برچسب: فرانسه

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، کاترین دونو بازیگر مشهور فرانسوی نقش افتخاری رئیس پنجاهمین دوره جوایز سزار را که تجلی از نیم قرن اهدای این جایزه و دوره‌ای مهم است، پذیرفت و در مراسم افتتاحیه سخنرانی هم خواهد کرد. این مراسم ۲۸ فوریه در سالن کنسرت المپیا برگزار می‌شود و از گروه تلویزیون کانال پلاس فرانسه که شریک رسانه‌ای جوایز سزار است هم پخش خواهد شد.

این بازیگر ۸۰ ساله که تقریباً ۷ دهه فعالیت حرفه‌ای‌ را در کارنامه دارد، در مجموعه‌ای از فیلم‌های نمادین از برخی از معتبرترین فیلمسازان جهان از «زیبای روز» و «تریستانا» لوئیس بونوئل تا «آخرین مترو» فرانسوا تروفو، «دختران جوان روشفور» و «پوست الاغ» ژاک دمی، «انزجار» رومن پولانسکی و «رقصنده در تاریکی» لارس فون تریر بازی کرده است.

دونو که بازیگری را از سال ۱۹۵۷ و وقتی ۱۲ ساله بود آغاز کرد، سابقه طولانی در جوایز سزار دارد و ۱۴ بار نامزد کسب این جایزه شده و ۲ بار عنوان بهترین بازیگر زن را برای نقش‌هایش در فیلم «آخرین مترو» در سال ۱۹۸۱ و«هندوچین» رژیس وارنیه در سال ۱۹۹۴ دریافت کرد. «هندوچین» برایش یک نامزدی اسکار هم داشت و این فیلم در نهایت جایزه بهترین فیلم خارجی زبان اسکار ۱۹۹۴ را کسب کرد که به آخرین جایزه اسکار فرانسه در این بخش بدل شد و فرانسه از آن زمان تاکنون اسکار دیگری در بخش فیلم بین‌المللی دریافت نکرده است.

دونو هنوز هم یک بازیگر پرکار است و با طیف وسیعی از کارگردان‌ها مانند آندره تکین (فصل دلخواه من)، نیکول گارسیا (جای وندوم)، فرانسوا اوزون (هشت زن)، آرنو دسپلشین (یک داستان کریسمس)، امانوئل برکو (او دارد می‌رود)، سدریک کان (جشن خانوادگی)، هیروکازو کورئیدا (حقیقت)، کریستوف اونوره (محبوب) و لئا دومناش (برنادت) بازی کرده است.

این بازیگر سال ۲۰۰۵ جایزه نخل طلای افتخاری جشنواره فیلم کن را دریافت کرد و سال ۲۰۲۰ نیویورک تایمز وی را در ردیف یکی از بزرگ‌ترین بازیگران قرن بیست و یکم جای داد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، کلود للوش کارگردان کهنه کار فرانسوی در فیلم جدیدش «سرانجام» داستانی درهم‌آمیخته و احساساتی درباره وکیلی که با مرگ حقیقت دست و پنجه نرم می‌کند، تاحدودی از روزهای شکوه خود فاصله می‌گیرد، اما شیفتگان او چیزهای زیادی برای لذت بردن پیدا خواهند کرد.

پنج سال پیش، کلود للوش نویسنده و کارگردان فرانسوی، با «بهترین سال‌های زندگی»، که دنباله‌ای بر رمان پرطرفدار او «یک مرد و یک زن» در سال ۱۹۶۶ بود، به جایگاه بزرگ‌ترین موفقیت حرفه‌ای خود بازگشت. این فیلم از چند جهت احساس مرثیه‌ای به خود می‌گرفت زیرا آخرین حضور هر ۲ ستاره‌اش، ژان لویی ترنتینان و آنوک امه روی پرده سینما بود. للوش از آن زمان تا کنون ۳ فیلم ساخته که آخرین آنها «سرانجام» یا «درنهایت» به نظر می‌رسد به نوعی جمع‌بندی حرفه‌ای این فیلمساز ۸۶ ساله باشد.

«سرانجام» پنجاه و یکمین فیلم این فیلمساز امسال در بخش خارج از رقابت جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد و همراه با آن جایزه یک عمر دستاورد هنری به للوش اهدا شد. اکران این فیلم که شاید صرفاً برای وفادارترین تحسین کنندگان کارگردان قابل درک باشد، در فرانسه برای ۱۳ نوامبر برنامه ریزی شده است.

در حالی که علاقه‌مندان و پی‌گیران آثار وی ممکن است از تجزیه شوخی‌های مختلف و ارجاعات تو در توی فیلم به آثار خود للوش لذت ببرند- زیرا او در این فیلم یک بار دیگر، به پشت سر خود و آثار بزرگی که به جای گذاشته می‌پردازد- مخاطبان جدید ممکن است این لحظه ها را از دست بدهند.

«سرانجام» به شخصیت‌ها، رشته‌های داستانی و حتی قطعه‌هایی از فیلم‌های «مانی مانی مانی» سال ۱۹۷۲ و «سال نو مبارک» سال ۱۹۷۳ می‌پردازد – هر ۲ فیلم جنایی با بازی ستاره ایتالیایی لینو ونتورا در نقش اصلی، به‌عنوان فلاش بک گزیده شده‌اند.

قهرمان فیلم جدید، وکیل میانسال لینو کاسارو (با بازی کمدین مشهور کد مراد) نام مشترکی با بازیگر جنایتکار حرفه‌ای «مانی مانی مانی» دارد. شاید نظر للوش معطوف به دوگانگی انسان باشد، اما توضیح ساده‌تر این است که اولی پدر دومی است که با ماجراجویی‌های مبهم به سمت درست قانون گرایش پیدا می کند.

داستان درباره لینو جونیور وکیلی است که در حرفه خود موفق بود و با لئا (السا زیلبرشتاین) بازیگر مشهور و بسیار جوان‌تر ازدواج کرد، اما ناگهان از دروغ گفتن خسته شد و همه چیز را رها کرد تا به تنهایی به سفری با پای پیاده در سراسر فرانسه برود. این تصمیم به نظر می‌رسد نتیجه یک بیماری مغزی مرموز در علم سینما باشد که به طور ناگهانی مانع از دروغ گفتن وکیل مدافع موفق می‌شود؛ رنجی که عواقب خاصی برای شغل و ازدواج او دارد.

یک اختلال عصبی جدی‌تر نیز در اینجا هست و همانطور که او در طول سفر اپیزودیک خود با افراد مختلف پیوند می‌خورد، فضایی مشترک به طرز عجیبی در تمام فیلم وجود دارد، مانند برخی از فلاش بک‌های تصادفی جنگ جهانی دوم – که به طور عجیبی در موسیقی جاز شلوغ و شادی آور ابراهیم معلوف، ترومپتیست مشهور، چهره می کند.

خود کارگردان درباره این فیلم گفته است: «سرانجام» به طور قطع فیلمی است درباره فرانسه، اما همچنین درباره فرانسوی‌ها، درباره خانواده، درباره آزادی، درباره تنهایی، درباره ظواهر، درباره موسیقی، درباره سینما» و شخصیت لینو از وکلای درخشان مانند رابرت بادینتر و اریک دوپوند مورتی الهام گرفته شد.

بوید ون هویج از اسکرین دیلی درباره فیلم نوشت: لذت و تسلط محض فیلم‌سازی للوش در پشت دوربین به‌ویژه در همان ساعت اول مشهود است، با تدوین استفان مازالایگ که سزاوار تقدیر ویژه‌ای است که تمام لایه‌های مختلف روایت را حفظ می‌کند.

یان لومهولت از سینه یوروپ این فیلم را مخلوطی از بزرگترین ضربه‌ها خواند که در کیسه‌ای از حقه‌های قدیمی و به هم ریخته گذاشته شده است.

آلبرتو کرسپی از ریپابلیکا به این فیلم ۴ ستاره از ۵ ستاره داد و نوشت: فیلم جدید او، با وجود کندی در پایان، لذت بخش و مهمتر از همه، فیلمی غافلگیرکننده است.

