برچسب: جنگ غزه

  • جشنواره تورنتو کارش را با شعارهای طرفداران فلسطین شروع کرد

    جشنواره تورنتو کارش را با شعارهای طرفداران فلسطین شروع کرد

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۲۴ در حالی کار خود را شروع کرد که شب افتتاحیه با تجمع طرفداران فلسطین معترض به رویال بانک کانادا که شریک رسمی این رویداد سینمایی است، دقایقی متوقف شد.

    چند معترض پیش از ساعت ۶ و آغاز برنامه افتتاحیه وارد سینما پرنس ولز شدند و نمایش فیلم درام «فندق شکن‌ها» با بازی بن استیلر و به کارگردانی دیوید گوردون گرین را متوقف کردند. آنها در حالی که شعار «آر.بی.سی نسل کشی را تامین مالی می‌کند» سرداده بودند اشاره‌ای آشکار به روابط این بانک با اسرائیل داشتند و این در حالی است که جنگ رژیم صهیونیستی با غزه وارد یازدهمین ماه می‌شود.

    تظاهرکنندگان تابلوهایی در دست داشتند که پیام‌هایی با همین مضمون داشت؛ از جمله این که «آر.بی.سی آینده ما را می‌کشد». معترضان پس از دقایقی توسط نیروهای امنیتی به بیرون از سالن هدایت شدند.

    در همین حال کامرون بیلی مدیر جشنواره فیلم تورنتو، سخنان افتتاحیه خود را ادامه داد.

    مدیریت جشنواره در پاسخ به این اعتراض با انتشار بیانیه‌ای تاکید کرد بحران انسانی در اسرائیل و غزه همچنان تاثیر ویرانگری دارد و این جشنواره با همه کسانی که تحت تاثیر قرار گرفته‌اند احساس همدردی می‌کند.

    این نخستین باری نیست که مشارکت RBC در جشنواره تورنتو باعث بحث و جدل می‌شود. سال پیش و قبل از آغاز جنگ ۷ اکتبر، گروهی از فیلمسازان کانادایی همراه چهره‌های هالیوود از جشنواره فیلم تورنتو خواستند تا روابط خود را با این کمپانی صنعت نفت و گاز به دلیل تامین مالی اسرائیل قطع کند. مارک روفالو، ریچل مک آدامز و خواکین فینیکس با امضای نامه سرگشاده نگرانی‌های خود را برای همکاری جشنواره تورنتو با RBC ابراز کردند و به حمایت از این کمپین برخاستند.

    در بیانیه مطبوعاتی مخالفان با این همکاری، از بیان اعتراض هم زمان با نمایش فیلم «فندق شکن» به عنوان «اقدامی درهمبستگی با کسانی که برای رسیدگی به وضعیت اضطراری آب و هوایی و همچنین پایان دادن به جنگ در غزه و حمایت از حاکمیت بومی می جنگند» یاد شد.

    الزا کفارت از کمپانی «میدنایت کینگ‌دام فیلمز» که سازمان دهنده و سخنگوی این کمپین است، گفت: رابطه جشنواره تورنتو با RBC به معنی جنایتی با هدف سفیدشویی هنری کمپانی‌ای است که هم زندگی انسان و هم کره زمین را تهدید می‌کند. ما به عنوان کارگران سینما، اجازه نمی‌دهیم صنعت ما را کسانی که از تخریب آب و هوا و جوامع ما سود می‌برند، به نفع خود به کار ببرند.

    چهل و نهمین دوره جشنواره فیلم تورنتو از ساعت ۸ شب دیشب (به وقت محلی) آغاز شد و کار خود را با اولین نمایش رسمی جهانی «فندق شکن» آغاز کرد. این جشنواره در ۱۰ روز آینده، فیلم‌هایی مانند «بهشت» ران هاوارد، کمدی ترسناک «شب‌باز» ماریل هلر با بازی ایمی آدامز، انیمیشن «ربات وحشی» و فیلم «ما در زمان زندگی می‌کنیم» جان کراولی با بازی اندرو گارفیلد و فلورانس پیو را در برنامه دارد.

