برچسب: رژیم صهیونیستی

به گزارش تئاتر آنلاین، فیلم جدید آوی موگرابی با عنوان «۵۴ سال اول: دستورالعملی مختصر برای اشغالگری نظامی» در هیچ‌کدام از جشنواره‌های فیلم داخلی اسرائیل حضور نداشت، و تاکنون نیز هیچ‌یک از کانال‌های تلویزیونی اسرائیلی به پخش آن تمایل نشان نداده‌اند. علیرغم این‌که موگرابی فیلمسازی برجسته و قدیمی است و فیلم‌های پیشین او بسیار موفق عمل کرده و در چندین جشنواره فیلم در سرتاسر جهان نمایش داده شده‌اند، بنیادهای غیرانتفاعی که معمولاً از فیلم‌های مستند حمایت می‌کنند نیز این بار از مشارکت سرباز زدند.

بااین‌وجود، فیلم موگرابی حضور قابل توجهی در جشنواره‌های فیلم بین‌المللی پیدا کرده و همچنین برنده نشان ویژه بخش مستند در جشنواره برلین شد. اما او از موج بایکوت فیلمش در داخل اسرائیل تعجب نکرده است.

او می‌گوید: «وقتی نتیجه کار را می‌بینی، متوجه می‌شوی که [اشغالگری] نمی‌توانسته است همین‌جوری اتفاق افتاده باشد. یک کسی، یک جایی باید می‌نشسته و برایش برنامه‌ریزی می‌کرده است. یا فیلم خیلی بد است، یا این‌که حرفی دارد که بعضی‌ها نمی‌خواهند زده شود. از طرف دیگر، فیلم در خارج با موفقیت بزرگی روبرو شده است.»

موگرابی در این فیلم نقش یک کارشناس یا مدرسی دارد که توضیح می‌دهد چگونه می‌توان به بهترین شکل اشغالگری نظامی انجام داد. این «کارشناس» فیلم را حول ترتیب زمانی تحولات اشغالگری در مناطق مختلف و حول چندین اصل مهم که موجب ماندگاری آن می‌شوند، سازمان می‌دهد. توضیحات ماکیاولی‌گونه کارشناس، درهم‌تنیده شده با اعترافات نظامیان بازنشسته، به شکلی هولناک، روشمند بودنِ فرایند اشغالگری را آشکار می‌سازد. در نتیجه این اثر عامدانه به یک فیلم علمی و آموزشی تبدیل شده است. موگرابی به شوخی می‌گوید: «اگر می‌خواهید برای خودتان اشغالگری راه بی اندازید، من کمک‌تان می‌کنم تا از قسمت‌های آزاردهندۀ کار عبور کنید.»

آنچه در ادامه می‌خوانید، بخش‌هایی از گفتگوی این کارگردان با روزنامه هارتص است؛

* آیا بابت بی‌محلی به فیلمت در اسرائیل به شما توضیحی داده شد؟

نه. و من هم از آن آدم‌هایی نیستم که پیگیر توضیحات بشوم. می‌دانستم که این فیلم یک سری مشکل ایجاد خواهد کرد. یکی از دلایل این مسئله آن است که فیلم حول محور اعترافات نظامیان ساخته شده است؛ اعترافاتی که مؤسسه اسرائیلیِ ضد اشغالگری به نام «شکست سکوت»، تأسیس شده توسط کهنه سربازان ارتش، جمع‌آوری کرده است. این گروه، اعترافاتِ نظامیان اسرائیلی در مورد بدرفتاری‌های ارتش این رژیم در مناطق اشغالی را جمع‌آوری و ثبت می‌کند.

اگر بخواهم با ملایمت بگویم، مؤسسه شکست سکوت زیاد در اسرائیل طرفدار ندارد. حتی این حس را دارم که شخصیتی که خودم در فیلم بازی می‌کنم، حتی چپ‌گراها را هم عصبانی می‌کند، چون [این شخصیت] منفی‌نگرانه به مسائل نگاه می‌کند و در بنیانش شرارت وجود دارد. چون حتی وقتی که ما کار بدی انجام می‌دهیم، نمی‌خواهیم فکر کنیم که از روی شرارت و شیطنت آن کار را کرده‌ایم. اما این کاراکتر برای این مسائل اهمیتی قائل نیست. تنها چیزی که برایش اهمیت دارد، رسیدن به اهدافی است که برای خودش معین کرده است.

* تو عملاً تیرگی‌ها و ابهامات را برطرف کرده و اشغالگری را تقریباً مثل یک فرمول ریاضی ارائه می‌کنی و نشان می‌دهی که هیچ چیز تصادفی در مورد آن وجود ندارد.

وقتی نتیجه کار را می‌بینی، متوجه می‌شوی که [اشغالگری] نمی‌توانسته است همین‌جوری اتفاق افتاده باشد. یک کسی، یک جایی باید می‌نشسته و برایش برنامه‌ریزی می‌کرده است. نمی‌خواهم بگویم که این دستورالعمل در یک گاوصندوق در شاخه عملیات‌های وزارت دفاع هست، اما در ذهن تعداد بی‌شماری از مسببین این وضعیت، وجود دارد.