مووی پلیر به فیلم ۳ ستاره از ۵ ستاره داد و آن را فیلمی نیمه موفق نامید و نوشت: فیلم للوش می‌تواند ناپایداری وجود انسان را به نمایش بگذارد؛ اجرایی که بدون فیلمنامه خوانده می‌شود، اما بداهه‌پردازانه است، درست مانند یک کنسرت جاز بین جهش‌های مداوم بین واقعیت و تخیل، فیلم در نهایت با یک تقلای ناپایدار روند شناسایی مخاطب سردرگم و نه همیشه شاد را از بین می‌برد و کند می‌کند.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، «بازگشت زحل» جدیدترین فیلم ایساکی لاکوستا که عنوان بهترین فیلم و کارگردان اسپانیایی را در جشنواره مالاگای امسال کسب کرده بود، نماینده اسپانیا در مسابقه بین‌المللی اسکار ۲۰۲۵ شد. لاکوستا سازنده «یک سال، یک شب» سال ۲۰۲۲ درباره حمله تروریستی به سینما باتاکلان فرانسه است که با تحسین روبه رو شده بود.

«بازگشت زحل» موفق شد تا رقبای خود در فهرست کمیته انتخاب اسپانیا شامل «ستاره آبی»، «مارکو» و ۲ فیلم دیگر را پشت سر بگذارد.

«بازگشت زحل» یک فیلم در ظاهر زندگی‌نامه‌ای است که به تدریج مخاطب را با شخصیت‌هایی که نمی‌توانند به یاد بیاورند که واقعاً چه اتفاقی افتاده، آشنا می‌کند.

این فیلم با الهام از گروه اسطوره‌ای راک مستقل اسپانیایی «لوس پلانتاس» ساخته شده که در اواخر دهه ۱۹۹۰ با وجود انشعاب‌های گروه، رکوردی را به ثبت رساند که بر شهرت آنها مهر تائید زد.

این فیلم را لاکوستا با همکاری پل رودریگز کارگردانی کرده و در نوشتن فیلمنامه هم فیلمنامه‌نویس سرشناس اسپانیایی فرناندو ناوارو نویسنده «زیر صفر»، وی را همراهی کرده است. چند کمپانی مهم مستقل اسپانیا این فیلم را تولید کرده‌اند.

فرانسه هم «امیلیا پرز» ساخته ژاک اودیار را به عنوان نماینده این کشور در رقابت بین‌المللی اسکار معرفی کرد. این فیلم برنده ۲ جایزه مهم در جشنواره کن شد و نقدهای مثبتی را به همراه داشت.

«امیلیا پرز» با بازی کارلا سوفیا گاسکون در نقش یک قاچاقچی ترسناک، فیلمی اسپانیایی زبان است و یکی از طولانی‌ترین تشویق‌های کن را دریافت کرد و جایزه هیئت داوران و جایزه بهترین بازیگر زن را به خانه برد.

اودیار کارگردان مولف صاحب نام فرانسوی است که با «دیپان» برنده نخل طلا شد و پیش از این با «یک پیامبر» با بازی طاهر رحیم نامزد دریافت جایزه اسکار خارجی زبان شده بود.

این فیلم یکی از ۴ فیلمی بود که کمیته اسکار فرانسه در فهرست نهایی خود داشت و «کنت مونت کریستو» ساخته متیو دلاپورت و الکساندر دو لا پاتلیر، «همه ما به عنوان نور تصور می‌کنیم» پایال کاپادیا و «سپاس» تریلر آلن گیرودی رقبایش بودند. بزرگ‌ترین رقیب «امیلیا پرز»، «کنت مونت کریستو» بود که در گیشه‌های فرانسه بیش از ۸ میلیون بلیت فروخت. «امیلیا پرز» هر چند کمتر از یک ماه پیش اکران شد، نزدیک به ۷۵۰ هزار بلیت فروخته است و قرار است از یکم نوامبر در سینماهای آمریکا هم اکران شود.

کمیته جدید منتخب نماینده اسکار به ریاست چارلز تسون، مدیر هنری سابق هفته منتقدان کن کار انتخاب نماینده فرانسه را انجام داد. آدری دیوان کارگردان «امانوئل» برنده شیر طلایی ونیز، فلوریان زلر، نمایشنامه نویس و کارگردان سازنده «پدر»، پاتریک واکسبرگر رئیس سابق لاینزگیت، کارول باراتون مسئول فروش بین‌المللی و گرگوار ملین و میشل هالبراشتات توزیع کننده قدرتمند فرانسوی همراه تهیه کنندگان روزالی واردا، ندیم چیخروآ و دیوید تیون و بازیگر کلمنس پوسی اعضای هیئت انتخاب را تشکیل دادند.

کمیته سال پیش پس از انتخاب نکردن «آناتومی یک سقوط» ژوستین تریه برنده نخل طلای کن که در نهایت ۵ نامزدی اسکار در بخش‌های اصلی به دست آورد و جایزه بهترین فیلمنامه اصلی را برد، با واکنش گسترده‌ای مواجه شد. فیلم عاشقانه آشپزی «طعم چیزها» نماینده سال پیش فرانسه در اسکار بود.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از هالیوود ریپورتر، در حالی که شارلوت آرنو، ژرار دو پاردیو بازیگر مشهور فرانسوی را متهم به تجاوز جنسی کرده است، رسانه‌های فرانسوی دیروز (پنجشنبه) گزارش دادند که دفتر دادستانی پاریس درخواست محاکمه وی را طرح کرده است.

آرنو که خود بازیگر است، سال ۲۰۲۰ این اتهامات را مطرح کرد و مدعی شد که دوپاردیو ۲ بار در آگوست ۲۰۱۸ در خانه‌اش در پاریس به او حمله کرده است.

وکیل آرنو، درخواست دفتر دادستانی را گامی بزرگ به سوی محاکمه خواند و تاکید کرد که موکلش اکنون بی‌صبرانه منتظر پایان تحقیقات است.

آرنو ادعا می‌کند دوپاردیو، دوست پدرش، تابستان ۲۰۱۸ زمانی که او برای مشاوره به خانه‌اش در پاریس مراجعه کرده بود، در ۲ نوبت جداگانه به او تجاوز کرده است. آرنو آن زمان ۲۲ ساله بود، در حالی که دوپاردیو ۶۹ سال داشت. پس از کشمکش‌های حقوقی مختلف، از جمله تلاش ناموفق بازیگر مشهور برای رد پرونده، یک قاضی تحقیق پاریسی دپاردیو را به آزار و تجاوز جنسی متهم و او را بدون نظارت قضایی آزاد کرد. قاضی هنوز در مورد درخواست محاکمه جدید تصمیم نگرفته است.

در ماه آوریل، دفتر دادستانی تایید کرد بازیگر «گرین کارت» و «سیرانو دو برژراک» برای یک پرونده تجاوز جنسی دیگر محاکمه خواهد شد. در این شکایت که توسط ۲ زن مطرح شده، ادعا شده است که وی آنها را در سر صحنه فیلم فرانسوی «گرین شاترز» در سال ۲۰۲۱ مورد تعرض قرار داده است. انتظار می‌رود این دادگاه ماه اکتبر آغاز شود.

دوپاردیو هرگونه تخلف در این اتهام‌ها و بسیاری اتهام‌های دیگر که در سال‌های اخیر علیه او مطرح شده، را رد می‌کند. او در نامه‌ای سرگشاده که پاییز گذشته در روزنامه محافظه‌کار فیگارو منتشر شد، اظهار کرد از رفتارش اشتباه برداشت شده است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از خبرگزاری فرانسه، یک کشیش کاتولیک قرار است روز شنبه مراسم خاکسپاری آلن دلون اسطوره سینما که در ۸۸ سالگی درگذشت، را برعهده بگیرد. ژان میشل دی فالکو، اسقف سابق در شهر گپ در جنوب شرقی فرانسه، گفت این بازیگر از او خواسته بود تا مراسم خاکسپاری را برگزار کند.

مراسم خاکسپاری دردوشی روستایی در مرکز فرانسه به صورت خصوصی برگزار و هر چند ساعتی اعلام نشده اما گفته می‌شود ساعت ۵ بعداز ظهر انجام می‌شود.