    سال پیش اعتصاب دوگانه بازیگران و نویسندگان آمریکا موجب شد تا چهره‌ها برای معرفی فیلم‌های خود به جشنواره نروند. امسال اما جنیفر لوپز، آنجلینا جولی، التون جان، بروس اسپرینگستین، سلما هایک، کیت بلانشت و نیکول کیدمن شماری از چهره‌های مطرح هستند که انتظار می‌رود در بزرگترین شهر کانادا پروژه‌های جدید خود را رونمایی کنند.

    بیلی به خبرگزاری فرانسه گفت: تورنتو به خاطر هیجان تماشاگرانش شناخته شده و این هیجان زمانی که بزرگ‌ترین ستاره‌های جهان اینجا هستند به اوج می‌رسد. خوشحالیم که جشنواره را بدون محدودیت‌های سال گذشته برگزار می‌کنیم، اگرچه فکر می‌کنم سال پیش هم با توجه به شرایط، توانستیم بهترین کار را انجام دهیم.

    در مراسم افتتاحیه تماشاگران به گرمی از استیلر استقبال کردند که در کنار کارگردان دیوید گوردون گرین برای معرفی «فندق شکن‌ها» حضور یافته بود. این کمدی داستان یک بساز بفروش در شیکاگو را تصویر می‌کند که پس از مرگ خواهر و شوهرش باید از ۴ برادرزاده یتیم خود مراقبت کند.

    در مجموع امسال ۲۷۸ فیلم در جدول اکران جشنواره جای دارد و آندره آ بوچلی، رابی ویلیامز، پل آنکا و فارل ویلیامز نیز قرار است برای نمایش فیلم‌های جدیدی درباره زندگی شخصی و حرفه‌ای خود در جشنواره حاضر باشند.

    مجموعه‌ای از درام‌های ورزشی واقعی الهام‌بخش هم در برنامه جای دارد، از جمله «غیرقابل توقف» درباره جارل جرومی که پای راستش را از دست داده و آرزوی حرفه‌ای شدن دارد. لوپز در نقش مادر این پسر نقش‌آفرینی کرده است.

    در روز پایانی، جایزه منتخب مردم – که توسط تماشاگران به آن رای داده شده – اهدا می‌شود. این جایزه معمولا مانند یک اسکار اولیه عمل می‌کند و «سرزمین آوارگان» و «کتاب سبز» از همین جا روند موفقیت خود را آغاز کردند.

    جشنواره امسال، که از دیشب (پنجشنبه) کار خو را شروع کرده تا ۱۵ سپتامبر ادامه دارد.

    منبع

  • ۲۲ فیلم از غزه در قالب یک فیلم/ ما فلسطینی‌ها یک ملت هستیم

    ۲۲ فیلم از غزه در قالب یک فیلم/ ما فلسطینی‌ها یک ملت هستیم

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از ورایتی، در جشنواره فیلم تائورمینا، رشید مشهراوی، کارگردان فلسطینی با فیلم «از زمین صفر» حضور پیدا کرد. این فیلم مجموعه‌ای از ۲۲ فیلم کوتاه است که توسط فیلمسازان داخل نوار غزه در طول جنگ کنونی فیلمبرداری شده است.

    وی با ورایتی در مورد روند ساخت فیلم و رویارویی هنر با شرایط وحشتناک صحبت کرد.

    مشهراوی گفت: من در غزه به دنیا آمدم و بزرگ شدم، به عنوان کارگردان و تهیه کننده فیلم‌های متعددی در غزه ساخته‌ام، و این بار بعد از دیدن همه اتفاق‌ها، گفتم نه، قرار نیست فیلم بسازم. من این فرصت را به فیلمسازان فلسطینی و فیلمسازانی که اکنون در غزه هستند می‌دهم تا بتوانند آنچه را در حال وقوع است با مردم در میان بگذارند.