ما دوست داریم که شهرک‌نشینان را مقصر بدانیم، اما پس از جنگ شش روزه آن‌ها بلافاصله شهرک‌سازی را در درۀ اردن شروع کردند. رهبران آن خط را به‌عنوان مرز تلقی کردند. و تمام این سال‌ها این حرف را به ما خورانده‌اند که شهرک‌نشینانِ غیرنظامی در امتداد اردن برای مقاصد دفاعی آن‌جا هستند. اما وقتی می‌خواستند در کانال سوئز دفاع کنند، خط بار-لو را کشیدند؛ نه این‌که یک سری غیرنظامی و تراکتور ببرند. و همانطور که شخصیت مدرس در فیلم می‌گوید، حضور غیرنظامیان معنای مالکیت زمین را منتقل می‌کند. اشغالگری را باید به‌عنوان یکی از حلقه‌های این زنجیر دید؛ در امتداد تصاحب مالکیت زمین در جنگ استقلال ۱۹۴۸.

کار در ۱۹۴۸ به سرانجام نرسید، زیرا زمین از اعراب خالی نشد. در جنگ ۱۹۶۷، ۲۵۰ هزار نفر آواره شدند و به آن‌ها اجازه بازگشت داده نشد. در تمام مدت برنامه این بوده است که زمین را تصاحب کنند و برای کسانی که مانده‌اند هم زندگی را جوری سخت کنند که به رفتن تشویق شوند. وقتی مسافرین از خارج پیش من می‌آیند، آن‌ها را به ابو دیس می‌برم؛ جایی‌که قبلاً قلب یک محله پر جنب و جوش و سرزنده بود و حالا موانع امنیتی از وسط آن عبور کرده است.

همه دولت‌های اسرائیلی مسئول این وضعیت هستند. اسرائیل برای این‌که یک کشور یهودی باشد، باید اکثریت یهودی داشته باشد. و این اکثریت به همین راحتی حفظ نمی‌شود. بنابراین باید اکثریت را قابل توجه و چشمگیر کنید. چرا به ساکنین مناطق اشغالی، حق شهروندی داده نمی‌شود؟ اگر بخواهید از یک طرف محل به آن طرف بروید، در امتداد یک خیابان، باید ۴۰ دقیقه رانندگی کنید؛ تازه این زمان بدون احتساب ایست‌بازرسی‌ها است. تصور کن برای آمدن از خانه خودت که ۱ کیلومتر با خانۀ من در مرکز تل‌آویو فاصله دارد، مجبور می‌شدی از وسطِ خولون از مسیرت منحرف شوی. وقتی اجبار مردم به زندگی در این وضعیت را تصور کنی، خیلی سخت است که نتوانی شرارت را ببینی.

* حالا این وسط آدم بد ماجرا چه کسی است؟ چه کسی مسئول است؟ چه کسی مقصر است؟

یک شخصِ تنها نیست. همه دولت‌های اسرائیلی مسئول این وضعیت هستند. اسرائیل برای این‌که یک کشور یهودی باشد، باید اکثریت یهودی داشته باشد. و این اکثریت به همین راحتی حفظ نمی‌شود. بنابراین باید اکثریت را قابل توجه و چشمگیر کنید. چرا به ساکنین مناطق اشغالی، حق شهروندی داده نمی‌شود؟ چرا به آن‌ها کارت شناسایی اسرائیلی داده نمی‌شود تا اجازه پیدا کنند مثل بقیه شهروندان در حوزه‌های سیاسی نیز مشارکت کنند. چون در آن صورت این نگرانی وجود دارد که اکثریت را از دست بدهیم و این کشور دیگر یک کشور یهودی نباشد.

* حالا از نظر شما راه حل چیست؟

من حس نمی‌کنم که فلسطینی‌ها تهدیدی برایم هستند. مسئله این نیست که زندگی ما کنار یکدیگر غیرممکن است. من اعتقاد دارم که ذات انسان فی‌نفسه خیر است و نه شر. به نظر من این نوع زندگی که تصور شود برای همزیستی کنار یک نفر باید او را تحت انقیاد خود درآورد، ارزش ندارد. و من متقاعد شده‌ام، همان‌طورکه می‌شود در سطح فردی با فلسطینی‌ها روابطی عالی داشت، در سطح ملی هم همین قضیه برقرار است. اما باید واقعاً بخواهید، مخصوصاً وقتی در چاله‌ای باشید که ما الآن در آن افتاده‌ایم. بنده ذره‌ای امید نمی‌بینیم که اسرائیل یک روز نخواهد اشغالگر باشد و به همه فلسطینی‌های تحت اشغال شهروندی اعطا کند. بنابراین این احتمال هم می‌رود که ماجرا به خون و خونریزی دیوانه‌واری ختم شود. آینده زیاد امیدوارکننده به نظر نمی‌رسد.

