برچسب: علی اتحاد

علی اتحاد نویسنده و کارگردان نمایش «نامه هایی بر دوش تندباد» که این روزها در «بوتیک تئاتر ایران» روی صحنه است درباره شکل‌گیری این اثر نمایشی به تئاتر آنلاین گفت: «نامه‌هایی بر دوش تندباد» اقتباسی نمایشی است از رمانی با همین نام که چهار سال پیش نوشتم و سه سال پیش منتشر شد. کتاب را «کارگاه اتفاق» منتشر کرده است و حالا منتظر انتشار چاپ سوم آن هستیم. از سویی کار نمایش و حتی کار در حوزه هنرهای دیداری برای من در ارتباطی تنگاتنگ با ادبیات است. اگر کارهای پیشینم را دیده باشید، متوجه می‌شوید که دوست دارم مخاطبان را در برابر تجربه‌ای متنی قرار دهم. پس درباره «نامه‌هایی بر دوش تندباد» هم چنین مسیری طی شده است.

وی ادامه داد: ابتدای بهار امسال بود که از سوی مجموعه تئاتر شهرزاد پیشنهادی درباره اجرا در ساختمان بیمارستان «امید» دریافت کردم که آن زمان هنوز نام مشخصی نداشت و چندی بعد بدل شد به «بوتیک تئاتر ایران». کارهای من معمولاً مکان محور است؛ بدین معنی که ابتدا مکان ارائه را می‌بینم و بعد طرح کار را هر چه که هست بر اساس معماری یا وضعیت نوری آن مکان طراحی می‌کنم. بعد از بازدید و عکاسی از «بوتیک تئاتر ایران» شروع به نوشتن کردم. به ندرت می‌توانم در تهران چیزی بنویسم؛ پس راهی سفر شدم و طرح اجرایی کار بر اساس متن «نامه‌هایی بر دوش تندباد»، جایی بین رشت و سیاهکل نوشته شد و با طرح به تهران بازگشتم. هنوز به تهران نرسیده بودم که فراخوان انتخاب بازیگران را منتشر کردیم.

اتحاد درباره انتخاب بازیگران نمایش توضیح داد: گروه ما که نامش را گذاشته‌ایم «گروه هنرهای اجرایی ۳۶۶» از پایان تابستان ۱۳۹۸ کارش را آغاز کرده است. با این حال روال کار گروه این‌طور است که هسته‌ای مرکزی دارد و هر سال تعدادی بازیگر جوان به آن وارد می‌شوند و تعدادی از آن خارج می‌شوند. مسئله مهم برای من در کار گروهی آن است که اعضا بدانند که همیشه کاری در جریان است و مادامی که با گروه کار می‌کنند، مشغول خواهند بود. برخی از بازیگران قدیمی گروه‌مان به سربازی رفته‌اند یا سر فیلمبرداری فیلم یا سریالی بوده‌اند و یا مشغول درس خواندن برای کنکور کارشناسی ارشد. برخی هم مهاجرت کرده‌اند. این‌طور است که دست کم سالی یک بار و گاهی ۲ بار فراخوانی منتشر می‌کنیم و بازیگران تازه جذب می‌کنیم که این سازوکار مملو از آزمون و خطاست. گاهی انتخاب‌ها نادرست از آب در می‌آیند و باید جایگزین‌شان را یافت. پروژه «نامه‌هایی بر دوش تندباد» هم همین‌طور پیش رفت. هفته نخست اردیبهشت ماه گروه اولیه انتخاب شدند و تمرین را آغاز کردیم.

جایگاه متن در هنرهای اجرایی و سینمای ما متلاشی شده است. ما ایرانیان سده‌های پیاپی به شیوه‌های نوشتاری‌مان افتخار می‌کردیم و امروز دیگر گویی اثری از متنیت ایرانی نمانده است. بدبینانه است این طور مطلق گفتن اما باید قبول کرد که متن سلطه‌اش را از کف داده است این هنرمند با اشاره به اینکه برای آماده‌سازی نمایش سه ماه و نیم تمرین داشته‌اند درباره مراحل تمرین و شیوه اجرایی کار بیان کرد: برخی تمامی این سه ماه و نیم را در کنار گروه بودند و برخی هم در جابجایی بازیگران و نقش‌ها دیرتر به گروه اضافه شده‌اند. البته بسیار پیش آمده که حین اجراهایم هم بازیگرانی جابجا شوند که در مورد «نامه‌هایی بر دوش تندباد» هم صادق بود. درباره شیوه اجرایی نمایش نیز باید کمی عقب‌تر بروم؛ هرگاه که می‌نویسم همه چیزی برای من از تصویر آغاز می‌شود و آن وقت که مشغول ساختن کار می‌شوم این روند برعکس می‌شود و تلاش می‌کنم زمینه بصری را هم بر متن استوار کنم.