دلون گفته بود نمی‌خواهد مراسم یادبود ملی برگزار شود، بلکه می‌خواهد کنار سگ‌هایش در دوشی دفن شود. با این حال، دفن در املاک خصوصی به مجوز ویژه از مقامات محلی نیاز دارد و پیشتر شهردار این شهر گفت با این خواست وی موافقت شده است.

از روز درگذشت آلن دلون فرانسه به وی به عنوان یکی از بزرگترین ستاره‌های این کشور ادای احترام کرده است. او یکی از آخرین اسطوره‌های زنده دوران طلایی سینمای فرانسه در دهه ۱۹۶۰ بود که طرفداران زیادی در سراسر جهان داشت.

به گزارش تئاتر آنلاین، در حالی که ادای احترام به آلن دلون، اسطوره سینما، پس از درگذشت او در ۸۸ سالگی از سراسر جهان سرازیر شد، به گزارش خبرگزاری فرانسه زادگاه او خود را آماده می‌کند تا دوشنبه با یکی از بزرگترین ستاره‌هایش خداحافظی کند.

در حالی که بلافاصله با انتشار خبر رفتن وی چندین سینمای پاریس روز یکشنبه «پلنگ» را در سالن‌های پربازدید به نمایش درآوردند و روزنامه‌ها به فکر بستن صفحات خود برای فردا بودند، به نظر می‌رسد هیچ برنامه رسمی برای برگزاری ادای احترام ملی در نظر گرفته نشده است، زیرا دلون به صراحت گفته بود که چنین چیزی نمی‌خواهد. او گفته بود می‌خواهد پس از مرگش در کنار سگ‌هایش (۳۲ سگ در طول سال‌ها که با وی همراه بودند) در ملکش در دوشی در مرکز فرانسه، جایی که درگذشت، دفن شود. کریستف هورو بخشدار لوآر، به خبرگزاری فرانسه گفت که او قبلاً با مقامات محلی در این باره صحبت کرده و فرمانداری هم موافقت خود را با این امر به وی اعلام کرده بود.

سه فرزند او، آنتونی، انوشکا و آلن فابین که ماه‌ها بر سر معالجه پزشکی او با هم مشاجره داشتند، روز یکشنبه هنگامی که مرگ پدرشان را اعلام کردند، با صدایی متحد صحبت کردند. اکنون آنها باید مراسم تشییع جنازه نماد سینمای فرانسه را مدیریت کنند و تصمیم بگیرند که آیا آن را در حد خانوادگی برگزار کنند یا به دنیای سینما گسترش دهند.

روزنامه‌ها در تسخیر آلن دلون

دلون، طبیعتاً امروز همه صفحات اول روزنامه‌های فرانسه را به خود اختصاص داده و بسیاری از آنها پرتره تمام صفحه این بازیگر از دوران اوج وی را برای صفحه اول خود برگزیده‌اند.

فیگارو با انتخاب تیتر «آخرین سامورایی»، به یکی از معروف‌ترین نقش‌های دلون، به عنوان قاتل مرموز فیلم مهیج ژان پیر ملویل در سال ۱۹۶۷ اشاره داشت.

روزنامه «لوپاریزین» دلون را «افسانه سینما» خواند، در حالی که لیبراسیون او را «یکی از چهره‌های برجسته سینما، نماد مردانگی در سایه، بازیگری با کاریزمای دیوانه کننده» توصیف کرد.

درگذشت آلن دلون اما فقط در روزنامه‌های فرانسه بازتاب نیافت که توسط روزنامه‌های سراسر جهان پوشش داده شد و نیویورک تایمز، واشینگتن پست و نیویورک پست همگی درگذشت او را تیتر خود کردند. واشینگتن پست از او به عنوان «مرد خشن سینمای بین‌المللی با چهره‌ای فرشته‌وش» یاد کرد و هالیوود ریپورتر او را «ستاره فریبنده سینمای اروپا» خواند.

اشپیگل آلمان او را «جیمز دین اروپا» نامید، در حالی که زود دویچه سایتونگ نوشت: «هاله فرشته زیبای مرگ از او یک افسانه ساخت».

در ایتالیا، جایی که او بیشتر دوران حرفه‌ای خود را آن‌جا گذراند، نیز خبر رفتن وی پوشش گسترده‌ای داشت و روزنامه کوریره دلاسرا نوشت: «هیچ وقت بازیگر دیگری مانند دلون، منحصر به فرد و جاودانه وجود نخواهد داشت». لا رپابلیکا و لا استامپا هم با افسانه سینمای فرانسه خداحافظی کردند.

در بریتانیا گاردین برای ادای احترام به آلن دلون، نصف نیم‌تای بالای روزنامه را به تصویر وی اختصاص دارد و نقل قولی از امانوئل مکرون را به آن افزود: «او با چهره فراموش‌نشدنی خود زندگی ما را زیر و رو کرد. او یک یادمان تاریخی فرانسه است» و پیتر بردشاو، منتقد نوشت: «آلن دلون مسحورکننده و زیبا، یکی از مرموزترین ستاره‌های سینما بود».

صفحه اول فایننشال تایمز همچنین تصویری از دلون و مقاله‌ای درباره جزییات زندگی پرتلاطم او را دربرگرفت و از جمله به اعتراف او به داشتن ارتباط با گانگسترهای واقعی در دوران جوانی پرداخت.

بی‌بی‌سی هم نوشت: آلن دلون اسطوره سینمای فرانسه درگذشت.

«لو تمپس» سوییس هم از وی با عنوان «تبهکاری واقعی با چهره فرشته وش» یاد کرد.

دلون؛ پایان یک دوره

با درگذشت آلن دلون بازی‌های وی در برخی از بهترین فیلم‌های دهه‌های ۱۹۶۰ و ۷۰ به طور گسترده مورد تحسین قرار گرفت و تاکید شد کاریزمای او بر پرده سینما ممکن نیست نادیده گرفته شود.

امانوئل مکرون رئیس‌جمهوری فرانسه، دیروز یکشنبه، ۱۸ آگوست و بلافاصله پس از درگذشت این بازیگر به وی ادای احترام کرد و او را نه تنها یک بازیگر افسانه‌ای، بلکه «یادمان فرانسه» خواند. مکرون در توییتر نوشت: آلن دلون نقش‌های افسانه‌ای ایفا کرد و دنیا را رویایی کرد. با چهره فراموش نشدنی خود زندگی ما را زیر و رو کرد. مالیخولیایی، محبوب، رازدار، او بیش از یک ستاره بود: او یک یادمان تاریخی فرانسوی است.

ژیل ژاکوب رئیس سابق جشنواره کن، از دلون به عنوان «شیر بازیگری با نگاهی پولادین» یاد و به وی ادای احترام کرد. آلبرتو باربرا، مدیر جشنواره فیلم ونیز، گفت او نمادی است که «به المپوس جاودانه‌ها» صعود کرده است.

آلن ترزیان تهیه کننده فیلم فرانسوی، گفت که دلون «آخرین غول سینما» است. او به رادیو فرانس اینتر گفت: با رفتن دلون یک صفحه در تاریخ سینمای فرانسه ورق می‌خورد. ترزیان که تهیه کننده چندین فیلم دلون بود، چنین از وی یاد کرد: هر بار که به جایی می‌رفت نوعی احترام تقریباً عرفانی و شبه مذهبی وجود داشت. شخصیت او گیرا بود.

بریژیت باردو بازیگر ۸۹ ساله و چهره مشهور دهه ۶۰ گفت: او یکی از آخرین اسطوره‌های زنده دوران طلایی سینمای فرانسه در دهه ۱۹۶۰ بود. رفتنش خلاء بزرگی بر جای می‌گذارد که هیچ چیز و هیچکس نمی‌تواند آن را پر کند. وی گفت که دلون «بهترین نماینده پرستیژ سینمای فرانسه است. سفیر ظرافت، استعداد، زیبایی. من یک دوست، یک آلتر ایگو، یک همکار را از دست دادم».

هنرپیشه اسپانیایی آنتونیو باندراس، با پستی در ایکس که شامل ۳ عکس از دلون در دوران اوج زندگی‌اش بود نوشت: آورووا (خداحافظ) آلن دلون. روحت شاد.