    وی افزود: ایده اولیه این بود که بر داستان‌های شخصی ناگفته تمرکز کنیم و همچنین آنها را از نظر هنری و فنی به شیوه‌ای درست بیان کنیم و این فیلمسازان را تربیت کنیم تا داستان‌هایشان را بسازند و بتوانند در جشنواره‌ها و تلویزیون دیده شوند.

    مشهراوی با شرکت تولید فیلم فرانسوی «کورینی پروداکشنز» و لورا نیکولوف تهیه کننده این کار را انجام داد و هماهنگی بین همه گروه‌ها در غزه، دریافت مواد و نظارت بر مراحل پس از تولید را بر عهده داشت.

    درباره نحوه تدارکات فیلم وی ساخت این فیلم را یک کابوس تدارکاتی خواند و افزود: در عین حال خارج کردن فیلم‌ها از غزه هم همین طور بود. یکی از مشکلات اصلی ما این بود که فیلم‌ها را از غزه بیرون بیاوریم و همچنین تماس دایمی با فیلمسازان داشته باشیم. حتی اگر ارتباط‌مان فقط از طریق اینترنت، از طریق رسانه‌های اجتماعی، فیس بوک، واتس اپ و همه این چیزها باشد، بتوانیم با هم صحبت کنیم. اما وقتی برای شارژ موبایل خود برق نداشته باشی، دیگر هیچ نداری.

    این کارگردان افزود: گاهی اوقات ما ۲۴ ساعت شبانه روز کار می‌کردیم و بیدار بودیم، چون در آن منطقه، برق وجود داشت، اینترنت کار می‌کرد و می‌توانستیم بهترین‌های خود را برای بارگذاری مطالب در فرانسه ارسال کنیم. آخرین فیلم ما ۲ هفته پیش رسید.

    وی در ادامه گفت: گنجاندن ۲۲ فیلم در یک اثر یک چالش بزرگ از نظر تدوین بود، زیرا هیچکس با یک دوربین و با همان تنظیمات فیلمبرداری نکرده بود و کیفیت صدا هم کاملاً تفاوت داشت.

    مشهراوی همچنین یادآوری کرد که همین شرایط موجب شد تا یکی از فیلم‌های کوتاه با عنوان «متاسفم سینما» به طور خاص از محدودیت‌های خلق سینما در چنین شرایط سختی صحبت کند. وی افزود: این یکی از فیلم‌هایی است که من با آن رابطه خاصی دارم، زیرا در زندگی فکر می‌کنی سینما اولویت زندگی‌ات است و بعد ناگهان می بینی، نه، اینطور نیست. مهم تر از همه این است که چیزی بخوری؛ خانواده خود را نجات دهی و می‌بینی نجات انسان‌ها از سینما مهمتر است.

    کارگردان فلسطینی با تاکید گفت: ما فیلم می‌سازیم تا زندگی را بهتر کنیم، زندگی را آسان‌تر کنیم، تا آن را بیشتر درک کنیم. تا حال انسان‌ها بهتر شود. این فیلم به خوبی این عنصر را دارد، چون کارگردان در شرایطی قرار دارد که باید بین زندگی و سینما یکی را انتخاب کند و زندگی را انتخاب کرده است.

    وی در پاسخ به این پرسش که پس نقش سینما چیست؟ اظهار کرد: سینما برای من بسیار مهم است. من بیش از ۳۰ سال پیش شروع به ساخت فیلم در داخل سرزمین‌های اشغالی فلسطین کردم. باید از سینما در برابر اشغالگری اسراییل محافظت کرد. سینما نه تنها باید یک واکنش باشد، باید یک اقدام هم باشد. ما فلسطینی‌ها یک ملت هستیم. ما تاریخ، زبان، موسیقی، رنگ، غذای مشترک داریم: ما چیزهای زیادی داریم که متعلق به همه ما است. همه اینها می‌تواند زمینه مستحکمی برای ساخت فیلم باشد.

