برچسب: سردرگمی مدیریتی و تئاتر کرونایی

ابراهیم گله دارزاده مدیر مجموعه تئاتر شهر درباره وضعیت این مجموعه تئاتری در پی تعطیلی‌های پیش آمده کرونایی، به تئاتر آنلاین گفت: ما برنامه اجراهای مجموعه «تئاتر شهر» را طبق جدولی که توسط آقای سعید اسدی مدیر پیشین مجموعه از سال گذشته و پیش از شیوع ویروس کرونا تهیه شده بود ادامه داده‌ایم اما با توجه به محدودیت‌های کرونایی ایجاد شده، تمام برنامه‌ریزی‌های انجام شده، متوقف شده است.

وی یادآور شد: در شرایط فعلی باید به سرنوشت گروه‌ها توجه کنیم، بنابراین طبق جدولی که تعیین شده حرکت می‌کنیم چون معتقدم وقتی گفتگویی صورت گرفته و معاهده‌ای شکل گرفته است، نباید نادیده گرفته شود. البته تفاوت برنامه‌ریزی ما اینگونه است که بخش عمده‌ای از جدول اجرایی تنظیم‌شده مبتنی بر اجرای ۲ نمایش در یک سالن است که به دلیل شرایط کرونایی و رعایت پروتکل‌های بهداشتی باید در هر سالن یک نمایش اجرا می‌شود.

گله‌دارزاده متذکر شد: اگر تعطیلی‌های کرونایی اخیر صورت نمی‌گرفت به صورت منظم گروه‌ها به اجرای آثارشان در مجموعه تئاتر شهر می‌پرداختند.

مدیر مجموعه تئاتر شهر درباره تعطیلی سالن‌ها و فعالیت‌های تئاتری بر اساس محدودیت‌های تعیین شده کرونایی، تأکید کرد: معتقدم تهدید تئاتر کمتر از صنوف دیگر است زیرا سالن‌های تئاتر با سقف بلند و تهویه مناسب و رعایت کامل پروتکل‌های بهداشتی میزبان هنرمندان و مخاطبان تئاتر می‌شوند. تمامی سالن‌ها ضدعفونی می‌شوند و تمامی نکات بهداشتی در آن‌ها مدنظر قرار می‌گیرند. ضمن اینکه ساعت اجرای تئاتر بعد از محدوده زمانی طرح ترافیک است و بسیاری از هنرمندان و مخاطبان با وسایل نقلیه شخصی خود تردد می‌کنند و از وسایل نقلیه عمومی استفاده نمی‌کنند.

وی تصریح کرد: واقعیت این است که ریسک حضور در تئاتر بالا نبود ولی چون اساس تئاتر در شرایط عادی بر اجتماع مخاطب است، این ذهنیت در مسئولان ایجاد شده که در تئاتر تجمع شکل می‌گیرد. اگر کارشناسان مربوطه از اجراهای تئاتری در شرایط اخیر بازدید می‌کردند تصمیمات بهتری در خصوص محدودیت‌های تئاتر اتخاد می‌شد.

این هنرمند و مدیر تئاتری با بیان اینکه در شرایط کرونایی کمتر به معیشت هنرمندان تئاتر توجه شده، یادآور شد: ما علاوه‌بر سلامت جسمانی باید به سلامت روان جامعه هم توجه ویژه می‌کردیم. تئاتر در سلامت روان جامعه بسیار تأثیرگذار است و بی توجهی به بخش سلامت روانی جامعه مخاطب تئاتر و خانواده‌هایی که بخشی از خستگی‌ها و اضطراب‌های خود را با مراجعه به تئاتر حل می‌کنند، درست نیست و می‌تواند بحران ساز باشد.

گله دارزاده در ادامه سخنان خود تأکید کرد: اگر اجراهای تئاتری از نزدیک دیده می‌شد و تصمیم‌گیرندگان تعیین محدودیت‌های کرونایی با نگاهی کارشناسانه وضعیت سالن‌ها و فعالیت‌های تئاتری را می‌دیدند، قطعاً تصمیم‌گیری به درستی شکل می‌گرفت.

مدیر مجموعه تئاتر شهر در پایان سخنان خود درباره اینکه با توجه به تعطیلی‌های کرونایی وضعیت جدول اجراهای این مجموعه در سال ۱۴۰۰ چگونه خواهد بود، گفت: ما الان با انباشت نمایش مواجه هستیم. آقای اسدی برای اجراهای سال ۹۹ برنامه‌ریزی کرده بود که این برنامه مدام به دلیل تعطیلی‌های کرونایی عقب افتاد. هر چقدر تعطیلی ادامه پیدا کند برنامه‌ریزی انجام شده برای سال ۹۹ به جدول اجراهای ۱۴۰۰ وارد می‌شود.

به گزارش تئاتر آنلاین، مرتضی اسماعیل کاشی بازیگر تئاتر و سینما و کارگردان و مدرس تئاتر در یادداشتی از وضعیت این روزها تئاتر و سردرگمی‌هایی که اهالی این عرصه به دلیل تعطیلی‌های پی در پی و مشخص نشدن وضعیت تئاتر در بحران کرونا با آن روبرو هستند، گلایه کرد.

در یادداشت اسماعیل کاشی آمده است:

«بر کدام جنازه زار می‌زند این ساز؟!

وقتی شناسنامه حرفه‌ای ما از نشانِ پدر و مادر خالی است، ادعای ارث و میراث بیهوده است.

خبرِ امروز: تئاتر یک هفته دیگر تعطیل شد! و روزهاست که این خبر تکرار می‌شود. اما کدام تئاتر؟! بر کدام جنازه زار می‌زند این ساز؟! بر کدام مُرده پنهان …؟! از چه حرف می‌زنیم؟!

به گواهِ زمان، سال‌هاست که این حرفه در خطر است. تئاتر در سیاست‌های کلان، چه وقت در اولویت بوده است؟! ما سال‌هاست که در شیبِ تندی پیش می‌رویم، فقط این روزها دورنمای این حرفه هراس‌انگیزتر شده، گویی بر لبه پرتگاهیم...

