برچسب: رضا دشتکی

رضا دشتکی مترجم و کارگردان نمایش «آناتول» که این روزها در عمارت نوفل لوشاتو روی صحنه است، درباره ویژگی‌های این اثر نمایشی به تئاتر آنلاین گفت: این نمایشنامه نوشته آرتور شنیتسلر است که البته در اجرا رویکرد و بازخوانی تازه‌ای نسبت به نمایشنامه داشته‌ام. ابتدای تمرین‌ها قصد داشتیم نمایش را به شکلی کلاسیک و متعهد به متن کار کنیم و با توجه به فضای ذهنی خود شنیتسلر و روانشناسی که در متن جریان دارد و مورد تایید فروید هم بوده است، نمایش را برای اجرا کنیم اما در نهایت به این نتیجه رسیدیم اگر خوانش فرمالیستی از متن داشته باشیم و نقش آناتول را در هر اپیزود بازیگر متفاوتی ایفا کند، اجرای جذاب‌تری خواهیم داشت.

وی ادامه داد: چون مسیری که آناتول در هر اپیزود و صحنه طی می‌کند، متفاوت از اپیزود قبل است و تغییرات کلی در دیدگاه، حس و حال و جهان‌بینی‌اش اتفاق می‌افتد که می‌توان کلاً در هر صحنه آناتول را آدم متفاوتی دید. همچنین به نظر می‌رسد بین هر صحنه چند سال فاصله وجود دارد و همین گذر سال‌ها باعث شده تجربیات و حس و حال کاراکتر آناتول تغییر کند.

دشتکی درباره دلایل ایفای هرشب نقش اصلی نمایش توسط یک بازیگر مهمان یادآور شد: ابتدا قصد داشتم در هر صحنه یک بازیگر نقش آناتول را ایفا کند اما همینطور که در تمرین‌ها جلو رفتیم حس کردم می‌توان مسیری را برای این نقش طراحی کرد که در آن بازیگر و مخاطب به این فضای ناشناخته‌ای که برای شخصیت طراحی شده آگاهی نداشته باشد و در ادامه به این فکر افتادم که هر شب یک بازیگر جدید به عنوان مهمان نقش آناتول را ایفا کند؛ بازیگری که آگاهی کاملی نسبت به آنچه که قرار است روی صحنه رخ دهد و بازی کند، نداشته باشد و در لحظه، شاهد واکنش‌های او به صورت بداهه باشیم. تلاشم این بود که بازیگر نقش آناتول هر شب یک آدم جدید باشد که وارد فضای ناشناخته‌ای می‌شود و آدم‌های اطرافش تغییراتی را به صورت غیرمستقیم رویش انجام دهند.

این کارگردان تئاتر متذکر شد: در طول شب‌هایی که از اجرای نمایش گذشته چون هر شب یک بازیگر نقش آناتول را ایفا می‌کند اجرای هر شب متفاوت از اجرای شب گذشته است و واکنش بازیگر نسبت به نقش و نوع بازی‌اش نیز بستگی به شباهتش با شخصیت، احساسات و عواطف کاراکتری که شنیستلر خلق کرده، دارد. در برخی مواقع نیز بازیگر، شباهتی با کاراکتر نمایشنامه ندارد و همین مساله باعث می‌شود اجرا به مسیر دیگری برود که همین مساله ریسک بزرگی برای من بود که البته همین ریسک، چالش جذابی را برای کار به وجود می‌آورد.

وی در پایان صحبت‌هایش عنوان کرد: در واقع مواجهه اولیه بازیگر با نقش برایم خیلی جذاب است. بازیگران مهمان از قبل تمرینی با گروه ندارند و اطلاعاتشان از نقش و وقایع نمایش در حد نکات بداهه و برخی محدودیت‌های است که قبل از اجرا به وی گوشزد می‌کنم تا حدی که بازیگر حتی نمی‌داند که قرار است نقل اصلی نمایش را ایفا کند. در واقع نمایش «آناتول» را می‌توان بیشتر تجربه‌ای برای بازیگر مهمان به حساب آورد.

در خلاصه داستان این نمایش آمده است: آناتول؛ گویی چندین مرد است که در یک کالبد فشرده شده. با تمام کمبودها، احساسات و خاطره‌هایشان.

این اثر نمایشی تا ۱۹ شهریور ماه هر شب ساعت ۲۱:۳۰ در عمارت نوفل لوشاتو روی صحنه می‌رود.

به گزارش تئاتر آنلاین، نمایش «آناتول» به کارگردانی رضا دشتکی از شامگاه پنجشنبه ۲۰ مرداد ماه، اجرای خود را در عمارت نوفل‌لوشاتو آغاز کرده است. در همین راستا دشتکی در یادداشتی درباره این اجرا به بیان نکاتی پرداخته است.

