برچسب: سیاهپوستان آمریکا

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، مارتا کافمن خالق سریال «فرندز» یا «دوستان» از اینکه در سریال کلاسیک شبکه ان‌بی‌سی به جایگاه نژادهای غیرسفید در جامعه توجهی نکرده عذرخواهی و برای جبران ۴ میلیون دلار به مرکز مطالعات آفریقایی-آمریکایی دانشگاه براندیس اهدا کرد.

کافمن که پس از قتل جورج فلوید در سال ۲۰۲۰ از خودش انتقاد کرده بود گفت: پس از اتفاقی که برای جورج فلوید افتاد شروع کردم به مبارزه با نژادپرستی سیستماتیک و فهمیدم که هرگز از این مساله اطلاع نداشتم. وی افزود: تازه آن موقع بود که به بررسی روش‌های حضور در روند نژادپرستی توجه کردم و فهمیدم که باید مسیرم را اصلاح کنم.

در سریال «فرندز» هر ۶ شخصیت اصلی را چهره‌های سفیدپوست تشکیل داده‌اند و بندرت بازیگران سیاه‌پوست و یا رنگین‌پوست دیگر در طول ۱۰ فصل و ۲۳۶ قسمت، نقش برجسته‌ای داشتند و تنها گاهی در نقش‌های فرعی کوچک ظاهر شدند. آیشا تایلر بیشترین نقش را به عنوان بازیگر رنگین‌پوست داشت و تنها در ۹ قسمت بازی کرد و به عنوان استاد دیرینه‌شناسی با جوی و بعد راس دوست شد.

با ۴ میلیون دلاری که کافمن اهدا کرده مرکز مطالعات آفریقایی و آفریقایی- آمریکایی از یک محقق برجسته با تمرکز بر مطالعه مردم و فرهنگ‌های آفریقا حمایت می‌کند. این هدیه همچنین به دپارتمان کمک می‌کند تا دانش پژوهان و معلمان متخصص بیشتری را جذب کند، اولویت‌های علمی و تحقیقاتی بلندمدتی را مورد توجه قرار دهد و فرصت‌های جدیدی برای دانش آموزان فراهم کند تا بتوانند در بورسیه‌های بین رشته‌ای شرکت کنند و دانش خود را در این زمینه افزایش دهند.

کافمن گفت: در ۲۰ سالی که از سریال گذشته چیزهای زیادی یاد گرفتم. اعتراف و پذیرش گناه کار آسانی نیست و از دیدن خود در آینه شرمنده می‌شوم. واقعاً شرمنده هستم که ۲۵ سال پیش از این موضوع اطلاع بیشتری نداشتم.

کافمن گفت از وقتی این خبر را اعلام کرده با حمایت مردم روبه‌رو شده و از این بابت بسیار متعجب شده، زیرا انتظار نداشت این خبر به این اندازه بازتاب یابد.

وی گفت سیل ایمیل‌هایی دریافت کرده که همه حمایت کننده بوده‌اند و البته گاهی مردم یادآوری می‌کنند که برای ابراز پشیمانی خیلی دیر شده است.

جنیفر انیستون، کورتنی کاکس، لیسا کودرو، دیوید شویمر، مت له‌بلانک و متیو پری بازیگران این سریال بودند.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، اپل در حال ساخت مستندی درباره زندگی و مسیر حرفه‌ای کاری سیدنی پوآتیه فقید است. اوپرا وینفری قرار است تهیه‌کننده اجرایی این پروژه باشد که توسط استودیوی اپل اوریجینال فیلمز ساخته می‌شود.

منبعی آگاه نزدیک به این پروژه گفته اپل و وینفری بیش از یک سال است که روی این مستند کار می‌کنند. خانواده پوآتیه هم در این پروژه دخیل است.

رجی هادلین مسئولیت کارگردانی این پروژه را بر عهده دارد. از پروژه‌های قبلی او می‌توان از فیلم‌های سینمایی دهه ۹۰ میلادی از جمله «مهمانی خانگی» و «بومرنگ» و همچنین اپیزودهای سریال‌های تلویزیونی مانند «آخرین گانگستر اوریجینال» و «دوشنبه سیاه» نام برد.

