برچسب: سهیل ساعی

  • «حرفه‌ای» خودش برای خودش تبلیغ می‌کند/ ماجرای یک گروگان‌گیری

    «حرفه‌ای» خودش برای خودش تبلیغ می‌کند/ ماجرای یک گروگان‌گیری

    وحید منتظری نویسنده و کارگردان نمایش «حرفه ای» که در تالار چهارسو روی صحنه است درباره تمهیداتی که برای تبلیغ نمایش در نظر گرفته‌اند، به تئاتر آنلاین گفت: خوشبختانه استقبال از نمایش رضایت بخش است و از فروش کار نیز راضی هستیم که امیدوارم این روند صعودی ادامه داشته باشد. البته معتقدl این مخاطب است که با خودش مخاطبان دیگر را به سالن تئاتر می‌آورد و بارها دیده‌ام تماشاگران بعد از اجرا به ما می‌گویند که دوستانشان دیدن این کار را به آنها پیشنهاد کرده‌اند. در واقع تبلیغات اصلی در تئاتر خود نمایش است و اصطلاحاً با تبلیغ دهان به دهان تماشاگران بیشتر جذب کار می‌شوند. البته ما از تبلیغات مجازی هم برای معرفی و اطلاع رسانی استفاده کرده‌ایم اما این روزها خبرگزاری‌ها و رسانه‌های رسمی کمتر مورد توجه نسل جدید تئاتربین هستند و بیشتر از طرق دیگر از اجراهای مختلف مطلع می‌شوند.

    این کارگردان درباره انتخاب بازیگران نمایش بیان کرد: با همه بازیگران کار از قبل آشنا بودم یا همکاری داشتم. با برخی از بازیگران مانند امیر نوروزی و فاطیما بهارمست قبلاً کار کرده بودم. می‌توان گفت تقریباً یک گروه هستیم که مدت‌هاست با هم کار می‌کنیم به عنوان نمونه من و امیر نوروزی از سال ۹۱ با هم کار می‌کنیم و بیشتر به عنوان بازیگر همکاری داشتیم. همینطور فاطیما بهارمست که ۶-۷ سال است در کارهای مختلف همکاری داشتیم و بازیگر نمایش قبلی من هم بوده است.

    وی درباره مضمون و داستان نمایش توضیح داد: داستان «حرفه‌ای» درباره سربازی به نام جاستین بومانت است که در زمان آتش‌بس بین کشور خودش و کشور مهاجم، به دلیل بمباران شهر محل سکونتش توسط دشمن همه خانواده‌اش را از دست می‌دهد و شهرش با خاک یکسان می‌شود. از این رو تصمیم می‌گیرد دست به گروگان‌گیری بزند و حالا درخواست‌هایی از سران کشورها دارد و می‌خواهد در مقابل سیاست‌های نادرست و سیستم معیوب کشورها قرار بگیرد.

    منتظری در پایان درباره فرم اجرایی نمایش بیان کرد: نمایش جغرافیای خاصی را معرفی نمی‌کند و اسم کشور خاصی به میان نمی‌آید. البته فرم اجرایی کاملاً رئالیستی و سمبولیک است و نام کاراکترها از میان افراد معروف انتخاب شده است. (جاستین بومانت نام کاراکتر اصلی فیلم «حرفه ای» با بازی ژان پل بلموندو است) معتقدم اگر قرار باشد تنها از یک جغرافیا و مکان خاص در نمایش استفاده شود ناخودآگاه مختصات داستان و حرفی که قرار است بزند، مختص همان کشور خواهد شد اما در غیر این صورت با اثری جهان شمول روبرو هستیم که حرف همه مردم دنیا را بیان می‌کند.

    بازیگران نمایش (به ترتیب حروف الفبا) سعید برجعلی، فاطیما بهارمست، سینا خوانساری عتیق، بنفشه ریاضی، علیرضا زارع پرست، سهیل ساعی، کیوان ساکت اف، نصیر ساکی، آران شالودگی، مجید فرهنگ، مهناز کرباسچیان، مهران میری، امیر نوروزی، پویا نوروزی، امیرحسین هاشمی، امیر هدایت نژاد هستند که تا ۲۲ مرداد ساعت ۲۰:۳۰ در سالن چهارسو روی صحنه خواهد بود.