کسانی که برای دیدن فیلم‌های من می‌آیند، هیچ‌وقت از جناح مخالف نیستند. یک راست‌گرا هیچ‌وقت به دیدن فیلم‌های چپ‌گراها نمی‌رود، و برای بحث با چپ‌ها نیاز هم به این کار ندارد. در نهایت مخاطبی که برای دیدن این فیلم می‌آید، همان پامنبری‌های ثابت خودمان هستند؛ هم‌مذهبی‌های خودمان. ولی بااین‌حال فکر می‌کنم که فیلم می‌تواند به درد تحکیم مواضع و تهیۀ ادوات برای هم‌مذهبی‌ها هم بخورد. چپ‌ها در تمام دنیا در حال آب رفتن هستند. این قضیه فقط منحصر به اسرائیل نیست. بنابراین من دیگر مثل قبل درباره تغییر واقعیات، تصور ساده‌انگارانه ندارم. البته دارم، ولی فقط در رؤیاهایم. سر هر فیلم، با این فکر شروع می‌کنم که، این دفعه بیننده‌ها [برایش] می‌میرند، و دیگر راه ندارد، و امکان ندارد که فیلم را ببینند و کاری نکنند.

* پس هر بار خودت را در فرایند خودفریبی قرار می‌دهی.

نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم. واقعیتی که می‌بینم مایه درد و رنج و عصبانیتم است. نمی‌توانم ساکت بمانم و خودم را بروز ندهم. به نظرم هر کسی که واقعاً مسائل برایش اهمیت داشته باشد نمی‌تواند چنین کاری کند. ولی بله، هر بار که یک فیلم را شروع می‌کند همین حس را دارم: این بار دیگر انجامش می‌دهم. این بار دیگر می‌شود. اما هر بار متوجه می‌شوم که حوزه نفوذ اثر بسیار محدودتر از این‌ها است.

من متوجه هستم، برای آن‌که صدایم به بیرون از قشر همفکری‌هایم برسد، شانس بسیار کمی دارم. از طرف دیگر، فکر نمی‌کنم ۱۰ سال قبل از پایان آپارتاید، کسی می‌توانست پیش‌بینی کند و بگوید، ۱۰ سال دیگر، این رژیم وجود نخواهد داشت. بنابراین من به واقعیت نگاه می‌کنم و به‌دنبال بارقه‌های امید می‌گردم که ۱۰ سال بعد دیگر اشغالگری وجود نخواهد داشت من متوجه هستم، برای آن‌که صدایم به بیرون از قشر همفکری‌هایم برسد، شانس بسیار کمی دارم. از طرف دیگر، فکر نمی‌کنم ۱۰ سال قبل از پایان آپارتاید، کسی می‌توانست پیش‌بینی کند و بگوید، ۱۰ سال دیگر، این رژیم وجود نخواهد داشت. بنابراین من به واقعیت نگاه می‌کنم و به‌دنبال بارقه‌های امید می‌گردم که ۱۰ سال بعد دیگر اشغالگری وجود نخواهد داشت. من زیاد آدم مثبت‌اندیشی نیستم، اما خوب است که آدم مثل افراد مثبت‌اندیش پرانرژی باشد، و تسلیم نشود و از خواستن و امید داشتن به تغییر دست نکشد.»

* به نظرت چرا در خارج از فیلم‌هایت استقبال بیشتری می‌شود؟

برای مردم جاهای دیگر آسان‌تر است چون‌که حرف فیلم درباره آن‌ها نیست. همین اخیراً برای اکران فیلم [«۵۴ سال اول»] در فرانسه بود، و چپ‌گراهای خوبی آن‌جا بودند که می‌پرسیدند، «مردمان یهودی که خودشان این‌همه بلا سرشان آمده، چطور می‌توانند چنین کارهایی بکنند؟» که سؤالی منطقی است. مثل وقتی که می‌پرسند، چطور پدر و مادرهایی که والدین بدرفتار داشته‌اند، خودشان به والدینی بدرفتار تبدیل می‌شوند. و من پاسخ می‌دهم: «چطور بعد از اشغالگری آلمان در فرانسه، شما رفتید و آن کارها را در هند و چین و الجزایر کردید؟» نگاه کردن به درون خیلی سخت‌تر از نگاه کردن به بیرون است.

وقتی مؤسسه «شکست سکوت» را تأسیس کردیم، نمی‌دانستم که به چنین سازمان فوق‌العاده‌ای تبدیل خواهد شد. و همینطور نمی‌دانستیم که حوزه اثرگذاری‌اَش اینقدر گسترده شود.

شکست سکوت، ابتداً، اعترافات ۲۰۰۰ به این سو را جمع می‌کرد، چون نسل‌شان در آن دوره بودند. اما وقتی ۵۰ سالگی اشغالگری نزدیک می‌شد، تصمیم گرفتیم که یک پروژه‌ای انجام بدهیم که جاهای خالی ماندۀ سال‌های قبل‌تر، از ۱۹۶۷ تا ۲۰۰۰، پر شود. پس از آن‌که شِی فاگلمن، که بر پروژه نظارت داشت، و تیم همکار کار جمع‌آوری اعترافات را تمام کردند، من آن صدها ساعت محتوا را گرفتم و سعی کردم بهشان کمی نظم و ترتیب بدهم تا بتوانیم تصمیم بگیریم که با آن‌ها چه کار کنیم. بعد دیدم که می‌توانم با این اعترافات فیلمی بسازم که کل مسئله اشغالگری را از روز اول تا به امروز تشریح کند.

