایران برجسته‌ترین کشور در دنیا باشد که به لحاظ قومی قبیله‌ای عشیره‌ای مذهبی قابلیت بررسی دارد و می‌توان هزاران بن مایه ایرانی را کشف و آنالیز و تفسیر و خوانش کرد و تبدیل به نمایشنامه ایرانی در جهان کرد. در واقع نیاز درجه دوم ادبیات نمایشی با نهاد کنفرانس در این است که درام‌نویسان ضرورت ایجاد زبان مشترک با جهان را اساسی‌ترین رکن درام‌نویسی قلمداد کنند. اگر زمین درام ایرانی شخم زده شده و مرتب بذرهای جدید در آن کاشته شود می‌توان با دنیا به راحتی به گفتگو نشست.

این نمایشنامه‌نویس با اظهارامیدواری از اینکه نتیجه بتواند برای همه خوب باشد، گفت: کما اینکه سه کتابی که از کنفرانس چاپ می‌شود امکان بررسی عملکردمان را در آینده خواهد داد. امیدوارم مجلاتی که منتشر می‌شود بتواند آئینه‌ای برای نشان دادن ما نمایشنامه‌نویسان به خودمان باشد و بتوانیم به زیرساخت خوبی برسیم تا حقوق و اعتبار اجتماعی نمایشنامه‌نویس در ایران پرداخت بشود.

پژوهشگر برگزیده هنر دانشگاه‌های ایران در پایان صحبت‌هایش با تاکید بر اینکه تعدادی از مقالات رسیده به کنفرانس فراتر از انتظار بود که می‌تواند گفتگوهای خوبی صورت دهد و نویدبخش آینده‌ای خوب باشد، گفت: امیدوارم قاموس نمایشنامه و نمایشنامه‌نویس که متعلق به ایران است بتواند راه خوب‌تری برای احقاق حقوق مادی معنوی و اجتماعی و جایگاه جهانی‌اش پیدا کند و بتوانیم از طریق نمایشنامه صاحب یک زبان مشترک با مردم جهان شویم و از طریق آن به گفتگو بپردازیم.

در ادامه پیام فرهاد ناظرزاده‌کرمانی دبیر علمی کنفرانس، توسط حسین جمالی دبیر اجرایی کنفرانس و نویسنده و کارگردان تئاتر قرائت شد.

در بخشی از متن این پیام که دیباچه‌ای بر چکیده ۸۰ مقاله رسیده به نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه‌پژوهی ایران است، چنین آمده:

«نمایشنامه، نوشتاری ادبی-نمایشی است که برای «نمایش‌تبدیلی» در برابر تماشاگران حاضر در تماشاخانه، تصنیف گردیده و به کلانی از «گنجایش‌ها و توانش‌های نمایش‌تبدیلی» برخوردار است. نمایشنامه، «نمایشی بالقوه» است که حتی با خواندن آن در ذهن و خیال خواننده نیز، «بالفعل» می‌شود. نمایشنامه‌نویس «معماری نمایشگانی» است که اسباب و لوازم ساختن یک بنا، «نمایش» را می‌آفریند و در اختیار بناسازان، «نمایش‌سازان» قرار می‌دهد. از این‌قرار، شناختِ نمایشنامه و چنداچون آن، برای آنانی که برای ارزشمندی، گرانسنگی، شایگانی هنر نمایش، تلاش و تکاپو می‌ورزند، از بایستگی هستی‌سازی برخوردار است. روشن است که چنداچون هر بنایی در گروی طرح و ترسیمی است که نخستین معمار و آفریدگار آن رقم زده است. شواهد گواهی می‌دهد که هیچ نمایش شایسته و ارزشمندی بدون نمایشنامه‌یی شایسته و ارزشمند، آفریده نخواهد شد، مگر معجزه نمایش صورت پذیرد!

در هر حوزه جغرافیایی- فرهنگی که این سه بنیاد در هم پیچیده- که هر کدام علت و معلول دیگری‌اند- رونق و ارتقا یابد، محصول آن، نمایشگانی کارآمد و ارزشمند است. اگر با این گزاره‌ها موافقید، از چه کاری منطقی‌تر و عقلانی‌تر که در «پویش‌ها و پیمایش‌ها»ی نخستینی به نمایشنامه و نمایشنامه کاری (دراماتورژی) نمایشنامه‌پژوهی و نمایشنامه‌شناسی در ایران پرداخته شود، و این امر تا آنجا که نویسنده دریافته – و امیدوارم که چنین نیز بوده باشد- آماج و آرمانِ «کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان ایران» و هیات استادان برگزار کننده با همکاری موسسه سپندار جاودان خرد بوده است و این کنفرانس را «نخستین کنفرانس ملی نمایشگان پژوهی ایران» در دوران اخیر تاریخ ایران باید خواند.

