برچسب: جشنواره فیلم کن

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از گاردین، شب پیش در مراسم اختتامیه هفتادو ششمین دوره جشنواره فیلم کن، برنده جایزه نخل طلای بهترین فیلم در سخنرانی پذیرش جایزه خود با حمله شدید به سیاست‌های فرهنگی دولت فرانسه، جنجال سیاسی به راه انداخت.

جاستین تریت که برای درام دادگاهی «آناتومی یک سقوط» سومین زن تاریخ کن شده که جایزه بهترین فیلم را دریافت می‌کند، گفت: تجاری‌سازی فرهنگی که این دولت نئولیبرال از آن حمایت می‌کند در حال شکستن استثنای فرهنگی فرانسه است و ما بدون آن میراث فرهنگی امروز اینجا نبودیم.

تریت در سخنرانی‌اش از امانوئل مکرون، رییس‌جمهوری فرانسه هم که ماه پیش لایحه بحث‌برانگیز افزایش سن بازنشستگی در فرانسه را از ۶۲ به ۶۴ سال – با وجود اعتراض‌های گسترده – امضا کرد، انتقاد کرد.

این کارگردان تاکید کرد که کشورش از اعتراض‌های تاریخی بر سر اصلاح سیستم بازنشستگی رنج برده و این اعتراض‌ها هم رد شد و هم به شکلی تکان دهنده سرکوب شد.

این اظهارات تند واکنش سریع ریما عبدالمالک وزیر فرهنگ فرانسه را به دنبال داشت و گفت که از دیدن جایزه به یک کارگردان فرانسوی خوشحال است، اما از سخنرانی تریت تعجب کرده است.

وزیر فرهنگ فرانسه در توییتر نوشت: این فیلم بدون استفاده از برنامه تامین مالی فیلم فرانسوی ما که تنوعی منحصر به فرد را ممکن می‌کند، این روز را نمی‌دید. این را فراموش نکنیم.

«آناتومی یک سقوط» با بازی ساندرا هولر، بازیگر آلمانی، پس از کمدی سیاه «سیبل» در سال ۲۰۱۹ دومین فیلم این کارگردان فرانسوی است که برای رقابت به کن راه یافته بود.

ساندرا هولر در فیلم تریت نقش نویسنده‌ای را بازی می‌کند که مجبور به دفاع از خود به عنوان مظنون اصلی قتل شوهرش شده است. وی که پیشتر برای بازی در کمدی-درام «تونی اردمن» در سال ۲۰۱۶ تحسین شده بازیگر یکی دیگر از رقبای اصلی جایزه اصلی جشنواره کن امسال یعنی فیلم «منطقه مورد علاقه» ساخته جاناتان گلیزر کارگردان بریتانیایی هم بود.

نخل طلای امسال توسط جین فوندا بازیگر کهنه کار هالیوود در مراسم اختتامیه به تریت اهدا شد. وی گفت: اولین باری که به کن آمدم سال ۱۹۶۳ بود. آن زمان جشنواره کوچکتر بود و هیچ کارگردان زنی در بخش رقابتی حضور نداشت و حتی به ذهن‌مان هم نمی‌رسید که مشکلی باشد. راه درازی را پیموده‌ایم، اما راه زیادی در پیش داریم.

فوندا یادآوری کرد که امسال ۷ کارگردان زن در بخش رقابتی جا داشتند و گفت: این تاریخی است اما یک روز عادی خواهد شد.

تریت که سومین زنی است که برنده این جایزه معتبر می‌شود، چند مدعی جدی از جمله کِن لوچ کارگردان بریتانیایی که با فیلم «بلوط قدیمی» پایان‌بخش فیلم‌های بخش رقابتی امسال بود، ویم وندرس و هیروکازو کورئیدا را پشت سر گذاشت.

پیشتر جین کمپیون فیلمساز نیوزیلندی و جولیا دوکارنو فرانسوی کارگردان‌های زنی بودند که برنده نخل طلای کن شده بودند.

اما گلیزر هم دست خالی نماند و جایزه بزرگ جشنواره را برای «منطقه مورد علاقه» را از دست کوئنتین تارانتینو دریافت کرد. این فیلم با اقتباس از رمان مارتین امیس ساخته شد و به طرز کابوس‌واری نگرانی‌های داخلی یک خانواده نازی را توصیف می‌کند که نزدیک اردوگاه کار اجباری آشویتس در لهستان در اواخر جنگ جهانی دوم زندگی می‌کنند.

گلیزر که بیشتر به‌خاطر فیلم‌های منتقدانه‌اش شناخته می‌شود هنگام دریافت جایزه گفت: این افتخاری فراتر از رویاهای من است. می‌خواهم یاد مارتین آمیس را گرامی بدارم و بسیار خوشحالم که فیلم را به او نشان دادم. (امیس نویسنده سرشناس بریتانیایی یک روز پس از نمایش فیلم در کن از دنیا رفت).

کوجی یاکوشو، اسطوره بازیگری ژاپنی که جایزه بهترین بازیگری را برد برای بازی در نقش یک توالت‌شوی توکیویی کم‌حرف و دوستدار درختان در فیلم «روزهای عالی» ویم وندرس این جایزه را دریافت کرد. در این فیلم پیچیدگی احساسات شخصیت در برابر دنیای طبیعی اطرافش و جزییات گذشته آسیب‌زای او به عنوان عضوی از یک خانواده مرفه در مرکز توجه است.