وی افزود: جایگاه متن در هنرهای اجرایی و سینمای ما متلاشی شده است. ما ایرانیان سده‌های پیاپی به شیوه‌های نوشتاری‌مان افتخار می‌کردیم و امروز دیگر گویی اثری از متنیت ایرانی نمانده است. بدبینانه است این طور مطلق گفتن اما باید قبول کرد که متن سلطه‌اش را از کف داده است. من شیفته زبان مکتوبم و کنش‌های شاعرانه زبانی؛ از این جهت است که زبان‌ورزی بدل به یکی از ستون‌های اصلی کارم شده است. اینچنین است که کارم را مطلقاً با تمرین متنی آغاز می‌کنم. مثلاً اگر بناست که بازیگر کارم تک‌گویی اجرا کند پیش از هر چیزی باید آن متن را درک کند، شیوه صحیح خواندنش را بیاموزد، آن را حفظ کند تا بعد به شیوه اجرایی‌اش برسیم. متن اجرایی دقیقاً باید نعل به نعل متن باشد؛ بدون جابجایی یک حرف ربط یا یک حرف اضافه. بیزارم از این عبارت که در سال‌های اخیر معمول شده «متن را از آن خود کن!». در عوض تلاش می‌کنم بازیگر آنچنان متن و لایه‌های درونی‌اش و روابط بینامتنی‌اش را درک کند که نیازی نباشد برای فهم آن دست به ترکیب متن بزند.

کارگردان «مرثیه‌ای برای کتاب سوزی‌ها» متذکر شد: از اینجا به بعد نیمی از ایده‌های اجرایی از پیش نوشته شده و نیمه دیگر در تعامل با بازیگر به دست می‌آید. مثلاً پیش آمده که بازیگری به یکی از زبان‌های بومی ایران تسلط دارد و من تصمیم گرفته‌ام بخشی یا تمامی متن به آن زبان ترجمه شود. یا در همین کار «نامه‌هایی بر دوش تندباد» یکی از اجراگران رپر (خواننده رپ) است و درست به همین دلیل در مرحله اجرایی ضرب‌آهنگ اجرای متن را دچار فراز و فرودهایی کرده‌ایم که پیش‌تر در طرح نبود. برایم بسیار مهم و حیاتی است که به جای تلاش برای تبدیل کردن بازیگر به چیزی که نیست یا چیزی که از فهم او دور است از نقاط قوتی که خودِ بازیگر از آن برخوردار است، استفاده کنم. مرحله تمرین و ساخت کار برای من مرحله کشف استعدادهای درونی خودِ بازیگران است. برای همین ممکن است بسیاری از آنها طی تمرین جابجا شوند تا نهایتاً برسند به آن جایی که بهترین شکل بروز توانایی‌شان ممکن می‌شود.

اتحاد درباره مضمون نمایش توضیح داد: «نامه‌هایی بر دوش تندباد» درباره کنش نوشتن است. می‌دانم که بسیار میان نویسندگان جهان مرسوم است که شخصیت نویسنده را بدل به قهرمان رمان یا داستان کوتاه‌شان کنند. با این همه قهرمان «نامه‌هایی بر دوش تندباد» کنشِ نوشتن است و نه شخص نویسنده. «نامه‌هایی بر دوش تندباد» پاسخی به این پرسش است که کنش نوشتن از کجا آغاز می‌شود. طی هزاره‌ها بشریت کوشش کرده است به این پرسش پاسخ دهد که «شعر از کجا می‌آید؟» اساطیر جهان مملو از پاسخ‌های شاعرانه به این پرسش است؛ خون خدایان، زمزمه ایزدان هنر، جنون، تأثیر ستارگان و … هر فرهنگی سرچشمه کنش نوشتن را چیزی می‌داند. از این راه راوی رمان «نامه‌هایی بر دوش تندباد» هم آرام آرام متونی پراکنده می‌یابد که گویی در دنباله هم هستند. این متن‌ها یک بار بر تکه سفالی شکسته یافت می‌شود و یک بار بر خشتی و یک بار بر پوستی و یک بار بر تکه‌های کاغذ و یک بار بر پارچه و…

وی یادآور شد: رمان «نامه‌هایی بر دوش تندباد» چهار راوی دارد که هر یک به شیوه خود سخن می‌گویند. کسی که رمان را خوانده باشد اگر خود، اهل نوشتن باشد خواهد دانست که این چهار تن یک تن هستند و اگر دستی در نوشتن یا کار هنری نداشته باشد، خیال خواهد کرد که قصه بیماری مبتلا به اسکیزوفرنی را خوانده است. البته شاید هر ۲ این تفاسیر درست باشد. ما امروز می‌دانیم که خلاقیت هم خودش شکلی خفیف از سایکوز است؛ انفجارهای خفیف الکترومغناطیسی در شبکه نورونی مغز انسان که منتج به تصویری، صدایی، تداعی، کلامی یا رنگی می‌شود. هنرمندان از این منظر دیوانگان اهلی هستند که در تاریخ بشریت جایگاهی یافته‌اند. هر چند که بسیاری‌شان در درازنای تاریخ کارشان به بند و زنجیر هم کشیده باشد.

اتحاد در پایان درباره تجربه‌ای که مخاطبان از دیدن این نمایش به دست می‌آورند، گفت: کار همچون سفری در ناخودآگاه نویسنده است. مخاطبان همچون بسیار کارهای من بنا نیست که یک جا بنشینند و چیزی را تماشا کنند. چهار طبقه و پشت بام ساختمان «بوتیک تئاتر ایران» در این اجرا بدل به گذرگاهی شده است که مخاطبان در طبقات آن جابجا می‌شوند و تکه‌های پازل روایت را می‌بینند و می‌شنوند و می‌بویند. وقتی مخاطبان به در ورودی می‌رسند به چهار دسته با چهار رنگ تقسیم می‌شوند و راهنمایانی با چهار رنگ آن‌ها را با خود همراه می‌کنند. سفر هر یک از این چهار گروه با گروه دیگر متفاوت است و طبعاً تجربه‌شان از روایت‌ها و تقدم و تأخرها هم مختلف. هر جز این مجموعه بناست چیزی را در خاطره جمعی ما بیدار کند. هر چند که «نامه‌هایی بر دوش تندباد» برای من اثری شخصی است با این همه، کدام رکن شخصی زیست ماست که به تجربه‌ای جمعی راه نمی‌برد. این همه البته به شرطی ممکن خواهد بود که مخاطب رابطه خوبی با ادبیات داشته باشد. مخاطب ادبیات نادوست معمولاً گزینه مناسبی برای شنیدن این همه متن نیست.