این نویسنده، به سهم خود، از همه کسانی که در راستای رشد، و ارتقا و اعتلای نهاد تماشاگانی و نمایشگان میهن عزیزمان، ایران، تلاش، کوشش و تکاپو ورزیده‌اند، سپاس‌گزار است و این گفته را به یاد می‌آورد که فرهنگ ایران، گاهی «درخت بی برگ بوده» اما هرگز و هرگز «برگ بی درخت» نبوده است.

سخن گفتن از ارزشمندی، نقش‌مندی، پرهودگی و کارآمدی تماشاگان و نمایشگان در رشد، ارتقا، توسعه و اعتلای فرهنگی، سخن گفتن از «حقانیتِ» حق است. از آن می‌گذرم. این جانب نزدیک به هشتاد چکیده دریافتی برگزیده برای شرکت در «نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه‌پژوهی ایران» را خوانده و بیشتر آنها را که استادان داور برگزیده‌اند، پسندیده و پیشنهادهای خود را در راستای بهتر و بیشتر و گوناگون‌تر شدن آن چکیده‌ها و چنداچون کنفرانس به آگاهی رسانده است.»

پژوهش اگر تبدیل به چشم‌انداز، ماموریت، استراتژی، اولویت‌ها و محورهای موضوعی نشود شاید کارکرد لازم را برای پیش‌برد اهدافی که معمولا در زحمات پژوهشی وجود دارد، پیدا نکندشهرام گیل‌آبادی مدیرعامل خانه تئاتر سخنران بعدی مراسم بود که نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه‌پژوهی ایران را گام بلندی در ارتباط با نمایشنامه‌نویسی خواند که در آینده نزدیک می‌تواند تبدیل به فرایندهای اجرایی شود و گفت: پژوهش اگر تبدیل به چشم‌انداز، ماموریت، استراتژی، اولویت‌ها و محورهای موضوعی نشود شاید کارکرد لازم را برای پیش‌برد اهدافی که معمولا در زحمات پژوهشی وجود دارد، پیدا نکند. البته که این کار بزرگ در همین حد هم ستودنی است اما سیاست‌گزاران باید نظرگاهی جدی نسبت به این پژوهش‌ها داشته و مبنای حرکت قرار بگیرد.

گیل‌آبادی ادامه داد: در غیر این صورت نقصی درون سیستم اجرایی وجود دارد که با وجود اینکه تولید فکر صورت می‌گیرد اما تبدیل به برنامه نمی‌شود.پس اولین موضوعی که باید در ارتباط با آن فکر و به آن توجه کرد تبدیل چنین پژوهش‌هایی به برنامه است که بتوانیم استفاده لازم را از زحمات پژوهشگران برای استفاده از ظرفیت فکری جامعه ببریم.

رییس شورای سیاستگذاری کنفرانس ملی نمایشنامه‌پژوهی خاطرنشان کرد: شکسپیر در اشعار خود توجهی جدی به ما می‌دهد که جهان، صحنه‌ای تئاتریکال است و زندگی را تعبیر به صحنه نمایش بزرگی می‌کند که روزانه همه ما در آن نقش‌آفرینی می‌کنیم و اهمیت درام را به این شکل بیان می‌کند و جالب است که اگر اشعار شکسپیر را تحلیل محتوا کنیم، با توجه به تحقیقی که روی این کلیدواژه اتفاق افتاده متوجه می‌شویم که ۱۷ بار از این ترکیب واژه‌ها بهره گرفته است. این توجه به «زندگی، صحنه نمایشی بیش نیست» در تحلیل محتوای کیفی این پژوهش آمده و ما را توجه به چند موضوع مختلف می‌دهد و چهار دسته معنا را تولید می‌کند.

گیل‌آبادی در بخش دیگری از صحبت‌هایش با اشاره به اینکه «در درام ادبیاتی را تولید می‌کنیم که به آنمی‌توانیم«ارتباطات راهبردی» بگوییم؛ ارتباطاتی که نگاه «در زمانی» و نگاه «هم‌زمانی» داشته باشند. یعنی نگاه جهان شمول و نگاه نقطه‌ای به نیازهای روز انسان.» گفت: برای همین هر درام، درون خودش نقد و تحلیل و نگاهی دارد که امروزه از آن با عنوان آینده‌پژوهی نام برده می‌شود و به چند چیز توجه می‌دهد؛ آینده و چشم‌انداز و نظرگاه.