خبر تعطیلی یک سالن خصوصی دیگر را می‌خوانیم. خبر پشتِ خبر … از همان اول، سالن‌های خصوصی چنگ زدن به ریسمانی نازک بوده، وقتی حمایت دولتی در میان نیست. ما نشسته‌ایم در محفلی کوچک که خودمان عهده دار امورِ خودمان شده‌ایم، از تولید تا اجرا…

هنرمند باید بی‌دغدغه خلق کند، بنویسد، تمرین کند، چون کارش همین است… اما دغدغه این روزها خودِ کاری است که هیچ‌گاه در حاشیه امنیت نبوده و نیست؟! ما چه کنیم که در این مختصات جغرافیایی و این برهه از تاریخ هستیم؟! اینجا خودمان چراغ این خانه را روشن نگه داشته بودیم و حالا، در مقطعی نامعلوم، در تاریکی به سر می‌بریم.

نمایش‌های بر صحنه متوقف شدند. هنوز و همچنان قرار است حمایتی صورت گیرد اما از کجا طلب می‌کنیم؟! آیا ما تا به امروز با قانون تدوین شده‌ای درباره گروه‌های تئاتری روبرو بوده‌ایم؟!

اساسنامه‌ای تعریف شده؟! ریشه‌ها را جستجو کنیم. ما در این وضعیت گنگ و مبهم سال‌هاست که سر کرده‌ایم. چرا؟! جنونِ محض! جنونِ تئاتر! جنونِ خلق! تاوان این جنون، پیش رفتن در هاله ابهامی از آینده بود … و امروز، همان آینده است که چون دلقکی سرخوش می‌رقصد و خنده‌هایش، رعب‌آور است و ما را باز هم به رقص فرا می‌خواند!

این جان و روان یک هنرمند است که این روزها درگیرتر از همیشه است. از معیشت و مشکلات اقتصادی که گریبانِ تمام اقشار جامعه را گرفته تا روحی که سرگردان است در سرزمینِ اشباح! اشباحِ کاراکترهای از گذشته و صداهایی وهم آلود که از سالن‌هایی خالی به گوش می‌رسد.

بی‌حضور از تماشاگر به ظاهر محبوس، که این روزها سرگردان‌تر از همیشه و در ازدحامِ ویروسِ کووید نوزده در همه جا به سر می‌برد جز سالن‌های تئاتر… این سالن‌های خالی ما را به نظاره نشسته‌اند، در روزگاری که هنرمند در این سرزمین و در تلاقی با معضلی جهانی، تنهاتر از همیشه بود.»

عنوان یادداشت، شعری از احمد شاملو و عکس کنار خبر از مجتبی رهامیان است.

تئاتر آنلاین- گروه هنر-فریبرز دارایی؛ «امروز جامعه با توجه به این انزوا و ایزولاسیون و فاصله‌گذاری، مواجه است و اصحاب هنر در لطافت این شرایط زمخت می‌توانند کمک زیادی انجام دهند. زبان هنر می‌تواند زمختی‌ها را به نرمی بدل کند. صدا و سیمای ما گرچه تلاش می‌کند، اما کسری‌هایی چه در متریال و چه در محتوا دارد. این بحث‌هایی است که تقاضا می‌کنم اصحاب هنر به صحنه بیایند.»؛ اینها بخشی از سخنان سعید نمکی وزیر بهداشت دولت دوازدهم است که در نشست جمعی از هنرمندان، جانبازان و ایثارگران به مناسبت حماسه ۹ آبان، به زبان آورد.

در نشست مذکور وزیر بهداشت در حالی از هنرمندان درخواست می‌کند برای روحیه بخشی به مردم به صحنه بیایند که شرایط به واسطه محدودیت و تعطیلی فعالیت‌های هنری به ویژه تئاتر باعث پایین آمده روحیه هنرمندان این عرصه شده است.

هنرمندان تئاتر بعد از تعطیلی چندماهه کرونایی ابتدای سال جاری، با رعایت تمام پروتکل‌های بهداشتی فعالیت خود را از سر گرفتند؛ فعالیتی که با وجود بالا بودن هزینه‌های تولید یک اثر نمایشی در راستای هدف و نقشی که خانواده تئاتر برای خود در جامعه تعریف کرده‌اند انجام شد.

وزیر بهداشت از هنرمندان درخواست می‌کند به صحنه بیایند بدون توجه به اینکه هنرمندان تئاتر ماه‌ها بود که به صحنه آمده بودند و مخاطبان و علاقه مندانی که از طریق تئاتر روح و روان خود را التیام می‌بخشند نیز در سالن‌ها به تماشای آثار می‌نشستند از بدو بازگشایی سالن‌های تئاتر، تمامی مجموعه‌ها تمامی نکات بهداشتی اعم از ضدعفونی و اختصاص ظرفیت محدود صندلی برای اجراها را لحاظ کردند؛ تمامی مخاطبان با حفظ پروتکل‌های بهداشتی در سالن‌ها حضور پیدا کرده و به تماشای آثار نشستند، گروه‌های تئاتری نیز با وجود شرایط سختی که پیش روی اجراهایشان بود با توجه به پروتکل‌ها آثار خود را روی صحنه بردند.

وزیر بهداشت از هنرمندان درخواست می‌کند به صحنه بیایند بدون توجه به اینکه هنرمندان تئاتر ماه‌ها بود که به صحنه آمده بودند و مخاطبان و علاقه مندانی که از طریق تئاتر روح و روان خود را التیام می‌بخشند نیز در سالن‌ها به تماشای آثار می‌نشستند.

در طی چند ماه فعالیت‌های تئاتری هیچ خطری هنرمندان و مخاطبان تئاتر را تهدید نکرد اما هیچکدام از مسئولان تصمیم گیرنده از جمله افراد حاضر در وزارت بهداشت و ستاد ملی مبارزه با کرونا این مهم را ندیدند و تنها کاری که کردند نادیده گرفتن تئاتر بوده و همچنان هم هست.

این واقعیت را نمی‌توانیم کتمان کنیم که مشکل اساسی جامعه ما در شرایط کرونایی نبود فرهنگ‌سازی مناسب برای اقشار مختلف است؛ اگر مردم به مسافرت می‌روند، اگر از ماسک استفاده نمی‌کنند و بسیاری اگرهای دیگر به این دلیل است که بهای لازم را برای فرهنگ‌سازی قائل نبودیم و مدیران، مسئولان و تصمیم گیرندگان هم هیچگاه در سیاستگذاری‌های خود به فرهنگ‌سازی و هنر به عنوان یکی از مهمترین راهکارها برای این امر توجه نکردند و همواره آن را نادیده گرفتند.