کلودیا کاردیناله همبازی او در فیلم «پلنگ» هم گفت «ضیافت به پایان رسید» و با اشاره به نام شخصیت وی در فیلم افزود: تانکردی برای رقصیدن با ستاره‌ها رفته است.

در حالی که در «سامورایی» ژان پیر ملویل، آلن دلون یکی از کهن‌الگوهای اصلی هالیوود را در قالب قاتلی مرموز و خاموش خلق کرد و کارگردانان بزرگ از مارتین اسکورسیزی گرفته تا جان وو و کوئنتین تارانتینو همواره خود را به وام‌دار بودن وی برای خلق یک قاتل شیک اعتراف کرده‌اند، جیم جارموش کارگردان آمریکایی با عکسی از دلون از فیلم «سامورایی» در اینستاگرام خود نوشت: «روحت شاد گانگستر فرشته چهره».

دیدگاه‌های بحث برانگیز

در حالی که آلن دلون طرفداران زیادی در سراسر جهان داشت، زندگی شخصی و عقاید سیاسی او گاه نظرات مخالف را برانگیخت. رابطه دلون با زنان باعث جنجال شد و پسرانش او را به خشونت خانگی متهم و به سیلی زدن به زنان زندگی‌اش در حین نزاع متهم کردند که دلون آن را رد کرد.

دلون همچنین به دلیل دوستی با ژان ماری لوپن رهبر راست افراطی جبهه ملی که طرفدار مجازات اعدام بود زیر نقد رفت و وقتی مخالفت خود را با ازدواج همجنس‌گرایان اعلام کرد، با انتقاد مواجه شد.

سال‌های پایانی

او در سال‌های پایانی زندگی‌اش تا حد زیادی گوشه‌نشین شده بود، هرچند با اخبار زندگی شخصی‌اش در راس اخبار جای می‌گرفت. وی آخرین سال‌های زندگی خود را در دهکده کوچک دوشی و در عمارتی که با دیوارهای بلند احاطه شده بود، گذراند و بین خواهر و برادران هم در رسانه‌ها و دادگاه‌ها بر سر سلامتی او بحث و جدل بود و پس از سکته مغزی وی در سال ۲۰۱۹ وضع بدتر هم شد. سال ۲۰۲۳، سه فرزند او مراقب خانگی‌اش هیرومی رولین را اخراج و علیه او شکایت و او را به آزار و اذیت و رفتار تهدیدآمیز متهم کردند.

بدون تشکر نمی‌روم

آلن دلون بازیگر دوران طلایی سینمای فرانسه بود که به خاطر شخصیت سرسختش روی پرده در فیلم‌های موفقی از جمله «سامورایی» و «بورسالینو» شناخته می‌شود.

دلون که زمانی به عنوان زیباترین مرد سینما شناخته می‌شد، در فیلم های موفق دهه ۱۹۶۰ از جمله «پلنگ» و «روکو و برادرانش» بازی کرد. او در هر نقشی که بازی کرد قلب طرفداران را ربود، از یک قاتل گرفته تا یک شیاد کاریزماتیک.

از دهه ۱۹۹۰ به بعد فیلم های او به ندرت قدرت پیشین را داشت، اما او در ردیف چهره‌های مشهور باقی ماند و در مجموع در طول دوران حرفه‌ای خود در حدود ۹۰ فیلم بازی کرد.

آخرین حضور عمومی عمده دلون دریافت نخل افتخاری در جشنواره فیلم کن در ماه می ۲۰۱۹ بود. در این مراسم، او یک سخنرانی احساسی انجام داد و به نظر می‌رسید که با سینما خداحافظی می‌کند. او گفت: این یک ادای احترام پس از مرگ است، اما در زمان زندگی من. من می‌روم، اما بدون تشکر از شما نمی‌روم.

در طول چند دهه‌، مردم فرانسه از طریق «پاری مچ» و مجلات دیگر، نکات حرفه‌ای و زندگی عاشقانه دلون را دنبال می‌کردند. زندگی شخصی رنگارنگ او به طور مرتب در صفحات اول این مجله ها و نشریات قرار می‌گرفت و همه اروپا را درمی نوردید.

سرانجام غم‌انگیز فیلم خانواده دلون بزرگ

در سال‌های اخیر فروپاشی خانواده دلون در فرانسه خبرساز شده بود. این بازیگر دارای سه فرزند – دو پسر و یک دختر – از ۲ زن مختلف بود و یک پسر سوم هم داشت که هیچگاه وی را تایید نکرد و چند سال پیش در ۶۰ سالگی بر اثر اعتیاد از دنیا رفت.

فرزندان دلون در سال های اخیر با زدن اتهام‌های مختلف به یکدیگر، نارضایتی‌های متقابل خود را در برابر رسانه‌ها آشکار کردند. آنها درباره روند درمان پزشکی او، پس از سکته مغزی در سال ۲۰۱۹ اختلاف نظر داشتند. یکی دیگر از مشاجرات آنها هم مربوط به هیرومی رولین، مراقب خانگی دلون بود. فرزندان دلون سال گذشته او را اخراج کردند و او هم به دلیل به خطر انداختن جان دلون با امتناع از دادن داروها، شکایت کرد. در نهایت در آوریل امسال، یک قاضی، دلون را تحت «قیمومیت قانونی» قرار داد.

وداع شیفتگان با آلن دلون

خبرگزاری فرانسه با انتشار گزارشی از هواداران آلن دلون که در خارج از عمارت وی در حومه شهر در دوشی-مونتکوربون، در جنوب پاریس و همان جایی که این اسطوره سینمای فرانسوی اوایل یکشنبه در ۸۸ سالگی درگذشت، جمع شده بودند از غم آنها گفت.

تحسین‌کنندگان گل‌هایی را به نشانه قدردانی از این ستاره سینما در برابر خانه وی گذاشتند.

ژان پیر لکلوز که ۲۲ سال در ملک دلون کار می‌کرد، در حالی که چشم هایش خیس اشک بود، از وی به عنوان مردی شگفت‌انگیز و غول مقدس سینما یاد کرد و گفت: هیچ وقت خاطراتمان و اولین باری که او را ملاقات کردم فراموش نمی کنم. خاطره‌انگیز بود.

گل فروشی محلی که معمولاً یکشنبه‌ها درهای خود را می‌بندد هم دیروز باز ماند و اگنس بورگوین، گلفروش گفت: تلفن در تمام طول روز زنگ می‌خورد، گاهی اوقات از راه دور. حتی یک مشتری از جنوب فرانسه تماس گرفت تا سفارش گل برای عمارت آلن دلون بدهد.

شهردار هم برای بررسی پروتکل‌های امنیتی در محل حاضر بود و ده‌ها افسر پلیس آنجا مستقر بودند. شهردار گفت: ۲ سال بود که او را ندیده بودیم، اما او همیشه یک چهره قابل توجه در روستا بود.

همسایه وی هم گفت: او صمیمی بود ولی همه مراقب بودند و هیچکس چیزی نمی‌گفت که موجب مزاحمت شود.

آلن دلون در نیم قرن گذشته در این خانه روستایی ساکن و آنجا را اقامتگاه خود کرده بود. مردم محلی به یاد دارند که در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۸۰ او را تنها در رستورانی نزدیک، یا حتی در جشن سالانه مدرسه با میری دارک، بازیگر و یکی از عشق‌های بزرگ زندگی‌اش مشاهده می‌کردند.

یکی از اهالی گفت: وقتی من یک دختر مدرسه‌ای بودم، آنها برای جشن پایان سال به مدرسه می‌آمدند.

کریستین، دیگر گلفروش دهکده هم به یاد داشت که گل‌های مورد علاقه آقای بازیگر رزهای قرمز و سفید و نیلوفرهای سفید بود و او بارها این گل‌ها را به عمارت وی تحویل داده است. وی گفت: او همیشه بسیار شوخ طبع بود و از شوخی خوشش می‌آمد، اما خودنما نبود و هرگز اینجا نقش ستاره یا هنرمند را بازی نکرد. او یک محلی محسوب می‌شد.