وی ادامه داد: پیوند درام با زمانه خود به گونه‌ای است که اگر به چند دهه گذشته برگردیم، به ویژه از ۱۹۶۰ به بعد که زمزمه درام‌های اجتماعی و مستند پیش آمد، متوجه می‌شویم که کم‌کم حتی درام از مکان هم عبور می‌کند یعنی دیگر وابستگی به مکان را هم از دست می‌دهد و وارد فضا و تولید فضا می‌شود.درام‌ها برای انسان‌ها هستند چون زندگی صحنه نمایش گسترده‌ای است که شکسپیر با تفکر خود بارها به آن توجه کرده.

گیل‌آبادی در پایان صحبت‌هایش یادآور شد: امیدوارم نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه‌پژوهی ایران که با اندیشمندان و بخش‌های مختلف و کنارهم قرار گرفتن بزرگان و تازه‌نفس‌ها برپا شده، منشا تولید تفکر و آن هم منشا تولید برنامه شود و برنامه‌ریزان از این تفکرها و تولید فکرها برای پیشبرد اهداف بلند درام که چیزی جز توسعه فکری جامعه انسانی نیست، استفاده کنند. در غیر این صورت باید بگویم باز هم یک حرکت فوق‌العاده خوب تبدیل به حرکتی مکتوم شده که لطمه‌ای جدی است که جامعه انسانی متحمل می‌شود. امیدوارم این لطمه را نبینیم و سیاست‌گزاران و برنامه‌ریزان از این کنفرانس باشکوه برای برنامه‌ریزی و استراتژی‌های تولید درام استفاده کنند.

نمایشنامه‌نویسی و ادبیات نمایشی پایه و اساس نمایش و سینما و تلویزیون است و باید به این موضوع اهتمام ویژه بورزیم و نسبت به تولید آثار نمایشی ایران زمین در این جغرافیا اهمیت بیشتری بدهیمقادر آشنا مدیرکل هنرهای نمایشی هم که به صورت آنلاین در این افتتاحیه حاضر شده بود، گفت: نمایشنامه‌نویسی و ادبیات نمایشی پایه و اساس نمایش و سینما و تلویزیون است و باید به این موضوع اهتمام ویژه بورزیم و نسبت به تولید آثار نمایشی ایران زمین در این جغرافیا اهمیت بیشتری بدهیم. ما داشته‌های فراوان و فرهنگی غنی داریم حتی همان خرده‌فرهنگ‌ها که به عبارتی فرهنگ تام و تمام هستند؛ بنابراین این کنفرانس ملی را به فال نیک می‌گیرم و امیدوارم تکرار شود و همه بر اهمیت امر نمایش و نمایشنامه‌نویسی در جغرافیای ایران زمین بر اساس فرهنگ و هویت بومی ایران زمین تاکید کنیم.

عضو شورای سیاستگزاری کنفرانس یادآور شد: وقتی نویسنده‌ای دست به قلم می‌گیرد نمی‌تواند با زادگاه خود فاصله بگیرد. بنابراین وقتی می‌خواهیم متون دیگران را اجرا کنیم، ناخودآگاه فرهنگ دیگری را تبلیغ می‌کنیم که هرچند مضموم نیست اما ممدوح هم نیست و باید توجه در مراکز علمی و دانشگاهی قرار بگیرد. ما نیز در اداره‌کل هنرهای نمایشی بر این موضوع تاکید داریم که نمایشنامه‌نویسی محور اصلی و اساسی است. بر این باوریم باید این موضوع را گسترش و مورد توجه قرار دهیم.

آشنا در پایان صحبت‌هایش تصریح کرد: برنامه داریم که از نمایشنامه‌نویسی ایران تمام قد حمایت کنیم همانطور که به این کنفرانس هم ایمان و باور داریم و از آن حمایت می‌کنیم و امیدوارم اجراهای زیباتری را در دوره‌های بعدی این رویداد شاهد باشیم که بتواند حوزه هنر را به وجد بیاورد.