در شرایطی که همه به دنبال راهکاری برای فعالیت کردن در شرایط کرونایی هستند، تئاتری‌ها راهکار درست را پیش گرفتند که می‌توانست از سوی وزیر بهداشت و تصمیم گیرندگان در خصوص اعمال محدودیت‌ها مورد توجه قرار گیرد ولی نتیجه تعطیل شدن تئاتر شد. حتی برخی از هنرمندان تئاتر فعالیت خود را به بیرون از سالن‌های معمول بردند تا اطمینان خاطر مخاطبان و مراجعه‌کنندگان را بیشتر کنند.

رستوران‌ها باز هستند و مردم همچون شرایط عادی در آن‌ها حضور پیدا می‌کنند، تمامی مراکز خرید و فروش باز هستند و مردم در آنها رفت و آمد می‌کنند، دستفروش ها در میادین و خیابان‌های مختلف مشغول به کارند و باعث تجمع می‌شوند؛ درست است که همه مشاغل دغدغه دارند و باید امرار معاش کنند اما مگر تئاتری‌ها از فضا به زمین آمده‌اند و شرایط مختلف برای آنها صدق نمی‌کند؟

رستوران‌ها باز هستند و مردم همچون شرایط عادی در آن‌ها حضور پیدا می‌کنند، تمامی مراکز خرید و فروش باز هستند و مردم در آنها رفت و آمد می‌کنند، دستفروش‌ها در میادین و خیابان‌های مختلف مشغول به کارند و باعث تجمع می‌شوند؛ درست است که همه مشاغل دغدغه دارند و باید امرار معاش کنند اما مگر تئاتری‌ها از فضا به زمین آمده‌اند و شرایط مختلف برای آنها صدق نمی‌کند؟ حتی به لحاظ فرهنگی اعتراض هنرمندان تئاتر نسبت به شرایط خود با اعتراضی که مشاغل دیگر می‌توانند داشته باشند متفاوت است و تنها اعتراض این قشر هنرمند به مصاحبه و ابراز گلایه‌های خود در فضای مجازی و گفتگوهای رسانه‌ای ختم می‌شود که همین امر باعث شده تا مسئولان گمان کنند که هنرمندان تئاتر فقط غُر می‌زنند و گلایه می‌کنند.

وزیر بهداشت در نشست ۹ آبان در بخشی از سخنان خود تأکید کرد: همیشه هم گفتم که من وزیر بهداشت مردم این سرزمینم. من وزیر بهداشت همه آدم‌های راست، چپ، شیعه و سنی، کلیمی و بی دین و حتی زندانی محکوم به اعدام هستم. خودم را متعهد به پاسداری از سلامت همه مردم این سرزمین می‌دانم.

وقتی آقای نمکی در حالی چنین سخنی را به زبان می‌آورد که نسبت به دستاوردهای هنرمندان تئاتر در شرایط کرونایی بی تفاوت است؛ دستاوردهایی فرهنگی برای ادامه فعالیت‌های تئاتری و روحیه بخشی به مردم بدون به خطر انداختن سلامت و جان آنها؛ اتفاقی که به طور حتم در رستوران‌ها، مراکز خرید، مهمانی‌ها، مسافرت‌ها و غیره تا حد بالایی رخ می‌دهد.

گویا گمان وزیر بهداشت و بسیاری از مسئولان این است که تئاتر محلی برای «تجمع» است ولی هیچکدام از نزدیک و در ایام کرونایی به سالن‌های تئاتر نیامدند تا از نزدیک ببینند که این جمع به شکل و رفتاری پروتکل‌های بهداشتی را رعایت و فعالیت خود را به بهترین شکل ممکن انجام می‌دهد. مدیران و مسئولان تنها کاری که کردند تعطیل کردن این فعالیت بود گویی که پرخطرترین فعالیت جمعی در جامعه است.

آقای وزیر بهداشت شما هنرمندان تئاتر و فعالیت آنها را نادیده گرفتید؛ گروهی که در راه فرهنگ‌سازی و التیام روحیه و روان مخاطبان خود بسیار تأثیرگذار بود. شما تنها صورت مسأله را پاک کردید در حالی که می‌توانستند از این الگوی درست فرهنگی بهترین بهره را ببرید. حال چگونه از هنرمندان که البته در کلام شما فقط هنرمندان عرصه سینما مدنظر بودند و هنرمندان تئاتر جایگاهی نداشتند، به صحنه بیایند و در روحیه بخشی و التیام روان جامعه به ایفای نقش بپردازند؟

شاید واقعاً تئاتر و هنرمندان تئاتر در تعریف شما از هنر جایگاهی ندارند که اگر داشتند بهترین استفاده را از آنها برای فرهنگ‌سازی مناسب در راستای فعالیت با حفظ و رعایت کامل پروتکل‌های بهداشتی بهره می‌بردید.

حال هنرمندان تئاتر در بدترین شرایط روحی و معیشتی به سر می‌برند زیرا کارآمدی آنها نادیده گرفته شده و مدیران و مسئولان تصمیم گیرنده به تنها بخشی که فکر نمی‌کنند و اهمیت نمی‌دهند تئاتر است. سالن‌های تئاتر در حال تعطیل شدن هستند و این اتفاقات همچون آمار فوتی‌های کرونا که برای مردم عادی شده، برای مسئولان عادی شده است.

پریسا مقتدی مدیر تماشاخانه سنگلج درباره آسیبی که تعطیلی مقطعی فعالیت‌های تئاتری به گروه‌ها و سالن‌های نمایشی وارد می‌کند به تئاتر آنلاین گفت: جدا از مخالفتم با تعطیلات مقطعی که این روزها در جریان است، معتقدم مساله این روزهای تئاتر فراتر از تعطیلی دو هفته یا چند ماه است و با توجه به این شرایط تعطیلی تصمیم مناسبی نیست به خصوص که شاهد هستیم رعایت دستورالعمل‌های بهداشتی در سالن‌های تئاتری و مراقبت از مخاطبان و گروه‌های نمایشی در این دوران کنترل شده و مطابق با پروتکل‌های جهانی در حال انجام است. مهم این است که ما با اطلاعات جهانی که درباره چگونگی مراقبت‌های بهداشتی کسب کرده‌ایم، پروتکل‌ها را به درستی رعایت می‌کنیم.