    منبع

  • «سوم ماه می» به صحنه می‌رود

    «سوم ماه می» به صحنه می‌رود

    نمایش «سوم ماه می» به نویسندگی و کارگردانی سعید حسنلو از بیستم شهریور در تماشاخانه ایرانشهر به صحنه می‌رود.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از مدیر رسانه نمایش، سعید حسنلو پس از سه سال دوری از مدیوم تئاتر، دومین نمایش خود را با عنوان «سوم ماه می» از ۲۰ شهریور در سالن ناظرزاده تماشاخانه‌ ایرانشهر به صحنه می‌برد.

    سعید حسنلو کارگردان و طراح برگزیده جشنواره تئاتر فجر، پیش از این کارگردانی نمایش «پروانه الجزایری» را به عهده داشت که سال ۹۸ روی صحنه رفت.

    فاطیما ‌بهارمست، پاشا رستمی، وحید ‌منتظری، روژین ‌صدرزاده، توحید نوروزی، مجتبی ‌پیرزاده، فرانک ‌کلانتر، سهیل ‌ساعی، مهناز کرباسچیان، امیر ‌نوروزی، الهه ‌افشاری، اشکان ‌دلاوری، مینا ‌زرنانی بازیگران نمایش «سوم ماه می» هستند. این دومین همکاری مجتبی ‌پیرزاده و فرانک ‌کلانتر با سعید حسنلو است. این ۲ بازیگر پیش از این در نمایش «پروانه الجزایری» که سال ۹۸ در تئاتر هامون اجرا شد، با سعید حسنلو همکاری داشته‌اند.

    در خلاصه داستان این نمایش آمده است: دو دوست، دو رفیق و همکار. یکی آمریکایی و دیگری آلمانی … سال ۱۹۳۹ … هیتلر به قدرت می‌رسد و رابطه این ۲ تغییر می کند.

    عوامل نمایش «سوم ماه می» عبارتند از طراح لباس: سمانه ‌احمدی‌مطلق، طراح نور: علی ‌کوزه‌گر، آهنگساز: پویا ‌نوروزی، طراح صحنه: سعید ‌حسنلو، طراح گریم: شقایق ‌برهمتی، طراح تصویر: سعید مومنی، گرافیست: محمدصادق ‌زرجویان، مدیر روابط عمومی و تبلیغات: امیر ‌قالیچی، مدیر رسانه: مریم ‌رودبارانی، تصویر و موشن: حامد ‌رسول‌آبادی، انیمیشن: ملیحه غلامزاده، عکاس: فاطمه راجزی، فیلمبردار: مهدی ‌اسمعیل‌زاده، زهرا ‌مرادی، مشاور هنری: مهدی ‌خان ‌احمدی، دستیار کارگردان و برنامه‌ریز: آزاده بخشی، مدیر صحنه: دانیال ‌یعقوبی، دستیار صحنه: اشکان بداغی، دستیار طراح صحنه: سعید معروف پور، محمدحسین خسروی، افسانه اذان‌گو، مبینا گودرزی، دستیاران طراح نور: امیرحسین ‌سیَر، محمدحسین کوزه گر، علی ‌رضا ‌کوزه ‌گر، دستیار تصویر: مبین ‌جواهری، گروه تهیه و تولید، مشاور تهیه و مدیر تولید: امیرسپهر ‌تقی‌لو، مدیر پروژه: امیر ‌قالیچی.

  • افرای بیضایی به دنبال سالن اجرا/ ایرانشهر دعوتی شده است

    افرای بیضایی به دنبال سالن اجرا/ ایرانشهر دعوتی شده است


    سهیل ساعی بازیگر و کارگردان جوان تئاتر که سال جاری نمایش «افرا» نوشته بهرام بیضایی را در تماشاخانه سنگلج به صحنه برد، قصد اجرای مجدد این اثر نمایشی را دارد.

    سهیل ساعی بازیگر و کارگردان جوان تئاتر درباره اجرای مجدد نمایش «افرا» نوشته بهرام بیضایی که تیر و مرداد در تماشاخانه سنگلج به صحنه رفته بود درباره احتمال اجرای مجدد این اثر نمایشی به تئاتر آنلاین گفت: نمایش «افرا» اثری است که خیلی مایل هستم آن را مجدد روی صحنه ببرم ولی برای اجرای این اثر نیاز به سالن های قاب عکسی است که به غیر از تماشاخانه سنگلج فقط سالن اصلی تئاتر شهر و دکتر ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایرانشهر چنین امکانی را دارد.