جایزه بهترین بازیگر زن هم به مروه دیزدار، ستاره درام ترکی «درباره علف‌های خشک» ساخته نوری بیلگه جیلان رسید. دیزدار که با ایفای نقش نورای، معلم مدرسه روستایی، منتقدان را مسحور خود کرد هنگام دریافت جایزه گفت: می‌خواهم این جایزه را به تمام زنانی که برای غلبه بر مشکلات در این جهان مبارزه می‌کنند و امید خود را زنده نگه می‌دارند تقدیم کنم.

اورلاندو بلوم بازیگر بریتانیایی جایزه ویژه هیات داوران را به کارگردان فنلاندی آکی کوریسماکی برای فیلم «برگ‌های افتاده» اهدا کرد. وی گفت ارزش سینما راهی است که می‌تواند تفاوت‌ها را از بین ببرد و خلق شاهکار آسان نیست. در این فیلم آلما پویستی در نقش یک کارمند سوپرمارکت ظاهر شده که زندگی تنهایی را پیش می‌برد تا اینکه با یک کارگر ساختمانی به شدت الکلی آشنا می‌شود.

جایزه بهترین کارگردانی هم به تران آن هونگ کارگردان فرانسوی- ویتنامی برای فیلم The Pot-au-Feu رسید که در آن بازیگر فرانسوی ژولیت بینوش و بنویی ماگیمل در نقش سرآشپزهای محبوبی بازی کرده‌اند که عاشق آشپزخانه هستند.

جایزه فیلمنامه نویسی هم به یوجی ساکاموتو برای کارش در فیلم فوق‌العاده پیچیده، انسانی و پرهیجان هیروکازو کورئیدا با عنوان «هیولا» اهدا شد که درباره رابطه بین ۲ پسر است و اینکه چگونه توسط دنیای بزرگسالان اشتباه درک می‌شود. جان سی رایلی هنگام اهدای این جایزه حمایت خود را از نویسندگان اعتصابی هالیوود ابراز کرد و گفت نباید فراموش کنیم که یک فیلم بدون فیلمنامه‌نویسان چگونه چیزی می‌تواند بشود.

امسال سال رقابتی برجسته در کن بود و تک تک فیلم‌های موجود در فهرست رقابتی ارزش تماشا کردن داشتند.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از اسکرین، در مراسم پایانی هفتادو ششمین دوره جشنواره فیلم کن که امشب از ساعت ۲۰:۳۰ در گراند تئاتر لومیر برگزار شد برندگان این دوره معرفی شدند و فیلم «آناتومی یک سقوط» به عنوان برنده نخل طلا انتخاب شد.

پس از اعلام اسامی فیلم انیمیشن «المنتال» از پیکسار پایان بخش جشنواره شد.

برندگان این دوره عبارتند از:

برنده نخل طلا: «آناتومی یک سقوط» ساخته جاستین تریت

برنده جایزه بزرگ: «منطقه توجه» ساخته جاناتان گلیزر

بهترین بازیگر مرد: کوجی یاکوشو برای «روزهای عالی»

بهترین بازیگر زن: مروه دیزدار برای «درباره علف‌های خشک»

برنده جایزه هیات داوران: «برگ‌های افتاده» ساخته آکی کوریسماکی

بهترین کارگردان: تران ناه هونگ برای «پوت-آو-فو»

بهترین فیلمنامه: یوجی ساکاموتو برای «هیولا»

برنده دوربین طلا: «درون پوسته پیله زرد» ساخته فام تین آن

فیلم کوتاه برنده نخل طلا: «۲۷» ساخته فلور آنا بودا

تقدیر ویژه: «دور» ساخته گونور مارتینسدوتر شلوتر

هیات داوران امسال به ریاست روبن اوستلوند کارگردان و با حضور مریم توزانی، دنیس منوچه، رونگانو نیونی، بری لارسون، پل دانو، عتیق رحیمی، دامیان شیفرون و جولیا دوکورنائو به عنوان اعضای هیات داوران به انتخاب برندگان پرداخت.

برندگان جوایز بخش‌های نوعی نگاه، دو هفته کارگردان‌ها و هفته منتقدان پیشتر معرفی شده بودند.

«مثلث غم» ساخته روبن اوستلوند سال پیش برنده نخل طلا شد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از اسکرین، فیلم «بلوط پیر» آخرین فیلم کِن لوچ درباره ورود پناهجویان سوری به شهر کوچکی در شمال انگلستان آخرین فیلم بخش رقابتی کن امسال بود که دیروز جمعه به نمایش درآمد.

کن لوچ که ۸۶ ساله است، اعلام کرده که «بلوط پیر» آخرین فیلم او خواهد بود. پس از ۷ دهه فیلم‌سازی به عنوان وقایع‌نگار خستگی‌ناپذیر اجتماعی-سیاسی بریتانیا، وی به سختی می‌توانست آهنگی پرطنین‌تر و در واقع پرخروش‌تر از این ارایه کند. پیام او با این فیلم این است: در برابر زوال شفقت ملی دست به کار شوید.

برنده ۲ جایزه نخل طلا که دوباره با نویسنده پل لاورتی متحد شده، در این فیلم با واکنشی پرشور به سیاست‌های مهاجرتی بیگانه‌هراسانه دولت محافظه‌کار فعلی بریتانیا پرداخته است. «بلوط پیر» قطعه‌ای صمیمی اما بلندپروازانه است که در میان برجسته‌ترین درام‌های ملی لوچ جای می‌گیرد.

محل وقوع داستان شمال انگلستان است، در سال ۲۰۱۶، روستایی که هرگز پس از بسته شدن معدن در دهه ۱۹۸۰ وضعیت خوبی پیدا نکرده است. تامی جو «تی جی» بالانتین با بازی دیو ترنر میخانه ویران شده «اولد اوک» (بلوط پیر) را اداره می‌کند. اینجا مردم محلی هر روز دور هم جمع می‌شوند تا از زوال جامعه‌ای که زمانی پر رونق بود ابراز تاسف کنند.