وی ادامه داد: از طرف دیگر معتقدم مساله معیشت مردم در کنار حفظ سلامتشان اهمیت زیادی دارد و حتی معیشت آسیب‌دیده می‌تواند سلامت فرد را هم به خطر بیندازد. هنر تئاتر که جزو هنرهای جمعی و گروهی محسوب می‌شود با وضعیت در حال آسیب دیدن است. تا امروز نزدیک به ٩ ماه است که با بحران کرونا روبرو هستیم که در این مدت ۴ ماهِ آنکه کلاً تئاتر تعطیل بود و در ۴ ماه بعدی هم تا گروه‌ها و سالن‌های نمایشی خودشان را با شرایط وفق دهند و سرپا شوند و بخواهند کاری را برای اجرا آماده کرده و شروع به تبلیغات و اطلاع‌رسانی کنند، با تعطیلات مقطعی روبرو شدیم. از این رو تعطیلی وضعیت کرونا به شکلی است که می‌دانیم قرار نیست تا دو سه ماه آینده ریشه کن شود پس با این وضعیت مگر می‌شود تئاتر را تعطیل کرد.

مقتدی یادآور شد: وضعیت یک اثر نمایشی اینگونه است که از سه ماه قبل از اجرا مراحل تمرین و آماده سازی آن آغاز می‌شود و حداقل از دو هفته پیش از شروع اجرا نیز نیاز به اطلاع رسانی و تبلیغات دارد تا مخاطبان از زمان و چگونگی اجرای یک اثر نمایشی آگاه شوند. بنابراین این تعطیلات ضربه جبران‌ناپذیری به پروسه طولانی تولید تئاتر وارد کرده است، پس تعطیلی چاره کار نیست. به علاوه اینکه در کنار تعطیلی فعالیت‌های تئاتری شاهد هستیم مشاغل دیگری که پرخطرتر و غیرقابل کنترل‌تر از تئاتر هستند، به فعالیتشان ادامه می‌دهند و اگر قرار باشد چرخه بیماری ادامه داشته باشد با این وضعیت همچنان در جریان است چون فعالیت‌ها و مشاغل دیگر کنترل نمی‌شوند.

وی درباره لزوم آگاهی رسانی بیشتر به مخاطبان درباره چگونگی رعایت موارد بهداشتی عنوان کرد: شاید قبل از اینکه برخی از مشاغل را تعطیل کنیم باید آگاهی مردم را نسبت به رعایت دستورالعمل‌های بهداشتی بیشتر از چیزی که هست، کنیم و در مرحله بعد موانع قانونی و جریمه برای افرادی که این موارد را رعایت نمی‌کنند، بگذاریم. حتی معتقدم می‌توان اتاق فکرهایی تشکیل داد تا چگونگی برخورد با متخلفان در آن بررسی و همچنین از تجربیات کشورهای دیگر در کنترل بیماری نیز استفاده شود. البته معتقدم در زمینه رعایت اصولی دستورالعمل‌های بهداشتی و کنترل شیوع بیماری در تئاتر ما به درجه‌ای رسیده‌ایم که کشورهای دیگر می‌توانند به ما استناد کرده و از تجربیاتمان استفاده کنند.

این بازیگر تئاتر متذکر شد: نهایتاً من فراتر از تعطیلی مقطعی تئاتر کلاً با تعطیل شدن آن مخالف هستم چون این راهکار، راهکاری غیر معقول، غیر منطقی و آسیب زا است و معتقدم با فرهنگسازی و موظف کردن مردم به رعایت درست پروتکل‌های بهداشتی باید به زندگی ادامه دهیم. هرچند با از سرگیری فعالیت‌های تئاتری با روزهای قبل از این بحران فاصله زیادی خواهیم داشت اما باز هم این اقدام برای بهبود وضعیت اقتصادی هنرمندان بهتر از هیچ است.

مقتدی در پایان درباره پیشنهادی که برای برون رفت از این مسئله وجود دارد، بیان کرد: این روزها مخالفت هنرمندان با تعطیلی تئاتر، رسانه‌ای شده است و مدیرکل هنرهای نمایشی هم با این قضیه مخالف است از این رو معتقدم شاید بهتر باشد مدیرعامل خانه تئاتر به عنوان نماینده صنوف و مدیرکل هنرهای نمایشی به عنوان نماینده بخش دولتی به همراه وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی جلسه‌ای با اعضای ستاد مقابله با بیماری کرونا داشته باشند و حتی اگر لازم بود بازرس‌هایی از طرف ستاد در سالن‌های نمایشی حضور یابند و شرایط را تحت نظر داشته باشند تا تصمیم‌گیری مناسبی در این شرایط برای فعالیت جامعه تئاتر صورت گیرد.

به گزارش تئاتر آنلاین، صدرا صباحی نویسنده و کارگردان تئاتر که اجرای نمایش «اسطرلاب ۱/۱» وی در تئاتر مستقل تهران به دلیل تعطیلات کرونایی و مشخص نبودن برنامه‌ای از پیش اعلام‌شده برای از سرگیری فعالیت‌های هنری، سه هفته است متوقف شده، در یادداشتی از خطر مهاجرت هنرمندان و تنگنایی که در این چند ماه با آن روبرو شده‌اند، گفت.

در یادداشت صباحی آمده است:

متاسفانه اگر با همین وضع پیش برویم خوشبینانه‌ترین اتفاق پیش رو، مهاجرت هنرمندان به اقصی نقاط جهان خواهد بود. با وضعیت پیش رو سال ۱۴۰۰ موج مهاجرت هنرمندان هنرهای نمایشی به هزار دلیل واضح رخ خواهد داد. معاندت پیش گرفته شده با هنر و علی‌الخصوص تئاتر حتی اگر در ابتدای امر (که هیچ هم بعید نیست) به نفع طرف قوی‌تر تمام شود، در ادامه ماجرا از هزار سمت و وَجه چرکش بیرون می‌زند و به طور قطع ضررش هزاران بار بیشتر از منفعتش است.

مهاجرت هنرمند ضرری برای شخص او ندارد، بلکه لطمه به بدنه تئاتر ایران وارد می‌کند و حوزه تئاتر با این اتفاق به تباهی کامل و مطلق نزدیک خواهد شد که کمترین تبعات آن نابودی هزار و یک صنف وابسته به تئاتر و سینما و تضعیف دوهزار و دو صنف شناور این عرصه است.

