برچسب: سوران حسینی

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی اداره کل هنرهای نمایشی، هیات انتخاب آثار پانزدهمین جشنواره بین‌المللی تئاتر خیابانی مریوان متشکل از فاطمه رادمنش، شهرام کرمی، سیروس همتی، حمید مرادویسی و سوران حسینی پس از بازبینی و ارزیابی ۱۹۷ اثر متقاضی شرکت در بخش‌های مختلف جشنواره، آثار منتخب بخش‌های آزاد، آیینی و سنتی، کودک و نوجوان و دگرگونه‌های اجرایی را بدون اولویت و به شرح زیر در اعلام کردند:

بخش آزاد

نمایش «همه برای همه» نوشته و کار آرش رضایی از بروجرد

نمایش «تراژدی نان» نوشته و کار مهدی صالحیار از مرند

نمایش «اسطوره» نوشته احمد صمیمی و کار مجتبی خلیلی از اصفهان

نمایش «۲۵ متر آرزو» نوشته و کار سیدپویا امامی از اصفهان

نمایش «پینوکیو» نوشته و کار سعید خیراللهی از دهلران

نمایش «برای یک لایک» نوشته مرتضی اسدی مرام و کار بهاره سعیدی پناه از کرمانشاه

نمایش «باجه تلفن» نوشته و کار افشین خدری از سنندج

نمایش «طوطی و بازرگان» نوشته و کار حیدر رضایی از دهلران

نمایش «سمفونی برای عبور» نوشته و کار نورا لک از خمینی شهر

نمایش «مرغ همسایه غاز نیست» نوشته مصطفی کولیوندی و کار سعیده عبداللهی و مصطفی کولیوندی از ایلام

نمایش «رکاب زن» نوشته مصطفی جعفری خوزانی و کار نسا سلیمانی از خمینی شهر

نمایش «پارامتر» نوشته احمد جعفری و کار سیمین بهفر از تهران

نمایش «p.o.v» نوشته هما پارسایی و کار احمد صمیمی از تهران

نمایش «دروشکه‌ی برسیه کان» نوشته و کار مختار محمدی از مریوان

نمایش «مایه ممات» نوشته و کار عزیز زادسر و نامعه سعیدی از مریوان

نمایش «از همه جا بی‌خبر» نوشته افشین ناصری و کار نازیلا امینی از بوکان

بخش آیینی و سنتی

نمایش «خرس بازی به روایت کمین و جرین» نوشته مجتبی مقدم و کار محمدرضا صفاران از خوزستان

نمایش «چهارشنبه خاتون» نوشته نگار نادری و کار آرزو علیپور از لاهیجان

نمایش «حریره» نوشته و کار عطا شکیبایی از مریوان

نمایش «هه نسکو ئه وینی گولی» نوشته فریدون احمدی و محمد نوید ناصری و کار هوشیار قوامی از سنندج

نمایش «نهام» نوشته و کار فرامرز غلامیان از آبادان

نمایش «هلونه» نوشته میلاد حسین‌زاده وکار محمدرضا جعفری لفوت از آستانه اشرفیه

بخش کودک و نوجوان

نمایش «سبزک و مبارک» نوشته و کار مهدی ملکی از تهران

نمایش «چند خان» نوشته محمد پارسایی‌خواه و کار مهسا دهقان از یزد

نمایش «تصمیم سمندر» نوشته و کار مسعود کردی از بروجرد

نمایش «یو کا یدی ماجرا جوی جنگل» نوشته و کار آزاده شهریاری‌فر و سجاد آقابابایی از تهران

نمایش «دگر دیسی» نوشته و کار زهرا مریدی از تهران

بخش دگرگونه‌های اجرایی

نمایش «دلدار دلوار» نوشته و کار مهدی روزبهانی از تهران

نمایش «ژان ئاو» نوشته و کار فرزاد حسن میرزایی از بانه

نمایش «کروکی» نوشته و کار علی زیستی از کرمانشاه

منتخبان بخش‌های ویژه و برگزیده جشنواره متعاقباً اعلام خواهد شد.