    رشید مشهراوی سال ۱۹۶۲ در غزه در خانواده‌ای از پناه‌جویان یافا متولد و در اردوگاه پناهندگان «شتی» بزرگ شد. مشهراوی در رام‌الله زندگی و کار می‌کند و سال ۱۹۹۶ «مرکز تولید و پخش سینما» را با هدف حمایت از تولید فیلم‌های محلی تاسیس کرده است. وی همچنین حامی مالی برنامه سینما با گوشی تلفن همراه است که به او امکان می‌دهد فیلم‌هایی را در اردوگاه‌های پناهندگان فلسطینی نمایش دهد.

    وی با «فلسطین استریو» در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۳ حضور داشت و پس از آن «نامه‌هایی از یرموک» و «نوشتن روی برف» را ساخت. «حیفا» در سال ۱۹۹۵، «انتظار» در سال ۲۰۰۵ و مستند «پخش زنده از فلسطین» در سال ۲۰۰۲ از دیگر فیلم‌های وی است. این کارگردان در سال ۱۳۹۷ در سی و ششمین جشنواره جهانی فیلم فجر حضور داشت.

    منبع

  • وقتی کیت وینسلت راوی کشتار کودکان غزه شد/ نباید فراموش کنیم

    وقتی کیت وینسلت راوی کشتار کودکان غزه شد/ نباید فراموش کنیم

    مایکل وینترباتم کارگردان بریتانیایی با همراهی یک فیلمساز فلسطینی و کیت وینسلت تلاش دارد تا با مستند خود یاد و خاطر کودکان قربانی بمباران در غزه را زنده نگه دارد.

    به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از هالیوود ریپورتر، فعلاً جنگ اوکراین توجه جهان را به خود جلب کرده، اما حداقل بخشی از این توجه جهانی یک سال پیش‌تر معطوف به ۱۱ روز مرگ و نابودی در غزه بود. از ۲۰۰ فلسطینی که طی بمباران رژیم صهیونیستی در مناطق اشغالی بین روزهای دهم تا بیست‌ویکم ماه مه جان خود را از دست دادند، ۶۰ نفر کودک بودند.

    یکی از افرادی که آن موقع داشت این کشتار را تماشا می‌کرد، مایکل وینترباتم نویسنده و کارگردان بریتانیایی بود که تصمیم گرفت با یک کارگردان فلسطینی به نام محمد صواف همراه شود تا فیلمی به نام «یازده روز در ماه مه» را بسازد. این فیلم چهارشنبه یک نمایش ویژه خیریه در لندن داشت.

    کیت وینسلت بازیگر شناخته‌شده هالیوودی مسئولیت روایت این مستند عمیقاً احساسی و شجاعانه را بر عهده گرفته که می‌خواهد جنبه انسانی این آمارهای مرگبار را به تصویر بکشد و با مادران، پدران، خواهران و برادران کودکانی مصاحبه می‌کند که جان‌شان را از دست داده‌اند. آن‌ها از اشتیاق‌ها و آرزوهای‌شان پیش از فرود بمب‌ها روی خانواده‌های‌شان می‌گویند.

    وینترباتم در مصاحبه‌ای با هالیوود ریپورتر در مراسم پیش‌نمایش فیلم توضیح داد که چرا سعی کرد به جای ساختن «فیلمی عصبانی» روی جنبه مثبت خاطرات باقی‌مانده از کودکان تمرکز کند و چرا امیدوار است بتواند مردم را متقاعد به پیدا کردن راه‌حل کند.