وقتی یک جوان یا نوجوان به سمت این حرفه می‌رود شاید رایحه قرمه‌سبزی تمام جمجمه‌اش را پر کرده باشد، ولی وقتی با آگاهی از تمام احتمالات، خطر راه را با عشق و علاقه انتخاب می‌کند و سال‌ها جان می‌کند و پوست می‌اندازد در این راه، مثل هر زحمت‌کش دیگری در سرتاسر جهان حق مسلم اوست که سَر، بالا بگیرد و بگوید شغلش تئاتر است با شرایطی که به وجود آورده‌اید با هزاران افسرده و بیکار جدید چه می‌کنید؟ مهاجرت گروهی خوشبینانه‌ترین اتفاق ماجراست! بارها این اتفاق برای تئاتری‌ها افتاده که بعد از جوابِ سوالی در مورد اینکه شغلشان چیست باز از آن‌ها پرسیده شده که «نه، شغلی که از آن پول در می‌آوری، چیست؟»

شاید برای کسانی که فعال حوزه تئاتر نباشند کمی اغراق‌شده به نظر آید ولی تمامی تئاتری‌ها می‌توانند اثبات‌کننده این ادعاها باشند که یک تئاتر معمولی برای هر دقیقه خروجی اجرایی یک الی پنج ساعت تمرین شده است، یعنی یک نمایش یک ساعته در بهترین حالت ۶۰ و در حالت ایده‌آل ۳۰۰ ساعت تمرین داشته است، که عدد ساعت‌ها تقسیم بر ۲ تعداد جلسات لازم برای تمرین را در پلاتوهای خصوصی با ساعتی ۵۰ هزار تومان به دست می‌آورد.

چگونه این همه تلاش بی‌مزد قرار است، ثمر دهد؟ تئاتر با اقلیت بودنش و هزاران خصلت خاصه خود، در همه جای دنیا با کمک‌های دولتی سرپاست و ربطی به کسوت ندارد و با گذر زمان هم مسایلش حل نمی‌شود و خود بحثی طولانی می‌طلبد که چند روز پیش کوروش نریمانی با انتشار یادداشتی به بررسی آن پرداخت.

خودتان را گول نزنید، پرداخت سالانه یک سبد کالا به هنرمندان حتی از صدقه هم توهین تمیزتر است و حمایت محسوب نمی‌شود که آمار نپذیرندگان این سبد کالاها گواهی است بر توهین‌آمیز بودنش.

هنر حاصل دورهمی و خوشگذرانی نیست، همت بلند گروهی و فردی یک گروه را می‌طلبد. بماند که هر فرایند گروهی اجزای ثابتی از قبیل ایاب و ذهاب و پذیرایی و غیره دارد که حتی در لاکچری‌ترین گروه‌ها از ربّ‌النوع نان و پنیر نمی‌تواند فراتر رود.

وقتی یک جوان یا نوجوان به سمت این حرفه می‌رود شاید رایحه قرمه‌سبزی تمام جمجمه‌اش را پر کرده باشد، ولی وقتی با آگاهی از تمام احتمالات، خطر راه را با عشق و علاقه انتخاب می‌کند و سال‌ها جان می‌کند و پوست می‌اندازد در این راه، مثل هر زحمت‌کش دیگری در سرتاسر جهان حق مسلم اوست که سَر، بالا بگیرد و بگوید شغلش تئاتر است، در واقع شغلی داشته باشد! ولی وقتی مناسبات رسمی فراهم نباشد…

از همه شکوه‌ها و ناله‌ها که بگذریم با نگاهی ساده به آمار خروج فارغ‌التحصیلان چند ده هزار نفری این رشته و مواجهه با واقعیتِ پیوستن به تعداد کمتر از انگشتان یک دست به بدنه حرفه‌ای تئاتر در هر سال، یک واقعیتِ حتم پیش روی هر مخاطبی گذاشته می‌شود و آن هم این است که به زودی هزاران نفر از پیش افسرده به بیکاری و فقر مطلق می‌رسند و هزار اتفاق در پیش است که خوشبینانه‌ترین آن موج دوم مهاجرت هنرمندان بعد از انقلاب اسلامی خواهد بود.

این نوشتار سعی ندارد جلودار این فرایند باشد، حتی اگر بخواهد هم نمی‌تواند. بلکه صرفاً گواهی خواهد بود برای تاریخ که در عین مستند و روشن بودن واقعه و در عین شفاف‌سازی بزرگان تا کوچک‌ترین عضو خانواده، باز هم کک، کسی را نگزید و تاریخ راه خود را طی کرده و خواهد کرد.

امیرحسین حریری مدیر مرکز تئاتر مولوی درباره محدودیت‌های کرونایی موجود در عرصه تئاتر و تعطیلی هفته به هفته فعالیت‌های نمایشی و وضعیت تالار مولوی در این شرایط، به تئاتر آنلاین گفت: ما هم مثل دیگر سالن‌های تئاتر با توجه به مصوبات ستاد ملی مقابله با کرونا و اطلاعیه‌های وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تعطیل هستیم و همه اجراهایمان معلق است. علی‌رغم برنامه‌ریزی‌هایی که انجام داده بودیم و استقبالی که حتی در دوران رعایت پروتکل‌ها وجود داشت، با توجه به محدودیت‌های اعلام شده مجموعه را تعطیل کردیم و در انتظار صدور مجوز فعالیت‌ها هستیم.

وی یادآور شد: گروه‌های دانشجویی با توجه به برنامه‌ریزی و هزینه‌هایی که کرده‌اند، متضرر شده‌اند و ما به‌عنوان میزبان اجراهای آن‌ها تلاش می‌کنیم که کمترین خسران را داشته باشند. اگر به لحاظ محدودیت‌ها و نحوه فعالیت‌های تئاتر در شرایط موجود یک برنامه‌ریزی کارشناسانه انجام نشود، گروه‌ها و سالن‌های تئاتری همچنان متضرر می‌شوند.

حریری معتقد است چون تعطیلات هفته به هفته تمدید می‌شوند و فعالیت‌ها و برنامه‌ریزی‌ها باید بر این اساس تنظیم شوند، این نوع برنامه‌ریزی گروه‌ها و سالن‌های تئاتری را متضرر می‌کند و نمی‌توانند برنامه‌ریزی و چشم اندازی برای خود داشته باشند.

مدیر مرکز تئاتر مولوی با اشاره به اینکه این مرکز علاوه‌بر اینکه مجوزهای خود را از وزارت ارشاد دریافت می‌کند ذیل دانشگاه تهران و قوانین دانشگاه‌ها فعالیت می‌کند، اظهار کرد: فعالیت‌های جمعی و دانشجویی معلق است ولی تکلیف آن‌ها مشخص شده زیرا در فضای مجازی برگزار می‌شود اما وضعیت برای فعالیت‌های نمایشی مشخص نیست.