با شروع فیلم گروهی از پناهجویان سوری به روستا می‌رسند. اینجا را دولت برای سکونت به آنها اختصاص داده است؛ اما استقبال خصمانه برخی از ساکنان، که تلخی آنها برای سال‌ها بی‌توجهی اقتصادی است و خود را قربانی نژادپرستی می‌دانند، در پیش است. زن جوانی به نام یارا با بازی ابلا ماری شروع قدرتمندی را ارایه می‌کند که نشان دهنده سبک ویژه لوچ است.

لوچ و لاورتی ما را وادار می‌کنند با غم و اندوه مشتریان تی‌جی همدردی کنیم. در مقابل، تی‌جی که از سوری‌ها استقبال می‌کند، اجازه نمی‌دهد تا افراد همیشگی از اتاق پشتی میخانه برای برگزاری جلسه ضدمهاجرت استفاده کنند و در نتیجه دشمنی آنها را به جان می‌خرد. او با یارا دوست می‌شود و همراه او و لورا (با بازی کلر راجرسون) زنی محلی که به سوری‌ها کمک می‌کند، شروع به پذیرایی با نهار رایگان برای کمک به مهاجران و مردم محلی می‌کند تا درک متقابل را تقویت کند.

مانند «سالن جیمی» درام تاریخی ایرلندی سال ۲۰۱۴ لوچ، «بلوط پیر» هم محل تجمع و معنایی است که می‌تواند برای یک جامعه داشته باشد. اتاق پشتی مدت‌ها زیارتگاهی زنده برای مبارزات اعتصاب معدنچیان در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ بود که در نهایت برچیده شدن صنعت معدن جامعه را متلاشی کرد و بذر نگرش‌های نژادپرستانه بریتانیای برگزیت را کاشت.

در حالی که برخی از فیلم‌های لوچ-لاورتی در مواجهه با آسیب‌های اجتماعی، اطمینان عاطفی بسیار ساده‌ای را ارایه می‌کنند، سه‌گانه پایانی این ۲ از غم و اندوه رئالیستی سیاسی «من، دنیل بلیک» و «ببخشید که از دستت دادیم» فیلمی که در برابر راه‌حل‌های ساده مقاومت می‌کند و نیز این فیلم، بسیار تاثیرگذار است.

چیزی که «بلوط پیر» را غنی می‌کند این است که در عین اینکه روی یک قهرمان اصلی تمرکز دارد، تا حد زیادی به یک مجموعه می‌پردازد. فیلم نه تنها دیدار ۲ جامعه متفاوت را به تصویر می‌کشد، بلکه گروهی از صداهای فردی را نیز ارائه می‌دهد که هر یک تضادها و تفاوت‌های ظریف خود را دارند. البته فیلم کمتر بر سوری‌ها و بر حسب ضرورت بیشتر بر نگرش‌های جامعه میزبان آنها متمرکز است.

در مجموع فیلم آخر کن لوچ بیانیه‌ای قدرتمند در مورد زمان‌های سخت است که پایان روشنی پیش رو ندارند؛ گرچه در سکانس پایانی پلاکارد راهپیمایی برای امید و همبستگی به اهتزاز در می‌آید.

در گاردین نیز پیتر بردشاو به این فیلم امتیاز ۴ از ۵ را داده و نوشته است: امیدوارم این آخرین فیلم لوچ نباشد، اما اگر اینطور باشد، او با بیانیه‌ای از ایمان به شفقت برای مظلومان کارش را به پایان رسانده است.

آخرین فیلم کن لوچ محصول مشترک انگلستان، فرانسه، بلژیک در ۱۱۳ دقیقه ساخته شده است.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از اسکرین، اولین فیلم سینمایی مالی منینگ واکر کارگردان جوان بریتانیایی با عنوان «چگونه رابطه داشته باشیم» به عنوان برنده جایزه اصلی بخش نوعی نگاه جشنواره فیلم کن امسال انتخاب شد. این فیلم که با بازی میا مک‌کنا-بروس، لارا پیک و ساموئل باتملی در یونان فیلمبرداری شده درباره گروهی از دختران نوجوان در تعطیلات است.

در این بخش همچنین اولین فیلم سینمایی نویسنده/کارگردان مراکشی کمال لازراق با عنوان «سگ‌های شکاری» برنده جایزه هیات داوران شد. داستان فیلم در بخش کارگری کازابلانکا می گذرد؛ جایی که پدر و پسری که برای اوباش کار می‌کنند کارشان به آدم‌ربایی می‌کشد.

یکی دیگر از فیلمسازان مراکشی یعنی اسماعه المدیر، جایزه بهترین کارگردانی را برای دومین فیلم بلندش به نام «مادر همه دروغ‌ها» دریافت کرد. این فیلم مستندی درباره شورش‌هایی برای نان است که محله طبقه کارگری وی را کازابلانکا در سال ۱۹۸۱ تکان داد.

جایزه صدای جدید به اولین فیلم بلند رپر بلژیکی بالوجی رسید. این فیلم با عنوان «فال» درباره مردی سی و چند ساله است که پس از طرد شدن از سوی خانواده‌اش، از بلژیک به زادگاهش در کنگو بازمی‌گردد.

فیلم «خداحافظ جولیا» ساخته محمد کردفانی، اولین فیلم سودانی که برای حضور در بخش رسمی جشنواره کن انتخاب شده هم برنده جایزه آزادی شد.