پایان بخش مراسم افتتاحیه نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه‌پژوهی ایران، پخش پیام تصویری پروفسور فرهاد ناظرزاده کرمانی دبیر علمی کنفرانس و چهره ماندگار هنرهای نمایشی کشور، بود.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از مشاور رسانه‌ای کنفرانس، نشست افتتاحیه نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه‌پژوهی ایران ساعت ۱۴ روز شنبه ۲۳ اسفند ۱۳۹۹ در فضای اسکای‌روم برگزار می‌شود.

در این برنامه، نخست زهرا حیاتی رییس نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه‌پژوهی ایران و عضو هیات علمی گروه مطالعات بین‌رشته‌ای پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، گزارشی از برگزاری نخستین کنفرانس ارائه خواهد کرد.

در ادامه، محمد عارف رییس کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان خانه تئاتر و دانشیار انسان‌شناسی هنر دانشگاه، به تشریح اهداف و اهمیت برگزاری کنفرانس نمایشنامه‌پژوهی ایران می‌پردازد.

سپس حسین جمالی دبیر اجرایی کنفرانس و عضو کانون نمایشنامه‏‌نویسان و مترجمان خانه تئاتر، پیام فرهاد ناظرزاده‌کرمانی دبیر علمی نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه‌پژوهی ایران را قرائت می‏‌کند.

در ادامه شهرام گیل‌آبادی رییس شورای سیاستگذاری کنفرانس و مدیرعامل خانه تئاتر ایران، سخنان خود را ارائه می‏‌کند.

سپس قادر آشنا عضو شورای سیاستگذاری کنفرانس و مدیرکل هنرهای نمایشی به اولویت ادبیات نمایشی در سیاست‌های مرکز هنرهای نمایشی خواهد پرداخت.

پخش پیام تصویری فرهاد ناظرزاده‌کرمانی، دبیر علمی کنفرانس و چهره ماندگار هنرهای نمایشی کشور، پایان‌بخش افتتاحیه کنفرانس ملی نمایشنامه‌پژوهی خواهد بود.

نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه‌پژوهی ایران از ۲۳ تا ۲۵ اسفند ۱۳۹۹ از سوی کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان خانه تئاتر ایران و موسسه فرهنگی هنری سپندار جاودان خرد برگزار خواهد شد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از مشاور رسانه‌ای جشنواره، مهران رنجبر نویسنده، کارگردان، بازیگر تئاتر و سینما، میلاد نیک‌آبادی نویسنده، کارگردان و مدرس دانشگاه و میثم عبدی نویسنده، کارگردان و بازیگر از طرف داود نامور دبیر جشنواره، به عنوان داوران بازبین جشنواره دومین جشنواره مونولوگ دانشجویی افرا معرفی شدند.

تعداد ۲۶۹ نمایشنامه از سراسر کشور به دبیرخانه این جشنواره ارسال شده بود که داوران بازخوان تعداد ۷۵ اثر را برای شرکت در مرحله بازبینی انتخاب کردند.

مرحله بازبینی دومین جشنواره مونولوگ دانشجویی افرا از تاریخ ۲۰ تا ۲۵ اسفند در عمارت نوفل‌لوشاتو انجام خواهد شد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از مشاور رسانه‌ای، دبیرخانه «نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه‌‏پژوهی ایران» ضمن سپاس از همه پژوهشگرانی که چکیده و اصل مقاله خود را در مهلت مقرر به کنفرانس ارسال کرده‌‏اند، خبر داد: با همیاری اعضای هیأت علمی و کمیته داوران، کلیه مقالات ارزیابی شد و جمع ‏بندی نظر داوران درباره مقالات پذیرفته شده، در سه بخش به ترتیب الفبایی عنوان مقاله اعلام شد.

این سه بخش شامل: الف- مقالاتی که برای بررسی به مجلات علمی-پژوهشی همکار با کنفرانس ارسال می‌شود. (۱۹ مقاله)، ب‌- مقالاتی که برای سخنرانی در کنفرانس و چاپ در مجموعه مقالات کنفرانس (ISC) پذیرفته شده‏ است. (۳۰ مقاله) و ج‌- مقالاتی که برای چاپ در مجموعه مقالات کنفرانس (ISC) پذیرفته شده است. (۲۳ مقاله) است.

نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه‏‌پژوهی ایران در روزهای ۲۳ و ۲۴ و ۲۵ اسفندماه ۱۳۹۹، به دبیری فرهاد ناظرزاده کرمانی از سوی «کانون نمایشنامه‏‌نویسان و مترجمان خانه تئاتر ایران» با مشارکت «مؤسسه فرهنگی هنری سپندار جاودان خرد»، در فضای مجازی برگزار خواهد شد.