نمایش «نامه هایی بر دوش تندباد» به طراحی و کارگردانی علی اتحاد تا ۱۸ شهریور ماه ساعت ۲۰ در «بوتیک تئاتر ایران» روی صحنه است.

علی اتحاد نویسنده و کارگردان نمایش «نامه‌هایی بر دوش باد» که این روزها در «بوتیک تئاتر ایران» روی صحنه است درباره شکل‌گیری این اثر نمایشی به تئاتر آنلاین گفت: «نامه‌هایی بر دوش تندباد» اقتباسی نمایشی است از رمانی با همین نام که چهار سال پیش نوشتم و سه سال پیش منتشر شد. کتاب را «کارگاه اتفاق» منتشر کرده است و حالا منتظر انتشار چاپ سوم آن هستیم. از سویی کار نمایش و حتی کار در حوزه هنرهای دیداری برای من در ارتباطی تنگاتنگ با ادبیات است. اگر کارهای پیشینم را دیده باشید، متوجه می‌شوید که دوست دارم مخاطبان را در برابر تجربه‌ای متنی قرار دهم. پس درباره «نامه‌هایی بر دوش تندباد» هم چنین مسیری طی شده است.

وی ادامه داد: ابتدای بهار امسال بود که از سوی مجموعه تئاتر شهرزاد پیشنهادی درباره اجرا در ساختمان بیمارستان «امید» دریافت کردم که آن زمان هنوز نام مشخصی نداشت و چندی بعد بدل شد به «بوتیک تئاتر ایران». کارهای من معمولاً مکان محور است؛ بدین معنی که ابتدا مکان ارائه را می‌بینم و بعد طرح کار را هر چه که هست بر اساس معماری یا وضعیت نوری آن مکان طراحی می‌کنم. بعد از بازدید و عکاسی از «بوتیک تئاتر ایران» شروع به نوشتن کردم. به ندرت می‌توانم در تهران چیزی بنویسم؛ پس راهی سفر شدم و طرح اجرایی کار بر اساس متن «نامه‌هایی بر دوش تندباد»، جایی بین رشت و سیاهکل نوشته شد و با طرح به تهران بازگشتم. هنوز به تهران نرسیده بودم که فراخوان انتخاب بازیگران را منتشر کردیم.

اتحاد درباره انتخاب بازیگران نمایش توضیح داد: گروه ما که نامش را گذاشته‌ایم «گروه هنرهای اجرایی ۳۶۶» از پایان تابستان ۱۳۹۸ کارش را آغاز کرده است. با این حال روال کار گروه این‌طور است که هسته‌ای مرکزی دارد و هر سال تعدادی بازیگر جوان به آن وارد می‌شوند و تعدادی از آن خارج می‌شوند. مسئله مهم برای من در کار گروهی آن است که اعضا بدانند که همیشه کاری در جریان است و مادامی که با گروه کار می‌کنند، مشغول خواهند بود. برخی از بازیگران قدیمی گروه‌مان به سربازی رفته‌اند یا سر فیلمبرداری فیلم یا سریالی بوده‌اند و یا مشغول درس خواندن برای کنکور کارشناسی ارشد. برخی هم مهاجرت کرده‌اند. این‌طور است که دست کم سالی یک بار و گاهی ۲ بار فراخوانی منتشر می‌کنیم و بازیگران تازه جذب می‌کنیم که این سازوکار مملو از آزمون و خطاست. گاهی انتخاب‌ها نادرست از آب در می‌آیند و باید جایگزین‌شان را یافت. پروژه «نامه‌هایی بر دوش تندباد» هم همین‌طور پیش رفت. هفته نخست اردیبهشت ماه گروه اولیه انتخاب شدند و تمرین را آغاز کردیم.

جایگاه متن در هنرهای اجرایی و سینمای ما متلاشی شده است. ما ایرانیان سده‌های پیاپی به شیوه‌های نوشتاری‌مان افتخار می‌کردیم و امروز دیگر گویی اثری از متنیت ایرانی نمانده است. بدبینانه است این طور مطلق گفتن اما باید قبول کرد که متن سلطه‌اش را از کف داده است این هنرمند با اشاره به اینکه برای آماده‌سازی نمایش سه ماه و نیم تمرین داشته‌اند درباره مراحل تمرین و شیوه اجرایی کار بیان کرد: برخی تمامی این سه ماه و نیم را در کنار گروه بودند و برخی هم در جابجایی بازیگران و نقش‌ها دیرتر به گروه اضافه شده‌اند. البته بسیار پیش آمده که حین اجراهایم هم بازیگرانی جابجا شوند که در مورد «نامه‌هایی بر دوش تندباد» هم صادق بود. درباره شیوه اجرایی نمایش نیز باید کمی عقب‌تر بروم؛ هرگاه که می‌نویسم همه چیزی برای من از تصویر آغاز می‌شود و آن وقت که مشغول ساختن کار می‌شوم این روند برعکس می‌شود و تلاش می‌کنم زمینه بصری را هم بر متن استوار کنم.