* در این فیلم افراد زیادی هستند که پیش از این درباره برخوردشان با جمعیت تحت اشغال در قامت نظامی ارتش صحبت نکرده بودند.

انتخاب این‌که با چه کسی مصاحبه بشود دست من نبود. من مصاحبه را فیلمبرداری نکردم و ترتیب ندادم. عملاً فیلمی است حول محور محتوای آرشیوی؛ بجز بخش‌هایی که خودم حضور پیدا می‌کنم. یکی از تأثیرگذارترین نکات درباره این طیف از نسل‌های مختلف، بحث پدر و پسری است. از شلومو گازیت که با پدرم هم‌مدرسه بودند داریم تا جوان‌ترین شاهد که الآن ۳۰ سالش است. درباره نقشه‌برداری خانه‌ها [جهت تخریب] و ورود به منازل در شب می‌شنوید، و با خودتان می‌گوئید «چقدر فجیع»، و بعد متوجه می‌شوی که این روند در تمام مدت برقرار بوده است. اتفاقی نیست که بعد از این انتفاضه یا آن انتفاضه ابداع شده باشد. همواره در جریان بوده است.

* یک تصمیم کلیدی دیگر در ساخت فیلم این بود که تحلیل‌های شخصی مصاحبه‌شوندگان را وارد نکنید و تنها روی اقدامات تمرکز بگذارید.

تمام مصاحبه‌شونده‌ها کسانی هستند که دوره خدمت‌شان در ارتش باعث شده به هر طریق تحت تحول قرار بگیرند. اکثرشان در ابتدا مواضع سیاسی متفاوتی نسبت به مواضع امروزشان داشته‌اند، از جمله گازیت، که از همان ابتدای اشغالگری در صحنه حضور داشته است. اما من تصمیم گرفتم که فیلم را به سمت عرصه روان‌شناختی نبرم. فقط روی اصل فعالیت‌ها تمرکز کردم؛ روی دستورالعمل‌ها، سازوکارها، دستورات، اقدامات. چون شخصیت مدرس نمی‌گوید، «فکر کن»، بلکه می‌گوید، «انجام بده».

بخاطر همین که به فعالیت‌ها چسبیدم، ناخواسته [شخصیت] مدرس متولد شد، و پس از آن، احساس کردم که نیاز است خودم آن را بازی کنم، چون اگر فیلم تنها متشکل از اعترافات می‌بود، هیچ‌کس نمی‌توانست کامل تماشایش کند. آن نسخه از فیلم را [که صرفاً اعترافات بود] به دو پسرم که چپ‌گراهای خوبی هستند و تفکر نقادانه دارند، نشان دادم و حتی آن‌ها هم بعد از پایان فیلم معذب شده بودند که چه بگویند.

نکته جالب این بود که همه احتمال وجود برنامه‌ریزی را کاملاً رد می‌کردند؛ احتمال این‌که فرایند بزرگ‌تری در پشت این [اشغالگری] وجود دارد. برخی از افرادی که با آن‌ها صحبت کردم، پژوهشگران نظامی هستند. و بالاخره در یک مقطع به این نتیجه رسیدم که نمی‌توانم کسی را از درون سیستم پیدا کنم که علناً درباره نقشه راه بزرگ صحبت کند. بنابراین خودم داوطلب شدم. البته می‌توانید خیلی راحت بگویید که آوی موگرابی در هر فرصت به یک راهی متوسل می‌شود تا خودش را در فیلم جا کند، چون تقریباً در تمام فیلم‌هایم یک راهی برای وارد کردن خودم پیدا می‌کنم.

مترجم: محمد مهدی کائینی / ‬ ‏نویسنده: شینی لیتمن؛ منبع

تئاتر آنلاین -گروه هنر-آروین موذن‌زاده؛ ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی و با سپری کردن بیش از ۴ دهه پا به قرنی تازه گذاشت؛ در این عمر سپری شده ۴۳ ساله، آثار مختلفی با موضوعاتی متنوع از دفاع مقدسی، دینی، کمدی، اجتماعی و … تولید و در سالن‌های تئاتر به صحنه رفتند. برخی از این آثار بسیار جریان ساز بودند و برخی آثار خاطره‌انگیز و پرمخاطب.

شاید خالی از لطف نباشد مروری داشته باشیم بر آثاری که طی دهه‌های ۶۰، ۷۰، ۸۰ و ۹۰ تولید و اجرا شدند، روندی که این آثار برای تمرین و تولید طی کردند، گروهی که در تولید و اجرای اثر حضور داشتند و دیدن تصاویر این اجراها اعم از عکس یا فیلم.

از این رو در گروه هنر تصمیم بر این شد که از آغاز سال ۱۴۰۰ با جمع‌آوری اطلاعات مختلف اجراهای ۴ دهه گذشته، مروری‌بر تولیدات تئاتر ایران در این بازه زمانی داشته باشیم که این گزارش‌ها در سال ۱۴۰۱ هم ادامه می‌یابند.

در چهل و دومین گام از مرور «چهار دهه خاطرات صحنه» سراغ نمایش «هفت کودک یهودی» به کارگردانی مصطفی اسفندیاری رفته‌ایم.