الف- مقالاتی که برای بررسی به مجلات علمی- پژوهشی همکار با کنفرانس ارسال می‌شود:

۱. اهمیت نمادپردازی در نمایشنامه‌نویسی پس از انقلاب اسلامی ایران

۲. بررسی تطبیقی جلوه‌های پنهان دراماتیک در نمایشنامه «مرگ یزگرد بهرام بیضایی» و فیلمنامه «ماهی و گریه شهرام مکری» با رویکرد انسان‌شناسی نمادین

۳. بررسی تطهیر یا تفسیر شخصیت ضحاک در اقتباس بهرام بیضایی از شاهنامه فردوسی در نگارش نمایشنامه «اژدهاک»

۴. بررسی چگونگی تبدیل یافته‌های پژوهش میدانی به درام مستند، برپایه دیدگاه ستمدیدگان بوال (نگارش نمایشنامه «فریک» براساس تجربه زیسته کودکان و نوجوانان در کمپ ترک اعتیاد).

۵. بررسی نمایشنامه‌های کودک جبار باغچه‌بان؛ با تمرکز بر تأثیر ادبیات عامیانه و توجه به نقش دختران در نمایشنامه‌ها.

۶. تحلیل گفتگو و گفتگومندی در نمایش‌نامه «صیادان» اثر اکبر رادی.

۷. ترجمه فرهنگی در ادبیات نمایشی دوران پهلوی اول و دوم (۱۳۳۰-۱۳۰۰) با نگاهی به دو نمایشنامه از رفیع حالتی و معزالدیوان فکری.

۸. تئوری روایت در ترجمه مجدد متون نمایشی؛ مطالعه موردی ترجمه‏‌های مجدد «در انتظار گودو».

۹. جستاری درباب ضرورت سنجش، تأمل و بازنگری درباره اصطلاح «نمایشنامه» با تأکید بر گفتمان‌های نو در مطالعات تئاتر و هنرهای دراماتیک

۱۰. خوانشی نو از بازآفرینی هویّت ملّی در اندیشه ادبیات نمایشی کودک و نوجوان ایران.

۱۱. رفتارشناسی مارکسیست‌های ایرانی از دریچه نشانه‏ شناسی فرهنگی با تمرکز بر فعالیت‏های عبدالحسین نوشین و نمایشنامه «مرغ سحر».

۱۲. ریخت‌شناسی نمایش‌های عامیانه زنانه.

۱۳. شخصیت‏‌پردازی نمایشنامه‌های کودکان (نگاهی به مجموعه ۸ جلدی نمایشنامه کودک امروز).

۱۴. گسست و پیوستگی فرهنگی تئاتر ایران در برخورد با سنت و تجدد پهلوی اول؛ بررسی موردی نمایشنامه «جعفرخان از فرنگ برگشته» اثر حسن مقدم.

۱۵. مطالعه تطبیقی اساطیر ترکیبی و پیکرگردانی در آثار بهرام بیضایی و غلامحسین ساعدی بر مبنای نظریه بیش‏ متنیت ژراژ ژنت

۱۶. مطالعه جنبه‌های نمایشی خاطره و خودنگاری در ادبیات نمایشی بر اساس آراء ریکور با نگاهی به دو نمایشنامه از علیرضا نادری و ساناز بیان

۱۷. نشانه‌شناسی زبان نمایشی در ادبیات دراماتیک با رویکرد استعاره و مجاز

۱۸. نمود جنبه‏‌های گزاره گرایانه در دو نمایشنامه «موش» و «پرواربندان»

۱۹. واکاوی قابلیت‏های نمایشی منظومه‏‌های نیما یوشیج با تکیه بر آرای ارسطو، درباره درام (مورد پژوهی: خانه سریویلی)

ب‌- مقالاتی که برای سخنرانی در کنفرانس و چاپ در مجموعه مقالات (ISC) پذیرفته شده‏ است:

۱. آخوندزاده و ذهنیت انتقادی

۲. اهمیت نمادپردازی در نمایشنامه‌نویسی پس از انقلاب اسلامی ایران

۳. اولین زن نمایشنامه‌نویس برای کودکان ناشنوا

۴. بررسی تطبیقی جلوه‏‌های پنهان دراماتیک در نمایشنامه «مرگ یزگرد بهرام بیضایی» و فیلمنامه «ماهی و گریه شهرام مکری» با رویکرد انسان‌شناسی نمادین