وی افزود: جایگاه متن در هنرهای اجرایی و سینمای ما متلاشی شده است. ما ایرانیان سده‌های پیاپی به شیوه‌های نوشتاری‌مان افتخار می‌کردیم و امروز دیگر گویی اثری از متنیت ایرانی نمانده است. بدبینانه است این طور مطلق گفتن اما باید قبول کرد که متن سلطه‌اش را از کف داده است. من شیفته زبان مکتوبم و کنش‌های شاعرانه زبانی؛ از این جهت است که زبان‌ورزی بدل به یکی از ستون‌های اصلی کارم شده است. اینچنین است که کارم را مطلقاً با تمرین متنی آغاز می‌کنم. مثلاً اگر بناست که بازیگر کارم تک‌گویی اجرا کند پیش از هر چیزی باید آن متن را درک کند، شیوه صحیح خواندنش را بیاموزد، آن را حفظ کند تا بعد به شیوه اجرایی‌اش برسیم. متن اجرایی دقیقاً باید نعل به نعل متن باشد؛ بدون جابجایی یک حرف ربط یا یک حرف اضافه. بیزارم از این عبارت که در سال‌های اخیر معمول شده «متن را از آن خود کن!». در عوض تلاش می‌کنم بازیگر آنچنان متن و لایه‌های درونی‌اش و روابط بینامتنی‌اش را درک کند که نیازی نباشد برای فهم آن دست به ترکیب متن بزند.

کارگردان «مرثیه‌ای برای کتاب سوزی‌ها» متذکر شد: از اینجا به بعد نیمی از ایده‌های اجرایی از پیش نوشته شده و نیمه دیگر در تعامل با بازیگر به دست می‌آید. مثلاً پیش آمده که بازیگری به یکی از زبان‌های بومی ایران تسلط دارد و من تصمیم گرفته‌ام بخشی یا تمامی متن به آن زبان ترجمه شود. یا در همین کار «نامه‌هایی بر دوش تندباد» یکی از اجراگران رپر (خواننده رپ) است و درست به همین دلیل در مرحله اجرایی ضرب‌آهنگ اجرای متن را دچار فراز و فرودهایی کرده‌ایم که پیش‌تر در طرح نبود. برایم بسیار مهم و حیاتی است که به جای تلاش برای تبدیل کردن بازیگر به چیزی که نیست یا چیزی که از فهم او دور است از نقاط قوتی که خودِ بازیگر از آن برخوردار است، استفاده کنم. مرحله تمرین و ساخت کار برای من مرحله کشف استعدادهای درونی خودِ بازیگران است. برای همین ممکن است بسیاری از آنها طی تمرین جابجا شوند تا نهایتاً برسند به آن جایی که بهترین شکل بروز توانایی‌شان ممکن می‌شود.

اتحاد درباره مضمون نمایش توضیح داد: «نامه‌هایی بر دوش تندباد» درباره کنش نوشتن است. می‌دانم که بسیار میان نویسندگان جهان مرسوم است که شخصیت نویسنده را بدل به قهرمان رمان یا داستان کوتاه‌شان کنند. با این همه قهرمان «نامه‌هایی بر دوش تندباد» کنشِ نوشتن است و نه شخص نویسنده. «نامه‌هایی بر دوش تندباد» پاسخی به این پرسش است که کنش نوشتن از کجا آغاز می‌شود. طی هزاره‌ها بشریت کوشش کرده است به این پرسش پاسخ دهد که «شعر از کجا می‌آید؟» اساطیر جهان مملو از پاسخ‌های شاعرانه به این پرسش است؛ خون خدایان، زمزمه ایزدان هنر، جنون، تأثیر ستارگان و … هر فرهنگی سرچشمه کنش نوشتن را چیزی می‌داند. از این راه راوی رمان «نامه‌هایی بر دوش تندباد» هم آرام آرام متونی پراکنده می‌یابد که گویی در دنباله هم هستند. این متن‌ها یک بار بر تکه سفالی شکسته یافت می‌شود و یک بار بر خشتی و یک بار بر پوستی و یک بار بر تکه‌های کاغذ و یک بار بر پارچه و…

وی یادآور شد: رمان «نامه‌هایی بر دوش تندباد» چهار راوی دارد که هر یک به شیوه خود سخن می‌گویند. کسی که رمان را خوانده باشد اگر خود، اهل نوشتن باشد خواهد دانست که این چهار تن یک تن هستند و اگر دستی در نوشتن یا کار هنری نداشته باشد، خیال خواهد کرد که قصه بیماری مبتلا به اسکیزوفرنی را خوانده است. البته شاید هر ۲ این تفاسیر درست باشد. ما امروز می‌دانیم که خلاقیت هم خودش شکلی خفیف از سایکوز است؛ انفجارهای خفیف الکترومغناطیسی در شبکه نورونی مغز انسان که منتج به تصویری، صدایی، تداعی، کلامی یا رنگی می‌شود. هنرمندان از این منظر دیوانگان اهلی هستند که در تاریخ بشریت جایگاهی یافته‌اند. هر چند که بسیاری‌شان در درازنای تاریخ کارشان به بند و زنجیر هم کشیده باشد.