در نهایت «گل بوریتی» از جوائو سالاویزا و رنه نادر مسورا از برزیل که از سازندگان فیلم «مرده و دیگران» برنده جایزه هیات داوران بخش نوعی نگاه سال ۲۰۱۸ بود، جایزه گروهی را دریافت کرد.

ریاست هیات داوران بخش نوعی نگاه امسال برعهده جان سی ریلی بود و پائولا بیر، دیوی چو، آلیس وینوکور و امیلی دکوئن گروه داوران را تشکیل داده بودند.

امسال ۲۰ فیلم بلند در بخش نوعی نگاه به نمایش درآمدند که از این میان ۸ فیلم که اولین فیلم‌های سازندگانشان هستند برای دریافت دوربین طلایی نیز رقابت می‌کنند.

هفتادو ششمین دوره جشنواره فیلم کن که از ۱۶ ماه می شروع شده امشب ۲۷ می به کار خود خاتمه می‌دهد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از سایت کن، برنده نخل طلا برای «پاریس، تگزاس» در سال ۱۹۸۴، برنده جایزه بهترین کارگردانی در سال ۱۹۸۷ برای «بال‌های آرزو» و برنده جایزه بزرگ هیات داوران در سال ۱۹۹۳ برای فیلم «بسیاردور، چنین نزدیک!» امسال برای ششمین بار در بخش رقابتی اصلی جشنواره فیلم کن حضور دارد.

ویم وندرس در «روزهای عالی» درباره مردی که در توکیو توالت‌ها را تمیز می‌کند، با بازی کوجی یاکوشو امسال در بخش رقابتی کن حضور دارد.

این کارگردان ۷۷ ساله که برای نمایش فیلمش در کن حضور دارد، در مصاحبه‌ای از این فیلم سخن گفته است.

*داستان فیلم در توکیو، سال‌ها پس از فیلمبرداری «توکیو-گا» [مستندی درباره یاسوجیرو اوزو] در سال ۱۹۸۵ می‌گذرد. چرا توکیو و آیا شما نیز از یاسوجیرو اوزو در فیلم «روزهای عالی» الهام گرفته‌اید؟

این ایده در توکیو متولد شد و نمی‌توانست جای دیگری ساخته شود. من عاشق این هستم که یک داستان و فضای آن از روی ناچاری به هم تعلق داشته باشند. ما فیلم‌های «روزهای عالی» را ۶۰ سال پس از ساختن آخرین فیلم اوزو یعنی «یک بعد از ظهر پاییزی» در توکیو شروع کردیم و تصادفی نیست که نام قهرمان ما هم هیرایاما است.

*چه چیزی باعث شد این موضوع را انتخاب کنید؟

از یک سو حس قوی «خدمت» و «خیر مشترک» در ژاپن، از سوی دیگر، زیبایی معماری محض مکان‌های بهداشتی عمومی. از اینکه چقدر «توالت» می‌تواند بخشی از فرهنگ روزمره باشد، نه فقط یک ضرورت تقریباً شرم‌آور، شگفت زده شدم.

*این فیلم را یکی از شاعرانه‌ترین فیلم‌هایتان می‌دانید؟

«شعر» چیزی نیست که بتوانید در یک فیلم به دنبال آن باشید، بلکه بیشتر یک دریافت زیباست، هدیه‌ای است که به عنوان یک فیلمساز، از بازیگرانتان، از مکان‌ها، از نور، از همه چیزهایی که باید گرد هم آیند تا چیزی مانند «شعر در حرکت» را شکل دهند، می‌گیرید.

*و کمی درباره بازیگران؟

کار با کوجی یاکوشو در نقش هیرایاما تجربه منحصر به فردی بود. ما فقط می‌توانستیم از طریق مترجم صحبت کنیم اما بین هیرایاما، فیلمبردارم فرانتس و من، به سرعت زبان بدنی بی‌صدایی کشف شد که گاهی اوقات کوچک‌ترین نشانه‌ای از نیاز به تعدیل هم نداشت. واقعا رویایی بود با فردی کاملا متعهد به شخصیت نقش کار کنم و به همین دلیل با این سرعت کار فیلمبرداری انجام باشد و گاهی بدون تمرین زیاد پیش رفت. همه بازیگران شگفت‌انگیز بودند. حتی برای نقش‌های کوچک بازیگرانی داشتیم که بالاترین احترام را در ژاپن داشتند.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از سایت کن، هیات داوران فیلم‌های کوتاه و سینه‌فونداسیون به ریاست ایلدیکو انیدی با حضور آنا لیلی امیرپور، شلومی الکابتز، شارلوت لو بون و کاریجا توره به عنوان داور، دیروز در مراسمی که در سالن بونوئل برگزار شد، جوایز برندگان بخش سینه فونداسیون را اهدا کردند. پس از اهدای جوایز فیلم‌های برنده دوباره به نمایش درآمدند.

در بخش سینه فونداسیون امسال ۱۶ فیلم دانشجویی به نمایش درآمد که از بین ۲۰۰۰ فیلم از ۴۷۶ مدرسه فیلم در سراسر جهان انتخاب شده بودند.

جایزه اول بخش سینه‌فونداسیون به «فرزندان نروژی» به کارگردانی مارلین امیلی لینگستاد از دانمارک اهدا شد.

جایزه دوم به «سوراخ» به کارگردانی هوانگ هایین از کره جنوبی رسید و جایزه سوم هم به «ماه» به کارگردانی زینب واکریم از مراکش رسید.

جایزه برنده اول مبلغ ۱۵ هزار یورو است و ۱۱۲۵۰ یورو به برنده جایزه دوم و ۷۵۰۰ یورو به برنده جایزه سوم اهدا می‌شود.