    * جرقه‌ای که باعث شد شما «یازده روز در ماه مه» را بسازید چه بود؟

    به نظرم برای بیشتر افرادی که سال گذشته اخبار را تماشا می‌کردند آن تصاویر خیلی شوکه‌کننده بود و به نظرم پوشش آن توجه خیلی‌ها را جلب کرد. اما ما قبلاً پروژه‌هایی مرتبط با اخبار انجام داده‌ایم و همیشه این حس را دارد که ممکن است یک لحظه خبر باشد و بعد ناپدید شود. بنابراین به نظر می‌رسد کار خوبی باشد که سعی کنیم راهی برای نگه داشتن آن کودکان در خاطرات‌مان انجام دهیم.

    با فاصله کمی پس از پایان بمباران‌ها با یونیسف و آکس‌فم صحبت کردیم و هر دوی‌شان خیلی کمک و تشویق کردند. بعد با چند فیلمساز و شرکت تهیه فیلم در غزه صحبت کردیم. بعد کارمان با محمد را شروع کردیم و از آنجا به بعد واقعاً محمد بود که کارها را از آن سمت انجام داد، با خانواده‌ها صحبت کرد و پرسید که می‌خواهند بخشی از فیلم باشند یا نه. به نظرم برای همه فقط هدف این بود که فیلمی ساده بسازیم تا همیشه در خاطر داشته باشیم چه اتفاقی افتاد.

    * مشخص است که وارد و خارج شدن از غزه عملاً غیرممکن به نظر می‌رسد، بنابراین تصور می‌کنم شما خودتان آنجا نرفتید؟

    در ابتدا یونیسف داشت در مورد احتمال وارد کردن ما به غزه صحبت می‌کرد اما در نهایت تا حدی این کار طول کشید که نرفتیم. بنابراین نه، خودم نرفتم و وانمود هم نمی‌کنم که متخصص امور غزه هستم.

    * غزه طی سال‌ها حملات و اشغال‌ها و بمباران‌های زیادی دیده است. این درگیری خاص چه چیزی داشت که باعث شد شما بخواهید کاری انجام دهید؟

    به نظرم همین که این اتفاق قبلاً هم افتاده خودش انگیزه بود. حس می‌کردم اگر مردم به یاد بیاورند یا تصور کنند که در غزه بودن و بمباران شدن چه حسی دارد (البته یا اینکه آدم در اوکراین یا در یمن باشد و بمباران شود، چون هر جا باشید تجربه‌اش یکسان است)، این باعث خواهد شد احتمال به وقوع پیوستن آن کمتر باشد. اینکه این اتفاق بارها در غزه افتاده وحشتناک است. قبلاً اتفاق افتاده و ایده‌آلش این است که دیگر هرگز اتفاق نیفتد، بنابراین به نظرم تلاش این فیلم به یاد آوردن به منظور جلوگیری از دوباره اتفاق افتادن است.

    * تدوین کردن این فیلم حتماً ناراحت‌کننده بوده. توانستید احساسات‌تان را کنار بگذارید؟

    مسلماً، مسئله خیلی ناراحت‌کننده‌ای است، بنابراین تدوین آن خیلی سخت بود. اما به نظرم از همان ابتدا، هدف اصلی آن در یاد نگه داشتن کودکان بود و اینکه رویاها و آرزوهای آن‌ها چه بود و چطور می‌توانیم روی خاطرات مثبت آن‌ها تمرکز کنیم. بنابراین این بخش وجود دارد که درباره خانواده‌هایی است که فرزندان‌شان را دوست دارند و مسلماً در عین حال این به شدت ناراحت‌کننده است، اما یک جنبه مثبت هم دارد. اما از دست دادن یک فرزند باید بدترین چیزی باشد که آدم می‌تواند تصور کند. بنابراین پاسخ کوتاه این است که بله، خیلی کار سختی بود.