اتحاد در پایان درباره تجربه‌ای که مخاطبان از دیدن این نمایش به دست می‌آورند، گفت: کار همچون سفری در ناخودآگاه نویسنده است. مخاطبان همچون بسیار کارهای من بنا نیست که یک جا بنشینند و چیزی را تماشا کنند. چهار طبقه و پشت بام ساختمان «بوتیک تئاتر ایران» در این اجرا بدل به گذرگاهی شده است که مخاطبان در طبقات آن جابجا می‌شوند و تکه‌های پازل روایت را می‌بینند و می‌شنوند و می‌بویند. وقتی مخاطبان به در ورودی می‌رسند به چهار دسته با چهار رنگ تقسیم می‌شوند و راهنمایانی با چهار رنگ آن‌ها را با خود همراه می‌کنند. سفر هر یک از این چهار گروه با گروه دیگر متفاوت است و طبعاً تجربه‌شان از روایت‌ها و تقدم و تأخرها هم مختلف. هر جز این مجموعه بناست چیزی را در خاطره جمعی ما بیدار کند. هر چند که «نامه‌هایی بر دوش تندباد» برای من اثری شخصی است با این همه، کدام رکن شخصی زیست ماست که به تجربه‌ای جمعی راه نمی‌برد. این همه البته به شرطی ممکن خواهد بود که مخاطب رابطه خوبی با ادبیات داشته باشد. مخاطب ادبیات نادوست معمولاً گزینه مناسبی برای شنیدن این همه متن نیست.

نمایش «نامه‌هایی بر دوش باد» به طراحی و کارگردانی علی اتحاد تا ۱۸ شهریور ماه ساعت ۲۰ در «بوتیک تئاتر ایران» روی صحنه است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی نمایش، «نامه‌هایی بر دوش تندباد» کار تازه‌ علی اتحاد که از بیستم مرداد ماه در بوتیک‌ تئاتر ایران اجراهای خود را آغاز کرده اثری چند رسانه‌ای‌ است که با مختصات تئاتری معاصر اجرا می‌شود.

اتحاد در اجرای تازه‌اش از موسیقی، آیین، اجرای تعاملی، اینستالیشن-آرت، نقاشی و ویدیو-آرت استفاده کرده است.

«نامه‌هایی بر دوش تندباد» اثری مکان محور است که در چهار طبقه‌ بوتیک‌تئاتر ایران ارائه می شود و مخاطبان در چند ده اتاق و راهرو و راه‌پله‌های این ساختمان قدیمی حرکت می‌کنند و تکه تکه نمایش و آثار نصب شده در فضا را می بینند.

این پروژه همچون نمایشی کیوریتوریال آثاری از دیگر هنرمندان معاصر را نیز گرد آورده است. از میان هنرمندانی که آثارشان در این پروژه به نمایش در می‌آید سه اثر متعلق به شقایق مهاجری است.

در نمایش «نامه‌هایی بر دوش تندباد» دو اینستالیشن-‌آرت مستقل و یک حجم پوشیدنی از مهاجر به نمایش در می‌آید.

دیگر هنرمند تجسمی حاضر در این اثر نمایشی فاطیما حسین‌نژاد است. حسینی‌نژاد بخشی از بدنه‌ اجراست و خود در میان آثارش که در فضای کار چیدمان شده مشغول نقاشی است.

اشکان گله‌داری که طی هشت سال گذشته طراحی پوسترهای تمامی آثار اتحاد را بر عهده داشته با وجود بیش از یک دهه‌ فعالیت در حوزه‌ گرافیک دیزاین، چند سالی‌ است که به عنوان هنرمند رسانه‌ دیجیتال مشغول فعالیت است. یکی از آثار دیجیتال اشکان گله‌داری هم در بدنه‌ کار علی اتحاد جای گرفته و به این ترتیب سه هنرمند کارشان را در بستر این نمایش ارائه کرده‌اند.

در عین حال در این کار ویدیو-آرت‌هایی از علی اتحاد به نمایش در می‌آید. علی اتحاد از سال ۱۳۸۳ با مدیوم‌های ویدیو-آرت، اینستالیشن‌-آرت و پرفورمنس‌-آرت کار می‌کند و آثار او در شهرهای مختلف جهان به نمایش در آمده است.

نمایش «نامه‌هایی بر دوش تندباد» از ۲۰ امرداد ساعت ۲۰ در بوتیک تئاتر ایران روی صحنه رفته است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی پردیس تئاتر شهرزاد، پوستر نمایش«نامه هایی بر دوش تندباد » به نویسندگی و کارگردانی علی اتحاد در آستانه اجرای عمومی در بوتیک تئاتر ایران و آغاز پیش فروش بلیت این اثر نمایشی با طرحی از اشکان گله داری منتشر شد.

نمایش معاصر «نامه‌هایی بر دوش تندباد» کار تازه‌ علی اتحاد است که به زودی در بوتیک‌ تئاتر ایران اجرا خواهد شد. علی اتحاد نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده‌ این اثر را بار دیگر با گروه هنرهای اجرایی «سیصد و شصت و شش» که از سال ۹۸ تاسیس کرده است اجرا خواهد کرد. «نامه‌هایی بر دوش تندباد» که بر اساس رمانی به همین نام نوشته‌ علی اتحاد طراحی و تولید شده است از روز بیستم مرداد هر شب از ساعت ۲۰ تا ۲۲ در بوتیک تئاتر ایران اجرا خواهد شد.