فیلم‌های برگزیده این بخش ۵ ژوئن در سینما پانتئون پاریس به نمایش درمی‌آیند.

همچنین درام اسپانیایی «مخلوق» برنده جایزه سینماهای اروپا از بخش دو هفته کارگردانان کن شد.

«کریاتورا» یا «مخلوق» ساخته النا مارتین گیمنو برنده جایزه بهترین فیلم اروپایی سینماهای اروپا در دو هفته کارگردان در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۳ شد.

با کسب این جایزه شبکه سینماهای اروپا اکنون با تبلیغ این فیلم از آن حمایت و سینماداران را تشویق می‌کند تا نمایش فیلم را در سینماها گسترش دهند.

گیمنو علاوه بر کارگردانی در این درام اسپانیایی در نقش زنی بازی کرده که به سفری برای خودکاوی می‌رود تا بفهمد چرا اشتیاقش برای زندگی را از دست داده است.

این فیلم دومین فیلم گیمنو است و آن را پس از «جولیا هست» که در جشنواره‌هایی از جمله سن سباستین سال ۲۰۱۷ به نمایش درآمد، ساخته است. او همچنین نویسنده فیلمنامه «مخلوق» هم است و آن را با همکاری کلارا روکت نوشته است. روکت پیشتر در نویسندگی «کوستا براوا» و «لبنان» مونیا آکی با وی همکاری کرده بود و نویسندگی و کارگردانی «لیبرتاد» را که سال ۲۰۲۱ در بخش هفته منتقدان کن نمایش داده شد، انجام داده بود.

این فیلم توسط هیات داوری متشکل از چهار سینمادار شبکه اروپا انتخاب شد.

النا مارتین گیمنو سال ۲۰۲۲ به عنوان یکی از ستاره‌های فردای اسپانیا انتخاب شد.

این بیستمین بار است که این جایزه اهدا می‌شود. برنده سال پیش «یک صبح خوب» ساخته میا هانسن-لاو بود. این جایزه همچنین در جشنواره‌های برلین، ونیز، کارلووی واری و لوکارنو هم اهدا می‌شود.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از اسکرین، فیلم ترسناک «راه‌راه‌های ببر» ساخته کارگردان مالزیایی آماندا نل ای‌یو برنده جایزه بزرگ ۱۰ هزار یورویی شصت و دومین دوره بخش جانبی هفته منتقدان کن شد.

این فیلم که اولین فیلم نل ای‌یو است به بررسی دگردیسی و شورش در وجود دختر نوجوانی می‌پردازد که بدنش با سرعتی نگران‌کننده تغییر شکل می‌دهد، اما او یاد می‌گیرد خود واقعی‌اش را ببیند. این فیلم محصول مشترک مالزی، تایوان، سنگاپور، فرانسه، آلمان، هلند، اندونزی و قطر است.

منتقد اسکرین درباره فیلم گفته بود: فیلم واقعاً در به تصویر کشیدن ماهیت بی‌رحمانه دوستی دخترانه و شوک حاصل از دگردیسی بلوغ ماهرانه عمل می‌کند.

نه تنها «راه‌راه‌های ببر» اولین فیلم مالزی است که در چند سال اخیر به کن راه یافته، بلکه کارگردانش هم اولین کارگردان زن مالزیایی است که تاکنون از سوی جشنواره انتخاب شده است. فیلم در فرانسه هم اکران خواهد شد.

آدری دیوان، رییس هیات داوران هفته منتقدان امسال درباره این فیلم گفت: فیلمی سازش‌ناپذیر که سعی نمی‌کند کسی را راضی کند.

امسال همچنین در دومین سال اهدای جایزه ۸ هزار یورویی هیات داوران فرانسوی تاچ، این جایزه به فیلم «باران در خانه» ساخته پالوما سرمون-دائی فیلمساز بلژیکی تعلق گرفت. این فیلم درباره برادر و خواهری است که به دلیل گرفتار شدن خانه‌شان در سیل و خالی بودن حساب‌های بانکی‌شان در حال تلاش‌اند تا زنده بمانند.

جووان گینیک جایزه ستاره نوظهور بهترین بازیگر مرد را که از سوی بنیاد لوئیس رودرر اهدا می‌شود برای بازی در «کشور گمشده» ولادیمیر پریشیچ دریافت کرد. «بولرو» ساخته نانس لابورده-جوردا هم جایزه دیسکاوری برای بهترین فیلم کوتاه و هم جایزه فیلم کوتاه «کانال پلوس» را دریافت کرد.

جایزه بنیاد گان برای توزیع هم به توزیع کننده فرانسوی «پیرامید فیلمز» برای فیلم «انشالله یک پسر» ساخته امجد الرشید رسید که اولین فیلم بلند کارگردان و درباره مادری بیوه است که کارگر خانه است و برای استقلال خود می‌جنگد. بازیگر فلسطینی مونا حوا نقش این زن را بازی کرده است.

آیریس کالتنبک هم جایزه SACD را برای فیلمنامه نویسی فیلم «خلسه» برد که خودش کارگردانی آن را هم انجام داده است. این تریلر روانشناختی به مضامین دوستی زنانه و مادری می‌پردازد و بازیگرانی چون هافسیا هرزی، نینا موریس، الکسیس ماننتی و یونس بوسیف در آن بازی کرده‌اند.