در همین روستا در ۱۴۰ کیلومتری جنوب شرقی پاریس بود که دلون اعلام کرد مایل است در قبرستانی که برای بیش از ۳۰ سگ محبوبش ساخته و در کنار آنها به خاک سپرده شود و در همین جا بود که پس از ماه‌ها درگیری عمومی، فرزندان دلون متحد در غم رفتن او نشستند تا بیانیه‌ای مشترک بنویسند: آلن فابین، انوشکا، آنتونی و همچنین [سگ او] لوبو، با اندوه عمیقی خبر درگذشت پدرشان را اعلام کردند.

پیش از درگذشت دلون، خانواده تایید کرد که مطابق با قوانین فرانسه، دارایی او، که برآوردهای بسیار متفاوتی بین ۵۰ تا ۳۰۰ میلیون یورو تخمین زده شده به ۴ قسمت تقسیم می‌شود و ۲۵ درصد به هر فرزند وی اختصاص می‌یابد. آلن ۲۵ درصد سهم خودش را به دخترش انوشکا واگذار کرده بود.

دلون برای دریافت نخل طلای افتخاری جشنواره فیلم کن در سال ۲۰۱۹، آخرین حضور عمومی بزرگ خود را روی فرش قرمز انجام داد.

به گزارش تئاتر آنلاین، در حالی که ادای احترام به آلن دلون، اسطوره سینما، پس از درگذشت او در ۸۸ سالگی از سراسر جهان سرازیر شد، به گزارش خبرگزاری فرانسه زادگاه او خود را آماده می‌کند تا دوشنبه با یکی از بزرگترین ستاره‌هایش خداحافظی کند.

در حالی که بلافاصله با انتشار خبر رفتن وی چندین سینمای پاریس روز یکشنبه «پلنگ» را در سالن‌های پربازدید به نمایش درآوردند و روزنامه‌ها به فکر بستن صفحات خود برای فردا بودند، به نظر می‌رسد هیچ برنامه رسمی برای برگزاری ادای احترام ملی در نظر گرفته نشده است، زیرا دلون به صراحت گفته بود که چنین چیزی نمی‌خواهد. او گفته بود می‌خواهد پس از مرگش در کنار سگ‌هایش (۳۲ سگ در طول سال‌ها که با وی همراه بودند) در ملکش در دوشی در مرکز فرانسه، جایی که درگذشت، دفن شود. کریستف هورو بخشدار لوآر، به خبرگزاری فرانسه گفت که او قبلاً با مقامات محلی در این باره صحبت کرده و فرمانداری هم موافقت خود را با این امر به وی اعلام کرده بود.

سه فرزند او، آنتونی، انوشکا و آلن فابین که ماه‌ها بر سر معالجه پزشکی او با هم مشاجره داشتند، روز یکشنبه هنگامی که مرگ پدرشان را اعلام کردند، با صدایی متحد صحبت کردند. اکنون آنها باید مراسم تشییع جنازه نماد سینمای فرانسه را مدیریت کنند و تصمیم بگیرند که آیا آن را در حد خانوادگی برگزار کنند یا به دنیای سینما گسترش دهند.

روزنامه‌ها در تسخیر آلن دلون

دلون، طبیعتاً امروز همه صفحات اول روزنامه‌های فرانسه را به خود اختصاص داده و بسیاری از آنها پرتره تمام صفحه این بازیگر از دوران اوج وی را برای صفحه اول خود برگزیده‌اند.

فیگارو با انتخاب تیتر «آخرین سامورایی»، به یکی از معروف‌ترین نقش‌های دلون، به عنوان قاتل مرموز فیلم مهیج ژان پیر ملویل در سال ۱۹۶۷ اشاره داشت.

روزنامه «لوپاریزین» دلون را «افسانه سینما» خواند، در حالی که لیبراسیون او را «یکی از چهره‌های برجسته سینما، نماد مردانگی در سایه، بازیگری با کاریزمای دیوانه کننده» توصیف کرد.

درگذشت آلن دلون اما فقط در روزنامه‌های فرانسه بازتاب نیافت که توسط روزنامه‌های سراسر جهان پوشش داده شد و نیویورک تایمز، واشینگتن پست و نیویورک پست همگی درگذشت او را تیتر خود کردند. واشینگتن پست از او به عنوان «مرد خشن سینمای بین‌المللی با چهره‌ای فرشته‌وش» یاد کرد و هالیوود ریپورتر او را «ستاره فریبنده سینمای اروپا» خواند.

اشپیگل آلمان او را «جیمز دین اروپا» نامید، در حالی که زود دویچه سایتونگ نوشت: «هاله فرشته زیبای مرگ از او یک افسانه ساخت».

در ایتالیا، جایی که او بیشتر دوران حرفه‌ای خود را آن‌جا گذراند، نیز خبر رفتن وی پوشش گسترده‌ای داشت و روزنامه کوریره دلاسرا نوشت: «هیچ وقت بازیگر دیگری مانند دلون، منحصر به فرد و جاودانه وجود نخواهد داشت». لا رپابلیکا و لا استامپا هم با افسانه سینمای فرانسه خداحافظی کردند.

در بریتانیا گاردین برای ادای احترام به آلن دلون، نصف نیم‌تای بالای روزنامه را به تصویر وی اختصاص دارد و نقل قولی از امانوئل مکرون را به آن افزود: «او با چهره فراموش‌نشدنی خود زندگی ما را زیر و رو کرد. او یک یادمان تاریخی فرانسه است» و پیتر بردشاو، منتقد نوشت: «آلن دلون مسحورکننده و زیبا، یکی از مرموزترین ستاره‌های سینما بود».

صفحه اول فایننشال تایمز همچنین تصویری از دلون و مقاله‌ای درباره جزییات زندگی پرتلاطم او را دربرگرفت و از جمله به اعتراف او به داشتن ارتباط با گانگسترهای واقعی در دوران جوانی پرداخت.

بی‌بی‌سی هم نوشت: آلن دلون اسطوره سینمای فرانسه درگذشت.

«لو تمپس» سوییس هم از وی با عنوان «تبهکاری واقعی با چهره فرشته وش» یاد کرد.

دلون؛ پایان یک دوره

با درگذشت آلن دلون بازی‌های وی در برخی از بهترین فیلم‌های دهه‌های ۱۹۶۰ و ۷۰ به طور گسترده مورد تحسین قرار گرفت و تاکید شد کاریزمای او بر پرده سینما ممکن نیست نادیده گرفته شود.

امانوئل مکرون رئیس‌جمهوری فرانسه، دیروز یکشنبه، ۱۸ آگوست و بلافاصله پس از درگذشت این بازیگر به وی ادای احترام کرد و او را نه تنها یک بازیگر افسانه‌ای، بلکه «یادمان فرانسه» خواند. مکرون در توییتر نوشت: آلن دلون نقش‌های افسانه‌ای ایفا کرد و دنیا را رویایی کرد. با چهره فراموش نشدنی خود زندگی ما را زیر و رو کرد. مالیخولیایی، محبوب، رازدار، او بیش از یک ستاره بود: او یک یادمان تاریخی فرانسوی است.

ژیل ژاکوب رئیس سابق جشنواره کن، از دلون به عنوان «شیر بازیگری با نگاهی پولادین» یاد و به وی ادای احترام کرد. آلبرتو باربرا، مدیر جشنواره فیلم ونیز، گفت او نمادی است که «به المپوس جاودانه‌ها» صعود کرده است.

آلن ترزیان تهیه کننده فیلم فرانسوی، گفت که دلون «آخرین غول سینما» است. او به رادیو فرانس اینتر گفت: با رفتن دلون یک صفحه در تاریخ سینمای فرانسه ورق می‌خورد. ترزیان که تهیه کننده چندین فیلم دلون بود، چنین از وی یاد کرد: هر بار که به جایی می‌رفت نوعی احترام تقریباً عرفانی و شبه مذهبی وجود داشت. شخصیت او گیرا بود.

بریژیت باردو بازیگر ۸۹ ساله و چهره مشهور دهه ۶۰ گفت: او یکی از آخرین اسطوره‌های زنده دوران طلایی سینمای فرانسه در دهه ۱۹۶۰ بود. رفتنش خلاء بزرگی بر جای می‌گذارد که هیچ چیز و هیچکس نمی‌تواند آن را پر کند. وی گفت که دلون «بهترین نماینده پرستیژ سینمای فرانسه است. سفیر ظرافت، استعداد، زیبایی. من یک دوست، یک آلتر ایگو، یک همکار را از دست دادم».