علی اتحاد هنرمند تجسمی معاصر، نویسنده و کارگردان است که از سال ۸۳ تاکنون با نمایش آثاری در رسانه‌های ویدیو-آرت، فیلم، اینستالیشن، دیجیتال-مدیا، اودیو-آرت، پرفورمنس-آرت و تئاتر آثاری را تولید و ارائه کرده است. از اتحاد نمایش‌هایی چون «مرثیه‌ای برای کتابسوزی‌ها»، «شب سیصد و شصت و ششم»، «تاریخ نانوشته‌ سایه‌های بلند زمستان» و «دهلیزهای بی‌انتهای خاطره» طی سال‌های گذشته اجرا شده است. اتحاد در عین حال اجراهای انفرادی چون «پرده‌های سکوت»، «دیباچه»، «در جست و جوی دیوشکن»، «گله‌های پراکنده‌ غول‌ها»، «شکوفه‌های سنگی دست‌های تو»، «مکاشفات درخت»، «پیمان‌شکنی»‌، «شعری که می‌پزی و در کاسه می‌ریزی» و … را اجرا کرده است.

از کتاب‌های علی اتحاد می‌توان به «مرثیه‌ای برای کتابسوزی‌ها»، «چکامه‌های روشنایی»، «دیوآب»، «منظومه‌ی پیامبر نامبعوث» و «نامه‌هایی بر دوش تندباد» اشاره کرد.

اتحاد در اجراهایش کلیه‌ی امکانات مکان را به خدمت می‌گیرد و شکل اجرایی‌اش را بر اساس معماری بنا یا محوطه‌ اجرا طراحی می‌کند. از این طریق اجرا تبدیل به سفری می‌شود که مخاطب در آن دخیل است. در اجراهای سال‌های گذشته، اتحاد جایگاه مخاطبان را حذف کرده و به مخاطبان اجازه می‌دهد که مثل بازدید از یک موزه در طبقات و بخش‌های مختلف اجرا حرکت کنند و اجرا را به شکل تکه تکه به میل خودشان در ذهن مرتب کنند.

«نامه‌هایی بر دوش تندباد» از بیستم مرداد تا هجدهم شهریور در بوتیک تئاتر ایران» اجرا خواهد شد. برکه بذری سرپرست گروه هنرهای اجرایی «سیصد و شصت و شش» بازیگردان و از اجراگران این نمایش معاصر است و علی نصر مجری طرح این اجراست.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی مجموعه، «بوتیک تئاتر ایران» از خرداد ماه امسال میزبان ۹ نمایش «همانند»، «هفتاد و شش دو صفر»، «ژستن»، «جریان»، «صحنه هایی از چند ازدواج»، «نامه هایی برشانه باد»، «چخوف ساد»، «موزه معصومیت» و «سه گانه ری» می شود.

«بوتیک تئاتر ایران» به عنوان جدیدترین فضای نمایشی پردیس تئاتر شهرزاد اجرا در فضاهای نامتعارف در تلاش است در ساختمانی که سال هاست کاربری‌اش را از دست داده است، افق های جدیدی به روی تئاتر گشوده و اجراهای بدیع و ابتکاری از هنرمندان تئاتر کشور در این مکان اجرا شود. این مجموعه در تلاش است که با انتخاب آثاری متفاوت به مکانی غیرمتعارف برای اجراهای تعاملی و پرفورمنس بدل شود.

برنامه این مجموعه تا شهریور ماه با حضور کارگردان هایی نظیر محمد رحمانیان، مهدی مشهور، علی اتحاد، نسیم ادبی، آریان رضایی و… به شرح زیر است:

«ژَستَن» از مفهوم تاریخ با آرمان طیران

نمایش«ژَستَن» به نویسندگی و کارگردانی آرمان طیران به دنبال ارائه تجربه ای در روایت دراماتیک از تاریخ، در بازه زمانی ۱۲۹۹ تا ۱۴۰۰ خورشیدی است. این نمایش از ۱۶ خرداد در «بوتیک تئاتر ایران» اجرا می شود. در «ژَستَن» مفهوم تاریخ و حضور اجتماعی/ سیاسی، توسط راوی/ بازیگران ارائه می‌شود.

نمایش برگزیده بخش تجربه های اجرا در «بوتیک تئاتر ایران»

نمایش «همانند» به کارگردانی فرزانه جعفرنیا نیز از ۵ خرداد به «بوتیک تئاتر ایران» می آید. این نمایش در بخش تجربه‌های اجرا دیپلم افتخار و تندیس بیست و سومین جشنواره تئاتر دانشگاهی را از آن خود کرد. میلاد افواج، مهرنوش حاجی‌خانی، احسان قره‌داغی،کیمیا کاوند، مصطفی لطیفی‌خواه در این نمایش حضور دارند.

این نمایش داستان خانواده ای است که بعد از گذشت ۷ روز از فوت پدرشان در خانه او مراسمی برگزار کرده اند.

چهار ساعت بی‌وقفه با پرفورمنس«هفتادوشش دوصفر»

نمایش«هفتادوشش دوصفر» پرفورمنسی به طراحی، کارگردانی و اجرای بهمن عباسپور است که از ۵ خرداد ماه «در بوتیک تئاتر ایران» برگزار خواهد شد. «هفتاد و شش دو صفر» هر روز به مدت چهار ساعت بی‌وقفه در جریان است. مخاطبان محدودیتی برای زمان ورود، خروج و تماشای این اجرا نخواهند داشت.