امسال برای دومین سال آوا کاهن، کارگردان هنری مدیریت بخش هفته منتقدان را برعهده داشت. در هفته منتقدان امسال ۱۱ فیلم نمایش داده شد که ۷ عنوان از آنها در بخش رقابتی حضور داشتند. همه این فیلم‌ها اولین نمایش جهانی خود را تجربه کردند. ۶ فیلم این بخش توسط زنان کارگردانی شده بودند و ۴ فیلم از این میان در بخش رقابتی حضور یافتند.

جایزه بزرگ این بخش سال پیش به فیلم «بسته» ساخته آن درس رامیرز پولیدو تعلق گرفت و «افترسان» درام رابطه پدر- دختری شارلوت ولز کارگردان بریتانیایی قبل از آنکه راهی جشنواره‌های بین‌المللی دیگر شود و در مدار جوایز مختلف قرار بگیرد، جایزه تاچ را دریافت کرد.

شرکت کنندگان در این بخش هنوز می‌توانند به دریافت دوربین طلای کن امیدوار باشند. این جایزه به بهترین فیلم بلند اول یک کارگردان از هر بخش جشنواره تعلق می‌گیرد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از اسکرین، «شهر سیارکی» جدیدترین ساخته وس اندرسون در ۱۰۵ دقیقه بر گروهی از شخصیت‌های متفاوت متمرکز است که خود را در صحرای آمریکا سرگردان می‌بینند؛ اما روشن می‌شود که این یک نمایش تئاتری است که دارد در نیویورک روی صحنه می‌رود و همه آن افراد هم بازیگر هستند.

وس اندرسون و گروه بازیگرانش از جمله جیسون شوارتزمن، اسکارلت جوهانسون، تام هنکس، برایان کرانستون، آدرین برودی، جفری رایت، استیو کارل و مایا هاوک شماری از بازیگران این فیلم بودند که پیش از نمایش فیلم روی فرش قرمز آن رفتند.

در این فیلم کارگردان مدام یادآوری می‌کند که «شهر سیارکی» چیزی جز یک تصنع نیست، حتی اگر مشکلات مردمی که با آنها ملاقات می‌کنیم بسیار واقعی به نظر برسد؛ لذت بخش، گهگاه کاملاً پرتحرک و همیشه به شکلی عالی.

این فیلم که سومین فیلم اندرسون است که در بخش رقابتی کن حضور دارد، پس از نمایش با استقبال ایستاده ۶ دقیقه‌ای تماشاگران روبرو شد.

فیلم قرار است از ۱۶ ژوئن در آمریکا و یک هفته بعد در بریتانیا اکران شود.

«شهر سیارکی» با حضور یک کهکشان کامل از بازیگران مشهور ساخته شده و در کنار گروه بازیگران همیشگی فیلمساز، تام هنکس از جمله بازیگرانی است که به ترکیب معمول وی پیوسته است. لحن عجیب و غریب «شهر سیارکی» می‌تواند آن را به یک موفقیت هنری تبدیل کند.

با شروع داستان، یک راوی ناشناس (برایان کرانستون) که به صورت سیاه و سفید فیلمبرداری شده به بینندگان اطلاع می‌دهد آنچه قرار است ببینیم نمایشنامه‌ای به نام «شهر سیارکی» است که توسط کنراد ارپ با بازی ادوارد نورتون، نوشته شده است. سپس وارد یک جامعه کوچک بیابانی با صفحه عریض و رنگارنگ می‌شویم. جمعیت ۸۷ نفر شهری که هزاران سال پیش با سقوط سیارکی که دهانه بزرگی بر جای گذاشته، شکل گرفته مکانی است که مجموعه‌ای از ستاره‌شناسان جوان برنده جایزه را با والدین خود گرد آورده است.

در میان بازدیدکنندگان، آگی (جیسون شوارتزمن) عکاس جنگی از نظر عاطفی گوشه‌گیری است که دلش را ندارد به پسر باهوشش وودرو (جیک رایان) و سه دختر خردسالش بگوید که مادرشان مرده است. اما قابل توجه ترین وارد شونده به شهر، میج (اسکارلت جوهانسون)، یک هنرپیشه پر زرق و برق هالیوودی است که دختر مشتاقش دینا (گریس ادواردز) را همراهی می‌کند.

منتقد اسکرین درباره فیلم می‌نویسد: در این مرحله از حرفه اندرسون به سادگی می‌توان گفت «شهر سیارکی» بی‌عیب و نقص به نظر می‌رسد. طراحی تولید که توسط آدام استاکهاوزن انجام شده هم برای فضایی صحرایی و هم برای محیط تئاتر نیویورک فوق‌العاده است. فیلمبرداری در اسپانیا، که به غرب آمریکا جنبه سورئالیستی مسحورکننده‌ای می‌بخشد توسط رابرت یومن انجام شده است. اگرچه آهنگسازی الکساندر دسپلات ممکن است تکنیک‌های صوتی خاصی را از تصاویر قبلی اندرسون تکرار کند اما مهارت او در ارایه یک جریان موسیقیایی ظریف در زیر تصاویر، همچنان تماشاگر را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

«شهر سیارکی» یازدهمین فیلم وس اندرسون است و داستانش در آمریکای ۱۹۵۵ می‌گذرد. مت دیلون، تیلدا سوینتون، مارگو رابی، ویلم دافو، جیک رایان و جف گلدبلوم دیگر بازیگران فیلم هستند.

جشنواره فیلم کن که از ۱۶ می کارش را شروع کرده تا ۲۷ می ادامه دارد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از اسکرین، «برگ‌های افتاده» ساخته آکی کوریسماکی با کسب میانگین امتیاز ۳.۲ در صدر جدول آرای منتقدان جهانی حاضر در جشنواره کن قرار گرفت.