پانزدهمین جشنواره بین‌المللی تئاتر خیابانی مریوان از یکم تا ۶ آبان ۱۴۰۰ به دبیری عبید رستمی در شهرستان مریوان برگزار می‌شود.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از روابط عمومی اداره کل هنرهای نمایشی، عبید رستمی دبیر پانزدهمین جشنواره بین‌المللی تئاتر خیابانی مریوان طی احکام جداگانه‌ای فاطمه رادمنش، شهرام کرمی، سیروس همتی، حمید مرادویسی و سوران حسینی را به عنوان هیات انتخاب آثار پانزدهمین جشنواره بین‌المللی تئاتر خیابانی مریوان منصوب کرد.

در متن احکام هیات انتخاب آثار این دوره از جشنواره آمده است:

«هنرمند ارجمند

با سلام و احترام

نظر به تعهد، شایستگی و تجربه ارزشمند جنابعالی در عرصه هنرهای نمایشی به موجب این حکم به عنوان بازبین پانزدهمین جشنواره تئاتر خیابانی مریوان منصوب می‌شوید.

امیدوارم در سایه حضرت حق و در انجام امور محوله، با درایت، رعایت عدل و انصاف و صیانت از هنر وزین تئاتر موفق و سربلند باشید.

عبید رستمی

دبیر پانزدهمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر خیابانی مریوان»

هیات بازبین طبق جدول زمان‌بندی جشنواره، امور مربوط به بررسی ۱۹۷ اثر رسیده به دبیرخانه جشنواره را انجام داده و از بین آثار دریافتی، نمایش‌های منتخب برای حضور در بخش‌های نهایی جشنواره اعم از آزاد، آیینی سنتی، کودک، دیگرگونه‌های اجرایی و بخش ویژه را اعلام می‌کنند.

پانزدهمین جشنواره بین‌المللی تئاتر خیابانی مریوان به دبیری عبید رستمی در شهر مریوان برگزار می‌شود.

تئاتر آنلاین- گروه هنر: سی و نهمین جشنواره تئاتر فجر در شرایطی برگزار شد که هنرمندان تئاتر کشور یک سال کرونایی را با همه محدودیت‌ها و مشکلات معیشتی و اقتصادی و فشار روانی که به آنها وارد شده بود پشت سر گذاشتند از این رو برپایی این رویداد هنری به نوعی می‌توانست امید به بقای تئاتر و رونق گرفتن فعالیت‌های این حوزه را در دل هنرمندان زنده کند. در شرایطی که تقریباً تئاتر کشور در شرایط نیمه تعطیل به سر می‌برد و هنرمندان حوزه‌های مختلف تئاتری سال سختی را پشت سر گذاشته بودند این جشنواره کورسوی امیدی برای هنرمندان بود و تا اندازه‌ای اندک نیز به معیشت آنها کمک کرد.

البته انتقاداتی هم در چرایی برگزاری جشنواره با توجه به شرایط نامساعد گسترش بیماری کرونا وجود داشت و عده‌ای دیگر هم اعتقاد داشتند اگر قرار است امسال جشنواره‌ای برگزار شود، بهتر است که کاملاً به صورت آنلاین باشد اما در نهایت و با وجود انتقاداتی که مطرح بود جشنواره به صورت حضوری و آف‌لاین برگزار شد. بخش تئاتر خیابانی جشنواره که امسال سامان خلیلیان عهده دار دبیری آن بود از جمله بخش‌هایی از جشنواره بود که امکان اجرای آنلاین یا حتی آفلاین برای آن وجود نداشت چون نفس اجرای تئاتر خیابانی بر پایه حضور تماشاگر استوار است و مخاطبان باید نفس به نفس اجراگران به اتفاقاتی که در هر اجرا رخ می‌دهد، واکنش نشان دهند.

از ابتدای اعلام نام هیات انتخاب بخش خیابانی، انتقاداتی به نحوه برگزیدن این هیات از طرف فعالان حوزه تئاتر خیابانی مطرح شد که این انتقادات بعد از اعلام نام داوران نمود بیشتری یافت. گلایه فعالان تئاتر خیابانی به اسامی که به عنوان هیات انتخاب و داور این دوره از جشنواره اعلام شده بود نه به دلیل سطح سواد و تحصیلات این هنرمندان بود نه سابقه شان در حوزه تئاتر بلکه به میزان فعالیت و تخصصشان در زمینه تئاتر خیابانی برمی‌گشت چون تعدادی از این افراد با وجود سابقه علمی و اعتباری که در فضای تئاتر ی کشور داشتند هیچ فعالیتی در زمینه تئاتر خیابانی نکرده بودند.