هنرپیشه اسپانیایی آنتونیو باندراس، با پستی در ایکس که شامل ۳ عکس از دلون در دوران اوج زندگی‌اش بود نوشت: آورووا (خداحافظ) آلن دلون. روحت شاد.

کلودیا کاردیناله همبازی او در فیلم «پلنگ» هم گفت «ضیافت به پایان رسید» و با اشاره به نام شخصیت وی در فیلم افزود: تانکردی برای رقصیدن با ستاره‌ها رفته است.

در حالی که در «سامورایی» ژان پیر ملویل، آلن دلون یکی از کهن‌الگوهای اصلی هالیوود را در قالب قاتلی مرموز و خاموش خلق کرد و کارگردانان بزرگ از مارتین اسکورسیزی گرفته تا جان وو و کوئنتین تارانتینو همواره خود را به وام‌دار بودن وی برای خلق یک قاتل شیک اعتراف کرده‌اند، جیم جارموش کارگردان آمریکایی با عکسی از دلون از فیلم «سامورایی» در اینستاگرام خود نوشت: «روحت شاد گانگستر فرشته چهره».

دیدگاه‌های بحث برانگیز

در حالی که آلن دلون طرفداران زیادی در سراسر جهان داشت، زندگی شخصی و عقاید سیاسی او گاه نظرات مخالف را برانگیخت. رابطه دلون با زنان باعث جنجال شد و پسرانش او را به خشونت خانگی متهم و به سیلی زدن به زنان زندگی‌اش در حین نزاع متهم کردند که دلون آن را رد کرد.

دلون همچنین به دلیل دوستی با ژان ماری لوپن رهبر راست افراطی جبهه ملی که طرفدار مجازات اعدام بود زیر نقد رفت و وقتی مخالفت خود را با ازدواج همجنس‌گرایان اعلام کرد، با انتقاد مواجه شد.

سال‌های پایانی

او در سال‌های پایانی زندگی‌اش تا حد زیادی گوشه‌نشین شده بود، هرچند با اخبار زندگی شخصی‌اش در راس اخبار جای می‌گرفت. وی آخرین سال‌های زندگی خود را در دهکده کوچک دوشی و در عمارتی که با دیوارهای بلند احاطه شده بود، گذراند و بین خواهر و برادران هم در رسانه‌ها و دادگاه‌ها بر سر سلامتی او بحث و جدل بود و پس از سکته مغزی وی در سال ۲۰۱۹ وضع بدتر هم شد. سال ۲۰۲۳، سه فرزند او مراقب خانگی‌اش هیرومی رولین را اخراج و علیه او شکایت و او را به آزار و اذیت و رفتار تهدیدآمیز متهم کردند.

بدون تشکر نمی‌روم

آلن دلون بازیگر دوران طلایی سینمای فرانسه بود که به خاطر شخصیت سرسختش روی پرده در فیلم‌های موفقی از جمله «سامورایی» و «بورسالینو» شناخته می‌شود.

دلون که زمانی به عنوان زیباترین مرد سینما شناخته می‌شد، در فیلم های موفق دهه ۱۹۶۰ از جمله «پلنگ» و «روکو و برادرانش» بازی کرد. او در هر نقشی که بازی کرد قلب طرفداران را ربود، از یک قاتل گرفته تا یک شیاد کاریزماتیک.

از دهه ۱۹۹۰ به بعد فیلم های او به ندرت قدرت پیشین را داشت، اما او در ردیف چهره‌های مشهور باقی ماند و در مجموع در طول دوران حرفه‌ای خود در حدود ۹۰ فیلم بازی کرد.

آخرین حضور عمومی عمده دلون دریافت نخل افتخاری در جشنواره فیلم کن در ماه می ۲۰۱۹ بود. در این مراسم، او یک سخنرانی احساسی انجام داد و به نظر می‌رسید که با سینما خداحافظی می‌کند. او گفت: این یک ادای احترام پس از مرگ است، اما در زمان زندگی من. من می‌روم، اما بدون تشکر از شما نمی‌روم.

در طول چند دهه‌، مردم فرانسه از طریق «پاری مچ» و مجلات دیگر، نکات حرفه‌ای و زندگی عاشقانه دلون را دنبال می‌کردند. زندگی شخصی رنگارنگ او به طور مرتب در صفحات اول این مجله ها و نشریات قرار می‌گرفت و همه اروپا را درمی نوردید.

سرانجام غم‌انگیز فیلم خانواده دلون بزرگ

در سال‌های اخیر فروپاشی خانواده دلون در فرانسه خبرساز شده بود. این بازیگر دارای سه فرزند – دو پسر و یک دختر – از ۲ زن مختلف بود و یک پسر سوم هم داشت که هیچگاه وی را تایید نکرد و چند سال پیش در ۶۰ سالگی بر اثر اعتیاد از دنیا رفت.

فرزندان دلون در سال های اخیر با زدن اتهام‌های مختلف به یکدیگر، نارضایتی‌های متقابل خود را در برابر رسانه‌ها آشکار کردند. آنها درباره روند درمان پزشکی او، پس از سکته مغزی در سال ۲۰۱۹ اختلاف نظر داشتند. یکی دیگر از مشاجرات آنها هم مربوط به هیرومی رولین، مراقب خانگی دلون بود. فرزندان دلون سال گذشته او را اخراج کردند و او هم به دلیل به خطر انداختن جان دلون با امتناع از دادن داروها، شکایت کرد. در نهایت در آوریل امسال، یک قاضی، دلون را تحت «قیمومیت قانونی» قرار داد.

وداع شیفتگان با آلن دلون

خبرگزاری فرانسه با انتشار گزارشی از هواداران آلن دلون که در خارج از عمارت وی در حومه شهر در دوشی-مونتکوربون، در جنوب پاریس و همان جایی که این اسطوره سینمای فرانسوی اوایل یکشنبه در ۸۸ سالگی درگذشت، جمع شده بودند از غم آنها گفت.

تحسین‌کنندگان گل‌هایی را به نشانه قدردانی از این ستاره سینما در برابر خانه وی گذاشتند.

ژان پیر لکلوز که ۲۲ سال در ملک دلون کار می‌کرد، در حالی که چشم هایش خیس اشک بود، از وی به عنوان مردی شگفت‌انگیز و غول مقدس سینما یاد کرد و گفت: هیچ وقت خاطراتمان و اولین باری که او را ملاقات کردم فراموش نمی کنم. خاطره‌انگیز بود.

گل فروشی محلی که معمولاً یکشنبه‌ها درهای خود را می‌بندد هم دیروز باز ماند و اگنس بورگوین، گلفروش گفت: تلفن در تمام طول روز زنگ می‌خورد، گاهی اوقات از راه دور. حتی یک مشتری از جنوب فرانسه تماس گرفت تا سفارش گل برای عمارت آلن دلون بدهد.

شهردار هم برای بررسی پروتکل‌های امنیتی در محل حاضر بود و ده‌ها افسر پلیس آنجا مستقر بودند. شهردار گفت: ۲ سال بود که او را ندیده بودیم، اما او همیشه یک چهره قابل توجه در روستا بود.

همسایه وی هم گفت: او صمیمی بود ولی همه مراقب بودند و هیچکس چیزی نمی‌گفت که موجب مزاحمت شود.

آلن دلون در نیم قرن گذشته در این خانه روستایی ساکن و آنجا را اقامتگاه خود کرده بود. مردم محلی به یاد دارند که در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۸۰ او را تنها در رستورانی نزدیک، یا حتی در جشن سالانه مدرسه با میری دارک، بازیگر و یکی از عشق‌های بزرگ زندگی‌اش مشاهده می‌کردند.

یکی از اهالی گفت: وقتی من یک دختر مدرسه‌ای بودم، آنها برای جشن پایان سال به مدرسه می‌آمدند.