این فیلم تراژدی‌-کمدی ۴ امتیاز کامل (عالی) را از آنتون دولین از «مدوزا» به دست آورد. منتقد پوستیف، مجله تایم و سایت راجر ایبرت هم از جمله ۶ منتقدی بودند که به فیلم امتیاز ۳ (خوب) دادند و ۲ امتیاز ۲ (متوسط) دیگر هم دریافت کرد.

«برگ‌های افتاده» درباره یک مغازه‌دار و زنی است که یک شب در هلسینکی با هم آشنا می‌شوند.

سبک کارهای کوریسماکی تحت تاثیر فیلمسازان مشهور فرانسوی ژان-پیر ملویل و روبر برسون و بخش عمده کارهای وی از جمله همین فیلم اخیر وی، در شهر هلسینکی شکل می‌گیرند.

به گفته کوریسماکی این فیلم فصل چهارم از سه‌گانه کارگری او شامل «سایه‌ها در بهشت»، «آریل» و «دختر کارخانه کبریت‌سازی» و یک قصه عاشقانه شبیه آن فیلم‌هاست.

دیگر فیلمی که به فهرست امتیازهای منتقدان افزوده شد «باشگاه صفر» جسیکا هاسنر بود که میانگین امتیاز ۱.۷ را از منتقدان کسب کرد.

این درام روان‌شناختی از فیلمساز اتریشی یک صفر (بد) از زاچارک و یک امتیاز یک (ضعیف) از پیتر برادشاو از گاردین دریافت کرد. منتقد تلگراف و بانکوک پست از جمله ۷ منتقدی بودند که امتیاز ۲ به آن دادند و که کلریس فابر از لوموند امتیاز ۳ به آن داد.

داستان این فیلم در یک مدرسه شبانه روزی دخترانه می‌گذرد که معلم آن دانش‌آموزانش را به غذا نخوردن ترغیب می‌کند.

تا پیش از این بالاترین امتیاز منتقدان متعلق به «می دسامبر» و «آناتومی یک سقوط» با امتیاز ۳ بود.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از اسکرین، «شهر سیارکی» جدیدترین ساخته وس اندرسون در ۱۰۵ دقیقه بر گروهی از شخصیت‌های متفاوت متمرکز است که خود را در صحرای آمریکا سرگردان می‌بینند؛ اما روشن می‌شود که این یک نمایش تئاتری است که دارد در نیویورک روی صحنه می‌رود و همه آن افراد هم بازیگر هستند.

وس اندرسون و گروه بازیگرانش از جمله جیسون شوارتزمن، اسکارلت جوهانسون، تام هنکس، برایان کرانستون، آدرین برودی، جفری رایت، استیو کارل و مایا هاوک شماری از بازیگران این فیلم بودند که پیش از نمایش فیلم روی فرش قرمز آن رفتند.

در این فیلم کارگردان مدام یادآوری می‌کند که «شهر سیارکی» چیزی جز یک تصنع نیست، حتی اگر مشکلات مردمی که با آنها ملاقات می‌کنیم بسیار واقعی به نظر برسد؛ لذت بخش، گهگاه کاملا پرتحرک و همیشه به شکلی عالی.

این فیلم که سومین فیلم اندرسون است که در بخش رقابتی کن حضور دارد، پس از نمایش با استقبال ایستاده ۶ دقیقه‌ای تماشاگران روبرو شد.

فیلم قرار است از ۱۶ ژوئن در آمریکا و یک هفته بعد در بریتانیا اکران ‌شود.

«شهر سیارکی» با حضور یک کهکشان کامل از بازیگران مشهور ساخته شده و در کنار گروه بازیگران همیشگی فیلمساز، تام هنکس از جمله بازیگرانی است که به ترکیب معمول وی پیوسته است. لحن عجیب و غریب «شهر سیارکی» می‌تواند آن را به یک موفقیت هنری تبدیل کند.

با شروع داستان، یک راوی ناشناس (برایان کرانستون) که به صورت سیاه و سفید فیلمبرداری شده به بینندگان اطلاع می‌دهد آنچه قرار است ببینیم نمایشنامه‌ای به نام «شهر سیارکی» است که توسط کنراد ارپ با بازی ادوارد نورتون، نوشته شده است. سپس وارد یک جامعه کوچک بیابانی با صفحه عریض و رنگارنگ می‌شویم. جمعیت ۸۷ نفر شهری که هزاران سال پیش با سقوط سیارکی که دهانه بزرگی بر جای گذاشته، شکل گرفته مکانی است که مجموعه‌ای از ستاره‌شناسان جوان برنده جایزه را با والدین خود گرد آورده است.

در میان بازدیدکنندگان، آگی (جیسون شوارتزمن) عکاس جنگی از نظر عاطفی گوشه‌گیری است که دلش را ندارد به پسر باهوشش وودرو (جیک رایان) و سه دختر خردسالش بگوید که مادرشان مرده است. اما قابل توجه ترین وارد شونده به شهر، میج (اسکارلت جوهانسون)، یک هنرپیشه پر زرق و برق هالیوودی است که دختر مشتاقش دینا (گریس ادواردز) را همراهی می‌کند.