با اعلام منتخبان این بخش اعتراض هنرمندان تئاتر خیابانی به اوج رسید چون معتقد بودند عدالت در زمینه انتخاب برگزیدگان این بخش رعایت نشده است و چون داوران تخصص و تجربه لازم را در زمینه تئاتر خیابانی نداشتند، نتوانستند انتخاب‌های شایسته و به حقی در این بخش داشته باشند. برخی نیز معتقد بودند که تعدادی از پذیرفته شدگان شایسته حضور در جشنواره تئاتر فجر را نداشتند و با لابی‌گری به این رویداد راه یافته بودند.

در این زمینه با تعدادی از فعالان حوزه تئاتر خیابانی و تعدادی از هنرمندانی این عرصه که در این دوره از شهرهای مختلف در جشنواره تئاتر فجر حضور داشتند، گفتگویی انجام دادیم که در ادامه می‌خوانید:

تئاتر خیابانی درگیر لابی‌گری شده است

پژمان شاهوردی مدیر کانون تئاتر خیابانی استان لرستان با اشاره به دوره‌های پیشین جشنواره بین المللی تئاتر فجر به تئاتر آنلاین گفت: در سال‌های گذشته حضور آثار نمایشی منتخب از جشنواره‌های متفاوت و حضور آنها در بخش‌های مختلف جشنواره تئاتر فجر با رقابت بسیار سختی همراه بود که به اعتبار جشنواره تئاتر فجر می‌افزود. معتقدم جشنواره تئاتر خیابانی مریوان ویترین تئاتر خیابانی کشور است و سطح آن از جشنواره تئاتر فجر امسال بالاتر است.

رئیس انجمن هنرهای نمایشی بروجرد با انتقاد از سیاستگذاران جشنواره تئاتر فجر بیان کرد: معتقدم جشنواره تئاتر خیابانی مریوان ویترین تئاتر خیابانی کشور و سطح آن از جشنواره تئاتر فجر امسال بالاتر است. تئاتر خیابانی به دلیل نداشتن متولی مشخص درگیر رابطه‌ها و لابی‌گری‌ها شده است. چرا نمایشی که در جشنواره‌های استانی و ملی رد می‌شود با رابطه‌های موجود به راحتی به جشنواره تئاتر فجر راه پیدا می‌کند؟

این کارگردان برگزیده تئاتر فجر ادامه داد: تئاتر خیابانی شبیه شوخی شده است. دبیر جشنواره تئاتر فجر و دبیر بخش خیابانی برچه اساس و معیار داوران این بخش را انتخاب کردند و با چه معیاری کارهای سطحی و نازل منتخب برای حضور در این بخش انتخاب اما کارهای ارزشمند کنار گذاشته شدند. سیاستگذار و مدیر بخش خیابانی تئاتر فجر به دلیل نبود برنامه‌ریزی صحیح باید پاسخگوی سطح کیفی نازل این بخش از جشنواره تئاتر فجر باشد.

انتخاب درست داوران ریشه ناعدالتی را می‌خشکاند

احمد جعفری بازیگر و کارگردان تئاتر نیز با اشاره به یک سال بیکاری هنرمندان تئاتر بدون حمایت دولت به تئاتر آنلاین گفت: با همت دبیر جشنواره و ستاد برگزاری، شرایط حضور نمایش‌های خیابانی در این رویداد فراهم شد که جای قدردانی دارد اما در این دوره انتقاداتی نسبت به هیات انتخاب و داوران نهایی بخش خیابانی وجود داشت چون متاسفانه برخی از آنها متخصص این عرصه نبودند و همین مساله باعث ناراحتی تعدادی از هنرمندان شد.

مصطفی بوعذار: نقطه اوج شیوه نامطلوب مدیریتی در جشنواره تئاتر فجر نمایان شد که در بخش «سرباز انقلاب» شاهد نمایش‌های بودیم که در شان نام سردار سلیمانی نبودند اما بنابر برخی ملاحظات و ارتباطات در این بخش حضور داشتند این هنرمند ایلامی با اشاره به لزوم متخصص بودن داورانی که برای بخش خیابانی جشنواره تئاتر فجر انتخاب می‌شوند، افزود: چه خوب است در سال‌های آینده هر فردی که دبیر بخش خیابانی جشنواره تئاتر فجر می‌شود کمی تخصصی‌تر به انتخاب بازبین‌ها و داوران اصلی بپردازد. با انتخاب صحیح داوران ریشه ناعدالتی‌ها خشکیده می‌شود چون این ناعدالتی ریشه در نداشتن تخصص دارد به شکلی که به نظر می‌رسد در این شرایط ارتباطات و تماس‌ها بودند که نقش پررنگی در انتخاب آثار خیابانی داشتند نه کیفیت اجرا و ویژگی‌های مضمونی و اجرایی آثار. در دوره‌های آینده دبیر جشنواره می‌تواند افرادی را به عنوان داور یا بازبین انتخاب کند که حداقل اجرای هنرمندان تئاتر خیابانی در شرایط سخت و سرمای زمستان را درک کنند و با شرایط تولید یک نمایش خیابانی آشنایی داشته باشند.