    وی تاکید کرد: برای اجرا به تماشاخانه ایرانشهر مراجعه کردم ولی پاسخی که به من داده شد این بود که تماشاخانه ایرانشهر در سال ۹۸ به صورت دعوتی جدول اجراهای خود را تنظیم می کند.

    ساعی درباره اجرای اثری جدید اظهار کرد: ۲ سال است که در حال نگارش نمایشنامه ای هستم که نشأت گرفته از دغدغه ای شخصی است. در حال تکمیل این اثر هستم تا بتوانم آن را تولید و اجرا کنم.

    «افرا» پیش از این با حضور بازیگرانی چون نسرین درخشان زاده، وحید نفر، پانته آ مرزبانیان، عرفان ابراهیمی و فرانک کلانتر روی صحنه رفت. ساعی پیش از این نمایش های «تیغ کهنه»، «بازی استریندبرگ» و «آخرین بازی» را به صحنه برده است.

  • «افرا» چالش طبقه متوسط با اشراف است/ از قیاس نترسیدیم

    «افرا» چالش طبقه متوسط با اشراف است/ از قیاس نترسیدیم

    کارگردان نمایش «افرا» با اشاره به اینکه در اجرا وفادار به متن بهرام بیضایی بوده است، عنوان کرد تلاش کرده در فضاسازی به شکلی متفاوت عمل کند.

    سهیل ساعی کارگردان «افرا» که این روزها در تماشاخانه سنگلج روی صحنه است درباره اجرای این اثر نمایشی به تئاتر آنلاین گفت: «افرا یا روز می گذرد» یکی از متون جذاب و شناخته شده بهرام بیضایی است که خودش نیز آن را به صحنه برده است. این اثر نمایشی به چالش و کشمکش ۲ طبقه اجتماعی اشاره دارد و به تقابل افرا از طبقه متوسط با افرادی از طبقه اشراف می پردازد.

    وی درباره رویکردی که به متن بیضایی داشته است، بیان کرد: در اجرای نمایشنامه کاملا وفادارانه به متن عمل کردیم چون آقای بیضایی در اجازه نامه ای هم که به ما داده بود، تاکید داشت که در اجرا چیزی از متن کم نشود و تغییر در کار به وجود نیاید اما اتفاقی که در اجرای اثر رخ می دهد کاملا متفاوت از اجرایی است که چند سال قبل آقای بیضایی به صحنه برده بود.

    ساعی ادامه داد: ما به این مساله آگاه بودیم که خواه ناخواه اجرای ما با اجرای بیضایی مقایسه خواهد شد اما از قیاس نترسیدیم و تلاش کردیم که حتما این نمایش به اجرا برسد با وجودی که می دانستیم مورد مقایسه قرار خواهیم گرفت و کار ممکن است نواقصی نیز داشته باشد. معتقدم که جای اجرای این نمایشنامه در تئاتر ما خالی بود و خوشحالم که بازخوردهای خوبی نیز از مخاطبان دریافت کرده ایم.

    وی درباره شیوه اجرا و فضاسازی اثر توضیح داد: در فضاسازی نمایش بیشتر به سمت تصویرسازی رفتیم چون این نمایشنامه در واقع یک مونولوگ بلند است و کاراکترها روایت را برای سوم شخص تعریف می کنند که از این منظر ما نمایش را نعل به نعل اجرا کردیم اما از منظر دیداری تلاش کردیم متفاوت عمل کنیم و از نورپردازی، تصویرسازی و طراحی میزانسن متفاوت بهره بردیم.

    این کارگردان تئاتر در پایان صحبت هایش بیان کرد: صحنه نمایش ثابت است و به صورت المانی طراحی شده است. چند قاب پرسپکتیو پشت سر هم قرار دارند که بازیگران از لابه لای آن عبور می کنند و میزانسن نمایش به این شکل طراحی شده است.