    * در تریلر و توصیف فیلم، کلمه «اسرائیل» به هیچ وجه دیده می‌شود و به نظرم در فیلم هم چند بار بیشتر شنیده نمی‌شود. حس کردم این کار عمدی بود. دلیل نام نبردن از اینکه چه کسی بمب‌ها را انداخت چه بود؟

    این فیلم از نقطه نظر مردم غزه ساخته شده. ایده آغازین ما این بود که روی خانواده‌هایی تمرکز کنیم که کودکان‌شان را از دست داده‌اند و آن کودکان را به یاد بیاوریم و به خاطر بیاوریم که چطور زندگی خانواده‌ها دیگر مثل قبل نخواهد شد. مادر من هم نخستین فرزندش را از دست داد و به نظرم هر جوری که این اتفاق بیفتد همان فقدان و همان تجربه است. مسلماً این درباره غزه است، اما این تجربه در اوکراین و یمن هم یکسان می‌بود. زمانی که داشتیم عراق را بمباران می‌کردیم هم همین می‌شد. زمانی که داشتیم لیبی را بمباران می‌کردیم هم همین می‌شد. سعی داشتم تمرکز را روی اینکه مقصر کیست قرار ندهم و تمرکز روی خود کودکان باشند تا این فیلمی عصبانی نباشد.

    * چطور کیت وینسلت برای روایت انتخاب شد؟

    من مدت‌ها پیش با کیت کار کرده بودم و فقط ازش خواستم. به عنوان فردی با اخلاق، فکر کردیم او عالی خواهد بود. و خوشبختانه او جواب مثبت داد.

    * خیلی از چهره‌های شناخته‌شده و سلبریتی‌ها بعضی مواقع پس از صحبت کردن در مورد اسرائیل و فلسطین مورد انتقاد شدید قرار گرفته‌اند و به همین دلیل از این کار طفره می‌روند. به نظرتان این یک نگرانی بود؟

    به نظرم درست می‌گویید. به نظرم فلسطین حوزه سختی است که مردم بخواهند درباره‌اش صحبت کنند. باید از کیت بپرسید که خودش از این منظر درباره آن فکر می‌کرد یا نه. اما به هر حال این فیلمی نه درباره اسرائیل بلکه درباره خانواده‌های غزه است و سعی دارد روی عشق و فقدان آن‌ها تمرکز کند. صحبت کردن در این مورد به هر صورت سخت هست، اما فکر نمی‌کنم آدم باید از آن اجتناب کند.

    * وقتی پارسال غزه داشت بمباران می‌شد این حس وجود داشت که افراد بیشتری نسبت به معمول خواستار پایان آن می‌شوند. آیا این چیزی بود که شما هم متوجه آن شدید؟

    بله، آگاه بودم که افراد بیشتری خواستار پایان آن شدند. به نظرم مسلماً صداهای عمومی بیشتری علیه آن صحبت کردند. اما از سوی دیگر، واکنشی که به بمباران غزه شکل گرفت را با بمباران اوکراین مقایسه کنید، واکنش خیلی متفاوتی است.

    * امیدوار هستید دستاورد این فیلم چه چیزی باشد؟

    در درجه اول امیدوارم به مردم کمک کند به یاد بیاورند پارسال چه اتفاقی افتاد. و به نظرم این سعی دارد فیلمی از یادآوری کودکان باشد. اگر مردم بتوانند به آن‌ها به عنوان کودکان فردی و خانواده‌های‌شان و روابطی که بین آن‌ها وجود داشتند فکر کنند و تصور کنند که در آن موقعیت بودن چه حسی دارد، امیدوارم تشویق بشوند راهی پیدا کنند تا این اتفاق دیگر نیفتد. چون این‌طور نیست که این اتفاقی منفرد باشد. و این باعث می‌شود خیلی مهم‌تر باشد که به یاد داشته باشیم چه اتفاقی در گذشته افتاده تا بتوانیم جلوی وقوع دوباره آن در آینده را بگیریم.