این مدیر تئاتری تأکید کرد: باید برای فعالیت‌های نمایشی که فقط به‌صورت زنده برگزار می‌شوند، کارشناسانه تصمیم گرفت و محدودیت‌ها را تعیین کرد. دوستانی که محدودیت‌ها را تعیین می‌کنند باید بر اساس کارشناسی کارگروه‌های تخصصی تصمیم‌گیری کنند.

حریری با بیان اینکه اولویت همه ما سلامت مردم و هنرمندان است، تصریح کرد: باید بپذیریم فعالیت سالن‌های نمایشی اگر کم‌خطرتر از مشاغل دیگر نباشد، پرریسک تر نیست. با توجه به شرایط خاصی که هنرهای نمایشی دارد باید به صورت تخصصی به آن نگاه کرد.

وی در بخش پایانی سخنان خود گفت: در عین حال که قوانین سخت‌گیرانه‌ای برای مراجعان، هنرمندان و فعالیت‌های تئاتری در نظر گرفته می‌شود باید برنامه‌ریزی درستی صورت گیرد تا گروه‌ها از تعلیق و معلق بودن رهایی پیدا کنند.

خبرگزاری مهر – گروه هنر- فریبرز دارایی: به رسمیت نشناختن تئاتر به عنوان یک شغل، نبود امنیت شغلی برای هنرمندان تئاتر، نبود حمایت مالی مناسب از هنرهای نمایشی، نبود سالن‌های استاندارد تئاتری، نادیده گرفتن جایگاه تأثیرگذار فرهنگی تئاتر و نبود سیاستگذاری مشخص و تعریف چشم‌اندازی مناسب برای تئاتر از سوی تصمیم‌گیرندگان فرهنگی از جمله نداشته های تئاتر و هنرمندان تئاتر ایران است.

کرونا بهانه‌ای شده تا جامعه تئاتری هر چه بیشتر به بی جایگاهی خود در عرصه فرهنگ و هنر ایران پی ببرد زیرا در سطح جامعه و شرایط بحرانی حداقل به همه چیز و همه کس فکر می‌شود الا تئاتر و هنرمندانش!

رئیس جمهور دولت یازدهم و دوازدهم که در فرآیند جمع‌آوری آرا داعیه‌دار شعارهای فرهنگی بود اساساً در سخنان کرونایی خود نامی از تئاتر به زبان نیاورده و نمی‌آورد؛ آن را گذاشتیم به حساب اینکه آقای روحانی تا به حال تئاتر ندیده و تئاتر را نمی‌شناسد، اما وضعیت درباره دیگر مسئولان فرهنگی هم تفاوت چندانی با شخص رئیس ندارد.

در پروتکل‌های اولیه بهداشتی وزارت بهداشت و ستاد کرونا نکاتی ارائه شد که ناشی از نبود شناخت کافی نسبت به تئاتر از سوی تنظیم کنندگان این پروتکل‌ها بود که با واکنش خانواده تئاتر مواجه شد.

اما نکته تکراری که اگر نیاز باشد بارها هم تکرار خواهیم کرد لزوم پاسخ به این پرسش کلیدی است که در نگاه وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به‌عنوان متولی دولتی فرهنگ و هنر، تئاتر چه جایگاهی دارد؟

تئاتر به واسطه کرونا تعطیل نشده بلکه مدت‌هاست به خاطر نبود حمایت و توجه تعطیل بوده است.

مگر می‌شود بگوییم تئاتر مهم است ولی حداقل به هنرمندان و فعالان آن احترام نگذاریم؟

تمدید هفته به هفته محدودیت‌ها که فقط مختص تئاتر و سینماست و باقی فعالیت‌ها به راحتی به کار خود ادامه می‌دهند و فقط تئاتری‌ها باید در روز پایانی هر هفته منتظر بمانند که آیا محدودیت‌ها تمدید می‌شود یا نه. گویی تئاتر نقش بسزایی در افزایش آمار مرگ و میر کرونا دارد و فعالانش باید هر چه بیشتر تحت فشارهای روحی، روانی و اقتصادی قرار بگیرند تا به تأثیر و نقش منفی خود در زیست انسانی در کشور ایران واقف شوند.

حال تمدید هفته به هفته محدودیت‌ها هم به کنار، اطلاع رسانی به موقع در خصوص تمدید یا عدم تمدید نیز برای هنرمندان تئاتر انجام نمی‌شود؛ گویی اصلاً اهمیتی ندارد که به این قشر از اجتماع اطلاع رسانی به موقع نیز انجام شود.

سیدعباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی جدا از عنوان و وظیفه‌ای که در عرصه فرهنگ و هنر دارد، یکی از فعال‌ترین وزرای دولت دوازدهم در فضای توئیتر است و از سوی دیگر عضو و سخنگوی ستاد ملی مقابله با کرونا ولی حداقل در یک توئیت چند کلمه‌ای هم تکلیف هنرمندان تئاتر را مشخص نمی‌کند!

اطلاع رسانی به موقع در خصوص تمدید محدودیت‌ها حداقل احترامی است که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی می‌تواند برای هنرمندان تئاتر قائل شود اما ….

تئاتری‌ها و اجراهای تئاتری بلاتکلیف مانده‌اند و ستاد ملی مقابله با کرونا و وزارت ارشاد به این بلاتکلیفی دامن می‌زنند؛ «آقای وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی، اطلاع رسانی به موقع به هنرمندان تئاتر و مشخص کردن وضعیت آنها دیگر بودجه نیست که نیازی به تصویب مجلس داشته باشد یا نهادها و مراجع قانونگذار، لطفاً حداقل در این زمینه به جامعه تئاتری احترام بگذارید.»

به گزارش تئاتر آنلاین، کوروش نریمانی نمایشنامه‌نویس و کارگردان تئاتر همچون دیگر هنرمندان این حوزه در شرایط کرونایی فعلی چشم‌انداز روشنی برای تئاتر ندارد اما او دلیل این امر را کرونا و شیوع این ویروس و تعطیلی فعالیت‌های تئاتری نمی‌داند.

نریمانی معتقد است مشکل تئاتر و هنرمندان تئاتر ما ریشه‌ای‌تر از زمانی است که کرونا آن‌ها را به تعطیلی کشانده؛ مشکل اساسی به رسمیت نشناختن تئاتر به عنوان یک شغل است.