    نسرین درخشان‌زاده، پانته‌آ مرزبانیان، فرانک کلانتر، هومن رستگار، مهدی بزرگ‌زاده، وحید نفر، جواد پورزند، مهدیس توکلی، عرفان ابراهیمی، سهیل ساعی، اسحاق میرعزیزی، عطا محبوبی، مهسا احمدپور، نیلوفر محمدی‌بیدمشگی، مهشید زبردست بازیگران نمایش «افرا» هستند که تا پایان مردادماه ماه هر شب ساعت ۲۰:۴۵ در تماشاخانه سنگلج روی صحنه است.

    در خلاصه داستان نمایش آمده است: افرا معلم جوان و موتمن محل است که در پی گذران زندگی خود و خانواد به اجبار پیشنهاد درس دادن به شازده چلمن را می‌پذیرد که در پی آن ماجراهایی به وجود می‌آید …

    کد خبر 4354688
    آروین موذن زاده
  • «افرا» به سنگلج می‌آید/ معلم جوان و شازده چلمن

    «افرا» به سنگلج می‌آید/ معلم جوان و شازده چلمن


    نمایش «افرا» یا «روز می‌گذرد» به نویسندگی بهرام بیضایی و کارگردانی سهیل ساعی به تماشاخانه سنگلج می‌رود.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از مشاور رسانه‌ای گروه، نمایش «افرا» یا «روز می‌گذرد» به نویسندگی بهرام بیضایی و کارگردانی سهیل ساعی از اواخر تیر ماه در تماشاخانه سنگلج روی صحنه‌ خواهد رفت.

    این اثر نمایشی در سال ۱۳۷۶ توسط بهرام بیضایی به نگارش درآمده‌است و نخستین بار به کارگردانی وی در زمستان ۱۳۸۶ در تالار وحدت تهران روی صحنه رفت.

    داستان این نمایش درباره‌ افرا معلم جوان و موتمن محل است که در پی گذران زندگی خود و خانواده به اجبار پیشنهاد درس دادن به شازده چلمن را می پذیرد که در پی آن ماجراهایی به وجود می آید.

    سهیل ساعی بازیگر و کارگردان جوان دارای مدرک کارشناسی ارشد نمایش و ‌مدرک پایان دوره کانون هنری سمندریان در سال ۱۳۸۵ است. او تجربه بازی در نمایش هایی چون «۱۱:۱۱»، «سومین شنبه هفته»، «بی بی بیدل»، «خاطرات هنرپیشه دوم»، «آندورا»، «ننه دلاور»، «در مه بخوان» و کارگردانی آثاری چون «تیغ کنه»، «آرش»، «بازی استریندبرگ»، «آخرین بازی»، «چهار حکایت از چندین حکایت رحمان» و … را در کارنامه خود دارد.

    سعید حسنلو طراح صحنه، آرش عزیزی طراح موسیقی و الهام شعبانی طراح لباس، ساعی را در این پروژه همراهی می‌کنند.

    کد خبر 4335995
    آروین موذن زاده
  • نگاهی به نمایش «آخرین بازی» به کارگردانی سهیل ساعی

    نگاهی به نمایش «آخرین بازی» به کارگردانی سهیل ساعی

    کیارش وفایی: جهان و تمام اتفاقاتش تنها منابعی هستند که تقدیر و سرنوشت هر انسان را نسبت به مسائل دنیوی آنها در هر مرتبه و جایگاهی رقم می‌زنند. جایگاهی که در دو مسیر مخالف از کنار یکدیگر هر روز با سرعتی ناباورانه عبور می‌کنند و مجدد همه چیز از نو شروع می‌شود. شروعی که هرگز پایانی ندارد و نخواهد داشت. این باور مدت بسیاری است که در حیات بشریت وجود دارد.

    باید باور داشت در این کره خاکی که انسان‌ها به عنوان سردمدارانی زندگی می‌کنند که از ذهن آنها فرمول‌ها، دستورالعمل‌ها و دستاوردهایی پدید آمده است که گاهی در جهت انسانیت گام برمی‌دارند، گاهی خلاف آن و حتی گاهی چیزی بینابینی پدید می‌آید. حال از این دیدگاه باید چنین تصور کرد که این موارد بیشتر از آنکه در دنیای موجود در حال رخ دادن باشد، در درون آدم‌ها شکل می‌گیرد. باید قبول داشته باشیم که آدم‌ها موجودات عجیب و غریبی هستند که با تصمیمی مسیر زندگیشان به کلی تغییر می‌کند که آن تغییر می‌تواند باعث آن باشد که نسلی در آینده از آن بهره بگیرند و یا آنکه از داشتن آن در عذاب باشند. در این میان شُهرت و نام‌ آوری نیز از جمله مواردی است که آدمی بسیار شیفته به دست آوردنش است و برای رسیدن به آن از هیچ کوششی دست برنمی‌دارد. البته این باور برای موفقیت و کسب امتیازات درونی و بیرونی موثر و قابل تقدیر است اما اگر این داشته‌ها در اثر رویدادی به فراموشی سپرده شود در آن هنگام آیا از انسانی با چنین داشته‌هایی چیزی باقی می‌ماند؟ قدر مسلم که جواب مشخصی وجود ندارد، اما باید این نکته را بازگو کرد که آن رویداد به طور حتم روح آدمی را از تنش به سرقت خواهد بُرد.