قادر آشنا صدای اعتراضمان را بشنود

سوران حسینی نویسنده و کارگردان کردستانی که امسال با نمایش «وطوپیا» در جشنواره تئاتر فجر حضور داشت نیز درباره این بخش از جشنواره به تئاتر آنلاین گفت: با وجود کوتاهی‌ها و مظلومیت اهالی تئاتر خیابانی، امسال هنرمندان اجراهای خوبی در جشنواره داشتند اما متاسفانه اجحاف به هنرمندان تئاتر خیابانی در داوری‌ها مشهود بود و کنار گذاشتن برخی کارها، نارضایتی و اعتراض هنرمندان را در پی داشت.

وی تصریح کرد: انتظار نداشتیم داوران قضاوت‌های اشتباه خود را به هنرمندان تحمیل کنند چون کسانی که از تئاتر خیابانی دور هستند نباید این گونه نمایشی را قضاوت کنند. امیدواریم قادر آشنا مدیر کل هنرهای نمایشی صدای اعتراض ما بشنود.

دبیر همایش ملی تئاتر خیابانی «راهیان نور» ادامه داد: تئاتر خیابانی نیازمند پالایش است و علیرغم پتانسیل‌های فراوان و هنرمندان کاربلد این گونه نمایشی هنوز تا رسیدن به جایگاه اصلی خود فاصله بسیار دارد.

شیوه مدیریتی تئاتر خیابانی از همگرایی و هم افزایی دور شده است

مصطفی بوعذار نویسنده و کارگردان خوزستانی نیز در این باره با تئاتر آنلاین مطرح کرد: متاسفانه شیوه مدیریتی تئاتر خیابانی از همگرایی و هم افزایی دور شده و به مجالی برای رابطه بازی‌های معمول و انشقاق در میان هنرمندان تبدیل شده است. در سال‌های اخیر اعتراض‌هایی پیرامون وضعیت نامطلوب تئاتر خیابانی مطرح شده که از سوی مدیران فرهنگی نادیده گرفته شده است. البته سکوت برخی از هنرمندان نشانه نجابت آنها است که در قبال زیاده خواهی‌های افراد فرصت طلب سکوت اختیار کردند اما این رفتار به معنای رضایت از وضع موجود نیست.

این مدیر فرهنگی و هنری ادامه داد: نقطه اوج شیوه نامطلوب مدیریتی در جشنواره تئاتر فجر نمایان شد که در بخش «سرباز انقلاب» شاهد نمایش‌های بودیم که در شان نام سردار سلیمانی نبودند اما بنابر برخی ملاحظات و ارتباطات در این بخش حضور داشتند.

وی با تاکید بر اینکه تئاتر خیابانی نیازمند آسیب شناسی جدی در حوزه مدیریتی است، گفت: هنری که برآمده از مردم و برای مردم است نیازمند مدیرانی مردمی و جهادی است. جشنواره تئاتر فجر محلی برای نان به هم قرض دادن نیست از طرفی بی توجهی به داشته‌ها و سرمایه‌های هنری و هنرمندان حرفه‌ای تئاتر خیابانی برای استفاده در امر داوری جای تامل دارد.

مدیر انجمن تئاتر شاهد ادامه داد: اگر جناب قادر آشنا قدرت اجرایی لازم برای بهبود وضع نامطلوب تئاتر خیابانی را ندارد به صراحت اعلام کند تا هنرمندان تئاتر خیابانی به دنبال راه حل دیگری باشند. افراد سودجو و فرصت طلبی که برای مقاصد شخصی و گروهی در بدنه تئاتر کشور فعالیت می‌کنند باید از این حوزه خارج شوند چون تئاتر کشور جایی برای رابطه‌ها و ایجاد مافیا نیست.