در این یادداشت آمده است:

«همیشه دوست داشتم به مسیرهای صعب‌العبور قدم بگذارم. دوست داشتم همینطور که حرکت می‌کنم، ندانم جلو می‌روم یا به عقب برمی‌گردم. گمشده‌ام یا گمشده‌ام را می‌کاوم. چیزی در درونم هر لحظه از من طلب هیجان و واکاوی دارد. در این مسیر که پیمودنش کاری‌ست بس دشوار، اصرار داشتم تنها باشم. با سرعت خودم، بی‌توجه به همه چیز، اطرافیان، دنیا، آنچه از من توقع می‌رفت. هیچ چیز معنی و مفهومی جز پیمودن نداشت، انگار مسخ شده بودم، حالت عادی نداشتم. نتیجه این کنکاش درونی و پیمودن مسیر بیرونی، تئاتری شد که هر بار برای اجرای آن پا به صحنه می‌گذارم، نمی‌دانم چه چیزی انتظارم را می‌کشد، قرار است کدام نقصانم نمایان شود. انگار هرآنچه بر من گذشته، هر آنچه هستم یا قرار است بدان تبدیل شوم، همزمان حاضر می‌شوند. باهم گفت‌وگو می‌کنند، به نتیجه‌ای نمی‌رسند و مرا، کالبدم را، جسم را، روح برهنه شده‌ام را مقابل همه، همه کسانی که کل زندگی سعی داشتم هیچ از من ندانند، ترک می‌کنند.

سعی داشتم با فرم و ظرف بی‌قراری‌های درونی‌ام، تئاترم را مهار کنم، اما تئاتر من رشد کرد، زنده بود، انرژی طلب می‌کرد برای نمو. از تمام کسانی که در این خلق سهیم هستند انرژی گرفت، لاغرشان کرد، با خودشان روبه‌رویشان کرد، خشمگین و ترسانش کرد، شکی بزرگ، پوچی و حفره‌ای را به آنها نشان داد که ظرف و فرم را در هم شکست. باید روی صحنه بیایم که هرآنکه اطراف این مخلوق بی‌قید است را محافظت کنم. اما خودم به تلاطم درونش می‌افزایم، وحشی‌ترش می‌کنم، بزرگ‌ترش می‌کنم. از دست من کاری بر نمی‌آید، اما توان قبول این مطلب را ندارم. آنچه ساخته‌ام، روزی مرا هم خواهد بلعید!»

نمایشنامه «آناتول»، اثر ماندگار نویسنده بریتانیایی آرتور شنیتسلر سال ۱۸۹۷ نگاشته شده است. دشتکی ۲ سال پیش متن این اثر را ترجمه و از یک سال پیش تمرین برای آماده‌سازی اجرا را آغاز کرده است.

در خلاصه داستان این اثر آمده است: آناتول گویی چند مرد است که در یک کالبد فشرده شده. با تمام کمبودها، احساسات و خاطره‌هایشان…

یکی از ویژگی‌های این نمایش، استفاده از یک بازیگر مهمان در هر اجرا است که با پیوستن به گروه بازیگران، اتفاقی تازه را برای مخاطبان رقم می‌زند. محمد صادقی، صالح علوی‌زاد، رضا مرشد، امیرحسین بریمانی، محمد گل‌محمدی از جمله بازیگرانی هستند که به صورت مهمان در شب‌هایی از این اجرا به صحنه رفته‌اند.

پارسا امینایی، علی اسدی، زینب ایزدپناه، الهام جدی، شیما حکیم‌پور، رضا دشتکی، مهدی داوودی، زایا دیوید، پیام رضوانی، محمد عباسی، سارا عرب‌زاده، سجاد پیشرویان و امین مهدی‌خانی بازیگران اصلی «آناتول» هستند که هر شب ساعت ۲۱:۳۰ در سالن نوفل‌لوشاتو به صحنه می‌روند.

از دیگر عوامل این اثر نمایشی می‌توان به پیام رضوانی دستیار و مشاور کارگردان، سعید حسنلو طراح صحنه، رهی علی‌بالایی طراح نور، مریم اسکویی طراح لباس، مائده غلامی طراح گریم، حمید فراهانی طراح پوستر و بروشور، میثاق حیوری (گروه هنری چیدا) انیماتور، کیمیا زارع دستیار گریم، مهدیس احمدی و سیاوش غلامی مجریان گریم، عرفان سیفی دستیار صحنه و نور، اردلان آشناگر عکاس، صدرا صباحی روابط عمومی و تبلیغات و حامد قریب مشاور رسانه اشاره کرد.