نقل قولی از هلن گرمیون به عنوان استیتمنت این اجرا برگزیده شده است؛ آنجا که می‌گوید: «من همیشه گفتگوهای خیالی خلق می‌کنم تا آنچه را در ذهنم می‌گذرد به زبان بیاورم. این گفتگوهای خیالی تسلی‌ام می‌دهند …»

«جریان» در چندین اتاق جداگانه در «بوتیک تئاتر ایران»

نمایش «جریان» به کارگردانی سینا شیبانی از ۱۶ خرداد ماه به «بوتیک تئاتر ایران» می آید. داستان این نمایش در چندین اتاق جداگانه شکل می‌گیرد و هر اجراگر در اتاق مخصوص به خود حضور دارد. این اجرا به واسطه آوازی تکرار شونده و کوتاه در فضای ساختمان به حرکت در می‌آید.

سما اسدی‌زاده، فرسا پورحسن، رها سلیمانی، محمدرضا حیاتی، فربد غفاری، امین سیمیار، امین پورعما اجراگران این اثر نمایشی هستند.

محمد رحمانیان با «چخوف ساد» مهمان «بوتیک تئاتر ایران»

محمد رحمانیان نمایشنامه نویس و کارگردان تئاتر ایران نیز از نیمه تیر ماه با نمایش «چخوف ساد ۲و۳» با ۲ گروه متفاوت به «بوتیک تئاتر ایران» می آید.

محمد رحمانیان در همین زمینه گفت: سال ۸۲ نمایش «مرغ دریایی من» یا «چخوف – ساد» را با تعدادی از دانشجویانم برای جشنواره سینایا رومانی آماده اجرا کردم که قصد دارم این نمایش را مجددا به صحنه ببرم. این نمایش قرار است با عنوان «چخوف – ساد، جلد دوم» به زودی و احتمالاً در اواسط تیرماه در «بوتیک تئاتر ایران» اجرا شود.

«صحنه هایی از یک ازدواج» به نمایش در می آید

نمایش «صحنه هایی از یک ازدواج» به کارگردانی آریان رضایی بر اساس تکنیک های تئاتر تعاملی و با تکیه بر تجربه‌های اجرایی و پژوهشی گروه در ۱۰ سال گذشته داستان اختلافات و چالش های متعدد زناشویی است که در اپیزودها و صحنه های گوناگون هر کدام در یکی از سالن ها و اتاق های ساختمان «بوتیک تئاتر ایران» اجرا می شوند و در هر اپیزود شاهد یک جدل زناشویی هستیم.

علی اتحاد با «نامه‌هایی بر دوش تندباد» و اثری چند رسانه ای

«نامه‌هایی بر دوش تندباد» اثری چندرسانه‌ای به نویسندگی و کارگردانی علی اتحاد است که در آن از امکانات تئاتر، موسیقی، ادبیات، پرفورمنس- آرت، اینستالیشن – آرت، اودیو – آرت، ویدیو – آرت، نقاشی و مجسمه استفاده می شود. این کار بر اساس رمان «نامه‌هایی بر دوش تندباد» نوشته‌ علی اتحاد طراحی شده است و از نیمه تیر ماه در «بوتیک تئاتر ایران» اجرا می شود.

روایت نسیم ادبی از عشق و یادگاری‌هایش

«موزه معصومیت» نام نمایشی به کارگردانی مشترک نسیم ادبی و ندا شاهرخی است که مرداد ماه اجرا می شود. اثری که در طول آن تماشاگران انتخاب می‌کنند که اولین تجربه کدام بازیگران از عشق و عاشق شدن را بشنوند و یادگاری‌های کدام‌شان را از این تجربه ببینند. شیوه اجرا به این شکل است که تماشاگر مثلا یک آب‌نبات قلبی‌شکل را از میان یادگاری‌هایی که می‌بیند، انتخاب می‌کند، وارد سالن می‌شود و می‌پرسد این متعلق به کیست و آن بازیگر که این آب‌نبات وابسته به قصه اوست دستش را بالا می‌گیرد و تماشاگر مقابل او می‌ایستد و قصه بازیگر را می‌شنود. در واقع بازیگر برای همه تماشاگران بازی نمی‌کند و تماشاگر است که بازیگرش را انتخاب می‌کند و هرکدام از تماشاگران می‌توانند انتخاب کنند که قصه چه تعداد از بازیگران را بشنوند.

مهدی مشهور با «سه گانه ری» و اجراهایی شبانه روزی

«سه گانه ری» با طراحی و پردازش مهدی مشهور که سال گدشته اولین قسمت آن با نام «ری مهشید» سه شبانه روز اجرای بی وقفه را در فضای باز «خونه کار دگره» تجربه کرد از یکم شهریور اجرا می شود. «ری مهشید کاظمی» با حضور بنیامین اثباتی (Coming up)، مینا زمان (مدونا)، فهیمه هرمزی (مست و ملنگ)، سحر صبا (هزارویک شبِ نکرده)، سجیه آشوری (لیلا تیموری)، سمیه شوقی (اکسپلور) برگزار شد.