منتقد اسکرین درباره فیلم می‌نویسد: در این مرحله از حرفه اندرسون به سادگی می‌توان گفت «شهر سیارکی» بی‌عیب و نقص به نظر می‌رسد. طراحی تولید که توسط آدام استاکهاوزن انجام شده هم برای فضایی صحرایی و هم برای محیط تئاتر نیویورک فوق‌العاده است. فیلمبرداری در اسپانیا، که به غرب آمریکا جنبه سورئالیستی مسحورکننده‌ای می‌بخشد توسط رابرت یومن انجام شده است. اگرچه آهنگسازی الکساندر دسپلات ممکن است تکنیک‌های صوتی خاصی را از تصاویر قبلی اندرسون تکرار کند اما مهارت او در ارایه یک جریان موسیقیایی ظریف در زیر تصاویر، همچنان تماشاگر را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

«شهر سیارکی» یازدهمین فیلم وس اندرسون است و داستانش در آمریکای ۱۹۵۵ می‌گذرد. مت دیلون، تیلدا سوینتون، مارگو رابی، ویلم دافو، جیک رایان و جف گلدبلوم دیگر بازیگران فیلم هستند.

جشنواره فیلم کن که از ۱۶ می کارش را شروع کرده تا ۲۷ می ادامه دارد.

به گزارش تئاتر آنلاین به نقل از اسکرین، در حالی که تا دیروز فیلم «می دسامبر» با کسب میانگین امتیاز ۳ از منتقدان بین‌المللی موفق‌ترین فیلم جشنواره بود با نمایش فیلم «آناتومی یک سقوط» ساخته جاستین تریت این فیلم هم به میانگین امتیاز ۳ دست‌یافت و به «می دسامبر» رسید.

جدیدترین فیلم جاستین تریت فیلمساز فرانسوی در کن ۴ ستاره از جاستین لانگ از لس‌آنجلس تایمز، تیم رابی از تلگراف و کلاریس فابره از لوموند دریافت کرد و ۶ امتیاز ۳ هم گرفت. کاتیا نیکودموس از دی‌سایت آلمان، کونگ ریتدی از بانکوک پست و استفانی زاخارک از مجله تایم هم ۳ منتقدی بودند که به این فیلم امتیاز ۲ دادند.

«آناتومی یک سقوط» ماجرای زنی را دنبال می‌کند که به دلیل قتل مرموز شوهرش در کوه‌های آلپ محاکمه می‌شود.

تریت که آخرین بار با «سیبل» در سال ۲۰۱۹ در بخش رقابتی کن حضور داشت، با آن فیلم میانگین ۱.۸ را از منتقدان دریافت کرده بود.

«مِی دسامبر» که تاکنون با امتیاز ۳ تنها پیشتاز جدول منتقدان بود درام رمانتیک آمریکایی به کارگردانی تاد هاینز بر اساس فیلمنامه‌ای از سامی برچ درباره یک بازیگر (با بازی ناتالی پورتمن) است که برای مطالعه زندگی یک زن واقعی (جولین مور) به سراغ او می‌رود تا در فیلمی در نقش وی ظاهر شود.

«فایربرند» یا «فتنه‌گر» به کارگردانی کریم عینوز هم با کسب میانگین ۱.۸ به تازگی در جدول منتقدان جای گرفت. ریتدی و نیکومدوس هر دو ۳ ستاره به این درام تاریخی دادند، در حالی که در دیگر منتقدان اشتیاق کمتری را برانگیخت و امتیازهای یک و ۲ را شایسته آن دانستند.

آلیشیا ویکاندر و جود لاو در اولین فیلم انگلیسی زبان عینوز که درباره کاترین پار – ششمین و آخرین همسر هنری هشتم است- بازی کرده‌اند. این شاه به نام اصلاحات رادیکال زندگی خود را به خطر انداخت.

فیلم‌های بعدی که در کن نمایش داده شده و باید به جدول نمرات منتقدان راه یابند «برگ‌های افتاده» اثر آکی کوریسماکی و «باشگاه صفر» اثر جسیکا هاوزر هستند.

«برگ‌های افتاده» درباره یک زن و مرد تنها در هلسینکی است که در یک کلوپ شعرخوانی با هم آشنا می‌شوند تا در برابر مشکلات اجتماعی و اقتصادی همراه هم شوند.

«باشگاه صفر» هم درامی روان‌شناسانه درباره نقش یک معلم جدید در یک مدرسه است که تاثیرات مخربی بر۵ دانش‌آموزش می‌گذارد.

تاکنون به ترتیب فیلم‌هایی که نمایش داده شده‌اند این امتیازها به دست آمده است:

«هیولا» ساخته هیروکازو کورئیدا امتیاز ۲.۳

«بازگشت به خانه» ساخته کاترین کورسینی امتیاز ۲

«جوانی (بهار)» ساخته ونگ بینگ امتیاز ۲.۸

«مگس‌های سیاه» ساخته ژان استفان ساوایر امتیاز ۱.۳

«درباره علف‌های خشک» ساخته نوری بیلگه جیلان امتیاز ۲.۸

«منطقه توجه» ساخته جاناتان گلیزر امتیاز ۲.۸

«چهار دختر» ساخته کوثر بن‌هنیه امتیاز ۲.۳

«بانل و آدام» ساخته راماتا-تویلای سای امتیاز ۲.۲

«می دسامبر» ساخته تاد هینز امتیاز ۳

«آناتومی یک سقوط» ساخته جاستین تریت امتیاز ۳

«فایربرند» ساخته کریم عینوز امتیاز ۱.۸

امروز هشتمین روز برگزاری جشنواره فیلم کن است و ۸ فیلم دیگر باید در بخش رقابتی کن ۲۰۲۳ به نمایش درآیند.

امسال برای اولین بار امتیاز منتقدان بین‌المللی هر روز در قالب جدولی توسط اسکرین دیلی منتشر می‌شود.

سال پیش در جشنواره کن ۲۰۲۲ «تصمیم به ترک» پارک چان ووک با کسب امتیاز ۳.۲ بالاترین امتیاز منتقدان را کسب کرده بود.