او همچنین تهیه‌کننده‌ای کارکشته در صنعت فیلم و تلویزیون است و از سال ۲۰۱۳ تا به حال یکی از تهیه‌کنندگان اجرایی ثابت جوایز تصویر NAACP بوده است. هادلین مستند سال ۲۰۱۹ «پدرخوانده سیاه» را هم کارگردانی کرده بود که به اکتشاف در زندگی کلرنس آوانت تهیه‌کننده موسیقی می‌پرداخت.

هادلین از قبل تهیه‌کننده اجرایی دو پروژه دیگر در اپل تی‌وی پلاس بود. او همچنین «شماره یک در لیست تماس» را کارگردانی می‌کند که مستندی درباره همه بازیگران مرد سیاهپوستی است که ستاره هالیوودی شدند. وی همچنین از مسئولان مستندی مشابه است که به زنان سیاهپوست می‌پردازد و شولا لینچ آن را کارگردانی می‌کند.

پوآتیه که بازیگر، تهیه‌کننده و کارگردانی مطرح و همچنین نخستین برنده سیاهپوست جایزه اسکار بهترین بازیگر بود، جمعه در ۹۴ سالگی از دنیا رفت.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از سی‌ان‌ان، سیدنی پوآتیه، بازیگری که با وقار خود و ایفای شخصیت‌های بااخلاق روی پرده سینماها تبدیل به نخستین ستاره سیاهپوست هالیوود و همچنین نخستین مرد سیاهپوست برنده جایزه بهترین بازیگر اسکار شده بود، در ۹۴ سالگی از دنیا رفت.

کلینت واتسون مشاور رسانه‌ای نخست‌وزیر باهاما خبر درگذشت این بازیگر باهامایی آمریکایی را در عصر روز پنج‌شنبه تایید کرد.

در زمانی که نقش‌های مهم برای بازیگران سیاهپوست بسیار نادر بودند، پوآتیه از پس‌زمینه به شدت فقیر و همچنین لهجه غلیظ خود در باهاما فاصله گرفت و به صدر حرفه بازیگری رسید.

او در سال ۱۹۶۳ برای فیلم «زنبق‌های مزرعه» برنده جایزه اسکار شد. در آن فیلم او نقش یک کارگر همیشه در حال سفر را ایفا کرد که به گروهی از راهبه‌ها کمک می‌کند برای خودشان یک محل عبادت بسازند.

بسیاری از شناخته‌شده‌ترین فیلم‌های او به اکتشاف در تنش‌های نژادی آمریکا و تغییرات ایجاد شده پس از جنبش حقوق مدنی این کشور می‌پرداختند. فقط در سال ۱۹۶۷، او در فیلم «در تب‌وتاب شب» نقش کارآگاهی اهل فیلادلفیا را بازی کرد که در شهری کوچک در می‌سی‌سی‌پی با تبعیض می‌جنگد و در «حدس بزن کی واسه شام میاد» در نقش دکتری ظاهر شد که تلاش دارد نظر والدین نامزد سفیدپوستش را جلب کند.

فیلم‌های پوآتیه به سختی در جنوب ایالات متحده پخش می‌شدند و نقش‌هایش محدود به چیزی بود که استودیوهای تحت هدایت سفیدپوست‌ها به آن اجازه تولید می‌دادند. به طور مثال، تابوهای نژادی باعث شد او خیلی نقش‌ها را از دست بدهد اما در نهایت نقش‌های او در دهه‌های پنجاه و شصت میلادی باعث شد مخاطبان ببینند که سیاهپوستان می‌توانند چیزی فراتر از مستخدم باشند و در قالب دکتر، معلم و کارآگاه دیده شوند.

در عین حال، به عنوان تنها مرد نقش اول سیاهپوست دهه شصت هالیوود، او تحت فشارهای بسیاری بود. او اغلب به عنوان نماد باوقار نژاد خود دیده می‌شد و حتی بعضی سیاهپوست‌ها هم انتقاد می‌کردند که او فقط نقش‌های پاک را برای پیروی از سفیدپوستان انتخاب می‌کند.