ایده‌ی اولیه‌ این طرح از اجرای «دو ‌سرخ‌پوست ‌آمریکاییِ ناشناخته از غرب دیدن می‌کنند» اثر فوسکو و گومز پنیا (۱۹۹۲) برگرفته شده است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی فرهنگسرای نیاوران، اجرای نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» به صورت تعاملی و با مشارکت مخاطبان برگزار و فقط شنبه‌ها از ساعت ۲۰ در باغ فرهنگسرای نیاوران اجرا می شود.

علی اتحاد نویسنده و کارگردان نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» در چندین شاخه مختلف هنری آثار خود را تولید و ارائه کرده است. وی دوره کاری خود را با عنوان کلی «مجموعه رازورزی» معرفی می‌کند و به این ترتیب هر یک از ویدئوها، نمایش‌ها، کتاب‌ها، آثار صوتی یا هر یک از مجموعه‌های تابلوهای دیجیتال اتحاد یک قسمت از «مجموعه رازورزی» را تشکیل می‌دهد. در فاصله سال‌های ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۴ فصل نخست این مجموعه با بیست و چهار قسمت به پایان رسیده‌است و اکنون فصل دوم این مجموعه ادامه دارد.

پیش از این از علی اتحاد سه اجرای پرفورماتیو با عنوان «مکاشفات درخت»، «مرثیه‌ای برای کتاب‌سوزی‌ها» و «شکوفه‌های سنگی دست‌های تو» در فرهنگسرای نیاوران اجرا شده است.

بازیگران این نمایش عبارتند از برکه بذری، پویا فیاضی، حسین رضایی، برنادت تاتارو، داریوش احمدی، گیز طاهایی، ملیکا بهجت، سوگند انتظاری، فاطمه توکلی، شیوا سرمست، شایان شهرابی، ثمین سارانی، شهریار نیک پیکران، حدیث لک و مهدیه ابراهیمی.

علاقه مندان برای تهیه بلیت این نمایش می توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی بنیاد آفرینش‎های هنری نیاوران، محوریت رخداد اجرایی «درختان احتضار» که در ادامه رخدادهای پیشین گروه «راینیتار» اجرا می‎شود رابطه انسان با مختصات طبیعی جهان است. این رخداد از هفت اجرا تشکیل شده که بخشی از آن در فضای باز فرهنگسرای نیاوران و بخش دیگر در گالری شماره ۱ اجرا می‎شود.

در «درختان احتضار» هنرمندان گروه، هنرهای اجرایی را اصل قرار داده‎اند و با کنار هم قرار دادن آثار خود معنایی تازه را می‎جویند.

«درختان احتضار» رمز درخت را در شکلی عمومی تعقیب می‎کند؛ رمزی که در تمامی اجزای فرهنگ ایران زمین رخنه کرده و از سده‎ای به سده دیگر به مفاهیم گوناگونی دلالت می‎کند.

اعضای گروه «راینیتار» عبارتند از نادر مشایخی، محمد باقر ضیایی، علیرضا امیرحاجبی، نیما زاغیان، علی اتحاد و هنرمندان مهمان ایرج ضیایی و آنیما احتیاط.

رخداد اجرایی «درختان احتضار» جمعه ۱۵ تیرماه از ساعت ۱۸ تا ۲۲ در فرهنگسرای نیاوران برگزار خواهد شد. ورود برای عموم در این برنامه آزاد است.

به گزارش تئاتر آنلاین، «ایران ~ ایران» پروژه ای سریالی است و از ۲ ایران کنار هم شکل گرفته است که یکی دلالت بر ایران کهن دارد و دیگری ایران معاصر است. هدف از این پروژه بازخوانی هنری این ۲ ایران است در «بینابینیت» با یکدیگر از طرفی و از طرف دیگر نسبت این ۲ با تاریخ جهان از طریق خلق آثار هنری توسط هنرمندان ایران و جهان. «ایران~ ایران» یک افق و پروژه است که در ذیل آن رویدادهای مرتبط طراحی و اجرا می شوند. هر رویداد به صورت نمادین نامی دارد. اولین رویداد «گوزن زرد ایرانی» و دومین رویداد «جیرفت» نامگذاری شده است.

لوگو و پوستر این رویداد را علیرضا مصطفی زاده ابراهیمی طراحی کرده است.

«گوزن زرد ایرانی»، سه شنبه ۲۹ خرداد با اکران مستند «جام حسنلو» اثر محمدرضا اصلانی و سخنرانی سودابه فضائلی افتتاح می شود و تا یک تیر با حضور و مشارکت هنرمندان در قالب پرفورمنس ها و اجراهای بینارشته ای ادامه پیدا می کند.

علی اتحاد، کورش ادیم، هومن داوودی، نیما زاغیان، مونا زاهد، فواد علیجانی، فرشاد فدائیان، دانیال کلانتری، نادر مشایخی، محمود مکتبی، سولماز نراقی، نازنین نانا والاجم ( گروه آئورا)، ح. هاتف و هستی هیچ از هنرمندان این پروژه هستند.

از عوامل این پروژه می توان به سانیا نوری به عنوان نمایشگاه گردان پروژه، آنیما احتیاط ایده پرداز و پژوهشگر، زینب لک مدیر رسانه و کسری شاهینی مجری اشاره کرد.

پروژه مذکور از ۲۹ خرداد الی ۱ تیر در خانه نمایش دا واقع در میدان فاطمی، ابتدای خیابان شهید گمنام، خیابان جهانمهر، پلاک ۲۶ برگزار اجرا می شود.