    نمایش «آخرین بازی» از جمله نمایش‌هایی است که در ذات خود از جامعه حرف می‌زند. از جامعه‌ای که عده‌ای خوانده و عده‌ای دیگر از آنها خواهان هستند. جامعه‌ای که در آن برای هنرپیشه‌های سینما، هواخواهان بسیاری وجود دارد که حتی تمام دیالوگ‌های فیلم‌های بازیگران مورد علاقه خود را از حفظ هستند و روزی چندین و چند مرتبه در بین دوستان و سایرین با ژست‌های مختلف آنها اجرا می‌کنند. حال با چنین رویکردی می‌توان به این موضوع اشاره داشت که درباره موضوع شُهرت در بین آدم‌ها، قشر هنرمندان از جمله اقشاری هستند که بنابر ذات هنر بیشتر از هر کسی می‌خواهند که در میان مردم شناخته و دیده شوند. بنابراین ضرورت حضور شخصیت اصلی در این نمایش نیز از چنین قاعده در زمانی پیروی کرده و با توانایی خود به سوپراستاری تبدیل شده است که دغدغه رسیدن به هالیوود را دارد. این نگرش خود به عنوان قوه محرک در ساختار نمایشنامه عمل می‌کند و شخصیت‌های این اثر را به کنش و واکنش‌ ترغیب خواهد کرد. البته باید اذعان داشت که این نمایش در ازای قصه قابل توجه‌ای که در خود دارد بسیار به روایت نیز اهمیت داده است. زیرا در این نمایش زندگی شخصیتی به نام «شروین» که از بازیگران به نام دوران قبل از انقلاب بوده است که به آمریکا مهاجرت کرده است تا بتواند با بازیگران هالیوود در فیلمی همبازی شود در دیدگاه مخاطب نقش می‌بندد. حال اهمیت روایت در اینجا مشخص می‌شود که زندگی این بازیگر دارای لایه‌های زیرینی است که یکی از آنها مبتلا شدن او به بیماری مالیخولیا است. بیماری مزمنی که شخصیت شروین را تا حد قابل توجه‌ای از قالب واقعیت بیرون رانده و او را موجودی پروانه‌ای و خیال انگیز نشان می‌دهد که این پروانه‌ای بودن با پیام‌هایی که از پیغامگیر تلفن خانه او پخش می‌شود او را آدمی بدهکار و بی پول معرفی می‌کند و خلاف آنچه او از خود شناخته است نشان می‌دهد.