پوآتیه در مصاحبه‌ای با اوپرا وینفری در سال ۲۰۰۰ گفته بود: مسئولیت عظیمی بود. من آن را قبول کردم و طوری زندگی کردم که نشان دهم به آن مسئولیت احترام می‌گذارم. مجبور بودم. برای اینکه بقیه پشت سرم قرار بگیرند، مجبور بودم کارهای خاصی انجام دهم.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از هالیوود ریپورتر، ملوین ون پیبِلز کارگردان پیشتاز آفریقایی آمریکایی و یکی از نمادهای سینمای سیاهپوستان در ۸۹ سالگی از دنیا رفت.

ون پیبلز که پدر ماریو ون پیبلز بازیگر و کارگردان است، سه‌شنبه شب در خانه‌اش در منهتن درگذشت.

او که به عنوان پدرخوانده سینمای مدرن سیاهپوستان شناخته می‌شد، چهره‌ای اثرگذار برای نسلی جوان‌تر از فیلمسازان آفریقایی آمریکایی از جمله اسپایک لی و جان سینگلتون بود. این هنرمند اهل شیکاگو همچنین یک رمان‌نویس، سازمان‌دهنده تئاتر، آهنگساز، موزیسین و نقاش بود.

ون پیبلز وقتی در پاریس زندگی می‌کرد با نخستین فیلمی که نوشت و ساخت، یعنی «داستان یک گذر سه روزه» توجه جلب کرد و باعث شد استودیوی کلمبیا پیکچرز به او نزدیک شود. استودیو او را برای کارگردانی «مرد طالبی» سال ۱۹۷۰ انتخاب کرد که یک هجو نژادی بود. آن موقع تعداد بسیار کمی از کارگردان‌های آفریقایی آمریکایی در هالیوود فعال بودند.

کلمبیا به خاطر موفقیت آن فیلم به او قراردادی برای ساخت سه فیلم پیشنهاد داد اما کمکی به ساخته شدن پروژه مورد نظر وی در سال ۱۹۷۱ نکرد و کار ساخت این فیلم در نهایت با وامی ۵۰ هزار دلاری از سوی بیل کازبی شروع شد و حالا یکی از مهم‌ترین فیلم‌های وی محسوب می‌شود.

ون پیبلز این فیلم را در ۱۹ روز با بودجه نیم میلیون دلار ساخت و فیلم فقط در ۲ سینما در آتلانتا و دیترویت پخش شد اما در میان آفریقایی آمریکایی‌های طبقه کارگر توجه بسیاری جلب کرد و با فروش بیش از ۱۰ میلیون دلار به پرفروش‌ترین فیلم مستقل تاریخ آن زمان بدل شد.

ماریو در کتابی که سال ۱۹۹۷ درباره فیلم نوشت به این نکته اشاره کرد که پدرش مجبور بود پول فیلم را خودش جور کند و در حالیکه تهدید به مرگ می‌شد و دست اندرکارانش دستگیر می‌شدند، قبول نمی‌کرد آن را برای تایید به هیاتی بفرستد که همه در آن سفیدپوست بودند. در نهایت وقتی هیات به فیلم نظر خوبی نشان نداد، ون پیبلز از همین مسأله در بازاریابی خود استفاده کرد.

نیویورک تایمز ون پیبلز را «نخستین مرد سیاهپوست در تجارت نمایش که توانست مرد سفیدپوست را در بازی خودش شکست بدهد» خواند. این فیلم او توانست باعث ایجاد موج جدیدی از فیلم‌های مشابه درباره سیاهپوستان در هالیوود شود.

بعد از آن، او «قرار نیست به مرگ طبیعی بمیرم» که درباره زندگی شهری سیاهپوستان بود را به برادوی برد و به خاطر بهترین کتاب و بهترین آهنگسازی اوریجینال در سال ۱۹۷۲ نامزد دریافت جوایز تونی شد. یک سال بعد نمایش «ما را ارزان بازی نده!» را ساخت و بعد آن را تبدیل به فیلم هم کرد.

وی تا اواخر دهه ۹۰ میلادی فیلم‌های دیگری ساخت اما از آن پس دیگر فعال نبود. در سال ۲۰۰۳ پسرش مستندی درباره او ساخت و همچنین ۲ سال بعد مستند دیگری با عنوان «چطور طالبی‌ات را در میان سفیدپوستان بخوری و از آن لذت ببری» درباره او ساخته شد.