۵. بررسی تطبیقی و تحلیلی روایت‌شناسی غیرطبیعی در نمایشنامه‏‌های دهه چهل و هشتاد خورشیدی ایران؛ مطالعه موردی: عباس نعلبندیان و بهمن فرسی (دهه چهل)، محمد رحمانیان و نغمه ثمینی (دهه هشتاد)

۶. بررسی تعارض سنت و مدرنیسم در نمایشنامه «جعفرخان از فرنگ آمده»؛ تقابل ایرانیان با دنیای جدید در نخستین نمایش ایرانی

۷. بررسی چگونگی تبدیل یافته‌های پژوهش میدانی به درام مستند، برپایه دیدگاه ستمدیدگان بوال (نگارش نمایشنامه «فریک» براساس تجربه زیسته کودکان و نوجوانان در کمپ ترک اعتیاد)

۸. بررسی نمایشنامه‏‌های کودک جبار باغچه‏بان؛ با تمرکز بر تأثیر ادبیات عامیانه و توجه به نقش دختران در نمایشنامه‏‌ها

۹. پژوهشی در ویژگی‌های نمایشنامه‌ای میرنوروزی بر اساس آرای باختین

۱۰. تأثیر ادب فارسی بر نمایشنامه‌نویسان مدرن

۱۱. تحلیل ساختاری تئاتر دفاع مقدس از منظر هنر متعهد

۱۲. تحلیل ساختمایه‌ای و موضوعی نمایشنامه‌نویسان دانشجویی با تمرکز بر آثار برگزیده جشنواره تئاتر دانشجویی

۱۳. تحلیل گفتگو و گفتگومندی در نمایشنامه «صیادان» اثر اکبر رادی

۱۴. ترجمه آثار نمایشی در دوره قاجار و مشروطه (نخستین زن ایرانی مترجم نمایشنامه)

۱۵. ترجمه فرهنگی در ادبیات نمایشی دوران پهلوی اول و دوم (۱۳۳۰-۱۳۰۰) با نگاهی به دو نمایشنامه از رفیع حالتی و معزالدیوان فکری

۱۶. تفاوت دیدگاه چهار نمایشنامه نویس مطرح معاصر (ساعدی، رادی، چرمشیر، رحمانیان) بر اساس تحولات فرهنگی و اجتماعی در بیان نقش زنان در آثار خود

۱۷. تئوری روایت در ترجمه مجدد متون نمایشی؛مطالعه موردی ترجمه‏ های مجدد «در انتظار گودو»

۱۸. جستاری درباب ضرورت سنجش، تأمل و بازنگری درباره اصطلاح «نمایشنامه» با تأکید بر گفتمان‌های نو در مطالعات تئاتر و هنرهای دراماتیک

۱۹. خوانشی نو از بازآفرینی هویّت ملّی در اندیشه ادبیات نمایشی کودک و نوجوان ایران

۲۰. رفتارشناسی مارکسیست‏های ایرانی از دریچه نشانه‏ شناسی فرهنگی با تمرکز بر فعالیت‏های عبدالحسین نوشین و نمایشنامه «مرغ سحر»

۲۱. ‏ریخت‏‌شناسی نمایش‏های عامیانه زنانه

۲۲. شخصیت‏پردازی نمایشنامه‏‌های کودکان (نگاهی به مجموعه ۸ جلدی نمایشنامه کودک امروز)

۲۳. شگردهای اقتباس از متون کهن برای نمایشنامه‏‌های مخصوص نوجوانان؛ مطالعه موردی شش نمایشنامه اقتباسی از شکرخدا گودرزی

۲۴. قابلیت دراماتیک شعر معاصر با تأکید بر شعر «نام تمام مردگان یحیی است» از محمدعلی سپانلو

۲۵. مطالعه تطبیقی اساطیر ترکیبی و پیکرگردانی در آثار بهرام بیضایی و غلامحسین ساعدی بر مبنای نظریه بیش‏ متنیت ژراژ ژنت

۲۶. مطالعه چگونگی شکل گیری نمایشنامه از آیین‏ های نمایشی مربوط به درخت و انسان با تکیه بر نظریه «محیط شناسی فرهنگی» ژولین استیوارد

۲۷. مطالعه نمایشنامه‏ های میرزاده عشقی از دیدگاه تاریخ گرایانه جدید

۲۸. نشانه شناسی زبان نمایشی در ادبیات دراماتیک با رویکرد استعاره و مجاز

۲۹. نمود جنبه‏‌های گزاره‌گرایانه در دو نمایشنامه «موش» و «پرواربندان»