    حال باید متذکر شد که طراحی شخصیت در این نمایشنامه با ظرافت خاصی صورت گرفته است زیرا که لایه‌های باریکی برای این شخصیت روی هم چیده شده است که در اثر اشتباهی کوچک از بین می‌رود و روند باورپذیری این شخصیت برای مخاطب ناقص خواهد شد. در واقع باید گفت این نمایش در راستای مسیر کلی خود سه عنوان مهم اعم از روایت، شخصیت پردازی و نوستالژی را در کنار هم به طرز هوشمندانه‌ای جلو می‌برد تا مخاطب هم‌زمان حس همذات پنداری با نوستالژی، همراه شدن با شخصیت و البته باورپذیری نوع روایت را در خود به وجود آورده است. البته ناگفته نماند که بیماری مالیخولیا که برای شخصیت شروین در نظر گرفته شده به نوع رفتار مخاطب بسیار یاری رسانده است. اما در میان شخصیتی به عنوان مکمل و راوی دیگر این روایت به نام «حیدر» از همان هواخواهان دیالوگ حفظ شده شخصیت «شروین» وارد زندگی او می‌شود و از دیدگاه دیگری زندگی بازیگر مورد علاقه‌اش را بازگو می‌کند. آنها حتی در مواقعی به بازسازی صحنه‌ای از فیلم‌هایی که «شروین» در آنها بازی کرده است می‌پردازند تا خاطرات برایشان زنده باقی بماند. البته این نکته و تمهید «بازی در بازی» در متن و این نمایش که از جهان بازیگری و پیرامون آن می‌گوید بسیار موثر واقع شد، زیرا دلایل روشنی برای بر باد رفتن آروزها، ابتلا به مالیخولیا، نشان دادن وجهه درونی و واقعی زندگی «شروین» از طریق «حیدر» که در نیمه اول یک هواخواه برای «شروین» و از نیمه دوم نمایش به عنوان یک کاتالیزور عمل کرده قابل توجه است. متن روایت این نمایش به نوعی از ترس می‌گوید، از انزوایی که بی آنکه رحمی در خود داشته باشد آدمی را چون «شروین» در یاد و ذهن هوادارنش پاک و گم می‌کند و او برای جلوگیری از این اتفاق با پیرامون خود در جنگ است.

    حال از دیگر نکات مهم این نمایش باید به دیدگاه اجرایی کارگردان اشاره داشت که در راستای بازی‌های قابل قبول که ریتم نمایش را در دست دارد می‌توان به شیوه رئالیستی اثر پرداخت. تمهیدی که در طراحی صحنه نیز کاربردی منطقی و البته قابل دفاع داشته است که پرداخت به نمادگرایی از دیگر نکات این نمایش به حساب می‌آید. حال اگر بخواهیم از جنبه دیگر به کارگردانی اثر توجه نشان دهیم باید به ریتم منظم و میزانسن‎‌های حساب شده اشاره داشت که فضا را برای مخاطب مونوتون نمی‌کند و حتی اجازه می‌دهد تا مخاطب با موسیقی نوستالژی که برایش پخش می‌شود دیالوگ‌ها را بشنود و با روایت جلو برود. لذا باید این تمهید کارگردانی را از جهتی متوجه این موضوع بدانیم که کارگردان اثر به عنوان بازیگر اصلی در این نمایش حضور داشته است و به طور محسوسی هدایت این نمایش از نزدیک در اختیار او بوده است و دیگر هیچ.

  • «آخرین بازی» ادای دین به هنرمندان فراموش شده است

    «آخرین بازی» ادای دین به هنرمندان فراموش شده است

    بازیگر و کارگردان نمایش «آخرین بازی» عنوان کرد این اثر نمایشی وصف حال هنرمندانی است که نمی توانند هنرشان را به مخاطب شان عرضه کنند.

    به گزارش تئاتر آنلاین، سهیل ساعی کارگردان نمایش «آخرین بازی» که این روزها در تماشاخانه انتظامی خانه هنرمندان روی صحنه است با اشاره به بازخوردهای خوبی که از سوی مخاطبان دریافت کرده است به مهر گفت: نمایش «آخرین بازی» نوشته زنده یاد محمود استادمحمد است و روایت زندگی یک سوپر استار قبل از انقلاب را روایت می کند.

    وی درباره داستان نمایش توضیح داد: این نمایش داستان یک بازیگر شناخته شده قبل از انقلاب است که در آمریکا زندگی می کند. او بعد از ۱۷ سال به تصور اینکه وارد هالیوود شود از ایران مهاجرت کرده است اما به جای موفقیت در اوج بی پولی در یک مالیخولیا زندگی می کند و مدام زندگی و بازی های گذشته را جلوی چشمش بازخوانی می‌کند تا اینکه یکی از طرفداران اش وارد خانه می شود و ماجراهایی رقم می خورد.

    ساعی درباره تغییراتی که اجرا نسبت به متن کرده است، بیان کرد: اجرا تغییر زیادی نسبت به نمایشنامه نداشته است اما در نمایش برای ارتباط بیشتر مخاطب با حال و هوای اثر و فضای ذهنی شروین کاراکتر اصلی نمایش، آنونس های فیلم های قبل از انقلاب پخش می شود و همچنین فیلمی با فرمت فیلم های قدیمی سینمایی با بازی شروین نیز ساخته شده است که در اجرا به نمایش گذاشته می شود.