نمایش «هفت کودک یهودی» با بازآفرینی و کارگردانی مصطفی اسفندیاری مهر و آبان ۹۸ در عمارت نوفل لوشاتو روی صحنه رفت و رخساره شجاع الدین، سعید دهقانی، حسین ابراهیمی، یوکابد، موسوی، سمیه کرمی، رویا بیگی، محمد میرزاده، سارا نعیمی، الیکا فلکی، عاطفه نصرآبادی، پریا شیوندی، میلاد اتابکی، سعید شایق، مرتضی موسوی در آن به ایفای نقش پرداختند.

سال‌هاست که رژیم اشغالگر قدس، فلسطینیان را مردمی بی‌سرزمین می‌خواند و کشور فلسطین را سرزمینی بدون مردم نام نهاده‌اند. نمایش «هفت کودک یهودی» به دور از سیاست‌زدگی، مخاطب را به این نتیجه می‌رساند که صهیونیست با غصب فلسطین و تحریف تاریخ سعی دارند برای خود تاریخ و هویت بسازند. این نمایش تاریخ هفت نسل قوم یهود را از سال ۱۹۴۵ تا ۲۰۰۹ و فاجعه بمباران غزه به نمایش درآورده است و در لایه‌های زیرین خود تسلط صهیونیسم بر افکار عمومی را تفسیر می‌کند.

گروه نمایش در سایت رسمی شان در توضیح این اثر نمایشی آورده‌اند:

«نمایش «هفت کودک یهودی» جوابیه‌ای است در مورد شرایط دردناک غزه در زمان بمباران‌های اسرائیل در ژانویه ۲۰۰۹. نمایشنامه از هفت قطعه کوتاه شعرگونه تشکیل شده است و هر قطعه فشرده شده تاریخ ویژه و معینی از یهودیانی است که از آلمان به فلسطین مهاجرت کرده و کشور اسرائیل را بنیان نهاده‌اند. این تاریخ ۷۰ ساله شامل دوران هولوکاست، مهاجرت یهودیان به فلسطین و تاسیس کشور اسرائیل، اخراج اعراب فلسطینی توسط اسرائیلیان از سرزمینشان، آغاز جنگ اعراب و اسرائیل، نزاع دو ملت بر سر «آب»، خیزش و مبارزه و مقاومت مردم فلسطین، راکت اندازی های حماس، اشغال غزه و قتل عام مردمش توسط اسرائیل در ژانویه ۲۰۰۹ است. برچسب «ضد یهود» زدن به هر کسی که از اسرائیل انتقاد می‌کند، یک «تاکتیک همیشگی» توسط آنان بوده است. نمایشنامه «هفت کودک یهودی» درباره تشریح خشونت به کودکانی است که در صحنه‌های آغازین، توسط نازی‌ها بر کودکان یهودی اعمال شده و در پایان این تعرض به خشونت یهودیان علیه مردم فلسطین تبدیل می‌شود.»

مصطفی اسفندیاری در گفتگویی که در زمان اجرای عمومی نمایش با تئاتر آنلاین داشت درباره ویژگی‌های نمایش توضیح داد: «هفت کودک یهودی» اقتباسی از نمایشنامه‌ای اورجینال نوشته یک نویسنده انگلیسی است که پیش از این در سال ۹۲ در جشنواره تئاتر مونولوگ دانشگاه هنر اجرا شد و ۶ جایزه را نیز از آن خود کرد اما من تصمیم داشتم این اثر را در ابعاد گسترده‌تری بازتولید و به صحنه ببرم چون این نمایش دغدغه من بوده و اثری درباره فلسطین، صهیونیسم، ظالم و مظلوم است و تلاشم این بود که بتوانم این پیام را منتقل کنم. خوشبختانه با حضور سعید دهقانی و رضا ابراهیمی تهیه کنندگان نمایش این اتفاق میسر شد.

وی درباره داستان نمایش عنوان کرد: این اثر نمایشی زندگی ۷ نسل از قوم یهود را از سال ۱۹۴۵ و بعد از جنگ جهانی دوم روایت می‌کند. در این نمایش طی ۷۰ سال مسائلی مثل چگونگی شکل‌گیری پروتکل‌های یهود و صهیونیسم، مساله مهاجرت، بحران برسر مساله آب، جنگ ۶ روزه با اعراب و در نهایت بمباران غزه روایت می‌شود. نکته‌ای که در این نمایش مد نظرمان داشتیم این است که یک تقریر از نگاه خود یهودیان داشته باشیم.

وی ادامه داد: در این نمایش طیف‌های مختلف خانواده‌های یهودی که از اندیشه‌های مختلف برخوردار هستند به تصویر کشیده می‌شوند. خانواده‌هایی که در حال آماده کردن نسل‌های دختر خانواده خودشان هستند تا گذشته تازه‌ای را برایشان بنویسند و گذشته قبلی را به دست فراموشی بسپارند اما در همین پارادوکس‌ها نسلی متولد می‌شود که همه آرزوها و آرمان‌های نسل‌های گذشته را زیر پا گذاشته و خودش تبدیل به یک ماشین کشتار می‌شود و حتی پایش را هم از صهیونیسم فراتر می‌گذارد. در واقع در این نمایش ما هشدار می‌دهیم که هر ایدئولوژی تاریخ انقضایی دارد و معلوم نیست که قرار است محصول و یا ترکیب صهیونیسم و داعش چه معضل خطرناکی باشد.