۳۰. واکاوی قابلیت‏های نمایشی منظومه‏‌های نیما یوشیج با تکیه بر آرای ارسطو، درباره درام (مورد پژوهی: خانه سریویلی)

ج‌- مقالاتی که برای چاپ در مجموعه مقالات کنفرانس(ISC) پذیرفته شده است:

۱. بدن ایدئولوژیک: تأثیر گفتمان شرق شناسی وارونه؛ بازنمایی بدن ایدئولوژیک در ادبیات نمایشی ایران

۲. بررسی انواع آیرونی از منظر داگلاس کالین موکه در نمایشنامه‌های علیرضا نادری؛ بررسی موردی نمایش‌نامه‌های «سعادت لرزان مردمان تیره‌روز» و «دیوار»

۳. بررسی تطبیقی جنبه‌های دراماتیک دو داستان «کنیزک و پادشاه» در مثنوی مولوی و «بیژن و منیژه» شاهنامه فردوسی، با رویکرد نمایشی ارسطو

۴. بررسی ساختارگرایانه سه نمایشنامه «چوب به دست‌های ورزیل»، «آی بی‌کلاه، آی باکلاه» و «دعوت» از غلامحسین ساعدی بر اساس الگوی کنشگر گرماس

۵. بررسی کهن الگوی زن خردمند در نمایشنامه «شب هزار و یکم» بهرام بیضایی با رویکرد روانشناسانه مدل سه بعدی خرد آردلت

۶. بروز وضعیت اجتماعی ایرانیان در قرن ۱۹ میلادی در ادبیات نمایشی مذهبی و نسخه‏ های تعزیه

۷. بیگانه و بیگانگی در درام معاصر ایران؛ مطالعه موردی: آثار بهمن فرسی و بیژن مفید

۸. تأثیر زاویه دید مستندساز از واقعیت سوژه در مستند رادیویی بر پایه نظریه‏ های روایت

۹. تاثیر مسئله «اشتغال» در رشد و تحول «شخصیت» در نمایشنامه های دهه شصت اکبر رادی بر اساس نظریه «موقعیت منزلتی» ماکس وبر

۱۰. تحلیل تطبیقی اندیشه اساطیری سوفوکل و بهرام بیضایی در چارچوب آرای کمپبل

۱۱. تحلیل ساختاری اساطیر در دو نمایشنامه از بهرام بیضایی با رویکرد اسطوره‏شناسی کنش گرای ژورژ دومزیل (مرگ یزگرد و فتح‏نامه کلات)

۱۲. تحلیل ساختاری و مضمونی نمایشنامه «زمستان ۶۶» نوشته محمد یعقوبی

۱۳. تحلیل شخصیت‌های زن در سه نمایشنامه «افرا»، «نگین» و «خواب در فنجان خالی»، در چارچوب دانش انسان‌شناسی مارگارت مید

۱۴. شگردهای ایجاد تعلیق در درام نویسی و آثار اقتباسی از قصص آشنا با نگاه ویژه به داستان سیاوش

۱۵. طراحی موقعیت، زمان و مکان در تئاتر خیابانی با توجه به نظریه تئاتر محیطی ریچارد شکنر

۱۶. قابلیت‌های نمایشی خسرونامه برای تبدیل به نمایشنامه سیاه بازی

۱۷. کارکرد اپوخه در نقد متون ادبیات نمایشی با بررسی موردی نمایشنامه‌های اکبر رادی

۱۸. گروتسک، مؤلفه‌ها و عملکرد آن در نمایشنامه‌های غلامحسین ساعدی

۱۹. مطالعه رضا کمال شهرزاد از رهگذر رمزگان‏های فرهنگ هزار و یک شبی با تمرکز بر نمایشنامه «شب هزار و یکم»

۲۰. ندبه نیایشگاه آناهیتا، طربنامه برناکشی

۲۱. واکاوی تحول نحوه نمایش معضلات زنانه از نمایش‏ های شادی آور زنانه به تئاتر

۲۲. واکاوی عوامل شکل دهنده به رابطه بالادست/ زیردست در محیط کار (با تمرکز بر نمایشنامه‏ های سیاه بازی)

۲۳. واکاوی مناسبات اجتماعیِ معاصر ایران، در آثار اکبر رادی بر پایه آرایِ تری ایگلتون

متعاقباً درباره جدول برنامه‌های کنفرانس و لینک شرکت در نشست‌ها اطلاع‌رسانی خواهد شد.