    وی یادآور شد: شخصیت شروین در این نمایش نماینده همه هنرمندانی است که به هر دلیلی نمی توانند هنرشان را ارایه دهند. هنرمندی که نتواند هنرش را به مخاطبان عرضه کند، مرگ اش فرا می رسد. شروین می تواند نماینده هنرمندانی باشد که مهاجرت هم نکرده اند اما در همین ایران فراموش شده اند و یا امکان فعالیت ندارند بنابراین شخصیت اصلی نمایش «آخرین بازی» کلاژی از هنرمندانی است که به هر دلیلی فعالیت نمی کنند و ادای دینی به این افراد به حساب می آید.

    این بازیگر و کارگردان جوان تئاتر درباره صحنه پردازی و فضاسازی اثر بیان کرد: تلاش کردم در صحنه پردازی خودم را محدود به شرایط سالن و اجرای همزمان چند اثر نمایشی در تماشاخانه انتظامی نکنم. در صحنه پردازی و نورپردازی نمایش از رئالیسم فاصله گرفتیم و از نشانه ها و المان ها بهره بردیم اما بازی ها به شکل رئالیستی انجام می شود. در ساخت موسیقی نیز از تم موسیقی های قدیمی و فیلم های قبل از انقلاب استفاده شده است.

    وی در پایان صحبت هایش درباره کارگردانی و بازی در این نمایش به شکل همزمان توضیح داد: من در درجه اول خودم را بازیگر می دانم اما بازیگری و کارگردانی همزمان این نمایش به دلیل اشرافی بود که روی متن و کارگردانی داشتم به همین جهت می دانستم که از عهده کار بر می آیم. همچنین معتقدم وقتی یک کارگردان متنی را از یک نویسنده دیگر به صحنه می برد در اجرا حداقل ۲۰ درصد از متن طبق سلیقه و خواست کارگردان تغییر می کند و یک بازیگر هم ۲۰ درصد دیگر از متن را از آن خود می کند پس بازیگری و کارگردانی همزمان در یک نمایش باعث می شود دیدگاه ها به یکدیگر نزدیک تر شود و قدرت انتقال بیشتری وجود داشته باشد.

    نمایش «آخرین بازی» به کارگردانی سهیل ساعی تا ۲۸ آذر در سالن انتظامی خانه هنرمندان ایران روی صحنه می رود.

    آهنگسازی این نمایش به عهده آرش عزیزی، طراحی گریم به عهده تینا بخشی، طراحی لباس به عهده سمانه احمدی مطلق و طراحی پوستر این نمایش را محمد مساوات انجام داده است.

    بهناز جعفری، میکائیل شهرستانی، میرنادر مظلومی و سیامک صفری به عنوان صداپیشه با نمایش «آخرین بازی» همکاری کرده اند.

    «آخرین بازی» با بازی هومن رستگار، محمد حسین اثنی عشری و سهیل ساعی هر روز به غیر از شنبه ها ساعت ۱۸ به صحنه می رود.

  • «آخرین بازی» نمایش داده می شود

    «آخرین بازی» نمایش داده می شود

    نمایش «آخرین بازی» به کارگردانی سهیل ساعی ساعت ۱۸ در سالن انتظامی خانه هنرمندان ایران روی صحنه می رود.

    به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش «آخرین بازی» به کارگردانی سهیل ساعی به تازگی اجرای عمومی خود را در سالن انتظامی خانه هنرمندان ایران آغاز کرده است. این نمایش داستان زندگی سوپر استاری است که در انزوای خود دوران اوجش رابا بیماری مالیخولیا برای خود رقم می زند.

    آهنگسازی این نمایش به عهده آرش عزیزی، طراحی گریم به عهده تینا بخشی، طراحی لباس به عهده سمانه احمدی مطلق و طراحی پوستر این نمایش را محمد مساوات عهده دار است.

    بهناز جعفری، میکائیل شهرستانی و سیامک صفری به عنوان صداپیشه با نمایش «آخرین بازی» همکاری کرده اند.

    «آخرین بازی» با بازی هومن رستگار، محمد حسین اثنی عشری و سهیل ساعی هر روز به غیر از شنبه ها ساعت ۱۸ به صحنه می رود. این نمایش تا ۲۸ آذر روی صحنه خواهد بود.