کریستین، دیگر گلفروش دهکده هم به یاد داشت که گل‌های مورد علاقه آقای بازیگر رزهای قرمز و سفید و نیلوفرهای سفید بود و او بارها این گل‌ها را به عمارت وی تحویل داده است. وی گفت: او همیشه بسیار شوخ طبع بود و از شوخی خوشش می‌آمد، اما خودنما نبود و هرگز اینجا نقش ستاره یا هنرمند را بازی نکرد. او یک محلی محسوب می‌شد.

در همین روستا در ۱۴۰ کیلومتری جنوب شرقی پاریس بود که دلون اعلام کرد مایل است در قبرستانی که برای بیش از ۳۰ سگ محبوبش ساخته و در کنار آنها به خاک سپرده شود و در همین جا بود که پس از ماه‌ها درگیری عمومی، فرزندان دلون متحد در غم رفتن او نشستند تا بیانیه‌ای مشترک بنویسند: آلن فابین، انوشکا، آنتونی و همچنین [سگ او] لوبو، با اندوه عمیقی خبر درگذشت پدرشان را اعلام کردند.

پیش از درگذشت دلون، خانواده تایید کرد که مطابق با قوانین فرانسه، دارایی او، که برآوردهای بسیار متفاوتی بین ۵۰ تا ۳۰۰ میلیون یورو تخمین زده شده به ۴ قسمت تقسیم می‌شود و ۲۵ درصد به هر فرزند وی اختصاص می‌یابد. آلن ۲۵ درصد سهم خودش را به دخترش انوشکا واگذار کرده بود.

دلون برای دریافت نخل طلای افتخاری جشنواره فیلم کن در سال ۲۰۱۹، آخرین حضور عمومی بزرگ خود را روی فرش قرمز انجام داد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از فرانس ۲۴، آلن دلون، بازیگر مشهور فرانسوی، پس از یک حرفه طولانی که طرفداران زیادی برای او به ارمغان آورد با میراثی غنی شامل شماری از آثار کلاسیک بزرگ سینمای جهان، از دنیا رفت.

آلن دلون با سبک بازیگری تیره خود در حالی که با لقب «صورت فرشته» شناخته می‌شد، یادآور مجموعه‌ای از آثار ماندگار است؛ هرچند شهرت وی گاهی به دلیل زندگی خصوصی اغلب پرفراز و نشیب‌اش خدشه‌دار شد.

در این گزارش نگاهی به یکی از غول‌های سینمای فرانسه و جهان شده است؛ از ظهور خیره کننده دلون به عنوان یک ستاره تا سرخوردگی برخی از طرفدارانش برای برخی حاشیه‌ها…

دلون مدت کوتاهی پس از به دست آوردن شهرت با نقش‌های اولیه خود با توجه شماری از بزرگ‌ترین مولفان سینمای اروپا روبه رو و برای بازی در برخی از معتبرترین آثار تاریخ سینما انتخاب شد.

آلن دلون با هنرپیشه آلمانی-فرانسوی رومی اشنایدر در سال ۱۹۵۹ در فرودگاه اورلی نزدیک پاریس

در سال ۱۹۶۰، لوکینو ویسکونتی، فیلمساز ایتالیایی، او را برای فیلم «روکو و برادرانش» انتخاب کرد؛ اثری اجتماعی و عمیقا واقع گرایانه درباره زندگی سخت خانواده‌ای از روستاهای جنوب ایتالیا که تلاش دارند در بخش صنعتی شمال کشور به حیات خود ادامه دهند. فیلم جایزه بزرگ هیات داوران جشنواره فیلم ونیز را کسب کرد. دو سال بعد، یک کارگردان مشهور دیگر ایتالیایی یعنی میکل آنجلو آنتونیونی، دلون را در فیلم «کسوف» کارگردانی کرد و فیلم برنده جایزه بزرگ دیگر هیات داوران شد، این بار از جشنواره فیلم کن.

سال ۱۹۶۳ دلون در «پلنگ» اقتباس ویسکونتی از شاهکار جوزپه توماسی دی لامپدوزا، در نقش برادرزاده محبوب و کاریزماتیک شاهزاده سالینا تانکدی بازی کرد. این فیلم برنده نخل طلا شد.

در همان سال، دلون برای اولین بار با ژان گابن در فیلم «هر شماره‌ای می‌تواند برنده باشد» در برابر دوربین رفت؛ یک ستاره در حال ظهور در کنار نماد تثبیت شده پرده نمایش در نقش ۲ جنایتکار که قصد سرقت از یک کازینو در کن را دارند، بازی کردند. فیلم نه تنها تحسین منتقدان را به دست آورد، بلکه موفقیت تجاری نیز کسب کرد و ۳.۵ میلیون قطعه بلیت فروخت.

با همه اینها وقتی دلون تلاش کرد تا گیشه خودش در آمریکا را بسازد با بازی در ۳ فیلم هالیوودی و علیرغم حضور چهره‌های مانند دین مارتین، با شکست تجاری مواجه شد. بدون توجه به پروژه‌های بعدی، ستاره فرانسوی به خانه‌اش بازگشت.

دلون در کنار بازیگران فرانسوی ژان پل بلموندو و ژان گابن

دلون در فرانسه دوباره به سراغ آشناهای قدیمی رفت و سال ۱۹۶۹، او و رومی اشنایدر هنرپیشه آلمانی-فرانسوی – که از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۳ زندگی مشترک داشتند- در فیلم «استخر» نقش زن و شوهری را بازی کردند که غرق در حسادت بودند. در آن سال او همچنین با گابن و هانری ورنوی، کارگردان فیلم «هر شماره‌ای می‌تواند برنده شود» در فیلم گانگستری «دسته سیسیلی» همراه شد.

اما آغاز همکاری او با ژان پی‌یر ملویل چشمگیرترین فیلم دوران حرفه‌ای دلون را ساخت: شاهکار نئو نوآری به نام «سامورایی» که در آن نگاه «فرشته وار» بازیگر تضاد قدرتمندی با نقش ایجاد کرد و یک قاتل منفرد و روشمند خلق شد. دلون و ملویل دو فیلم دیگر «دایره سرخ» و «یک پلیس» که هر دو به طور مشخص حال و هوایی مهیج داشتند.

در همان زمان، دلون به تولید فیلم روی آورد و در طول دوران کاری‌اش ۴۰ فیلم تولید کرد و سال ۱۹۸۱ هم کارگردانی و بازی در فیلم جنایی «برای پنهان کردن یک پلیس» را انجام داد و یک بار دیگر فیلمی به نام «ضارب» را سال ۱۹۸۳ کارگردانی کرد.

اما علیرغم موفقیت غیرقابل انکار حرفه‌ای دلون، از سال ۱۹۶۸ به بعد ابری از سوء‌ظن دور او را احاطه کرد. آن سال جسد محافظ او استوان مارکوویچ در یک زباله دانی پیدا شد و نامه‌ای از مارکوویچ به برادرش پیدا شد که در آن نوشته شده بود: «اگر من کشته شوم، ۱۰۰ درصد تقصیر دلون و پدرخوانده‌اش فرانسوا مارکانتونی است» که دومی اشاره به یک گانگستر اهل کورسک دارد. اگرچه پلیس مدتها به دست داشتن آنها در قتل مارکوویچ مشکوک بود، اما دلون و همسرش ناتالی هرگز تحت پیگرد قانونی قرار نگرفتند.

تمجیدها و جنجال‌های شغلی دیرهنگام

در پایان دهه ۱۹۸۰، دلون ۳۰ سال کار حرفه‌ای را پشت سر داشت و با وجود همه تحسین‌های حاصل از این مجموعه کار، در حالی که به مراحل پایانی حرفه‌اش نزدیک می‌شد، در شماری از فیلم‌های ضعیف ایفای نقش کرد.

در دهه ۱۹۹۰ او در چندین فیلم تجاری مانند «ماشین رقص» و «بازگشت کازانووا» بازی کرد و پس از چندین شکست از جمله «روز و شب» به کارگردانی فیلسوف فرانسوی برنارد-هانری لوی، دلون سال ۱۹۹۷ بازنشستگی خود را از سینما اعلام کرد، هرچند نقش‌های گاه و بی‌گاهی را برعهده گرفت.