وی طی یادداشتی که برای انتشار در اختیار تئاتر آنلاین قرار گرفته است، درباره وضعیت و شرایط تئاتر و هنرمندان این عرصه و فقدان سیاست فرهنگی و هنری از سوی مدیران، مسئولان و تصمیم‌گیرندگان نکاتی را مطرح کرده است که در ادامه می‌خوانید:

«ما «فیل» بودیم در تاریکی!

در دهه هفتاد، وقتی برای اولین یا دومین بار برای اجرای نمایشی به یک سفر خارجی رفته بودیم، پلیس فرودگاه با دیدن پاسپورت‌های ما یکی‌یکی درنگ می‌کرد و به چهره‌هایمان زُل می‌زد. حس خوبی نداشتیم و نمی‌دانستیم این زُل زدن به‌صورت هر کداممان برای چیست؟ فرصتی هم نبود که از نفر جلویی‌مان که از گیت بازرسی عبور می‌کرد بپرسیم جریان چیست؟ امّا بعد خیلی زود فهمیدیم.

درست زمانی که به قرنی تازه پا می‌گذاریم، هنوز بعد از چند دهه، شغل ما به رسمیّت شناخته نشده است. در کلام و گفتار، شاید! در اخبار ریز و درشت، شاید! در هنگامه ناسزا گفتن و ناروا بستن، شاید! امّا آنجا که صحبت از حق و حقوقی در میان است، نه! وقتی پلیس پرسید: شغلتان چیست؟ و ما هر کدام به فراخور حرفه‌مان پاسخ دادیم: نویسنده یا کارگردان یا بازیگر یا هر حرفه دیگری که در تئاتر داشتیم. پلیس بلافاصله با تعجب می‌پرسید: پس اینجا چرا در پاسپورتتان چیزی به‌عنوان حرفه شما ثبت نشده است؟ و ما تازه متوجه موضوعی به این سادگی و در عین حال تلخ و گزنده می‌شدیم که هویّت حرفه‌ای ما را انکار می‌کرد و ما شاید سرخوشانه از آن غافل بودیم!

حالا، درست زمانی که به قرنی تازه پا می‌گذاریم، هنوز بعد از چند دهه، شغل ما به رسمیّت شناخته نشده است. در کلام و گفتار، شاید! در اخبار ریز و درشت، شاید! در هنگامه ناسزا گفتن و ناروا بستن، شاید! امّا آنجا که صحبت از حق و حقوقی در میان است، نه!!

در تمام این سال‌ها، دولتمردان و مجلس‌نشینان و مسئولان و شهرداران و مدیران ریز و درشت، حرفه «تئاتر» برایشان ناشناخته و گنگ و نامفهوم بوده. علی رغم اینکه خودشان و اهل و عیال و اطرافیانشان – دست کم از طریق تلویزیون‌های درشت منازلشان – اغلب ما را گاهی حتی بیشتر از بستگان خود دیده‌اند و می‌شناسند! علی رغم اینکه برای زندگی خصوصی و سرنوشت شخصی بازیگرانمان، بیشتر از پدران و مادرانمان کنجکاو و نگرانند! امّا برای حق و حقوق اجتماعی‌مان، نه!!

حالا مردم کوچه و بازار، حرفه ما را به رسمیّت می‌شناسند، امّا دولتمردان و مجلس‌نشینان و شهرداران و مدیران ریز و درشت، انگار در یک حواس‌پرتی عمدی و جمعی، ترجیح داده‌اند تا ابد حرفه‌ای به نام «تئاتر» یا اصولاً هویّتی حقوقی به نام «هنرمند» به ذهن شان خطور نکند! و ما چه کنیم که دولتمردان و مجلس‌نشینان و شهرداران و مدیرانمان، کمتر از مردم کوچه و بازار با هنر و تئاتر و فرهنگ آشنایند؟ به چه زبانی می‌شود به آن‌ها گفت که بخش اعظم ناکارآمدی تصمیمات و مناسبات و دستوراتتان، ناشی از عدم درک لطافت و ظرافت و ضرورت هنر و فرهنگ است؟ و کجاست آنجا که قرار است به این بیگانه‌پنداری رسمی اهل هنر و فرهنگ پایان بدهد؟!

حالا در میانه بلوایی که ویروس ویرانگر «کرونا» به جان زندگی‌مان انداخته، تازه عمق و ریشه این نابسامانی و غفلت و نامهربانی در به رسمیّت نشناختن تئاتر به عنوان یک شغل رسمی و مشخص، خودش را نشان می‌دهد. تازه این پرده‌ی کهنه کنار زده شده و عمق فاجعه دارد خود را نشان می‌دهد. حالا می‌شود بهتر فهمید که نادیده گرفته شدن «تئاتر» به عنوان یک حرفه، ریشه بسیاری از مصائبی است که بر اهل این هنر رفته و حالا در بحبوحه این بیماری نفس گیر، گریبان اهالی تئاتر و فرهنگ را گرفته است. حالا دیگر حتی باز شدن سالن‌های تئاتری هم، شاید چندان دردی دوا نکند و تنها آبی باشد بر آتش دلِ عاشقِ طایفه‌ای که جز نیکی و صلاح و بهبودی برای وطن و هموطنانش نخواست و نمی‌خواهد.

مادام که تئاتر، به عنوان یک حرفه شناسنامه‌دار و مشخص به رسمیت شناخته نشود، تا زمانی که به مسئولان نباورانیم که فارغ‌التحصیلان دانشکده‌ها و دانشگاه‌های ریز و درشتی که برپا کرده‌اند، صاحب شغلی به نام «تئاتر» اند، همین آش است و همین کاسه. این کف مطالبه ما هنرمندان تئاتری بایستی می‌بود. این حق قانونی و شهروندی را خیلی وقت‌ها پیش بایستی مطالبه می‌کردیم و نکردیم.

شاید ما زیادی مهربان بودیم. شاید ما زیادی بیگانه به نظر می‌آمدیم. فیلی بودیم در تاریکی، که باید به روشنایی می‌آمدیم تا دیده شویم. خوب هم دیده شویم.

به گزارش تئاتر آنلاین، تئاتر طی دهه‌های گذشته همیشه با شرایط سخت دست و پنجه نرم کرده و معضل بودجه همواره گریبان تئاتر و فعالان آن را گرفته است اما این روزها شرایط سخت و تیره‌تر شده است؛ کرونا نفس تئاتر را به شماره انداخته و گویا قصد دارد در آماری که ارائه می‌دهد نام تئاتر را هم به عنوان یکی از قربانیان خود در لیست قرار دهد.