به گزارش تئاتر آنلاین، دبیرخانه نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه‌پژوهی ایران خبر داد بر پایه درخواست نویسندگان چکیده مقالات برگزیده شده، آخرین مهلت ارسال مقالات به کنفرانس را تا سی‌ام بهمن تمدید می‌کند.

بدیهی است با توجه به زمان‌بندی در نظر گرفته شده برای پنل‌های تخصصی کنفرانس، این تاریخ تمدید نخواهد شد.

کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان خانه تئاتر ایران، نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه‌پژوهی ایران را با همکاری «موسسه فرهنگی هنری سپندار جاودان خرد»، به دبیری علمی فرهاد ناظرزاده کرمانی، ریاست کنفرانس زهرا حیاتی و دبیر اجرایی حسین جمالی در نیمه دوم اسفند ۱۳۹۹ برگزار خواهد کرد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از مشاور رسانه‌ای کنفرانس، اسامی و عناوین ۷۸ چکیده مقاله نخستین «کنفرانس ملی نمایشنامه‌پژوهشی ایران» که با همکاری کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان خانه تئاتر ایران و مؤسسه فرهنگی هنری سپندار جاودان خرد برگزار می‌شود، اعلام شد.

پس از اعلام فراخوان کنفرانس، ۹۲ عنوان چکیده به دبیرخانه ارسال شد و تمامی چکیده‌ها از سوی اعضای کمیته علمی کنفرانس مورد ارزیابی علمی قرار گرفت.

از این تعداد، ۷۸ عنوان پذیرفته و ۱۴ عنوان در اولویت قرار نگرفت. چکیده‌های پذیرفته شده زیر نظر دبیر علمی کنفرانس، توسط نشر آواهیا منتشر خواهد شد و نویسندگان چکیده مقاله‌های پذیرفته تا ۲۰ بهمن برای ارسال اصل مقالات فرصت دارند.

دبیر علمی این کنفرانس فرهاد ناظرزاده‌کرمانی، رئیس آن زهرا حیاتی و دبیر اجرایی حسین جمالی است.

عناوین چکیده مقالات پذیرفته شده و اسامی نویسندگان، را اینجا ببینید.

به گزارش تئاتر آنلاین، طی احکام جداگانه ‏ای که به امضای فرهاد ناظرزاده کرمانی دبیر علمی نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه پژوهی و محمد عارف رئیس کانون نمایشنامه نویسان و مترجمان خانه تئاتر ایران رسید، اعضای کمیته علمی این رویداد معرفی شدند.

بر همین اساس مصطفی مختاباد (دانشگاه تربیت مدرس)، مسعود دلخواه (دانشگاه تربیت مدرس)، بهنام زنگی (دانشگاه تربیت مدرس)، افسون قنبری (انجمن علمی استادان زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تربیت مدرس)، امیرحسین ندایی (دانشگاه تربیت مدرس)، علیرضا حسن‌‏زاده (پژوهشکده مردم شناسی پژوهشگاه میراث فرهنگی)، محمد نجاری (مرکز اسناد فرهنگی آسیا، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی)، عبدالحسین لاله (فرهنگستان هنر)، بهروز محمودی بختیاری (دانشگاه تهران)، سعید اسدی (دانشگاه تهران)، بهرام جلالی‏ پور (دانشگاه هنر)، محمدحسین ناصربخت (دانشگاه هنر)، شهرام زرگر (دانشگاه هنر)، اصغر نوری (کانون نمایشنامه نویسان و مترجمان خانه تئاتر)، نصرالله قادری (مرکز هنرهای نمایشی)، مهدی نصیری (مرکز هنرهای نمایشی)، اردشیر صالح‏پور (مرکز هنرهای نمایشی)، اصغر فهیمی ‏فر (دانشگاه سوره)، محمد یعقوبی (کانون نمایشنامه نویسان و مترجمان خانه تئاتر)، محمودرضا رحیمی (هیات مدیره خانه تئاتر)، مهرداد رایانی مخصوص (دانشگاه آزاد واحد تهران مرکزی)، علی پورعیسی (دانشگاه سوره)، صدرالدین زاهد (پژوهشگر و مترجم) به عنوان اعضای کمیته علمی نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه پژوهی ایران منصوب شدند.

نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه پژوهی ایران با همکاری کانون نمایشنامه نویسان و مترجمان خانه تئاتر ایران و مؤسسه فرهنگی هنری سپندار جاودان خرد در اسفند ماه سال جاری برگزار می ‏شود.