اسفندیاری یادآور شد: در آثاری که با موضوع مقاومت اجرا شده است همیشه از زاویه دید فلسطینیان به قضیه نگاه می‌شود اما ما برعکس عمل کردیم و تصمیم گرفتیم به جای مظلوم این بار ظالم را بشناسیم. در دیالوگ‌ها و نمادپردازی‌ها تلاش کردیم نکات درستی را رعایت کنیم تا دوستان و هموطنان یهودی ما از دیدن نمایش ناراحت نشوند و با دیدگاه منطقی به سنت‌های آنها نگاه کنیم. یهودیان در ایران جزو اقلیت‌هایی هستند که برای ما عزیز هستند و ما در این نمایش قصد نداشتیم یهود را زیر سوال ببریم، برعکس می‌خواستیم به این مفهوم بپردازیم که همانطور که یک نگاه رادیکال مثل داعش خودش را روی یک تفکر مذهبی مثل اسلام سوار می‌کند، یهود نیز قربانی سیاست‌های صهیونیسم شده است.

این کارگردان تئاتر متذکر شد: هدف این نمایش تفکیک یهود و صهیونیسم است که این تفکیک کردن برای ما بسیار سخت بود چون دوست داشتیم اثرمان را بدون قضاوت ارائه دهیم و از هرگونه شعار و پروپاگاندا دوری کنیم. پرداختن به چنین مضامینی که از ایدئولوژی صحبت می‌کند، ممکن است برای مخاطب پیش فرض‌هایی را به وجود بیاورد و برخی از افراد با ما زاویه پیدا کنند که این اتفاق برای کار ما نیز رخ داد و ارگان‌هایی که فکر می‌کردیم ممکن است از ما حمایت کنند دقیقاً جلوی ما ایستادند و برعکس ارگان‌هایی که فکر نمی‌کردیم به ما کمک کنند، پشتمان ما بودند اما در نهایت این اثر نمایشی بدون حمایت مالی و به شکل مستقل آماده اجرا شد.

وی در پایان با اشاره مشکلاتی که اجرای این نمایش در کشورهای دیگر نیز داشته است، گفت: نمایش «هفت کودک یهودی» در هر کشوری اجرا شده جلو آن را گرفته‌اند پس اگر نمایشی که در غرب اجازه اجرا ندارد در ایران هم به صحنه نرود، دیگر ما چه فرقی با آنها داریم و به نظر می‌رسد که داریم سیاست‌های غرب را دنبال کنیم.

این خواننده در بیانیه‌ای که در صفحه فیس‌بوک خود منتشر کرد گفت به خاطر «پافشاری در نادیده گرفتن احساسات و حقوق مردم فلسطین» دعوت اجرا در این نمایشگاه شش ماهه را رد کرده است.

ابو آمنه همچنین به حضور اسحاق هرتزوگ رییس‌جمهور رژیم صهیونیستی در این نمایشگاه اشاره کرد. او دوشنبه در نمایشگاه سخنرانی داشت و با پخش سرود رژیم صهیونیستی از او استقبال شد. هرتزوگ نخستین رییس دولت رژیم صهیونیستی است که از امارات بازدید کرده است.

این خواننده گفت از آزادی هر هنرمند برای تعیین مسیر حرفه‌ای کاری خود بر اساس بنیان‌های شخصی و ارزش‌های انسانی‌اش حمایت می‌کند و اضافه کرد که تصمیمش بر پایه باورهای سیاسی است که دوست ندارد به کسی تحمیل کند.

وی همچنین گفت در آینده اگر دعوتی برای حضور در رخدادی در امارات داشته باشد که با باورهایش تناقض نداشته باشد در آن شرکت خواهد کرد تا نسبت به آرمان‌های فلسطین اطلاع‌رسانی کند و آن‌ها را «در روح افراد باعزت زنده نگه» دارد.

امارات نخستین دولت عربی بود که در سال ۲۰۲۰ با میانجی‌گری آمریکا روابط خود را با رژیم صهیونیستی عادی‌سازی کرد. رییس‌جمهور رژیم صهیونیستی طی بازدید خود گفت تجارت با امارات از مرز یک میلیارد دلار عبور کرده و آن‌ها توافق‌های بسیاری داشته‌اند.

این در حالی است که سازمان عفو بین‌الملل این هفته در گزارشی اعلام کرد که رژیم صهیونیستی یک «دولت آپارتاید» است و به طور سیستماتیک علیه فلسطینی‌ها فعالیت می‌کند.

اکسپوی دبی که از اواخر سال ۲۰۲۱ شروع شد با توجه به برگزار نشدن اکسپو در سال ۲۰۲۰ با همان نام امسال شروع به کار کرد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از آسوشیتدپرس، نتفلیکس که چند ماه پیش برای اولین بار امتیاز ساخت مجموعه آثار یک نویسنده معروف را خرید و با هشدار گروه‌های اسراییلی روبه‌رو شد، خبر ساخت فیلمی جدید در قالب این قرارداد را اعلام کرد.