با به شماره افتادن نفس تئاتر، معیشت و زندگی بسیاری از فعالان تئاتر از پیشکسوت گرفته تا جوان به خطر افتاده و هر روز این خطر پررنگ‌تر می‌شود.

در حالی که فعالیت‌ها و مشاغل دیگر پابرجا هستند و حتی مشاغل پرخطر به کار خود ادامه می‌دهند این تئاتر است که تعطیل شده و گویا کاری از دست مدیران و تصمیم گیرندگان فرهنگی و هنری برای جلوگیری از این تعطیلی و توقف بر نمی‌آید.

در شرایطی که تئاتر ناامیدتر از گذشته شده و یأس و ناامیدی بر چهره فعالان تئاتری نقش بسته، بیش از ۱۲۰ فعال جوان تئاتر نامه‌ای به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و مدیرکل هنرهای نمایشی نوشته‌اند تا شاید از این طریق بتوانند شاهد اقدامی عاجل و تأثیرگذار از سوی آنها باشند.

در این نامه چنین آمده است:

«خطاب به مسئولین تئاتر یا وزیر فرهنگ و ارشاد و مدیرکل هنرهای نمایشی؛

در این بیغوله تاریک اجتماعی و اقتصادی، در این روزهای سخت‌گذر و بی تکرار، که بودنمان را آمارِ مرگ تراز می‌کند؛ بی‌حرفِ اضافی آنچه بیشابیش جلوه می‌کند رخوت و گریز و کمبود است. بی‌حضوری و انزوا ما را به سیاه‌چاله کور «تعلیق» وامی‌گذارد و محافظه‌کاری و انفعال، صورت نمادین خشونت را پنهان می‌کند.

تئاتر، هنر جمعی رو به افولی که توانش در حضور است حالا در پی تنهایی‌ها و تاریکی‌ها کم‌جان و بی‌فروغ شده؛ و آنچه بیش از پیش در این هشت ماه اخیر رُخ عیان کرده بی‌کفایتی مدیران تئاتر است؛ مدیرانی که نه در گرفتن حق و حقوق تئاتری‌ها قدمی برداشته‌اند و نه در حمایت از احوال نامراد این روزهای این قشر.

حال که احوال‌مان در گرو آمار و ارقام است و کنترل ویروس از دست گریخته، مدیریت قاطع و کنش‌مند می‌تواند از تعطیلی دائم تئاتر با وجود بازگشایی موقت، جلوگیری کند. آنچه در بندهای پیش رو می‌آید شاید همه مطالبات گروه‌های متضرر را بیان نکند اما آغازی‌ست بر گفت‌وگو و مشورت بین گروه‌ها و مسئولین.

امضای این نامه غیررسمی، توسط گروه‌های نمایشی فعال و مستقل، تایید شخص یا گروه خاصی نیست و تنها به نفع هنر تئاتر خواهد بود.

١. خواهان بازگشایی مجدد اجراهای تئاتر هستیم تا در این میان گروه‌هایی که در طی چند ماه تعطیلی نمایشی را آماده کرده‌اند و یا در حال اجرا بوده‌اند به اجرای خود ادامه دهند.

٢. در صورت بازگشایی مجدد، از طرف منابع معتبر و موثق به مخاطبان تئاتر این اطمینان داده شود که در فضای تماشاخانه با وجود ماسک و ضد عفونی کردن سالن و فاصله‌گذاری و ظرفیت ۵٠ درصدی بلیت‌فروشی این ویروس منتقل نخواهد شد. این مهم با اطلاع‌رسانی در رسانه‌ها و خبرگزاری‌ها تایید شود.

٣. حمایت بی‌قید و شرط از تماشاخانه‌ها و مجموعه‌های تئاتری برای جلوگیری از ورشکستگی و تعطیلی دائم این مجموعه‌ها، با پرداخت وام و حمایت‌های غیرمالی.

۴. تضمین عدم تعطیلی مجدد اجراها از طرف ستاد ملی کرونا با این شرط که تمام گروه‌های اجرایی و تماشاخانه‌ها موظف به رعایت سفت و سخت پروتکل‌ها خواهند بود. در صورت تعطیلی و بازگشایی چندباره و مقطع، با ریزش مخاطب و دل‌زدگی گروه‌ها تمایلی به اجرا رفتن نخواهیم داشت.

۵. اجرای تئاتر در یک هفته یا ۲ هفته شکل نمی‌گیرد و هزینه‌های تولید تنها معطوف به دوره‌ی اجرا نیست. تمرین تئاتر از ٣ ماه تا ١ سال متغیر است و در طول تمرین اجاره‌ی پلاتو و خورد و خوراک و رفت و آمد نیز دخیل است.

۶. اعطای وام و حمایت مالی بدون پروسه‌های اداری زجرآور از طرف نهادهای دولتی تئاتر برای اجراهایی که در دوره‌ی کرونا به روی صحنه رفته‌اند یا متوقف شده‌اند.

٧. برگزاری جلسه‌ای با حضور گروه‌های متضرر توسط مدیران و مسئولان تئاتر و مشورت با گروه‌ها برای ادامه‌ی روند اجرا.

٨. تبلیغات رایگان مجازی و محیطی و رسانه‌ای برای اجراهای روی صحنه. نمایش‌هایی که در این دوره اجرا می‌روند بر این باورند که چراغ تئاتر حتی بدون بازگشت مالی باید روشن نگاه داشته شود تا مخاطب دوباره اعتماد از دست‌رفته‌اش جلب شود.

٩. اختصاص تخفیف دولتی در قالب اعطای بلیت رایگان به تماشاگران تئاتر و پرداخت هزینه‌ی بلیت از طرف نهادها به گروه‌های اجرایی. در این دوره بسیاری به خاطر درآمد کم و عدم درآمد باثبات تئاتر را گزینه‌ی نهایی قرار می‌دهند.

١٠. در صورت عملی شدن و اجرایی کردن این بندها، گروه‌ها در امنیت مالی و جانی نسبی به اجرای خود خواهند پرداخت و بی‌اعتنایی و عدم رسیدگی و عدم حمایت از طرف دستگاه‌های مرتبط، این پیام را منتقل خواهد کرد که بازگشایی مجدد موقتی‌ست و گروه‌ها نیز تمایلی به اجرا نخواهند داشت.»