با همه اینها در همین دوره بود که دلون برخی از معتبرترین جوایز موسسه‌های سیاسی و فرهنگی را دریافت کرد. سال ۱۹۹۱، فرانسوا میتران، رییس جمهوری وقت فرانسه، او را به عنوان قهرمان لژیون افتخار معرفی کرد و ۱۴ سال بعد، جانشین میتران یعنی ژاک شیراک، او را به دلیل «کمک به هنر سینمای جهان» به درجه فرماندهی رساند.

این فقط دولت فرانسه نبود که از او تجلیل کرد. سال ۱۹۹۵، جشنواره فیلم برلین به او خرس طلایی افتخاری یک عمر دستاورد هنری را اهدا کرد و سال ۲۰۱۹ جشنواره فیلم کن با نخل افتخاری از وی تجلیل کرد. اما آداب اجتماعی در فاصله این دو جایزه بسیار تغییر کرده بود و تصمیم کن برای تجلیل از او، از سوی سازمان‌های فمینیستی برای اظهارات «نژادپرستانه، زن‌ستیزانه و همجنس‌گرا هراسی» وی با انتقاد روبه رو شد.

در واقع، بخشی از مردم به دلیل شایعه ارتباط او با دنیای تبهکار، دوستی ادعایی با ژان ماری لوپن رهبر سابق جبهه ملی و نظرات او درباره زنان بر شهرت او تاثیر گذاشت.

در سال ۲۰۰۸، آلن دلون برای آخرین بار روی پرده بزرگ ظاهر شد و با کمدی فانتزی «آستریکس در بازی‌های المپیک» دیده شد و در نقش ژولیوس سزار بازی کرد.

نماد سینمای جهانی

دلون علیرغم اینکه شخصیتی بحث‌برانگیز بود، همچنان به عنوان یک نماد در محافل هنری باقی ماند و چهره‌های برجسته از سوفیا کاپولا و کوئنتین تارانتینو تا مدونا به ادای احترام به او پرداختند.

در فرهنگ عامه فرانسه، او هنوز یکی از غول‌های سینمای جهان است و زیبایی معمایی چهره‌اش و بازی‌های هیپنوتیزم کننده‌اش فراموش نشدنی مانده است. همین ویژگی‌ها موجب تجاری شدن تصویر وی نیز شده است و هنوز دیور از تصویر او در تبلیغات ادکلن استفاده می‌کند و یکی از مارک های سیگار کامبوج سال‌هاست با نام او به فروش می‌رسد.

دلون وقتی نخل افتخاری کن را پذیرفت، در حالی که اشک می‌ریخت، در نگاهی به دوران حرفه‌ای خود گفت: وقتی کارم را شروع کردم، می‌دانستم سخت‌ترین کار دوام آوردن است و ۶۲ سال دوام آوردم. اکنون می‌دانم سخت‌ترین کار رفتن است، زیرا می‌دانم این کار را خواهم کرد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از فرانس ۲۴، فرزندان آلن دلون امروز یکشنبه درگذشت وی را تایید کردند و در بیانیه مشترکی که به خبرگزاری فرانسه ارسال و توسط مطبوعات فرانسه گزارش شد، ناراحتی خود را از درگذشت این اسطوره سینما ابراز کردند.

در بیانیه آنها آمده است: آلن فابین، انوشکا، آنتونی و همچنین (سگ او) لوبو، غم و اندوه فراوانی را دارند که رفتن پدرشان را اعلام کنند.

او با آرامش در خانه‌اش در دوشی در حالی که سه فرزندش و خانواده‌اش در کنارش بودند از دنیا رفت.

در بیانیه آنها آمده: خانواده او از شما می‌خواهند که در این زمان بسیار دردناک سوگواری به حریم خصوصی آنها احترام بگذارید.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، کلود للوش کارگردان سازنده فیلم‌هایی چون «یک مرد و یک زن» قرار است در جشنواره فیلم ونیز امسال با دریافت جایزه کارتیه تجلیل شود.

این جایزه که سالانه به شخصیتی اهدا می‌شود که سهم ویژه‌ای در صنعت سینمای معاصر داشته باشد، ۲ سپتامبر و قبل از نمایش فیلم جدید او «در نهایت» که خارج از بخش رقابتی جشنواره امسال جای دارد، به وی اهدا می‌شود.

«در نهایت» با بازی کاد مراد، السا زیلبرستین، میشل بوجنا، ساندرین بونیر، باربارا پراوی و فرانسوا گیلارد ساخته شده و درباره لینو است که تصمیم گرفته در این دنیای دیوانه همه چیز را پشت سر بگذارد و در نهایت متوجه می‌شود هر چیزی که برای ما اتفاق می‌افتد به نفع خودمان است!

کلود للوش ۸۶ ساله، کارگردان مشهور فرانسوی و سازنده فیلم‌هایی چون «پول پول پول» (۱۹۷۲)، «سال نو مبارک» (۱۹۷۳)، «سفرنامه یک بچه لوس» (۱۹۸۸) و «داستان زیبا» (۱۹۹۱) است که بزرگترین موفقیت خود را با فیلم «یک مرد و یک زن» در سال ۱۹۶۶ که برنده نخل طلای جشنواره فیلم کن شد و در ادامه ۲ جایزه اسکار بهترین فیلمنامه غیراقتباسی و فیلم خارجی زبان را از آن خود کرد، به دست آورد.

آلبرتو باربرا مدیر هنری جشنواره فیلم ونیز، در بیانیه‌ای از للوش به عنوان یکی از برترین کارگردان‌های سینمای فرانسه، مفسر عالی کیفیت آن و بیگانه با جریان‌های اصلی آن یاد کرد.

وی در ادامه گفت: للوش یک فیلمساز غیرمعمول و غیرقابل طبقه‌بندی است، دوست دارد ژانرهای مختلف از درام، کمدی، جنایی، ماجراجویانه، وسترن، علمی تخیلی، موزیکال، جنگی و تاریخی را درهم کند و در به هم ریختن قراردادها و ایجاد ساختارهای روایی و زمانی غیرمتعارف تردید نمی‌کند.

هشتاد و یکمین جشنواره فیلم ونیز از ۲۸ آگوست تا ۷ سپتامبر (۷ تا ۱۷ شهریور) برگزار می‌شود.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از اسکرین، جایزه بهترین فیلم جشنواره ژانر فانتزی کانادا به کارگردان‌های فیلم «کنت مونت کریستو» متیو دلاپورت و الکساندر دلا پاتلیر اهدا شد.

این فیلم «کنت مونت کریستو» جدیدترین فیلمی است که با اقتباس از داستان کلاسیک الکساندر دوماً ساخته شده و اولین بار در جشنواره فیلم کن امسال به نمایش درآمد و نخستین نمایش بین‌المللی خود را هم در فانتزیا تجربه کرد.

از دیگر جوایز این جشنواره جایزه ویژه هیات داوران بود که به درام فانتزی «الکتروفیلیسیتی» ساخته لوسیا پوئنزو محصولی مشترک از آرژانتین و شیلی رسید و هوانگ ووک از کره جنوبی برای کمدی اکشن «مشویل» که اولین نمایش جهانی خود را در این جشنواره تجربه کرد، به عنوان بهترین کارگردان انتخاب شد.

«الکتروفیلیسیتی» همچنین برنده جایزه بهترین فیلمنامه و بازیگری شد.

جایزه بهترین فیلم اول جشنواره هم به فیلم مهیج کانادایی «خود ران» به کارگردانی مایکل پیرو تعلق گرفت.

جایزه بهترین دستاورد در انیمیشن به کنجی ناکامورا مونونوکه کارگردان ژاپنی فیلم «شبح در رینانوکه» رسید.

جایزه انجمن کارگردانان کانادا برای بهترین کارگردان فیلم بلند به نائومی جی برای فیلم مهیج کانادایی «تیره ترین میریام» تعلق گرفت.

در بخش مسابقه بین‌المللی فیلم کوتاه هم جایزه بهترین فیلم به «کوزه‌های خالی» به کارگردانی گیلرمو ریبک رسید و بیورن شاگرستروم برای «سردرد» به عنوان بهترین کارگردان انتخاب شد.

این جشنواره که از ۱۸ جولای شروع شده تا ۴ آگوست ادامه دارد.