در حالی که نتفلیکس بزرگترین قرارداد محتوایی خود را برای ساخت آثاری برمبنای مجموعه کتاب‌های رولد دال امضا کرد، در پاسخ به درخواست و تهدید گروه‌های طرفدار رژیم صهیونیستی عکس‌العملی بروز نداد.

این کمپانی بزرگ تولید محتوا با عقد این قرارداد قصد تولید محصولاتی به ارزش یک میلیارد دلار را دارد تا بتواند در برابر رقبای خود در حوزه پخش آنلاین فیلم و سریال از جمله دیزنی پلاس، آمازون پرایم ویدئو و اچ‌بی‌او مکس ایستادگی کند.

همان موقع نتفلیکس اعلام کرد قرار است علاوه بر فیلم موزیکال «ماتیلدا»، یک سریال تلویزیونی به کارگردانی تایکا وایتیتی با اقتباس از «دنیای چارلی و کارخانه شکلات سازی بسازد». روز پیش نیز اعلام شد در همین چهارچوب وس اندرسون یکی از داستان‌های کوتاه رولد دال به نام «داستان شگفت‌انگیز هنری شوگر» را با بازی بندیکت کامبربچ، رالف فینس، دِو پاتل و بن کینگزلی جلوی دوربین می‌برد.

با این حال حمله اسراییلی‌ها به کشور لبنان در سال ۱۹۸۲ از جمله مواردی بود که موجب شد تا این نویسنده نامدار بارها اعلام کند که ضداسراییل است و تا آخر عمر با سیاست‌های غیرانسانی صهیونیست‌ها مخالفت کرد.

اکنون گروه‌های طرفدار رژیم صهیونیستی گفته‌اند نتفلیکس باید با ساخت فیلمی مستند درباره رولد دال درباره مواضع یهودی‌ستیزانه وی موضع‌گیری کند.

آنها گفته‌اند نسبت به بی‌توجهی به نفرت از یهودیان که در نظرات این نویسنده بارها ذکر شده سکوت نخواهند کرد.

گروه صهیونیستی «هیات نمایندگان بریتانیا» تاکید کرده «یهودی‌ستیزی» شدید رولد دال مشهور است و لذت تماشای آثار وی نباید موجب شود این امر فراموش شود.

آن‌ها تاکید کرده‌اند که نمی‌گویند نتفلیکس هر فیلمی از آثار دال ساخت ابتدایش در این باره هشدار بدهد اما با ساخت یک فیلم مستند در این باره می‌تواند اقدام کند.

به گفته آنها با ساخت فیلم‌هایی از آثار رولد دال این نویسنده به عنوان الگویی از مهربانی شناخته می‌شود در حالی که وی ضد اسراییل بود.

نمایش فیلم «BFG» که توسط اسپیلبرگ با اقتباس از اثری از رولد دال ساخته شد نیز در سال ۲۰۱۶ در کن در کنفرانس مطبوعاتی با اعتراض شماری از یهودیان همراه شد و اسپیلبرگ در دفاع گفت از آنچه به وی منتسب شده اطلاعی ندارد.

موارد متعددی از قول رولد دال منتشر شده که او در آن‌ها به صراحت نظر خود را نسبت به رژیم صهیونیستی ابراز می‌کند. از جمله وی در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۰ در ایندیپندنت بریتانیا و چند ماه پیش از درگذشتش تاکید کرده بود مطمئناً «ضداسراییل» است. وی در همان مصاحبه درباره اشغال لبنان هم به صراحت موضع‌گیری کرد و گفت هیچ ناشر غیریهودی وجود ندارد و آنها رسانه‌ها را کنترل می‌کنند و به همین دلیل است که رییس‌جمهوری آمریکا باید همه چیزش را به اسراییل واگذار کند.

با توجه به اینکه آثار رولد دال تاکنون به ۶۳ زبان ترجمه شده و بیش از ۳۰۰ میلیون نسخه در جهان فروش کرده‌اند، این قرارداد جدید یک فرصت بزرگ جهانی برای نتفلیکس است.

تئاتر آنلاین – گروه هنر- آروین موذن‌زاده: ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی و با سپری کردن بیش از ۴ دهه پا به قرنی تازه گذاشت؛ در این عمر سپری شده ۴۳ ساله، آثار مختلفی با موضوعاتی متنوع از دفاع مقدسی، دینی، کمدی، اجتماعی و … تولید و در سالن‌های تئاتر به صحنه رفتند. برخی از این آثار بسیار جریان ساز بودند و برخی آثار خاطره‌انگیز و پرمخاطب.

شاید خالی از لطف نباشد مروری داشته باشیم بر آثاری که طی دهه‌های ۶۰، ۷۰، ۸۰ و ۹۰ تولید و اجرا شدند، روندی که این آثار برای تمرین و تولید طی کردند، گروهی که در تولید و اجرای اثر حضور داشتند و دیدن تصاویر این اجراها اعم از عکس یا فیلم.

از این رو در گروه هنر تئاتر آنلاین تصمیم بر این شد که از آغاز سال ۱۴۰۰ با جمع‌آوری اطلاعات مختلف اجراهای ۴ دهه گذشته، مروری بر تولیدات تئاتر ایران در این بازه زمانی داشته باشیم.