اختلاف فاحش بخش تئاتر خیابانی با دیگر بخش‌های «تئاتر فجر»

مهدی صالحیار کارگردان تئاتر خیابانی از آذربایجان شرقی که امسال با نمایش «ساری گلین» در جشنواره تئاتر فجر حضور داشت، درباره تفاوت بخش خیابانی با بخش‌های دیگر جشنواره به تئاتر آنلاین بیان کرد: تئاتر خیابانی همیشه ویترین جشنواره‌هاست اما همچنان اختلاف فاحشی با سایر بخش‌های دیگر جشنواره دارد. متاسفانه تئاتر خیابانی به جایگاه اصلی خود نرسیده و در بحث حمایت‌های مالی و جوایز در بخش خیابانی به هنرمندان ظلم شده است.

مهدی حبیبی: جایگاه علمی هریک از داوران و اعضای هیات انتخاب قابل تامل و احترام است اما فردی خنثی و بی‌تجربه در حوزه تئاتر خیابانی نباید در ترکیب داوران قرار بگیرد مسئول دفتر تئاتر خیابانی استان آذربایجان غربی ادامه داد: فعالیت هنرمندان تئاتر خیابانی با وجود اجرا در شرایط سخت آب و هوایی و نصب دکور در خیابان و فضای باز ارزش‌گذاری صحیحی نشده است اما باوجود مشکلات معیشتی و دشواری‌های تئاتر خیابانی امسال نیز همچون سال گذشته بودجه مناسبی به این بخش اختصاص پیدا نکرد و متاسفانه طی سال‌های اخیر اقدامی برای بهبود اوضاع انجام نشده است.

مهدی حبیبی کارگردان نمایش خیابانی «هشت روز بدون تماس تصویری» که در بخش خیابانی این دوره از جشنواره حضور داشت با اشاره به سمت و سوی داوری‌های امسال این رویداد به تئاتر آنلاین گفت: اگر رابطه‌ها و لابی‌ها وجود ندارد چگونه فردی که حتی یک دقیقه سابقه اجرای تئاتر خیابانی ندارد سال‌هاست بر مسند داوری می‌نشیند. جایگاه علمی هریک از داوران و اعضای هیات انتخاب قابل تامل و احترام است اما فردی خنثی و بی تجربه در حوزه تئاتر خیابانی نباید در ترکیب داوران قرار بگیرد.

وی با انتقاد از روند گزینش هیات داوران بخش تئاتر خیابانی بیان کرد: جشنواره امسال به شدت مورد نقد است و داوری‌ها زیر سوال رفته است. با این روند با آبروی تئاتر خیابانی بازی شده است و دبیر جشنواره تئاتر فجر و مدیر بخش خیابانی باید پاسخگوی اجحاف‌های صورت گرفته در حق هنرمندان این حوزه باشند.

به گزارش تئاتر آنلاین، مردم سراسر ایران شرایط کرونایی سختی را سپری می‌کنند، چه آن‌ها که به لحاظ جسمانی مستقیما گرفتار این ویروس شده‌اند و چه آن‌ها که تهدید کرونا، زندگی اقتصادی و اجتماعی‌شان را تحت‌تأثیر قرار داده است. تئاتری‌ها هم جدا از مردم نیستند و مانند دیگر مردم این سرزمین، کرونا روال عادی زندگی‌شان را زیر و رو کرده است؛ چه آن‌ها که در تهران زیست می‌کنند و چه آن‌ها که در شهرهای مختلف کشور مقیم هستند.

اما همیشه تبعیضی در توجه به هنرمندان تئاتر تهران و هنرمندان مقیم شهرهای دیگر کشور وجود داشته است؛ تبعیضی که گویی در ایام کرونایی بیش از پیش هم شده است، در این میان وضعیت برای هنرمندان تئاتر خیابانی بدتر از دیگر هنرمندان تئاتر است!

اعتراض به سبک تئاتر خیابانی

سیدسوران حسینی اهل مریوان است و از سال ۱۳۸۲ به صورت حرفه‌ای در تئاتر خیابانی فعالیت خود را شروع کرده و با اولین کاری که در همان سال ۸۲ تولید کرده به جشنواره تئاتر فجر همان سال راه پیدا کرده است. حسینی این روزها تئاتر خیابانی خود را به شکل دیگری اجرا کرده است؛ تئاتری که به عقیده‌اش نشأت گرفته از اعتراض است و تئاتر خیابانی چیزی جز اعتراض نیست.