در هشتمین گام از مرور «چهار دهه خاطرات صحنه» سراغ نمایش «حماسه انقلاب سنگ» به کارگردانی هادی مرزبان رفته‌ایم.

هادی مرزبان نویسنده و کارگردان شناخته شده و فعال تئاتر ایران است که علاوه بر روی صحنه بردن آثاری از نویسندگان مختلف علاقه بسیاری به آثار زنده یاد اکبر رادی دارد و در طول دهه‌های گذشته اکثر نمایشنامه‌های این نویسنده معاصر را به صحنه برده است. او این روزها مشغول آماده سازی نمایش «دکتر نون» است که قرار است در آینده‌ای نزدیک در سالن اصلی مجموعه تئاترشهر به صحنه برود.

مرزبان با همراهی همسرش فرزانه کابلی نمایش‌های دیگری هم به صحنه برده که بیشتر بر پایه حرکت و فرم استوار هستند که یکی از این آثار «حماسه انقلاب سنگ» است که در آن رنج و اندوه مردم فلسطین به تصویر کشیده می‌شود. این نمایش در سال ۷۹ در نوزدهمین جشنواره تئاتر فجر به صحنه رفت و بعد از آن نیز علاوه بر اجرای عمومی بارها به مناسبت‌های مختلف در تالار وحدت اجرا شد.

این روزها که حملات ددمنشانه رژیم صهیونیستی به منازل مسکونی نوار غزه شدت گرفته است و شاهد شهادت بسیاری از زنان و کودکان بی‌دفاع در قدس اشغالی و کرانه باختری هستیم می‌توان نگاهی نیز به نمایش‌هایی داشت که درباره فلسطین اشغالی در طول سال‌های مختلف در تئاتر کشور تولید شده‌اند و به این نکته پرداخت که چگونه هنرمندان تئاتر از این طریق همراهی خود را با مقاومت مردم فلسطین به تصویر کشیدند.

همانطور که عنوان شد یکی از این آثار نمایش «حماسه انقلاب سنگ» است که به نویسندگی و کارگردانی هادی مرزبان و طراحی حرکت فرزانه کابلی در تالار وحدت به صحنه رفت. مرزبان در گفتگویی که با تئاتر آنلاین داشت علت شکل‌گیری این اثر نمایشی را عکس و فیلمی دانست که از محمد الدوره کودک فلسطینی منتشر شد که در آغوش پدرش به طرز ناباورانه‌ای در مقابل چشم جهانیان به شهادت رسید.

شهادت دردناک محمد الدوره توسط نظامیان رژیم صهیونیستی در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۰ و در دومین روز از انتفاضه دوم فلسطین روی داد و این صحنه با گذشت بیش از ۲۰ سال همچنان در ذهن مسلمانان جهان زنده است.

مرزبان درباره شکل‌گیری این اثر نمایشی به تئاتر آنلاین گفت: ایده نمایش «حماسه انقلاب سنگ» زمانی شکل گرفت که تصاویر پدر و پسری که گوشه خیابان مورد تیراندازی نیروهای اسرائیلی قرار گرفته بودند و در نهایت منجر به کشته شدن آن پسر بچه ۱۲ ساله شد، به شکل گسترده‌ای انتشار یافت که بسیار دردناک بود. این تصاویر روی من اثر بسیار بدی گذاشت و همان موقع بودم که تصمیم گرفتم نمایشی در ارتباط با مردم فلسطین و رنجی که می‌کشند، آماده کنم.

وی ادامه داد: این نمایش کاملاً خودخواسته و دلی شکل گرفت و بدون پول و حمایت آن‌چنانی روی صحنه رفت اما در مقاطع مختلف تقاضا برای اجرای نمایش زیاد بود و ما در مناسب‌های مختلف با تغییراتی اندک کار را روی صحنه بردیم. یکی از بخش‌های نمایش که در آن فرزانه کابلی شمشیر به دست گرفته است از روی عکسی برداشت شد که در آن یک زن فلسطینی به همین شکل تصویر شده است.

وی یادآور شد: «حماسه انقلاب سنگ» درست در بحبوحه اتفاقات انتفاضه دوم شکل گرفت و اثری بود بدون دیالوگ که تنها بر حرکات فرم استوار بود و در آن مقاطعی از زندگی مردم فلسطین از زمانی که در رفاه و آرامش هستند تا زمانی که در اوج شادی مورد بمباران هواپیماهای رژیم صهیونیستی قرار می‌گیرند به تصویر کشیده می‌شد و در نهایت نمایش با مقاومت مردم فلسطین به پایان می‌رسید.

مرزبان در پایان صحبت‌هایش بیان کرد: نمایش به دلیل اینکه نیازمند امکانات ماشینری بود تنها قابلیت این را داشت که در تالار وحدت به صحنه برود. هنرمندانی در طول این سال‌ها بودند که به دور از کلیشه‌های رایج به صورت خودخواسته و دلی دست به تولید آثاری با این مضمون زده‌اند که ایده شکل‌گیری هرکدام از این آثار داستان و روایتی شخصی دارد از همین رو منجر به تولید آثاری تاثیرگذار شده است.