حسینی با اثری که در جشنواره بین‌المللی تئاتر خیابانی “دربندیخوان” عراق اجرا کرده بود، عنوان اثر برگزیده بخش بین‌الملل جشنواره را از آن خود کرد. به گفته او در آن جشنواره به جای پرداخت جایزه نقدی به برگزیدگان مدال اهدا می‌شده و مدال طلا نیز به سیدسوران حسینی رسید.

«با ذوق و شوق روی صحنه رفتم تا مدال طلا را دریافت کنم»؛ توصیف حسینی از لحظه دریافت مدال طلای جشنواره تئاتر خیابانی دربندیخوان عراق است و «با حسرت تمام مدال طلایم را فروختم» این جمله‌ای است که وی در گفتگو با تئاتر آنلاین در خصوص لحظه‌ای که مدال خود را در شرایط کرونایی فروخت به زبان می‌آورد.

به گفته حسینی طلافروش مدال او را نخریده و به سمت کارگاه تعمیرات طلا هدایتش کرده تا در مقابل چشمان پرحسرت او با انبردست قطعه طلای نصب شده روی دایره مدال، جدا شود. او در آن لحظه حس و حال هم‌صنفان دیگرش احمد و مرتضی را از فروش یک افتخار درک کرده و فهمیده که چقدر زجرآور است.

سیدسوران حسینی مدال طلای خود را نه از سر فقر که به نشانه اعتراض نسبت به شرایط هنرمندان تئاتر خیابانی در سراسر ایران فروخته است و می‌گوید: قبلا پژمان از بروجرد، احمد از تهران و مرتضی از کرمانشاه مدال‌هایشان و مختار از بچه‌های مریوان هم تندیسش را فروخته‌اند.

نگاه ابزاری به تئاتر خیابانی حتی در جشنواره فجر!

«هنرمندان تئاتر خیابانی کرونایی‌ترین شرایط را بین هنرمندان تئاتر دارند و تئاتر خیابانی در ایام کرونا سمبل تنهایی در تئاتر است»؛ حسینی از بی توجهی به تئاتر خیابانی و هنرمندان تئاتر خیابانی انتقاد دارد و معتقد است همیشه و حتی در جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر نیز به تئاتر خیابانی به عنوان یک ابزار نگاه شده است.

وی معتقد است هنرمند گدایی نمی‌کند و اگر هم قوت کمی برای مصرف داشته باشد ولی همیشه شرافت خود را حفظ می‌کند اما مدیران و مسئولان بدانند که شرایط و وضع مالی هنرمندان تئاتر خیابانی در شهرهای مختلف کشور بسیار وخیم است؛ «یکی از بچه‌های تئاتر خیابانی دهلران با من تماس گرفت و فهمیدم که وضع مالی اش بسیار وخیم است، دلم گرفت و فهمیدم که ما بچه‌های تئاتر خیابانی شهرهای مختلف ایران، پشتوانه‌ای نداریم.»

حسینی که نزدیک به ۵۰ دیپلم افتخار از جشنواره‌های تئاتر ایران از جمله تئاتر فجر و همچنین جشنواره‌های بین‌المللی تئاتر دارد معتقد است که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و اداره کل هنرهای نمایشی برنامه‌ریزی درستی برای هنرمندان تئاتر خیابانی نداشته و ندارد.

وی هنرمندان تئاتر خیابانی را قربانیان اصلی شرایط کرونایی تئاتر ایران می‌داند و ادامه این روند را باعث بروز آسیب‌هایی جبران ناپذیر به تئاتر خیابانی می‌داند.

خانه تئاتر، خانه تئاتر تهران است!

سورانی معتقد است خانه تئاتر هم خانه تئاتر تهران است نه خانه تئاتر ایران و در شرایطی که پراید ۹۰ میلیون تومان خرید و فروش می‌شود، از اعضای خانه تئاتر حمایتی یک میلیون تومانی می‌شود یعنی اینکه آن‌ها نیز مظلوم هستند.

این هنرمند مریوانی که دلش از بی‌توجهی متولیان دولتی تئاتر به تئاتر خیابانی و هنرمندان شهرستانی خون است با صراحت می‌گوید که فروش مدال طلایش نشانه اعتراض به نگاه نامناسب به تئاتر خیابانی است؛ تئاتری که سمبل تنهایی در تئاتر ایران است.